Adhyaya 235

Verse 1

ब्रह्मोवाच । दानधर्मं प्रशंसंति सर्वधर्मेषु सर्वदा । हरौ सुप्ते विशेषेण दानं ब्रह्मत्वकारणम्

பிரம்மா கூறினார்—எல்லா தர்மங்களிலும் எப்போதும் தானதர்மம் போற்றப்படுகிறது. குறிப்பாக சாத்துர்மாஸ்யத்தில் ஹரி யோகநித்திரையில் உறங்கும் வேளையில் செய்யும் தானம் பிரஹ்மத்துவப் பெறுதற்குக் காரணமாகும்.

Verse 2

अन्नं ब्रह्म इति प्रोक्तमन्ने प्राणाः प्रतिष्ठिताः । तस्मादन्नप्रदो नित्यं वारिदश्च भवेन्नरः

அன்னமே பிரம்மம் என்று கூறப்பட்டது; அன்னத்திலேயே பிராணன் நிலைபெற்றுள்ளது. ஆகையால் மனிதன் எப்போதும் அன்னதானியும் நீர்தானியும் ஆக வேண்டும்.

Verse 3

वारिदस्तृप्तिमायाति सुखमक्षय्यमन्नदः । वार्यन्नयोः समं दानं न भूतं न भविष्यति

நீர்தானம் செய்பவன் திருப்தி அடைகிறான்; அன்னதானம் செய்பவன் அழியாத இன்பம் பெறுகிறான். நீரும் அன்னமும் அளிக்கும் தானத்துக்கு இணையான தானம் முன்பும் இல்லை, இனியும் இல்லை.

Verse 4

मणिरत्नप्रवालानां रूप्यं हाटकवाससाम् । अन्येषामपि दानानामन्नदानं विशिष्यते

மணி, ரத்தினம், பவளம், வெள்ளி, பொன், ஆடை முதலிய தானங்களைக் காட்டிலும்—மற்ற எல்லாத் தானங்களிலும் அன்னதானமே சிறந்ததாக விளங்குகிறது.

Verse 6

वैकुण्ठपदवाञ्छा चेद्विष्णुना सह संगमे । सर्वपापक्षयार्थाय चातुर्मास्येऽन्नदो भवेत्

வைகுண்டப் பதவியை விரும்பி விஷ்ணுவுடன் சங்கமம் நாடினால், எல்லாப் பாவங்களும் க்ஷயமாகச் சாத்துர்மாஸ்யத்தில் அன்னதானம் செய்பவனாக வேண்டும்.

Verse 7

सत्यंसत्यं हि देवर्षे मयोक्तं तव नारद । जन्मांतरसहस्रेषु नादत्तमुपतिष्ठते

தேவரிஷியே! உண்மை—உண்மையே, நாரதா, நான் கூறியது உறுதியானது. ஆயிரம் பிறவிகளிலும் தானம் செய்யாதது ஆதரவாக வராது.

Verse 8

तस्मादन्नप्रदानेन सर्वे हृष्यंति जन्तवः । देवाश्च स्पृहयंत्येनमन्नदानप्रदायिनम्

ஆகையால் அன்னதானம் செய்தால் எல்லா உயிர்களும் மகிழ்கின்றன; தேவர்களும் அன்னதானம் அளிப்பவனை விரும்புகின்றனர்.

Verse 9

अन्नोदकप्रदानं च गोप्रदानं च नित्यदा । वेदपाठो वह्निहोमश्चातुर्मास्ये महाफलम्

நிதமும் அன்னமும் நீரும் தானம், கோதானமும்; அதுபோல வேதபாராயணம், அக்னிஹோமமும்—சாதுர்மாஸ்யத்தில் மகாபலன் தரும்.

Verse 10

भोजनं गुरुविप्राणां घृतदानं च सत्क्रिया । एतानि यस्य तिष्ठन्ति चातुर्मास्ये न मानवः

குருவுக்கும் பிராமணர்களுக்கும் போஜனம் அளித்தல், நெய்தானம், சத்கிரியைகள்—சாதுர்மாஸ்யத்தில் இவை நிலைத்திருப்பவன் அரிது.

