Adhyaya 243

Verse 1

। ब्रह्मोवाच । शूद्रः पैजवनोनाम गार्हस्थ्याच्छुद्धिमाप्तवान् । धर्ममार्गाविरोधेन तन्निबोध महामते

பிரம்மா கூறினார்—பைஜவனன் என்னும் ஒரு சூத்ரன், தர்ம மார்க்கத்துக்கு விரோதமின்றி, கிருஹஸ்த ஆசிரமத்தின் வழியாகத் தூய்மையை அடைந்தான். மகாமதியே, இதை அறிந்துகொள்.

Verse 2

आसीत्पैजवनः शूद्रः पुरा त्रेतायुगे किल । स्वधर्मनिरतः ख्यातो विष्णुब्राह्मणपूजकः

முன்னொரு திரேதாயுகத்தில் பைஜவனன் என்னும் சூத்ரன் இருந்தான். அவன் தன் ஸ்வதர்மத்தில் நிலைத்தவன்; விஷ்ணுபக்தனும் பிராமணரைப் போற்றிப் பூஜிப்பவனுமாகப் புகழ்பெற்றான்.

Verse 3

न्यायागतधनो नित्यं शांतः सर्वजनप्रियः । सत्यवादी विवेकज्ञस्तस्य भार्या च सुन्दरी

அவனுடைய செல்வம் நீதிமுறையால் ஈட்டப்பட்டது; அவன் எப்போதும் அமைதியுடன் அனைவருக்கும் பிரியமானவன். அவன் சத்தியவாதியும் விவேகமுடையவனும்; அவன் மனைவியும் அழகியவள்.

Verse 4

धर्मोढा वेदविधिना समानकुलजा शुभा । पतिव्रता महाभागा देवद्विजहिते रता

அவள் வேதவிதிப்படி தர்மமுறையில் திருமணமானவள்; சமகுலத்தில் பிறந்தவள்; மங்களகரமானவள். அவள் பதிவிரதை, பெரும் பாக்கியவதி; தேவர்கள் மற்றும் பிராமணர்களின் நலனில் ஈடுபட்டவள்.

Verse 5

काश्यां संबंधिता बाला वैजयंत्यां विवाहिता । सा धर्माचरणे दक्षा वैष्णवव्रतचारिणी

அந்த இளம்பெண் காசியில் நிச்சயிக்கப்பட்டு, வைஜயந்தியில் திருமணமானாள். அவள் தர்மாசரணத்தில் திறமையுடையவள்; வைஷ்ணவ விரதங்களை அனுசரிப்பவள்.

Verse 6

भर्त्रा सह तथा सम्यक्चिक्रीडे सुविनीतवत् । सोऽपि रेमे तया काले हस्तिन्येव महागजः

அவள் கணவருடன் நன்றாகப் பணிவுடனும் அளவுடனும் உரியவாறு களித்தாள். அவனும் அக்காலத்தில் அவளுடன், பெரிய யானை தன் பெண் யானையுடன் மகிழ்வதுபோல் மகிழ்ந்தான்.

Verse 7

अर्थाप्तिः पूर्वपुण्येन जाता तस्य महात्मनः । वाणिज्यं स्वजनैर्नित्यं स्वदेशपरदेशजम्

முன்புண்ணியத்தின் பயனால் அந்த மகாத்மனுக்கு செல்வம் உண்டாயிற்று. அவனுடைய சொந்த மக்கள் தம் நாட்டிலும் அந்நாட்டிலும் எப்போதும் வாணிபம் செய்தனர்.

Verse 8

कारयत्यर्थजातैश्च परकीयस्वकीयजैः । एवमर्थश्च बहुधा संजातो धर्मदर्शिनः

பிறரிடமிருந்தும் தன்னிடமிருந்தும் கிடைத்த செல்வத்தால் அவன் பல பணிகளைச் செய்ய வைத்தான். இவ்வாறு தர்மத்தை உணர்ந்த அவனுக்கு பலவகையாக செல்வம் சேர்ந்தது.

