Adhyaya 103

Verse 1

। ऋषय ऊचुः । आश्चर्यं सूतपुत्रैतद्यत्त्वया परिकीर्तितम् । यत्स्थापितानि लिंगानि राक्षसैरपि वानरैः

ரிஷிகள் கூறினர்—சூதபுத்திரனே! நீ கூறியது மிக அதிசயமானது; ராக்ஷசர்களாலும் வானரர்களாலும் கூட லிங்கங்கள் நிறுவப்பட்டன என்பதே.

Verse 2

तस्माद्विस्तरतो ब्रूहि यत्रयत्र यथायथा । तैः स्थापितानि लिंगानि येषु स्थानेषु सूतज

ஆகையால், சூதஜனே! விரிவாகக் கூறுவாயாக—எங்கே எங்கே, எவ்வெவ்வாறு அவர்கள் லிங்கங்களை நிறுவினார்கள், அவை எந்த எந்த இடங்களில் உள்ளன.

Verse 3

सूत उवाच । सुग्रीवः संभ्रमित्वाथ क्षेत्रं सर्वमशेषतः । बालमंडनकं प्राप्य तत्र स्नात्वा समाहितः

சூதர் கூறினார்—பின்னர் சுக்ரீவன் அந்தப் புனிதக் க்ஷேத்திரத்தை முழுவதும் எஞ்சாமல் சுற்றி, பாலமண்டனகத் தீர்த்தத்தை அடைந்தான். அங்கே நீராடி மனம் அமைதி பெற்று ஒருமுகமானான்.

Verse 4

मुखलिंगं ततस्तत्र स्थापयामास शूलिनः । तथान्यैर्वानरैः सर्वैमुखलिंगानि शूलिनः । स्वसंज्ञार्थं द्विजश्रेष्ठाः स्थापितानि यथेच्छया

அதன்பின் அங்கே திரிசூலதாரியான சிவபெருமானின் முகலிங்கம் நிறுவப்பட்டது. அதுபோல மற்ற எல்லா வானரரும்—ஓ இருமுறை பிறந்தவர்களில் சிறந்தவரே—தத்தம் பெயர் நினைவுக்காக, விருப்பத்தின்படி சிவனின் முகலிங்கங்களை நிறுவினர்.

Verse 5

यस्तेषां मुखलिंगानां करोति घृतकंबलम् । मकरस्थेन सूर्येण शिवलोकं स गच्छति

அந்த முகலிங்கங்களுக்கு யார் நெய்யால் ‘கம்பளம்’ போல் ஆவணம்/அபிஷேகம் செய்கிறாரோ, சூரியன் மகரத்தில் இருக்கும் காலத்தில் அவர் சிவலோகத்தை அடைவார்.

Verse 6

ततः पश्चिमदिग्भागे तस्य क्षेत्रस्य राक्षसैः । संस्थापितानि लिङ्गानि चतुर्वक्त्राणि च द्विजाः

பின்னர் அந்தக் க்ஷேத்திரத்தின் மேற்கு பகுதியில் ராக்ஷசர்களால் நான்கு முகங்களுடைய லிங்கங்கள் நிறுவப்பட்டன—ஓ இருமுறை பிறந்தவர்களே.

Verse 7

रामेण पूर्वदिग्भागे प्रासादानां च पंचकम् । स्थापितं भक्तियुक्तेन सर्वपातकनाशनम्

கிழக்கு திசைப் பகுதியில் பக்தியால் நிறைந்த இராமன் ஐந்து பிராசாதங்கள் (ஆலயங்கள்) கொண்ட தொகுதியை நிறுவினான்; அது எல்லாப் பாவங்களையும் அழிப்பதாகும்.

Verse 8

तथादक्षिणदिग्भागे कूपिका तेन निर्मिता । आनर्त्तीयतडागस्य समीपे पापनाशनी

அதேபோல் தென் திசைப் பகுதியில் அவர் ஆனர்த்தீய தடாகத்தின் அருகில் ஒரு சிறு கிணற்றை அமைத்தார்; அது பாபநாசினி.