Verse 11

सद्धर्मः सत्कथा चैव सत्सेवा दर्शनं सताम् । विष्षुपूजा रतिर्दाने चातुर्मास्येषु दुर्लभाः

சத்தர்மம், சத்கதை, சத்சேவை, சத்புருஷ தரிசனம்; விஷ்ணுபூஜை, தானத்தில் விருப்பம்—சாதுர்மாஸ்யத்தில் அரிது.

Verse 12

पितॄनुद्दिश्य यो मर्त्यश्चातुर्मास्येऽन्नदो भवेत् । सर्वपापविशुद्धात्मा पितृलोकमवामुयात्

பித்ருக்களை நோக்கி சாத்துர்மாஸ்யத்தில் அன்னதானம் செய்பவன், எல்லாப் பாவங்களிலிருந்தும் தூய்மையடைந்து பித்ருலோகத்தை அடைவான்.

Verse 13

देवाः सर्वेऽन्नदानेन तृप्ता यच्छन्ति वांछितम् । पिपीलिकाऽपि यद्गेहाद्भक्ष्यमादाय गच्छति

அன்னதானத்தால் திருப்தியடைந்த எல்லா தேவர்களும் வேண்டிய வரங்களை அளிப்பர். ஒருவரின் வீட்டிலிருந்து எறும்பு கூட ஒரு உணவுத் துகளைக் கொண்டு சென்றாலும் அதுவும் புண்ணியக் காரணமாகும்.

Verse 14

रात्रौ दिवाऽनिषिद्धान्नो ह्यन्नदानमनुत्तमम् । हरौ सुप्ते हि पापघ्नं वार्य मपि शत्रुषु

இரவு அல்லது பகல் எதுவாயினும், தடைசெய்யப்படாத அன்னதானமே ஒப்பற்ற தானம். சாத்துர்மாஸ்யத்தில் ஹரி யோகநித்திரையில் இருக்கும் போது, பகைவர்களிடத்திலும் நீர்தானம் பாவநாசகமாகும்.

Verse 15

चातुर्मास्ये दुग्धदानं दधि तक्रं महाफलम् । जन्मकाले येन बद्धः पिंडस्तद्दानमुत्तमम्

சாத்துர்மாஸ்யத்தில் பால்தானம், தயிர் மற்றும் மோர் தானம் மிகுந்த பலனை அளிக்கும். பிறப்புக் காலத்தில் எதனால் உடல் போஷிக்கப்பட்டதோ, அதையே தானமாக அளிப்பது உத்தமம் எனக் கூறப்படுகிறது.

Verse 16

शाकप्रदाता नरकं यमलोकं न पश्यति । वस्त्रदः सोमलोकं च वसेदाभूतसंप्लवम्

கீரை/காய்கறி தானம் செய்பவன் நரகத்தையோ யமலோகத்தையோ காணான். ஆடைதானம் செய்பவன் பிரளயம் வரையில் சோமலோகத்தில் வாசம் செய்வான்.

Verse 17

सुप्ते देवे यथाशक्ति ह्यन्यासु प्रतिमासु च । पुष्पवस्त्रप्रदानेन सन्तानं नैव हीयते

சாதுர்மாஸ்யத்தில் இறைவன் யோகநித்திரையில் இருப்பினும், பிற மாதங்களிலும் இயன்ற அளவு, மலரும் ஆடையும் தானம் செய்தால் குலச் சந்ததி ஒருபோதும் குறையாது।

Verse 18

चन्दनागुरुधूपं च चातुर्मास्ये प्रयच्छति । पुत्रपौत्रसमायुक्तो विष्णुरूपी भवेन्नरः

சாதுர்மாஸ்யத்தில் சந்தனம், அகுரு, தூபம் ஆகியவற்றை தானமாக அளிப்பவன் புத்ர-பௌத்திரங்களுடன் செழித்து, விஷ்ணுவைப் போன்ற தெய்வ அருளும் ஒளியும் பெறுவான்।

Verse 19

सुप्ते देवे जगन्नाथे फलदानं प्रय च्छति । विप्राय वेदविदुषे यमलोकं न पश्यति

ஜகந்நாதன் யோகநித்திரையில் இருக்கும் போது பழங்களைத் தானமாக அளித்து, வேதம் அறிந்த பிராமணருக்கு வழங்குபவன் யமலோகத்தை காணமாட்டான்।

