Adhyaya 122

Verse 1

सूत उवाच । एतद्वः सर्वमाख्यातं यत्पृष्टोस्मि द्विजोत्तमाः । यथा स निहतो देव्या महिषाख्यो दनूत्तमः

சூதர் கூறினார்—ஓ இருபிறப்பினருள் சிறந்தவர்களே, நீங்கள் கேட்ட அனைத்தையும் நான் உரைத்தேன்—மஹிஷன் எனும் தானவர்களில் முதன்மையானவன் தேவியால் எவ்வாறு வதம் செய்யப்பட்டான் என்பதையும்।

Verse 2

सांप्रतं कीर्तयिष्यामि कथां पातकनाशिनीम् । केदारसंभवां पुण्यां तां शृणुध्वं समाहिताः

இப்போது நான் பாவநாசினியான ஒரு கதையைப் புகழ்ந்து உரைக்கிறேன்—கேதாரத்திலிருந்து தோன்றிய அந்தப் புண்ணியக் கதையை; நீங்கள் மனத்தை ஒருமுகப்படுத்தி கேளுங்கள்।

Verse 3

ऋषय ऊचुः । केदारः श्रूयते सूत गंगाद्वारे हिमाचले । स कथं चेह संप्राप्तः सर्वं विस्तरतो वद

ரிஷிகள் கூறினர்—ஓ சூதரே, கேதாரம் ஹிமாசலத்தில் கங்காத்வாரத்தில் உள்ளது என்று கேள்விப்படுகிறோம்; அது இங்கே எவ்வாறு வந்தது? அனைத்தையும் விரிவாகச் சொல்லுங்கள்।

Verse 4

सूत उवाच । एतत्सत्यं गिरौ तस्मिन्स्वयंभूः संस्थितः प्रभुः । परं तत्र वसेद्देवो यावन्मासाष्टकं द्विजाः

சூதர் கூறினார்—இது உண்மை; அந்த மலைமேல் சுயம்பூ பரமன் தாமே நிலைபெற்றுள்ளார். ஆனால், ஓ இருபிறப்பினரே, அங்கு தேவன் எட்டு மாதங்கள் வரை மட்டுமே வாசம் செய்கிறான்.

Verse 5

यावद्घर्मश्च वर्षा च तावत्तत्र वसेत्प्रभुः । शीतकाले पुनश्चात्र क्षेत्रे संतिष्ठते सदा

கோடைவும் மழைக்காலமும் நீடிக்கும் வரையில் ஆண்டவன் அங்கே வாசம் செய்கிறான்; மேலும் குளிர்காலத்திலும் இக்க்ஷேத்திரத்தில் அவர் எப்போதும் நிலைபெற்று இருக்கிறார்.

Verse 6

ऋषय ऊचुः । किं तत्कार्यं वसेद्येन क्षेत्रे मासचतुष्टयम् । हिमाचले यथैवाष्टौ सूतपुत्र वदस्व नः

ரிஷிகள் கூறினர்—எந்த நோக்கத்திற்காக இப்புனிதக் க்ஷேத்திரத்தில் நான்கு மாதங்கள் தங்க வேண்டும்? அதுபோல ஹிமாசலத்தில் எட்டு மாதங்கள் ஏன்? ஓ சூதபுத்ரா, எங்களுக்குச் சொல்வாயாக.

Verse 7

सूत उवाच । पूर्वं स्वायंभुवस्यादौ मनोर्दैत्यो महाबलः । हिरण्याक्षो महातेजास्तपोवीर्यसमन्वितः

சூதர் கூறினார்—முன்னொரு காலத்தில், ஸ்வாயம்புவ மன்வந்தரத்தின் தொடக்கத்தில், மனுவின் காலத்தில் ஒரு மாபெரும் பலமுடைய தைத்யன் இருந்தான்—ஹிரண்யாக்ஷன்; மிகுந்த தேஜஸும் தவவீரியமும் உடையவன்.