Verse 9

यस्तस्यां कुरुते श्राद्धं संप्राप्ते दक्षिणायने । सोऽश्वमेधफलं प्राप्य पितृलोके महीयते

தக்ஷிணாயனம் தொடங்கியபோது அங்கே சிராத்தம் செய்பவன் அசுவமேத யாகத்தின் பலனைப் பெற்று பித்ருலோகத்தில் போற்றப்படுவான்.

Verse 10

यस्तत्र दीपकं दद्यात्कार्तिके मासि च द्विजाः । न स पश्यति रौद्रांस्तान्नरकानेकविंशतिम् । न चांधो जायते क्वापि यत्रयत्र प्रजायते

ஓ இருபிறப்பினரே! கார்த்திக மாதத்தில் அங்கே தீபதானம் செய்பவன் அந்தக் கொடிய இருபத்தொன்று நரகங்களைப் பார்க்கமாட்டான்; மேலும் எங்கு எங்கு பிறந்தாலும் அவன் எப்போதும் குருடனாகப் பிறக்கமாட்டான்.

Verse 11

ऋषय ऊचुः । आनर्त्तीयतडागं तत्केन तत्र विनिर्मितम् । किंप्रभावं च कार्त्स्न्येन सूतपुत्र प्रकीर्तय

ரிஷிகள் கூறினர்: அந்த ஆனர்த்தீய தடாகத்தை அங்கே யார் அமைத்தார்? அதன் முழு மகிமையும் சக்தியும் என்ன? ஓ சூதபுத்திரா, முழுமையாக உரைத்திடு.

Verse 12

सूत उवाच । आनर्त्तीयतडागस्य महिमा द्विजसत्तमाः । एकवक्त्रेण नो शक्यो वक्तुं वर्षशतैरपि

சூதன் கூறினான்: ஓ சிறந்த இருபிறப்பினரே! ஆனர்த்தீய தடாகத்தின் மகிமையை ஒரே வாயால் சொல்ல இயலாது; நூறு ஆண்டுகளாலும் முழுதாக உரைக்க முடியாது.

Verse 13

आश्विनस्य सिते पक्षे चतुर्दश्यां समाहितः । स्नात्वा देवान्पितॄंश्चैव तर्पयेद्विधिपूर्वकम्

ஆச்வின மாதத்தின் சுக்லபட்ச சதுர்தசியில் மனத்தை ஒருமைப்படுத்தி நீராடி, விதிப்படி தேவர்களுக்கும் பித்ருக்களுக்கும் தர்ப்பணம் செய்ய வேண்டும்.

Verse 14

ततो दीपोत्सवदिने श्राद्धं कृत्वा समाहितः । दामोदरं यमं पूज्य दीपं दद्यात्स्वभक्तितः

பின்னர் தீபோத்ஸவ நாளில் மனத்தை நிலைநிறுத்தி ஸ்ராத்தம் செய்து, தாமோதரனையும் யமனையும் வழிபட்டு, தன் பக்தியால் தீபதானம் செய்ய வேண்டும்.

Verse 15

संपूज्यो धर्मराजस्तु गन्धपुष्पानुलेपनैः । माषास्तिलाश्च दातव्या गोविंदः प्रीयतामिति

தர்மராஜனாகிய யமனை நறுமணம், மலர்கள், சந்தன அனுலேபனங்களால் முறையாகப் பூஜித்து, ‘கோவிந்தன் திருப்தியடையட்டும்’ என்று சொல்லி உளுந்தும் எள்ளும் தானம் செய்ய வேண்டும்.

Verse 16

तिलमाषप्रदानेन द्विजानां तर्पणेन च । यमेन सहितो देवः प्रीयते पुरुषोत्तमः

எள்ளும் உளுந்தும் தானம் செய்வதாலும், இருபிறப்பாளர்களுக்கு தர்ப்பணம் செய்வதாலும், யமனுடன் கூடிய புருஷோத்தமன் திருப்தியடைகிறான்.