Verse 9

पुत्रत्रयं च संजातं पितुः शुश्रूषणे रतम् । तस्य पुत्राः पितुर्भक्ता द्रव्यादिमदवर्जिताः

தந்தையைச் சேவிப்பதில் ஈடுபட்ட மூன்று மகன்கள் பிறந்தனர். அவர்கள் தந்தைபக்தியுடையவர்கள்; செல்வம் முதலியவற்றால் வரும் அகந்தையற்றவர்கள்.

Verse 10

पितृवाक्यरताः श्रेष्ठाः स्वधर्माचारशोभनाः । पित्रोः शुश्रूषणादन्यन्नाभिनंदंति किंचन

அவர்கள் சிறந்தவர்கள்—தந்தையின் சொற்களில் மகிழ்வோர், தம் தர்மநடத்தையால் அலங்கரிக்கப்பட்டோர். பெற்றோரின் சேவையைத் தவிர வேறெதிலும் அவர்கள் இன்பம் கொள்ளவில்லை.

Verse 11

ते सम्बन्धैः सुसंबद्धाः पित्रा धर्मार्थदर्शिना । तत्पत्न्यो मातृपित्रर्चां कारयंत्यनिवारितम्

தர்மமும் அர்த்தமும் அறிந்த தந்தை அவர்களைச் சிறந்த உறவுகளால் நன்கு இணைத்தான். அவர்களின் மனைவிகள் தாய்-தந்தையருக்கான பூஜையும் மரியாதையும் இடையறாது நடத்தினர்.

Verse 12

ऋद्धिमद्भवनं तस्य धनधान्यसमन्वितम् । सोऽपि धर्मरतो नित्यं देवतातिथिपूजकः

அவனுடைய மாளிகை செழிப்புடன், செல்வமும் தானியமும் நிறைந்திருந்தது. ஆயினும் அவன் எப்போதும் தர்மநிஷ்டனாய், தேவர்களை வழிபட்டு விருந்தினரைப் போற்றினான்.

Verse 13

गृहागतो न विमुखो यस्य जातु कदाचन । शीतकाले धनं प्रादादुष्णकाले जलान्नदः

அவனுடைய இல்லத்திற்கு வந்தவர் எவரும் எந்நேரமும் மறுக்கப்படவில்லை. குளிர்காலத்தில் செல்வம் தந்தான்; வெயில்காலத்தில் நீரும் அன்னமும் வழங்கினான்.

Verse 14

वर्षा काले वस्त्रदश्च बभूवान्नप्रदः सदा । वापीकूपतडागादिप्रपादेवगृहाणि च

மழைக்காலத்தில் அவன் ஆடைதானம் செய்தான்; எப்போதும் அன்னதானம் வழங்கினான். மேலும் கிணறுகள், படிக்கிணறுகள், குளங்கள், நீர்ப்பந்தல்கள், கோயில்கள் மற்றும் தங்குமிடங்களையும் அமைத்தான்.

Verse 15

कारयत्युचिते काले शिवविष्णुव्रतस्थितः । इष्टधर्मस्तु वर्णानां समाचीर्णो महाफलः

உகந்த காலங்களில் அவன் சடங்குகளை நடத்தச் செய்தான்; சிவ-விஷ்ணு விரதங்களில் நிலைத்திருந்தான். வர்ணங்களின் விரும்பிய தர்மம் முறையாகப் பின்பற்றப்பட்டால் மிகுந்த பலன் தரும்.

Verse 16

अन्येषां पूर्तधर्माणां तेषां पूर्तकरः सदा । स बभूव धनाढ्योपि व्यसनैर्न समाश्रितः

மற்றவர்களின் பூர்த்ததர்மப் பணிகளையும் அவன் எப்போதும் நிறைவேற்றச் செய்தான். செல்வவானாக இருந்தும் அவன் தீய பழக்கங்களாலும் துன்பங்களாலும் ஒருபோதும் ஆட்கொள்ளப்படவில்லை.

Verse 17

एकदा गालवमुनिः शिष्यैर्बहुभिरावृतः

ஒருமுறை காளவ முனிவர் பல சீடர்களால் சூழப்பட்டவராய் அங்கு வந்தார்.

Verse 18

विष्णुभक्तिरतो नित्यं चातुर्मास्ये विशेषतः

அவர் எப்போதும் விஷ்ணு-பக்தியில் நிலைத்திருந்தார்; குறிப்பாகப் புனித சாத்துர்மாஸ்ய காலத்தில்.