Verse 20

विद्यादानं च गोदानं भूमिदानं प्रयच्छति । विष्णुप्रीत्यर्थमेवेह स तारयति पूर्वजान्

இங்கே விஷ்ணுவின் திருப்திக்காகவே கல்வித் தானம், கோதானம், நிலதானம் செய்பவன் தன் முன்னோர்களையும் கரை சேர்ப்பான்।

Verse 21

गुडसैंधवतैलादिमधुतिक्ततिलान्नदः । देवतायास्समुद्दिश्य तासां लोकं प्रयाति हि

வெல்லம், கல் உப்பு, எண்ணெய் முதலியவை, தேன், கசப்பான மருந்துப் பொருட்கள், எள் மற்றும் அன்னம் ஆகியவற்றைத் தானமாக அளித்து, அதை எந்தத் தேவதைக்கு அர்ப்பணிக்கிறானோ, அவன் அந்தத் தேவதையின் லோகத்தை அடைவான்।

Verse 22

चातुर्मास्ये तिलान्दत्त्वा न भूयः स्तनपो भवेत् । यवप्रदाता वसते वासवं लोकमक्षयम्

சாதுர்மாஸ்யத்தில் எள்ளைத் தானம் செய்தால் மீண்டும் பாலுண்ணும் குழந்தையாகப் பிறப்பு ஏற்படாது. யவம் தானம் செய்பவன் வாசவன் (இந்திரன்) உடைய அழியாத உலகில் வாழ்வான்।

Verse 23

हूयेत हव्यं वह्नौ च दानं दद्याद्द्विजातये । गावः सुपूजिताः कार्याश्चातुर्मास्ये विशेषतः

புனித அக்னியில் ஹவ்யத்தை ஆஹுதியாகச் செலுத்த வேண்டும்; இருமுறை பிறந்தோர்க்கு தானம் அளிக்க வேண்டும். குறிப்பாக சாதுர்மாஸ்யத்தில் பசுக்களை முறையாக மதித்து வழிபட வேண்டும்।

Verse 24

यत्किंचित्सुकृतं कर्म जन्मावधि सुसंचितम् । चातुर्मास्ये गते पात्रे विमुखे यन्न दीयते

வாழ்நாள் முழுதும் சேர்த்த எந்தப் புண்ணியச் செயலும்—சாதுர்மாஸ்யத்தில் தகுதியான பாத்திரன் வந்து திரும்பிச் சென்றும் தானம் அளிக்கப்படாவிட்டால்—

Verse 25

प्रणश्यति क्षणादेव वचना द्यस्तु प्रच्युतः । दिवसेदिवसे तस्य वर्द्धते च प्रतिश्रुतम्

தன் சொல்லிலிருந்து வழுவுபவன் கணநேரத்தில் வீழ்வான்; அவன் வாக்குறுதியின் பாரம் நாள்தோறும் மேலும் மேலும் பெருகும்।

Verse 26

तस्मान्नैव प्रतिश्राव्यं स्वल्पमप्याशु दीयते । तावद्विवर्द्धते दानं यावत्तन्न प्रयच्छति

ஆகையால் வெறும் வாக்குறுதி மட்டும் செய்ய வேண்டாம்; சிறிதாயினும் தானத்தை உடனே அளிக்க வேண்டும். ஏனெனில் அளிக்கப்படாத வரை தானத்தின் கடமை பெருகிக்கொண்டே இருக்கும்।

Verse 27

यो मोहान्मनुजो लोके यावत्कोटिगुणं भवेत् । ततो दशगुणा वृद्धिश्चातुर्मास्ये प्रदातरि

மயக்கத்தால் இவ்வுலகில் மனிதன் (புண்ணியப் பலனை) கோடி மடங்காக்கினாலும், சாத்துர்மாஸ்யத்தில் தானம் செய்பவர்க்கு அது அதற்கும் மேலாக பத்து மடங்கு மேலும் பெருகும்.

Verse 28

नरके पतनं तस्य याव दिंद्राश्चतुर्दश । अतस्तु सर्वदा देयं नरैर्यत्तु प्रतिश्रुतम्

அவனுக்கு பதினான்கு இந்திரர்களின் காலம் வரை நரகத்தில் வீழ்ச்சி உண்டு; ஆகையால் மனிதர் வாக்குறுதி செய்ததை எப்போதும் வழங்க வேண்டும்.