Verse 17

य एवं कुरुते विप्रास्तीर्थ आनर्त संज्ञिते । सोऽश्वमेधफलं प्राप्यब्रह्मलोके महीयते

ஓ விப்ரர்களே! ஆனர்த்தம் எனப்படும் தீர்த்தத்தில் இவ்வாறு செய்பவன், அச்வமேத யாகத்தின் பலனைப் பெற்று பிரம்மலோகத்தில் பெருமைப்படுத்தப்படுவான்.

Verse 18

यस्मिन्दिने समायातो रामस्तत्र प्रहर्षितः । तस्मिन्द्विजोत्तमैः सर्वैः प्रोक्तः सोऽभ्येत्य सादरम्

அந்த நாளில் ஸ்ரீஇராமன் மகிழ்வுடன் அங்கு வந்தபோது, எல்லா சிறந்த பிராமணர்களும் அவரை மரியாதையுடன் உரைத்தனர்; அவரும் பணிவுடன் அவர்களிடம் அணுகினார்।

Verse 19

अत्रागस्त्यो मुनिश्रेष्ठस्तिष्ठते रघुनंदन । तं गत्वा पश्य विप्रेन्द्र मित्रावरुणसंभवम्

ஓ ரகுநந்தனே! இங்கே முனிவர்களில் சிறந்த அகஸ்தியர் தங்கியுள்ளார். அங்கு சென்று மித்ர-வருணரால் பிறந்த அந்த உயர்ந்த பிராமணரை தரிசி.

Verse 20

अथ तेषां वचः श्रुत्वा रामो राजीवलोचनः । वानरै राक्षसैः सार्धं प्रहृष्टः सत्वरं ययौ

அவர்களின் சொற்களை கேட்டதும் தாமரைநயனான ஸ்ரீஇராமன் மகிழ்ந்து, வானரப் படையுடனும் ராட்சசர்களுடனும் சேர்ந்து விரைவாகப் புறப்பட்டான்।

Verse 21

अष्टांगप्रणिपातेन तं प्रणम्य रघूत्तमः । परिष्यक्तो दृढं तेन सानन्देन महात्मना

ரகுகுலச் சிறந்த ஸ்ரீஇராமன் அஷ்டாங்க நமஸ்காரம் செய்து வணங்கினான்; ஆனந்தம் நிறைந்த அந்த மகாத்மா அவனை உறுதியாக அணைத்தார்।

Verse 22

नातिदूरे ततस्तस्य विनयेन समन्वितः । उपविष्टो धरापृष्ठे कृतांजलिपुटः स्थितः

பின்னர் அவரிடமிருந்து அதிக தூரமின்றி, பணிவுடன் நிலத்தின் மேல் அமர்ந்து, கைகூப்பி பக்தியுடன் இருந்தான்।

Verse 23

ततः पृष्टस्तु मुनिना कथयामास विस्तरात् । वृत्तांतं सर्वमात्मीयं स्वर्गस्य गमनं प्रति

அப்போது முனிவர் கேட்டபோது, அவர் தம் முழு வரலாற்றையும்—ஸ்வர்க்கம் நோக்கிச் சென்ற நிகழ்வையும்—விரிவாக உரைத்தார்।

Verse 24

यथा सीता परित्यक्ता यथा सौमित्रिणा कृतः । परित्यागः स्वकीयस्य संत्यक्तेन महात्मना

சீதையை எவ்வாறு கைவிட்டார்கள்; அதுபோலவே, கைவிடுமாறு ஆணையிடப்பட்ட மகாத்மா சௌமித்ரி (லக்ஷ்மணன்) தன் அன்பினையும் எவ்வாறு துறந்தான் என்பதையும்।