Verse 19

स वाग्भिर्मधुभिस्तस्य अभ्युत्थानासनादिभिः । उपचारैः पुनर्युक्तः कृतार्थ इव मानयन्

இனிய சொற்களால், எழுந்து வரவேற்று, ஆசனம் அளித்து, வழக்கமான உபசாரங்களை மீண்டும் மீண்டும் செய்து, தன் நோக்கம் நிறைவேறியதுபோல் அவரை மதித்தார்.

Verse 20

अद्य मे सफलं जन्म जातं जीवितमुत्तमम् । अद्य मे सफलो धर्मः कुशलश्चोद्धृतस्त्वया

இன்று என் பிறப்பு பயனடைந்தது; என் வாழ்வு உயர்ந்ததாகியது. இன்று என் தர்மம் பலித்தது; என் நலன் உம்மால் உயர்த்தப்பட்டது.

Verse 21

मम पापसहस्राणि दृष्ट्या दग्धानि ते मुने । गृहं मम गृहस्थस्य सकलं पावितं त्वया

முனிவரே! உமது பார்வையாலே என் ஆயிரம் பாவங்கள் எரிந்து அழிந்தன. நான் இல்லறத்தான்; என் முழு இல்லமும் உம்மால் தூய்மையடைந்தது.

Verse 22

तस्य भक्त्या प्रसन्नोऽभूद्गतमार्गपरिश्रमः । उवाच मुनिशार्दूलः सच्छूद्रं तं कृतांजलिम्

அவனுடைய பக்தியால் மகிழ்ந்து, பயணக் களைப்பு நீங்கிய முனிசார்தூலர், கைகூப்பி நின்ற அந்த நல்ல சூத்ரனை நோக்கி உரைத்தார்।

Verse 23

कच्चित्ते कुशलं सौम्य मनो धर्मे प्रवर्तते । अर्थानुबंधाः सततं बन्धुदारसुतादयः

அன்பரே, உமக்கு நலம் தானே? உமது மனம் தர்மத்தில் நிலைத்திருக்கிறதா? மேலும் உறவினர், மனைவி, பிள்ளைகள் முதலிய உலகப் பந்தங்கள் ஆசையால் எப்போதும் உம்மை கட்டுகிறதா?

Verse 24

गोविन्दे सततं भक्तिस्तथा दाने प्रवर्तते । धर्मार्थकाम कार्येषु सप्रभावं मनस्तव

கோவிந்தனிடத்தில் உனக்கு இடையறாத பக்தி உள்ளதா? அதுபோல தானத்தில் உந்துதல் தொடருகிறதா? தர்மம், அர்த்தம், காமம் ஆகிய செயல்களில் உன் மனம் நல்வலிமையும் சரியான பயன்திறனும் உடையதாக இருக்கட்டும்।

Verse 25

विष्णुपादोदकं नित्यं शिरसा धार्यते न वा । पादोद्भवं च गंगोदं द्वादशाब्दफलप्रदम्

நீ தினமும் விஷ்ணுவின் பாதம் கழுவிய தீர்த்தத்தைத் தலையில் தரிக்கிறாயா, இல்லையா? ஆண்டவனின் பாதத்திலிருந்து தோன்றிய அந்த கங்காஜலம் பன்னிரண்டு ஆண்டுப் புண்ணியப் பயனை அளிக்கும்.

Verse 26

चातुर्मास्ये विशेषेण तत्फलं द्विगुणं भवेत् । हरिभक्तिर्हरिकथा हरिस्तोत्रं हरेर्नतिः

சாதுர்மாஸ்ய காலத்தில் குறிப்பாக அந்தப் பலன் இரட்டிப்பாகும். ஹரிபக்தி, ஹரிகதை, ஹரிஸ்தோத்திரம், ஹரிக்கு வணக்கம்—இவையே விரும்பத்தக்க வழிபாடுகள்.