Verse 8

तैर्व्याप्तं जगदेतद्धि निरस्य त्रिदशाधिपम् । यज्ञ भागाश्चदेवानां हृता वीर्यप्रभावतः

அவர்களால் இவ்வுலகம் முழுதும் ஆக்கிரமிக்கப்பட்டது; முப்பது தேவர்களின் அதிபதி (இந்திரன்) கூட விரட்டப்பட்டான். மேலும் தங்கள் வீரியப் பிரபாவத்தால் தேவர்களின் யாகப் பங்குகளும் பறிக்கப்பட்டன.

Verse 9

अथ शक्रः सुरैः सार्धं गंगाद्वारं समाश्रितः । तपस्तेपे सुदुःखार्तो राज्यश्रीपरिवर्जितः

அப்போது சக்கிரன் (இந்திரன்) தேவர்களுடன் கூடி கங்காத்வாரத்தில் சரணடைந்தான். பேர்துயரால் வாடி, அரசலட்சுமியை இழந்து தவம் செய்தான்.

Verse 10

तस्यैवं तप्यमानस्य तपस्तीव्रं महात्मनः । माहिषं रूपमास्थाय निश्चक्राम धरातलात्

அந்த மகாத்மா இவ்வாறு கடுந்தவம் செய்து கொண்டிருக்கையில், (பகவான்) எருமை வடிவம் கொண்டு பூமித்தளத்திலிருந்து வெளிப்பட்டார்.

Verse 11

स्वयमेव महादेवस्ततः शक्रमुवाच ह । केदारयामि मे शीघ्रं ब्रूहि सर्वं सुरोत्तम । दैत्यानामथ सर्वेषां रूपेणानेन वासव

அப்போது மகாதேவன் தானே சக்கிரனிடம் கூறினார்—“தேவர்களில் சிறந்தவனே, விரைவில் அனைத்தையும் சொல். வாசவா, இவ்வடிவிலேயே நான் எல்லா தைத்தியர்களையும் பிளந்து அழிப்பேன்.”

Verse 12

इन्द्र उवाच । हिरण्याक्षो महादैत्यः सुबाहुर्वक्र कन्धरः । त्रिशृंगो लोहिताक्षश्च पंचैतान्दारय प्रभो । हतैरेतैर्हतं सर्वं दानवानामसंशयम्

இந்திரன் கூறினான்—“ஹிரண்யாக்ஷன் மகாதைத்தியன்; மேலும் சுபாஹு, வக்ரகந்தரன், திரிச்ருங்கன், லோஹிதாக்ஷன்—பிரபோ, இவ்வைந்தையும் பிளந்து அழி. இவர்கள் கொல்லப்பட்டால் ஐயமின்றி எல்லா தானவர்களும் கொல்லப்பட்டவர்களே.”

Verse 13

किमन्यैः कृपणैर्ध्वस्तैर्यैः किंचिन्नात्र सिध्यति । तस्य तद्वचनश्रुत्वा भगवांस्तूर्णमभ्यगात् । यत्र दानवमुख्योऽसौ हिरण्याक्षो महाबलः

“இங்கே எதையும் சாதிக்க முடியாத, ஏற்கெனவே நசிந்த தாழ்ந்த பகைவர்களால் என்ன பயன்?” அவன் சொற்களை கேட்ட பகவான் உடனே புறப்பட்டு, தானவர்களின் தலைவனான மகாபலன் ஹிரண்யாக்ஷன் இருந்த இடத்திற்குச் சென்றார்.

Verse 14

अथ तं दूरतो दृष्ट्वा महिषं पर्वतोपमम् । आयातं रौद्ररूपेण दानवाः सर्वतश्च ते

அப்போது தொலைவில் இருந்து மலைபோன்ற அந்த எருமை ரௌத்ர வடிவில் அணுகுவதைக் கண்டு, தானவர்கள் எல்லாத் திசைகளிலிருந்தும் கூடினர்।

Verse 15

ततो जघ्नुश्च पाषाणैर्लगुडैश्च तथापरे । क्ष्वेडितास्फोटितांश्चक्रुस्तथान्ये बलगर्विताः