Verse 25

तथा सुग्रीवमासाद्य तथैव च विभीषणम् । संभाष्य चागमस्त्वत्र ततः पुष्पकसंस्थितिः

அவ்வாறே சுக்ரீவனைச் சந்தித்து, விபீஷணனையும் சந்தித்து, அவர்களுடன் உரையாடி இங்கு வந்தார்; பின்னர் புஷ்பக விமானத்தில் அமர்ந்தார்।

Verse 26

ततोऽगस्त्यः कथाश्चित्राश्चक्रे तस्य पुरस्तदा । राजर्षीणां पुराणानां दृष्टांतैर्बहुभिर्मुनिः

பின்னர் அகஸ்திய முனிவர் அவன் முன்னிலையில் அற்புதமான கதைகளைச் சொன்னார்; அரசரிஷிகளின் பழம்பெரும் புராண நிகழ்வுகளிலிருந்து பல உதாரணங்களால் அவற்றை விளக்கினார்।

Verse 27

ततः कथावसाने च चलचित्तं रघूत्तमम् । विलोक्य प्रददौ तस्मै रत्नाभरणमुत्तमम्

கதை முடிந்தபோது ரகூத்தமனின் அலைபாயும் மனத்தைப் பார்த்து, முனிவர் அவருக்கு சிறந்த ரத்தின ஆபரணத்தை அருளினார்।

Verse 28

यन्न देवेषु यक्षेषु सिद्धविद्याधरेषु च । नागेषु राक्षसेन्द्रेषु मानुषेषु च का कथा

தேவர்களிலும் யக்ஷர்களிலும் சித்தர்-வித்யாதரர்களிலும் இல்லாதது; நாகர்களிலும் ராக்ஷசேந்திரர்களிலும் இல்லாதது—அப்படியிருக்க மனிதர்களில் அதைப்பற்றி என்ன சொல்லுவது!

Verse 29

यस्येन्द्रायुधसंघाश्च निष्क्रामंति सहस्रशः । रात्रौ तमिस्रपक्षेऽपि लक्ष्यतेऽर्कोपमत्विषः

அதிலிருந்து ஆயிரமாயிரம் இந்திரவில்லுப் போன்ற ஒளிச்சுடர்கள் வெளிப்படுகின்றன; அமாவாசையின் கடும் இருளிலும் அது சூரியனொத்த பிரகாசத்துடன் காணப்படுகிறது.

Verse 30

तद्रामस्तु गृहीत्वाऽथ विस्मयोत्फुल्ललोचनः । पप्रच्छ कौतुकाविष्टः कुतस्त्वेतन्मुने तव

அப்போது ராமன் அதை கையில் எடுத்துக் கொண்டு, வியப்பால் விரிந்த கண்களுடன், ஆவலால் நிறைந்து கேட்டான்—“முனிவரே, இது உமக்கு எங்கிருந்து வந்தது?”

Verse 31

अत्यद्भुतकरं रत्नैर्निर्मितं तिमिरापहम् । कण्ठाभरणमाख्याहि नेदमस्ति जगत्त्रये

“ரத்தினங்களால் செய்யப்பட்ட இந்த மிக அற்புதமான, இருளை அகற்றும் கழுத்தணியை விளக்குங்கள்; மூவுலகிலும் இதற்கு ஒப்பானது இல்லை.”

Verse 32

अगस्तिरुवाच । यत्पश्यसि रघुश्रेष्ठ तडागमिदमुत्तमम् । ममाश्रमसमीपस्थं तद्देवदेवनिर्मितम्

அகஸ்தியர் கூறினார்—“ரகுவின் சிறந்தவனே! நீ காணும் இந்த உயர்ந்த குளம், என் ஆசிரமத்தின் அருகில் உள்ளது; இது தேவர்களின் தேவனால் அமைக்கப்பட்டது.”

Verse 33

तस्य तीरे मया दृष्टं यदाश्चर्यमनुत्तमम् । तत्तेऽहं संप्रवक्ष्यामि शृणुष्व रघु नन्दन

அதன் கரையில் நான் ஒப்பற்ற அதிசயத்தை கண்டேன். அதை இப்போது உனக்குச் சொல்கிறேன்—கேள், ஓ ரகுகுல நந்தனே.