Verse 29

अन्यस्मै न प्रदातव्यं प्रदत्तं नैव हारयेत् । चातुर्मास्येषु यः शय्यां द्विजाग्र्याय प्रयच्छति

அதை வேறொருவருக்குக் கொடுக்கக் கூடாது; கொடுத்ததை மீண்டும் பறிக்கவும் கூடாது. சாத்துர்மாஸ்யத்தில் சிறந்த பிராமணருக்கு படுக்கையை அளிப்பவன்—

Verse 30

वेदोक्तेन विधानेन न स याति यमालयम् । आसनं वारिपात्रं च भाजनं ताम्रभाजनम्

வேதவிதிப்படி செய்தால் அவன் யமலோகத்திற்குச் செல்லான். (தானமாக) ஆசனம், நீர்பாத்திரம், பாத்திரங்கள், செம்புப்பாத்திரம் அளிக்க வேண்டும்.

Verse 31

चातुर्मास्ये प्रयत्नेन देयं वित्तानुसारतः । सर्वदानानि विप्रेभ्यो ददत्सुप्ते जगद्गुरौ

சாத்துர்மாஸ்யத்தில் தன் செல்வத்திற்கேற்ப முயன்று தானம் செய்ய வேண்டும். ஜகத்குரு (விஷ்ணு) யோகநித்திரையில் இருக்கும் போது பிராமணர்களுக்கு எல்லாத் தானங்களையும் அளித்து—

Verse 32

आत्मानं पूर्वजैः सार्द्धं स मोचयति पातकात् । गौर्भूश्च तिलपात्रं च दीपदानमनुत्तमम्

அவன் தன் முன்னோர்களுடன் தன்னையும் பாவத்திலிருந்து விடுவிக்கிறான். கோதானம், பூதானம், எள்ளுப் பாத்திரதானம், மேலும் சிறப்பாக ஒப்பற்ற தீபதானம் போற்றப்படுகிறது.

Verse 33

ददद्विजातये मुक्तो जायते स ऋणत्रयात्

இருமுறை பிறந்தவர்க்கு (த்விஜர்க்கு) தானம் செய்பவன் மூவகை கடனிலிருந்து விடுபடுகிறான்; அவற்றின் பந்தத்திலிருந்து விடுதலையுடன் பிறக்கிறான்.

Verse 34

स विश्वकर्ता भुवनेषु गोप्ता स यज्ञभुक्सर्वफलप्रदश्च । दानानि वस्तुष्वधिदैवतं च यस्मिन्समुद्दिश्य ददाति मुक्तः

அவரே உலகத்தை உருவாக்கியவர், எல்லா லோகங்களிலும் காப்பவர்; யாகங்களை அனுபவிப்பவர், எல்லாப் பலன்களையும் அளிப்பவர். யார் பற்றற்ற மனத்துடன் அவரையே நினைத்து, அனைத்துப் பொருள்களிலும் அதிதேவதையாக அவரையே உணர்ந்து தானம் செய்கிறாரோ, அந்தத் தானங்கள் முறையாக அர்ப்பணிக்கப்படுகின்றன.

Verse 235

इति श्रीस्कांदे महापुराण एकाशीतिसाहस्र्यां संहितायां षष्ठे नागरखण्डे हाटकेश्वर क्षेत्रमाहात्म्ये शेषशाय्युपाख्याने चातुर्मास्यमाहात्म्ये ब्रह्मनारदसंवादे चातुर्मास्यदानमहिमवर्णनंनाम पञ्चत्रिंशदुत्तरद्विशततमोऽध्यायः

இவ்வாறு ஸ்ரீ ஸ்கந்த மகாபுராணத்தின் எண்பத்தொன்றாயிரச் செய்யுள் கொண்ட ஸம்ஹிதையில், ஆறாம் நாகரகண்டத்தில், ஹாடகேஸ்வர க்ஷேத்ரமாஹாத்ம்யத்தின் உட்பட்ட சேஷசாயீ உபாக்யானமும் சாத்துர்மாஸ்ய மாஹாத்ம்யமும், பிரம்மா–நாரத உரையாடலில் ‘சாத்துர்மாஸ்ய தான மகிமை வர்ணனம்’ எனப்படும் 235ஆம் அத்தியாயம் நிறைவுற்றது.