Verse 27

हरिध्यानं हरेः पूजा सुप्ते देवे च मोक्षकृत् । एवं ब्रुवाणं स मुनिं पुनराह नतिं गतः

ஹரியைத் தியானிப்பதும் ஹரிக்குப் பூஜை செய்வதும்—பெருமான் யோகநித்திரையில் இருந்தாலும்—மோக்ஷத்தை அளிக்கும். இவ்வாறு கூறிய முனிவனை வணங்கி அவன் மீண்டும் உரைத்தான்.

Verse 28

भवद्दृष्ट्याश्रमफलमेतज्जातं न संशयः । तथापि श्रोतुमिच्छामि तव वाणीमनामयीम्

உங்கள் தரிசனமட்டுமே ஆசிரம வாழ்வின் பலனைத் தந்தது—இதில் ஐயமில்லை. ஆயினும், குறையற்ற தூய உங்கள் வாக்கை நான் கேட்க விரும்புகிறேன்.

Verse 29

भवादृशानां गमनं सर्वार्थेषु प्रकल्पते । ततस्तौ सुमुदा युक्तौ संजातौ हृष्टचेतसौ

உங்களைப் போன்றவரின் வருகை எல்லா நோக்கங்களையும் நிறைவேற்றுவதாகும். ஆகவே அவர்கள் இருவரும் பேரானந்தம் கொண்டு மகிழ்ந்த மனத்துடன் ஆனார்கள்.

Verse 30

मुनिं पैजवनोनाम सच्छूद्रः प्राह संमतः । किमागमनकृत्यं ते कथयस्व प्रसादतः

பைஜவனன் என்னும் நல்ல சூத்ரன், மதிப்புக்குரியவனாய், முனிவரிடம் கூறினான்—“உங்கள் வருகையின் நோக்கம் என்ன? அருள்கூர்ந்து சொல்லுங்கள்.”

Verse 31

को वा तीर्थप्रसंगश्च चातुर्मास्ये समीपगे । गालवः प्राह सच्छूद्रं धार्मिकं सत्यवादिनम्

“அல்லது சாத்துர்மாஸ்யம் நெருங்கிய இந்நேரம் எந்தத் தீர்த்த நிகழ்வு உள்ளது?” என்று காளவன், தர்மநிஷ்டனும் சத்தியவாதியும் ஆன அந்த நல்ல சூத்ரனிடம் கூறினான்.

Verse 32

मम तीर्थावसिक्तस्य मासा बहुतरा गताः । इदानीमाश्रमं यास्ये चातुर्मास्ये समागते

தீர்த்தங்களில் நீராடி நீராடி எனக்கு பல மாதங்கள் கடந்தன. இப்போது சாத்துர்மாஸ்யம் வந்ததால், நான் என் ஆசிரமத்திற்குச் செல்வேன்.

Verse 33

आषाढशुक्लैकादश्यां करिष्ये नियमं गृहे । नारायणस्य प्रीत्यर्थं श्रेयोऽर्थं चात्मनस्तथा । प्रत्युवाच मुनिर्धर्मान्विनयानतकन्धरम्

ஆஷாட மாத சுக்ல ஏகாதசியில் நான் வீட்டில் நியமவிரதம் மேற்கொள்வேன்—நாராயணனின் பிரீதிக்காகவும், எனது பரம நலனுக்காகவும். இவ்வாறு கூறி முனிவர் வணக்கத்தால் தலைவணங்கியவர்க்கு தர்மத்தை உபதேசித்தார்.

Verse 34

पैजवन उवाच । मामनुग्रहजां बुद्धिं ब्रूहि त्वं द्विजपुंगव । वेदेऽधिकारो नैवास्ति वेदसारजपस्य वा

பைஜவனன் கூறினான்—ஓ இருபிறப்போரில் சிறந்தவரே, உங்கள் அருளால் பிறந்த ஞானத்தை எனக்குச் சொல்லுங்கள். எனக்கு வேதம் படிக்கும் அதிகாரமும் இல்லை; வேதசார ஜபத்திற்கும் இல்லை.

Verse 35

पुराणस्मृतिपाठस्य तस्मात्किंचिद्वदस्व मे । तत्त्वात्मसदृशं किंचिद्भाति रूपं महाफलम्

ஆகையால் புராணம், ஸ்மிருதி பாராயணத்திலிருந்து ஏதாவது எனக்குச் சொல்லுங்கள். தத்துவத்துக்கும் ஆத்மாவுக்கும் ஒத்த, மகாபலன் தரும் ஒளிவிடும் ஒரு சாதனை எதாவது.