Verse 34

कदाचिद्राघवश्रेष्ठ निशीथेऽहं समुत्थितः । पश्यामि व्योममार्गेण प्रद्योतं भास्करोपमम्

ஒருமுறை, ஓ ராகவசிரேஷ்டனே, நள்ளிரவில் நான் எழுந்தேன். அப்போது வானப் பாதையில் சூரியனைப் போல ஒளிரும் ஒரு ஜோதி நகர்வதை கண்டேன்.

Verse 35

यावत्तावद्विमानं तदप्सरोगणराजितम् । तस्य मध्यगतश्चैकः पुरुषस्तरुणस्तथा । अन्धस्तत्र समारूढः स्तूयते किन्नरैर्नृपः

ஒரு கணத்தில் அப்சரைகளின் கூட்டத்தால் அலங்கரிக்கப்பட்ட அந்த விமானம் தோன்றியது. அதன் நடுவில் ஒரு இளைய ஆண் இருந்தான்; அதில் ஏறியிருந்த ஒரு குருட்டு அரசன் கின்னரர்களால் புகழப்பட்டான்.

Verse 36

रत्नाभरणमेतच्च बिभ्रत्कण्ठे सुनिर्मलम् । द्वादशार्कप्रतीकाशं कामदेव इवापरः

அவன் கழுத்தில் மாசற்ற ரத்தின ஆபரணத்தை அணிந்திருந்தான்; அது பன்னிரண்டு சூரியர்களைப் போல ஒளிர்ந்தது. அவன் இன்னொரு காமதேவன் போலத் தோன்றினான்.

Verse 37

अथोत्तीर्य विमानाग्र्यात्स्कंधलग्नो रघूद्वह । एकस्य देवदूतस्य सलिलांतमुपागतः

பின்னர், ஓ ரகூத்வஹனே, அந்த சிறந்த விமானத்திலிருந்து இறங்கி, ஒரு தேவதூதனின் தோளில் பற்றிக்கொண்டு, நீரின் கரையோரம் வந்தடைந்தான்.

Verse 38

ततश्च सलिलात्तस्मादाकृष्य च कलेवरम् । मृतकस्य ततो दंतैर्भक्षयामास सत्वरम्

பிறகு அந்த நீரிலிருந்து ஒரு சடலத்தை இழுத்து, அவன் விரைவாகத் தன் பற்களால் அந்த இறந்த உடலை உண்ணத் தொடங்கினான்.

Verse 39

यथायथा महामांसं स भक्षयति राघव । तथातथा पुनः कायं तद्रूपं तत्प्रजायते

ஓ ராகவா! அவன் அந்த மாமிசத்தை எவ்விதம் உண்கிறானோ, அவ்விதமே அவனது உடல் மீண்டும் அதே வடிவத்தைப் பெறுகிறது.

Verse 40

ततस्तृप्तिं चिरात्प्राप्य शुचिर्भूत्वा प्रहर्षितः । निष्कम्य सलिलाद्यावद्विमानमधिरोहति

பிறகு, நீண்ட நேரத்திற்குப் பின் திருப்தியடைந்து, தூய்மையாகவும் மகிழ்ச்சியாகவும் மாறி, அவன் நீரிலிருந்து வெளியேறி விமானத்தில் ஏறினான்.

Verse 41

तावन्मया द्रुतं गत्वा स पृष्टः कौतुकान्नृपः । सेव्यमानोऽपि गन्धर्वैः समंताद्बुद्धितत्परैः

அப்போது நான் விரைவாகச் சென்று, ஆர்வத்தினால் அந்த அரசனிடம் கேட்டேன்; அவர் எல்லாப் பக்கங்களிலும் கந்தர்வர்களால் சேவிக்கப்பட்டுக்கொண்டிருந்தார்.