பின்னர் சிலர் கற்களாலும் தண்டுகளாலும் தாக்கினர்; மற்றவர்கள் வலிமை அகந்தையால் கர்ஜித்து, கைதட்டி, விரல் சடக்கி திமிர் காட்டினர்।

Verse 16

अथवमन्य तान्देवः प्रहारं लीलया ददौ । यत्रास्ते दानवेन्द्रोऽसौ चतुर्भिः सचिवैः सह

அப்போது ஆண்டவன் அவர்களைப் பொருட்படுத்தாது, விளையாட்டென ஒரு தாக்குதலைச் செய்து, நான்கு அமைச்சர்களுடன் நின்ற தானவ அரசன் இருந்த இடத்திற்குச் சென்றான்।

Verse 17

ततः शस्त्रं समुद्यम्य यावद्धावति सम्मुखः । तावच्छृंगप्रहारेण सोनयद्यमसादनम्

பின்னர் எதிரி ஆயுதம் உயர்த்தி நேருக்கு நேர் பாய்ந்தவுடன், ஆண்டவன் கொம்புத் தாக்குதலால் அவனை யமனின் இல்லத்துக்கு அனுப்பினான்।

Verse 18

हत्वा तं सचिवान्पश्चात्सुबाहुप्रमुखांश्च तान् । जघान हन्यमानोऽपि समन्ताद्दानवैः परैः

அதன்பின் சுபாஹு முதலிய அமைச்சர்களை அழித்துவிட்டு, மீதமிருந்த தானவர்கள் எல்லாத் திசைகளிலும் தாக்கினாலும் அவர்களையும் அவன் வீழ்த்தினான்।

Verse 19

न तस्य लगते क्वापि शस्त्रं गात्रे कथंचन । यत्नतोऽपि विसृष्टं च लब्धलक्षैः प्रहारिभिः

அவனுடைய உடலில் எங்கும் எவ்விதத்திலும் ஆயுதம் பற்றவில்லை; குறி நோக்கி தாக்கியோர் முழு முயற்சியுடன் எறிந்தாலும் அது தொடவில்லை।

Verse 20

एवं पंच प्रधानास्तान्हत्वा दैत्यान्महेश्वरः । भूयो जगाम तं देशं यत्र शक्रो व्यवस्थितः । अब्रवीच्च प्रहष्टात्मा ततः शक्रं तपोन्वितम्

இவ்வாறு ஐந்து முதன்மை தைத்தியர்களை வதம் செய்த மகேஸ்வரன், மீண்டும் சக்ரன் (இந்திரன்) இருந்த இடத்திற்குச் சென்றார்; பின்னர் மகிழ்ந்த மனத்துடன் தவவலிமை உடைய சக்ரனை நோக்கி உரைத்தார்।

Verse 22

मत्तोऽन्यदपि देवेश वरं प्रार्थय वांछितम् । कैलासशिखरं येन गच्छामि त्वरयाऽन्वितः

தேவேசனே! என்னிடமிருந்து உன் விருப்பத்திற்கேற்ற இன்னொரு வரத்தை வேண்டு; அதனால் நான் விரைவாக கைலாசச் சிகரத்திற்குச் செல்ல இயலும்।

Verse 23

इन्द्र उवाच । अनेनैव हि रूपेण तिष्ठ त्वं चात्र शंकर । त्रैलोक्यरक्षणार्थाय धर्माय च शिवाय च

இந்திரன் கூறினான்—ஓ சங்கரா! இதே வடிவிலேயே இங்கே நிலைத்திரு; மும்முலகக் காவலுக்காகவும், தர்மத்திற்காகவும், மங்களத்திற்காகவும்।

Verse 24

श्रीभगवानुवाच । एतद्रूपं मया शक्र कृतं तस्य वधाय वै । अवध्यः सर्वभूतानां यतोन्येषां मया हतः

ஸ்ரீபகவான் உரைத்தார்—ஓ சக்ரா! அவனை வதம் செய்யவே நான் இந்த வடிவத்தை எடுத்தேன்; அவன் எல்லா உயிர்களுக்கும் அவத்யன், ஆகவே பிறர் அல்ல—நானே அவனை வதம் செய்தேன்।