Verse 36

चातुर्मास्ये विशेषेण मुक्तिसंसाधकं वद

சாத்துர்மாஸ்ய காலத்தில் விசேஷமாக முக்தியை நிறைவேற்றும் ஒரு சாதனத்தைச் சொல்லுங்கள்.

Verse 37

गालव उवाच । शालिग्रामगतं विष्णुं चक्रांकित पुटं सदा । येऽर्चयन्ति नरा नित्यं तेषां भुक्तिस्त्वदूरतः

காலவர் கூறினார்—சக்கரச் சின்னம் பொறித்த சாலிகிராமத்தில் உறையும் விஷ்ணுவை தினமும் வழிபடுவோர்க்கு உலகியல்போகங்கள் தூரமாய் நிற்கும்.

Verse 38

शालिग्रामे मनो यस्य यत्किंचित्क्रियते शुभम् । अक्षय्यं तद्भवेन्नित्यं चातुर्मास्ये विशेषतः

சாலிகிராமத்தில் மனம் நிலைத்தவரால் செய்யப்படும் எந்தச் சிறப்பான செயலும் நித்தியமாக அక్షயமாய் விளையும்; குறிப்பாக சாத்துர்மாஸ்யத்தில்.

Verse 39

शालिग्रामशिला यत्र यत्र द्वारावती शिला । उभयोः संगमः प्राप्तो मुक्तिस्तस्य न दुर्लभा

எங்கு சாலிகிராமச் சிலையும், எங்கு த்வாராவதீச் சிலையும் உள்ளதோ—இரண்டும் சேர்ந்து கிடைத்தால், அவனுக்கு முக்தி அரிதல்ல.

Verse 40

शालिग्रामशिला यस्यां भूमौ संपूज्यते नृभिः । पञ्चक्रोशं पुनात्येषा अपि पापशतान्वितैः

எந்த நிலத்தில் மக்கள் சாலிகிராமச் சிலையை முறையாகப் பூஜிக்கிறார்களோ, அந்தச் சிலை ஐந்து குரோச அளவு பரப்பையும் தூய்மைப்படுத்தும்; நூறு பாவங்கள் உடையவர்களாயினும் கூட.

Verse 41

तैजसं पिंडमेतद्धि ब्रह्मरूपमिदं शुभम् । यस्याः संदर्शनादेव सद्यः कल्मषनाशनम्

இது உண்மையிலே ஒளிமயமான பிண்டம்—பிரம்மத்தின் மங்கள வடிவம்; இதன் தரிசனமட்டுமே உடனே கல்மஷம் அழியும்.

Verse 42

सर्वतीर्थानि पुण्यानि देवतायतनानि च । नद्यः सर्वा महाशूद्र तीर्थत्वं प्राप्नुवंति हि

ஓ மகா சூத்ரரே! எல்லாப் புண்ணிய தீர்த்தங்களும், தேவர்களின் புனித ஆலயங்களும், அனைத்து நதிகளும்—இந்த மகிமையுடன் தொடர்பினால்—உண்மையாகவே தீர்த்தத்துவத்தை அடைகின்றன.

Verse 43

सन्निधानेन वै तस्याः क्रिया सर्वत्रशोभनाः । व्रजंति हि क्रियात्वं च चातुर्मास्ये विशेषतः

அவளுடைய சன்னிதி மட்டும் இருந்தாலே எங்கும் எல்லாச் சடங்குகளும் மங்களமும் அழகும் பெறுகின்றன; அவை முழு பலனளிக்கும் திறனை அடைகின்றன—சிறப்பாகப் புனித சாத்துர்மாஸ்ய காலத்தில்.

Verse 44

पूज्यते भवने यस्य शालिग्राम शिला शुभा । कोमलैस्तुलसीपत्रैर्विमुखस्तत्र वै यमः

எந்த இல்லத்தில் மங்களமான சாலிகிராம-சிலா மென்மையான துளசி இலைகளால் பூஜிக்கப்படுகிறதோ, அங்கு யமன் நிச்சயமாக முகம் திருப்பிச் செல்கிறான்.