Verse 42

भोभो वैमानिकश्रेष्ठ मुहूर्तं प्रतिपालय । अगस्तिर्नाम विप्रोऽहं मित्रावरुणसंभवः

ஓ விமான ஓட்டிகளில் சிறந்தவரே! ஒரு கணம் காத்திருங்கள். நான் மித்ரா மற்றும் வருணருக்குப் பிறந்த அகஸ்தியன் என்ற பிராமணன்.

Verse 43

तच्छ्रुत्वा सम्मुखो भूत्वा प्रणाममकरोत्ततः । तैश्च वैमानिकैः सार्धं सर्वैस्तैः किन्नरादिभिः

அதைக் கேட்டவுடன் அவன் எதிரே வந்து உடனே வணங்கினான்—அந்த விமானவாசிகளுடன், கின்னராதியர் அனைவருடனும் சேர்ந்து।

Verse 44

सोऽयं राजा मया पृष्टः कृतानतिः पुरः स्थितः । कस्त्वमीदृग्वपुः श्रीमान्विमानवरमाश्रितः । सेव्यमानोऽप्सरोभिश्च गन्धर्वैः किन्नरैस्तथा

அந்த அரசன் வணங்கி என் முன்னே நின்றான். நான் கேட்டேன்—‘நீ யார்? இத்தகைய ஒளிவீசும் அழகிய வடிவத்துடன், சிறந்த விமானத்தில் அமர்ந்து, அப்சரஸ்கள், கந்தர்வர்கள், கின்னரர்கள் ஆகியோரால் சேவிக்கப்படுகிறாய்?’

Verse 45

अत्राऽगत्य तडागांते महामांसप्रभक्षणम् । कृतवानसि वैकल्यं कस्मात्ते दृष्टिसंभवम्

இங்கே வந்து இந்த குளத்தின் கரையில் நீ அந்தப் பெரும் மாம்சத்தை உண்டாய். ஏன் இப்படிப் பிழை செய்தாய்? உன் இந்நிலை எந்த காரணத்தால் ஏற்பட்டது?

Verse 46

वैमानिक उवाच । साधु साधु मुनिश्रेष्ठ यत्त्वं प्राप्तो ममान्तिकम् । अवश्यं सानुकूलो मे विधिर्यत्त्वं समागतः

விமானவாசி கூறினான்—‘நன்று, நன்று, முனிவருள் சிறந்தவரே! நீங்கள் என் அருகே வந்தது மிக மங்களம். நீங்கள் வந்ததனால் என் விதி நிச்சயமாக அனுகூலமானது.’

Verse 47

साधूनां दर्शनं पुण्यं तीर्थभूता हि साधवः । कालेन फलते तीर्थं सद्यः साधुसमागमः

சாதுக்களின் தரிசனம் புண்ணியம் தரும்; சாதுக்கள் தாமே ஜீவந்த தீர்த்தங்கள். தீர்த்தத்தின் பலன் காலத்தால் கிடைக்கும்; ஆனால் சந்நிதானச் சந்திப்பு உடனே பலன் தரும்.

Verse 48

तस्मात्सर्वं तवाख्यानं कथयामि महामुने । येन मे गर्हितं भोज्यं विभवश्च तथेदृशः

ஆகையால், ஓ மகாமுனியே, நான் உமக்கு முழு வரலாற்றையும் உரைக்கிறேன்—எதனால் என் உணவு நிந்தைக்குரியதாயிற்றோ, மேலும் எனக்கு இத்தகைய அதிசய வைபவம் எவ்வாறு வந்ததோ।

Verse 49

अहमासं पुरा राजा श्वेतोनाम महामुने । आनर्ताधिपतिः पापः सर्वलोकनिपीडकः

ஓ மகாமுனியே, முன்பு நான் ‘ச்வேதன்’ என்னும் அரசனாக இருந்தேன்—ஆனர்த்த நாட்டின் அதிபதி—பாவச் செயல்களில் ஈடுபட்டவன், எல்லா மக்களையும் ஒடுக்கியவன்।