Verse 25

तस्मादत्रैव ते वाक्यात्स्थास्यामि सुर सत्तम । अनेनैव तु रूपेण मोक्षदः सर्वदेहिनाम्

ஆகையால், தேவர்களில் சிறந்தவனே! உன் வாக்கின்படி நான் இங்கேயே தங்குவேன்; இதே ரூபத்திலேயே எல்லா தேகதாரிகளுக்கும் மோட்சம் அருள்வேன்.

Verse 26

एवमुक्त्वा विरूपाक्षश्चक्रे कुंडं ततः परम् । शुद्धस्फटिकसंकाशं सुस्वादुक्षीरवत्प्रियम्

இவ்வாறு கூறி விரூபாக்ஷன் (சிவன்) பின்னர் ஒரு புனிதக் குண்டத்தை அமைத்தான். அது தூய ஸ்படிகம் போல ஒளிர்ந்தது; அதன் நீர் பால் போல இனிமை உடையது—அனைவருக்கும் பிரியமானது.

Verse 27

ततः प्रोवाच देवेन्द्रं मेघगंभीरया गिरा । शृण्वतां सर्वदेवानां भगवांस्त्रिपुरातकः

பின்னர் பகவான் திரிபுராந்தகன், எல்லாத் தேவர்களும் கேட்கும்படி, மேகம்போல் ஆழ்ந்த குரலில் தேவேந்திரனை நோக்கி உரைத்தான்.

Verse 28

यो मां दृष्ट्वा शुचिर्भूत्वा कुंडमेतत्प्रपश्यति । त्रिः पीत्वा वामसव्येन द्वाभ्यां चैव ततो जलम्

என்னைத் தரிசித்து தூய்மையடைந்து இந்தக் குண்டத்தைப் பார்ப்பவன்—அதன் நீரை மூன்று முறை ஆச்சமனம் செய்து, பின்னர் இடது மற்றும் வலது (கைகளால்) அந்த நீரை எடுத்துக் கொண்டு…

Verse 30

वामेन मातृकं पक्षं दक्षिणेनाथ पैतृकम् । उभाभ्यामथ चात्मानं कराभ्यां मद्वचो यथा

இடது கையால் மாத்ருபக்கத்தையும், வலது கையால் பித்ருபக்கத்தையும் (புனிதப்படுத்துக); பின்னர் இரு கைகளாலும் தன்னைப் புனிதப்படுத்துக—என் வாக்குப்படி.

Verse 31

इन्द्र उवाच । अहमागत्य नित्यं त्वां स्वर्गाद्वृषभवाहन । अत्रस्थं पूजयिष्यामि पास्यामि च तथोदकम्

இந்திரன் கூறினான்—ஏ வृषபத்வஜப் பெருமானே! நான் ஸ்வர்கத்திலிருந்து தினமும் இங்கு வந்து, இத்தலத்தில் நிலைபெற்ற உம்மை வழிபட்டு, இந்தப் புனித நீரையும் பருகுவேன்।

Verse 32

के दारयामि यत्प्रोक्तं त्वया महिषरूपिणा । केदार इति नाम्ना त्वं ततः ख्यातो भविष्यसि

எருமை வடிவில் நீ கூறியதை நான் தாங்கி நிறைவேற்றுவேன். ஆகையால் நீ இனிமேல் ‘கேதார’ என்ற நாமத்தால் புகழ்பெறுவாய்।

Verse 33

श्रीभगवानुवाच । यद्येवं कुरुषे शक्र ततो दैत्यभयं न ते । भविष्यति परं तेजो गात्रे संपत्स्यतेऽखिलम्

பகவான் கூறினார்—ஏ சக்ரா! நீ இவ்வாறு செய்தால், தானவர்களின் பயம் உனக்கு இருக்காது. பரம ஒளி உன் உடலெங்கும் முழுமையாகப் பரவும்।