Verse 45

ब्राह्मणक्षत्रियविशां सच्छूद्राणामथापि वा । शालिग्रामाधिकारोऽस्ति न चान्येषां कदाचन

பிராமணர், க்ஷத்திரியர், வைசியர்—மேலும் நற்குணமுள்ள சூத்ரர்களுக்கும்—சாலிகிராம பூஜை செய்யும் அதிகாரம் உண்டு; பிறருக்கு எந்நாளும் இல்லை.

Verse 46

सच्छूद्र उवाच । ब्रह्मन्वेदविदां श्रेष्ठ सर्वशास्त्रविशारद । स्त्रीशूद्रादिनिषेधोऽयं शालिग्रामे हि श्रूयते

நற்குணமுள்ள சூத்ரன் கூறினான்—ஓ பிரம்மனே! வேதம் அறிந்தோரில் சிறந்தவரே, எல்லா சாஸ்திரங்களிலும் தேர்ந்தவரே—சாலிகிராமம் தொடர்பாக பெண்கள், சூத்ரர் முதலியோருக்கு தடை உண்டு என்று கேள்விப்படுகிறோம்.

Verse 47

मादृशस्त्वं कथं शालिग्रामपूजाविधिं वद

என்னைப் போன்றவன் எவ்வாறு தகுதியுடையவன் ஆவேன்? தயை செய்து சாலிகிராமப் பூஜை முறையைச் சரியாகச் சொல்லுங்கள்.

Verse 48

गालव उवाच । असच्छूद्रगतं दास निषेधं विद्धि मानद । स्त्रीणामपि च साध्वीनां नैवाभावः प्रकीर्तितः

காலவர் கூறினார்—ஓ மதிப்பிற்குரிய சேவகனே, தடை என்பது தீயொழுக்கமுள்ள சூத்ரனுக்கே; பெண்களிலும், குறிப்பாக சாத்வி மற்றும் தர்மநிஷ்டையுள்ளவர்களுக்கு, எந்தத் தகுதியின்மையும் கூறப்படவில்லை.

Verse 49

मा भूत्संशयस्तेनात्र नाऽप्नुषे संशयात्फलम् । शालिग्रामार्चनपराः शुद्धदेहा विवेकिनः

இதில் சந்தேகம் கொள்ளாதீர்; சந்தேகத்தால் பலன் கிடையாது. சாலிகிராம ஆர்ச்சனையில் ஈடுபடுவோர் உடலால் தூய்மையும், மனத்தால் விவேகமும் உடையவர் ஆவர்.

Verse 50

न ते यमपुरं यांति चातुर्मास्ये च पूजकाः । शालिग्रामार्पितं माल्यं शिरसा धारयंति ये

சாதுர்மாஸ்யத்தில் பூஜை செய்பவர்கள் சாலிகிராமத்திற்கு அர்ப்பணித்த மாலையைத் தலையில் தரித்தால், அவர்கள் யமபுரிக்குச் செல்லார்.

Verse 51

तेषां पापसहस्राणि विलयं यांति तत्क्षणात् । शालिग्राम शिलाग्रे तु ये प्रयच्छंति दीपकम्

சாலிகிராம-சிலையின் முன் விளக்கை அர்ப்பணிப்போரின் ஆயிரம் பாவங்கள் அந்தக் கணமே அழிந்துவிடும்.

Verse 52

तेषां सौरपुरे वासः कदाचिन्नैव हीयते । शालिग्रामगतं विष्णुं सुमनोभिर्मनोहरैः । येऽर्चयंति महाशूद्र सुप्ते देवे हरौ तथा

அவர்களுக்குச் சௌரபுரத்தில் வாசம் எந்நாளும் குறையாது. ஓ மகாசூத்ரா! சாலிகிராமத்தில் உறையும் விஷ்ணுவை மனமகிழும் மணமிகு மலர்களால் அர்ச்சிப்போர்—தேவ ஹரி யோகநித்திரையில் இருந்தாலும்—அழியாப் பயனை அடைவர்.

Verse 53

पंचामृतेन स्नपनं ये कुर्वंति सदा नराः । शालिग्रामशिलायां च न ते संसारिणो नराः

எவர் எப்போதும் சாலிகிராம-சிலைக்கு பஞ்சாமிருதத்தால் ஸ்நாபனம் செய்கிறாரோ, அவர்கள் சம்சாரச் சுழலில் கட்டுப்படார்; சம்சாரத்தில் அலைவோர் அல்லர்.

Verse 54

मुक्तेर्निदानममलं शालिग्रामगतं हरिम् । हृदि न्यस्य सदा भक्त्या यो ध्यायति स मुक्तिभाक्

சாலிகிராமத்தில் உறையும், தூயதும் முக்திக்குக் காரணமுமான ஹரியை இதயத்தில் வைத்துக் கொண்டு எப்போதும் பக்தியுடன் தியானிப்பவன் மோட்சப் பங்காளி ஆவான்.

Verse 55

तुलसीदलजां मालां शालिग्रामोपरि न्यसेत् । चातुर्मास्ये विशेषेण सर्वकामानवाप्नुयात्

சாலிகிராமத்தின் மீது துளசி இலைமாலையைச் சூட்ட வேண்டும்; குறிப்பாக சாத்துர்மாஸ்ய காலத்தில் இவ்வாறு செய்தால் பக்தன் எல்லா விருப்பங்களையும் அடைவான்.

Verse 56

न तावत्पुष्पजा माला शालिग्रामस्य वल्लभा । सर्वदा तुलसी देवी विष्णोर्नित्यं शुभा प्रिया

சாலிகிராமத்திற்கு மலர்மாலை அவ்வளவு பிரியமல்ல; துளசி தேவி எப்போதும் மங்களகரமானவள், விஷ்ணுவுக்கு நித்தியப் பிரியமானவள்.

Verse 57

तुलसी वल्लभा नित्यं चातुर्मास्ये विशेषतः । शालिग्रामो महाविष्णुस्तुलसी श्रीर्न संशयः

துளசி எப்போதும் அன்பிற்குரியது; குறிப்பாக சாத்துர்மாஸ்யத்தில். சாளிகிராமமே மகாவிஷ்ணு; துளசியே ஸ்ரீ (லக்ஷ்மி)—இதில் ஐயமில்லை.

Verse 58

अतो वासितपानीयैः स्नाप्यं चंदनचर्चितैः । मंजरीभिर्युतं देवं शालग्रामशिलाहरिम्

ஆகையால் மணமிக்க நீரால் சாளிகிராம-சிலையாகிய ஹரியை நீராட்டி, சந்தனத்தால் பூசி, துளசி மஞ்சரிகளால் அலங்கரித்த அந்த தேவனை வழிபட வேண்டும்.

Verse 59

तुलसीसंभवाभिश्च कृत्वा कामानवाप्नुयात् । पत्रे तु प्रथमे ब्रह्मा द्वितीये भगवाञ्छिवः

துளசியிலிருந்து தோன்றிய பொருட்களால் வழிபட்டால் விரும்பிய பயன் கிடைக்கும். அதன் முதல் இலைவில் பிரம்மா; இரண்டாம் இலைவில் பகவான் சிவன் உள்ளார்.

Verse 60

मंजर्यां भगवान्विष्णुस्तदेकस्थत्रया सदा । मंजरी दलसंयुक्ता ग्राह्या बुधजनैः शुभा

மஞ்சரியில் பகவான் விஷ்ணு உள்ளார்; ஆகவே அந்த ஒரே துளசியிலே திரிமூர்த்திகள் எப்போதும் ஒன்றாக நிலைகொள்கிறார்கள். எனவே இலைகளுடன் கூடிய நல்வாழ்வு தரும் துளசி மஞ்சரியை அறிவோர் வழிபாட்டிற்கு எடுக்க வேண்டும்.

Verse 61

तां निवेद्य गुरौ भक्त्या जन्मादिक्षयकारणम् । शालिग्रामे धूपराशिं निवेद्य हरितत्परः

அந்த (துளசி அர்ப்பணம்) பக்தியுடன் குருவிற்கு சமர்ப்பித்து—பிறப்பு முதலியவற்றை அழிப்பதாக—ஹரியில் மனம் நிலைத்து சாளிகிராமத்திற்கு தூபக் குவியலை அர்ப்பணிக்க வேண்டும்.