Verse 34

एवमुक्तः सहस्राक्षस्ततः प्रासादमुत्तमम् । तदर्थं निर्मयामास साध्वालोकं मनोहरम्

இவ்வாறு அறிவுறுத்தப்பட்ட சஹஸ்ராக்ஷன் (இந்திரன்) அந்நோக்கத்திற்காக ஒரு சிறந்த பிராசாதம் (ஆலயம்) அமைத்தான்—சாதுக்கள் காணத் தகுந்த, மனோகரமும் இனிமையும் உடையது।

Verse 35

ततः प्रणम्य तं देवमनुमन्त्र्य ततः परम् । जगाम निजमावासं मेरुशृंगाग्रसंस्थितम्

பின்னர் அவன் அந்த தேவனை வணங்கி, பக்தியுடன் விடைபெற்று, மேரு மலைச் சிகரத்தின் உச்சியில் அமைந்த தன் இருப்பிடத்திற்குச் சென்றான்।

Verse 36

ततश्चागत्य नित्यं स स्वर्गाद्देवस्य शूलिनः । केदारस्य सुभक्त्याढ्यां पूजां चक्रे समाहितः

அதன்பின் அவன் விண்ணுலகத்திலிருந்து நாள்தோறும் வந்து, திரிசூலதாரியான கേദாரப் பெருமானுக்கு மிகுந்த பக்தியுடன் ஒருமனத்தால் பூஜை செய்தான்.

Verse 37

मन्त्रोदकं च त्रिः पीत्वा ययौ ब्राह्मणसत्तमाः । कस्यचित्त्वथ कालस्य यावत्तत्र समाययौ

மந்திரத்தால் புனிதப்படுத்திய நீரை மூன்று முறை அருந்தி அந்தச் சிறந்த பிராமணன் புறப்பட்டான்; சில காலம் கடந்தபின் மீண்டும் அதே இடத்துக்கு வந்தான்.

Verse 38

तावद्धिमेन तत्सर्वं गिरेः शृंगं प्रपूरितम् । तच्च कुण्डं स देवश्च प्रासादेन समन्वितः

அந்நேரம் வரை பனியால் மலைச்சிகரம் முழுவதும் நிரம்பியது; மேலும் அந்தக் குண்டமும், அந்தத் தெய்வமும் அழகிய பிராசாதத்துடன் வெளிப்பட்டன.

Verse 39

ततो दुःखपरीतात्मा भक्त्या परमया युतः । तां दिशं प्रणिपत्योच्चैर्जगाम निजमंदिरम्

அப்போது துயரால் நிறைந்த உள்ளத்துடனும், உன்னத பக்தியுடன் கூடியவனாகவும், அந்தத் திசையை வணங்கி தன் இல்லத்திற்குச் சென்றான்.

Verse 40

एवमागच्छतस्तस्य गतं मासचतुष्टयम् । अपश्यतो महादेवं दिदृक्षागतचेतसः

இவ்வாறு வரவும் போகவும் செய்தபோது நான்கு மாதங்கள் கடந்தன; தரிசன வேட்கையில் மனம் நிலைத்திருந்தும் மகாதேவரைக் காண இயலவில்லை.

Verse 41

ततः प्राप्ते पुनर्विप्रा घर्मकाले हिमालये । संयातो दृक्पथं देवः स तथारूपसंस्थितः

அதன்பின், ஓ பிராமணர்களே, இமாலயத்தில் வெப்பகாலம் மீண்டும் வந்தபோது, அந்தத் தேவன் அதே வடிவில் நிலைத்து கண்முன் தோன்றினார்।

Verse 42

ततः पूजां विधायोच्चैश्चातुर्मास्यसमुद्भवाम् । गीतवाद्यादिकं चक्रे तत्पुरः श्रद्धयान्वितः

பின்னர் அவர் சாத்துர்மாஸ்ய விரதத்திலிருந்து உண்டான பூஜையை முறையாகச் செய்து, பக்தியுடன் அவர்முன் பாடல்கள், வாத்தியங்கள் முதலியவற்றை அர்ப்பணித்தார்।

Verse 43

अथ देवः समालोक्य तां श्रद्धां तस्य गोपतेः । प्रोवाच दर्शनं गत्वा भगवांस्त्रिपुरांतकः

அப்போது தேவன்—திரிபுராந்தக பகவான்—அந்த கோபதியின் பக்தியை நோக்கி, தரிசனம் அளிக்க அவன் முன்னே வந்து அவனிடம் உரைத்தார்।

Verse 44

परितुष्टोऽस्मि देवेश भक्त्या चानन्ययाऽनया । तस्मात्प्रार्थय दास्यामि यं कामं हृदिसंस्थितम्

‘ஓ தேவேசா! உன் இந்த அநன்ய பக்தியால் நான் முற்றிலும் திருப்தியடைந்தேன். ஆகவே உன் இதயத்தில் உள்ள எந்த விருப்பமாயினும் கேள்; அதை நான் அருள்வேன்.’

Verse 45

शक्र उवाच । तव प्रसादात्संजातं ममैश्वर्यमनुत्तमम् । यत्किंचित्त्रिषु लोकेषु तत्सर्वं गृहसंस्थितम्

சக்ரன் கூறினான்—‘உமது அருளால் எனக்கு ஒப்பற்ற ஐஸ்வரியம் ஏற்பட்டது. மூன்று உலகங்களிலும் உள்ள அனைத்தும் என் இல்லாதிக்காரத்தில் உறுதியாக நிலைத்துள்ளது.’

Verse 46

तस्माद्यदि प्रसादं मे करोषि वृषभध्वज । वरं वा यच्छसि प्रीतस्तत्कुरुष्व वचो मम

ஆகையால், ஓ வृषபத்வஜா! என்மேல் அருள் புரிந்து प्रसன்னனாக இருப்பாயானால், அல்லது மகிழ்ந்து வரம் அளிப்பாயானால், என் வேண்டுகோளை நிறைவேற்றுவாயாக।

Verse 47

पर्वतोऽयं भवेद्गम्यो मासानष्टौ सुरेश्वर । यावन्मीनस्थितो भानुः प्रगच्छति श्रुतं मया

ஹே சுரேஸ்வரா! நான் கேட்டதாவது—சூரியன் மீன ராசியில் நிலைத்து செல்லும் வரையில், இந்த மலை எட்டு மாதங்கள் செல்லத்தக்கதாக இருக்கும்.

Verse 48

ततः परमगम्यश्च हिमपूरेण संवृतः । यदा स्याच्चतुरो मासान्यावत्कुम्भगतो रविः

அதன் பின், ஆழ்ந்த பனியால் மூடப்பட்டு இது மிகுந்து அணுக இயலாததாகிறது; சூரியன் கும்ப ராசியில் செல்லும் வரை நான்கு மாதங்கள் இந்நிலை நீடிக்கும்.

Verse 49

संजायतेऽप्यगम्यश्च ममापि त्रिपुरांतक । किं पुनः स्वल्पसत्त्वानां नरादीनां सुरेश्वर

ஹே திரிபுராந்தகா! இது எனக்கே அணுக இயலாததாகிறது; அப்படியிருக்க, பலம் குறைந்த மனிதர் முதலியோரின் நிலை என்ன சொல்லுவது, ஹே சுரேஸ்வரா!

Verse 50

तस्मात्स्वर्गेऽथ पाताले मर्त्ये वा त्रिदशेश्वर । कुरुष्वानेनरूपेण स्थितिं मासचतुष्टयम् । येन न स्यात्प्रतिज्ञाया हानिर्मम सुरेश्वर

ஆகையால், ஹே திரிதசேஸ்வரா! ஸ்வர்க்கமாயினும், பாதாளமாயினும், மর্ত்யலோகமாயினும்—இதே வடிவில் நான்கு மாதங்கள் தங்குவாயாக; எனது பிரதிஞ்ஞை கெடாதபடி, ஹே சுரேஸ்வரா.