Verse 62

चातुर्मास्ये विशेषेण मनुष्यो नैव नारकी । शालिग्रामं नरो दृष्ट्वा पूजितं कुसुमैः शुभैः

சாதுர்மாஸ்யத்தில் விசேஷமாக மனிதன் நரகத்திற்குச் செல்லான்; நற்கலர்களால் பூஜிக்கப்பட்ட சாலிகிராமத்தைத் தரிசித்தாலே நரன் நரககதியிலிருந்து விடுபடுவான்।

Verse 63

सर्वपापविशुद्धात्मा याति तन्मयतां हरौ । य स्तौत्यश्मगतं विष्णुं गंडकीजलसंभवम्

கண்டகீ நீரிலிருந்து தோன்றிய கல்லுருவ விஷ்ணுவை யார் ஸ்தோத்திரம் செய்கிறாரோ, அவர் எல்லாப் பாவங்களிலும் இருந்து தூய்மையடைந்து ஹரியில் தன்னிலை ஒன்றுதலையை அடைவார்।

Verse 64

श्रुतिस्मृतिपुराणैश्च सोऽपि विष्णुपदं व्रजेत् । शालिग्रामशिलायाश्च चतुर्विंशतिसंख्यकाः । भेदाः संति महाशूद्र ताञ्छृणुष्व महामते

ஸ்ருதி, ஸ்மிருதி, புராணங்களின் சான்றுகளால் அவனும் விஷ்ணுபதத்தை அடைவான். ஓ மகாசூத்ரா, சாலிகிராமச் சிலைக்கு இருபத்துநான்கு வகை வேறுபாடுகள் உள்ளன—ஓ மகாமதியே, கேள்।

Verse 65

इमाः पूज्याश्च लोकेऽत्र चतुर्विंशतिसंख्यकाः । तासां च दैवतं विष्णुं नामानि च वदाम्यहम्

இந்த இருபத்துநான்கு வகைகளும் இவ்வுலகில் பூஜைக்குரியவை; இவற்றின் அதிஷ்டாதேவன் விஷ்ணு. இப்போது அவற்றின் நாமங்களையும் நான் உரைப்பேன்।

Verse 66

स एव मूर्त्तश्चतुरुत्तरासिर्विंशद्भिरेको भगवान्यथाऽद्यः । स एव संवत्सरनामसंज्ञः स एव ग्रावागत आदिदेवः

அந்த ஆதிப் பகவான் ஒருவனே ஆயினும் இருபத்துநான்கு மூர்த்திகளாக வெளிப்படுகிறார். அவரே (இருபத்துநான்கு) ஆண்டுப் பெயர்களால் அழைக்கப்படுகிறார்; அவரே ஆதிதேவன், புனிதக் கல்லுருவாக வந்தவர்।

Verse 243

इति श्रीस्कांदे महापुराण एकाशीतिसाहस्र्यां संहितायां षष्ठे नागरखण्डे हाटकेश्वरक्षेत्र माहात्म्ये शेषशाय्युपाख्याने ब्रह्मनारदसंवादे चातुर्मास्यमाहात्म्ये पैजवनोपाख्याने शालिग्रामपूजनमाहात्म्यवर्णनंनाम त्रिचत्वारिंशत्युत्तरद्विशततमोऽध्यायः

இவ்வாறு ஸ்ரீ ஸ்கந்த மகாபுராணத்தின் ஏகாசீதிஸாஹஸ்ரீ ஸம்ஹிதையில், ஆறாம் நாகரகண்டத்தில், ஹாடகேஸ்வர க்ஷேத்ர மாஹாத்ம்யத்தின் உட்பிரிவாக, சேஷசாயீ உபாக்யானமும் பிரம்மா–நாரத உரையாடலும் கொண்ட சாத்துர்மாஸ்ய மாஹாத்ம்யத்தின் பைஜவன உபாக்யானத்தில் ‘சாலிக்ராம பூஜன மாஹாத்ம்ய வர்ணனம்’ எனும் இருநூற்று நாற்பத்துமூன்றாம் அத்தியாயம் நிறைவுற்றது.