Verse 51

सूत उवाच । ततो देवश्चिरं ध्यात्वा प्रोवाच बलसूदनम् । परं संतोषमापन्नो मेघनिर्घोषनिःस्वनम्

சூதர் கூறினார்—அப்போது தேவர் நீண்ட நேரம் தியானித்து பலசூதனனை நோக்கி உரைத்தார்; மிகுந்த மகிழ்ச்சியடைந்து அவரது குரல் மேகமுழக்கம்போல் ஒலித்தது।

Verse 52

आनर्तविषये क्षेत्रं हाटकेश्वरसंज्ञितम् । अस्मदीयं सहस्राक्ष विद्यते धरणीतले

ஆனர்த்த நாட்டில் ‘ஹாடகேஸ்வர’ எனப்படும் ஒரு புனிதத் தலம் உள்ளது; ஓ சகஸ்ராக்ஷா, அது நமதே, பூமியில் நிலைத்திருக்கிறது।

Verse 53

तत्राहं वृश्चिकस्थेऽर्के सदा स्थास्यामि वासव । यावत्कुम्भस्य पर्यंतं तव वाक्यादसंशयम्

ஓ வாசவா! அங்கே நான் எப்போதும் தங்குவேன்—சூரியன் விருச்சிகத்தில் இருக்கும் காலம் முதல் கும்பத்தின் முடிவு வரை; உன் வாக்கினால் இதில் ஐயமில்லை।

Verse 54

तस्मात्तत्र द्रुतं गत्वा कृत्वा प्रासादमुत्तमम् । मम रूपं प्रतिष्ठाप्य कुरुपूजा यथोचिताम् । येन तत्र निजं तेजो धारयामि तवार्थतः

ஆகையால் அங்கே விரைந்து சென்று சிறந்த பிராசாதம் (ஆலயம்) அமைத்து, என் திருவுருவை பிரதிஷ்டை செய்து, முறையாகப் பூஜை செய்; அதனால் உன் நலனுக்காக அங்கே நான் என் தெய்வீகத் தேஜஸைத் தாங்குவேன்।

Verse 55

सूत उवाच । एतच्छ्रुत्वा सहस्राक्षो देवदेवस्य शूलिनः । गत्वा तत्र ततश्चक्रे यद्देवेनेरितं वचः

சூதர் கூறினார்—இதை கேட்ட சகஸ்ராக்ஷன், தேவர்களின் தேவனான சூலினின் ஆணையை ஏற்று அங்கே சென்று, தேவர் கூறியபடியே அனைத்தையும் செய்தான்।

Verse 56

प्रासादं निर्मयित्वाथ रूपं संस्थाप्य शूलिनः । कुण्डं चक्रे च तद्रूपं स्वच्छोदकसमावृतम्

திருக்கோயிலை அமைத்து பின்னர் சூலினன் (சிவன்) திருவுருவை நிறுவி, அதற்கே ஒத்ததாக ஒரு குண்டத்தையும் அமைத்தான்; அது எங்கும் தூய தெளிந்த நீரால் சூழப்பட்டிருந்தது.

Verse 57

ततश्चाराधयामास पुष्पधूपानुलेपनैः । स्नात्वा कुण्डेऽपिबत्तोयं त्रिःकृत्वा च यथापुरा

பின்னர் மலர்கள், தூபம், நறுமண அநுலேபனங்களால் பகவானை ஆராதித்தான். குண்டத்தில் நீராடி, பழம்பெரும் முறையின்படி மூன்று முறை அந்த நீரை அருந்தினான்.

Verse 58

एवं स भगवांस्तत्र शक्रेणाराधितः पुरा । समायातोऽत्र विप्रेंद्राः सुरम्यात्तु हिमाचलात्

இவ்வாறு அந்த பகவான் முன்காலத்தில் அங்கே சக்ரன் (இந்திரன்) ஆல் ஆராதிக்கப்பட்டார். ஓ பிராமணச் சிறந்தவர்களே, இனிய ஹிமாசலத்திலிருந்து அவர் இங்கு வந்தடைந்தார்.

Verse 59

यस्तमाराधयेत्सम्यक्सदा मासचतुष्टयम् । हिमपातोद्भवे मर्त्यः स शिवाय प्रपद्यते

பனிவீழ்ச்சியால் தோன்றிய அந்த தீர்த்தத்தில் யார் நான்கு மாதங்கள் இடைவிடாது முறையாக அவரை ஆராதிக்கிறாரோ, அந்த மனிதன் சிவனின் சரணத்தை அடைகிறான்.

Verse 60

शेषकालेऽपि यः पूजां करोत्येव सुभक्तितः । स पापं क्षालयेत्प्राज्ञ आजन्ममरणांतिकम्

அக்காலத்துக்கு அப்பாலும் யார் உண்மையான பக்தியுடன் பூஜை செய்கிறாரோ, ஓ ஞானிகளே, அவர் பிறப்பு முதல் இறுதி வரை உள்ள பாவங்களைத் துடைத்தழிக்கிறார்.

Verse 61

तत्र गीतं प्रशंसंति नृत्यं चैव पृथग्विधम् । देवस्य पुरतः प्राज्ञाः सर्वशास्त्रविशारदाः

அங்கே தேவனின் முன்னிலையில், எல்லா சாஸ்திரங்களிலும் தேர்ந்த ஞானிகள் புனிதப் பாடலைப் போற்றி, பலவகை நடனங்களை நிகழ்த்துகின்றனர்।

Verse 62

अत्र श्लोकः पुरा गीतो नारदेन सुरर्षिणा । तद्वोऽहं कीर्तयिष्यामि श्रूयतां ब्राह्मणोत्तमाः

இங்கே முன்பு தேவर्षி நாரதர் ஒரு ச்லோகத்தைப் பாடினார். அதையே இப்போது உங்களுக்குக் கூறுகிறேன்—ஓ பிராமணோத்தமர்களே, கேளுங்கள்।

Verse 63

केदारे सलिलं पीत्वा गयापिडं प्रदाय च । ब्रह्मज्ञानमथासाद्य पुनर्जन्म न विद्यते

கேதாரத்தில் நீரை அருந்தி, கயாவில் பிண்டதானம் செய்து, பின்னர் பிரம்மஞானம் அடைந்தால் மறுபிறவி இல்லை।

Verse 64

एतद्वः सर्वमाख्यातं केदारस्य च संभवम् । आख्यानं ब्राह्मणश्रेष्ठाः सर्वपातकनाशनम्

ஓ பிராமணச் சிறந்தவர்களே, கேதாரத்தின் தோற்றமும் வெளிப்பாடும் உட்பட இவை அனைத்தும் உங்களுக்குச் சொல்லப்பட்டது. இந்த ஆக்யானம் எல்லாப் பாவங்களையும் அழிக்கும்.

Verse 65

यश्चैतत्छृणुयात्सम्यक्पठेद्वा तस्य चाग्रतः । श्रावयेद्वापि वा विप्राः सर्वपातकनानम् । केदारस्य स पापौघैर्मुच्यते तत्क्षणान्नरः

ஓ விப்ரர்களே, இதை முறையாகக் கேட்பவனோ, பிறர்முன் வாசிப்பவனோ, அல்லது கேட்கச் செய்வவனோ—இந்த ஆக்யானம் எல்லாப் பாவங்களையும் அழிக்கும். கேதாரத்துடன் தொடர்புடைய பாவக் குவியல்களிலிருந்து அவன் அந்தக் கணமே விடுபடுவான்।

Verse 294

कराभ्यां स पुमान्नूनं तारयेच्च कुलत्रयम् । अपि पापसमाचारं नरकेऽपि व्यव स्थितम्

அந்த மனிதன் தன் கரங்களாலேயே நிச்சயமாக தன் குலத்தின் மூன்று தலைமுறைகளையும் கரை சேர்க்கிறான்—பாவச் செயல்களில் ஈடுபட்டவனாக இருந்தாலும், நரகத்தில் இருந்தாலும் கூட।