Verse 50

न किंचित्प्राङ्मया दत्तं न हुतं जातवेदसि । न च रक्षा कृता लोके न त्राताः शरणागताः

முன்பு நான் எவ்வித தானமும் அளிக்கவில்லை; ஜாதவேத அக்கினியில் ஹோமமும் செய்யவில்லை; உலகில் யாரையும் காக்கவில்லை; சரணடைந்தவர்களையும் மீட்கவில்லை।

Verse 51

दृष्ट्वादृष्ट्वा मया रत्नं यत्किंचिद्धरणीतले । तद्वै बलाद्धृतं सर्वं सर्वेषामिह देहिनाम्

பூமியில் நான் கண்ட எந்த ரத்தினமோ, எதுவாயினும், அதை வலுக்கட்டாயமாகப் பறித்தேன்; இங்குள்ள எல்லா உயிர்களின் உடைமையையும் முழுதும் அபகரித்தேன்।

Verse 52

ततः कालेन दीर्घेण जराग्रस्तस्य मे बलात् । हृतं राज्यं स्वपुत्रेण मां निर्वास्य विगर्हितम्

பின்னர் நீண்ட காலத்திற்குப் பிறகு, முதுமையால் நான் வலிமை இழந்தபோது, என் சொந்த மகன் வலுக்கட்டாயமாக அரசை பறித்து, என்னை இழிவுபடுத்தி நாடு கடத்தினான்।

Verse 53

ततोऽहं जरया ग्रस्तो वैराग्यं परमं गतः । समायातोऽत्र विप्रेंद्र भ्रममाण इतस्ततः

அப்போது முதுமையால் வாடி, நான் பரம வைராக்யத்தை அடைந்தேன். ஓ பிராமணேந்திரா, இங்கும் அங்கும் அலைந்து இறுதியில் இவ்விடத்துக்கு வந்தடைந்தேன்.

Verse 54

ततः क्षुत्क्षामकण्ठोऽहं स्नात्वाऽत्र सलिले शुभे । मृतश्च संनिविष्टोहं क्षुधया परिपीडितः

பின்னர் பசியால் என் தொண்டை வறண்டது; இங்குள்ள இந்த மங்கள நீரில் நான் நீராடினேன். ஆனால் பசியால் மிகுந்த துன்புற்று அங்கேயே இறந்து விழுந்தேன்.

Verse 55

प्राविश्याऽत्र जले पुण्ये पंचत्वं समुपागतः । ततश्च तत्क्षणादेव विमानं समुपस्थितम्

இந்தப் புனித நீரில் நுழைந்து நான் பஞ்சத்துவத்தை அடைந்தேன். அப்பொழுதே அதே கணத்தில் ஒரு தெய்வ விமானம் தோன்றியது.

Verse 56

मामन्येन शरीरेण समादाय च किंकराः । तत्रारोप्य ततः प्राप्ता ब्रह्मणः सदनं प्रति

அப்போது தெய்வத் தொண்டர்கள் என்னை வேறொரு உடலுடன் எடுத்துக் கொண்டு, அந்த விமானத்தில் ஏற்றி, பிரம்மாவின் திருவீட்டினை நோக்கி அழைத்துச் சென்றனர்.

Verse 57

दिव्यमाल्यावरधरंदिव्यगन्धानुलेपनम् । दिव्याभरणसंजुष्टं स्तूयमानं च किन्नरैः

நான் தெய்வ மாலைகளும் தெய்வ ஆடைகளும் அணிந்து, தெய்வ மணத்தால் பூசப்பட்டு, தெய்வ ஆபரணங்களால் அலங்கரிக்கப்பட்டு, கின்னரர்களால் புகழப்பட்டேன்.

Verse 58

ततो ब्रह्मसभामध्ये ह्यहं तैर्देवकिंकरैः । तादृग्रूपो विचक्षुश्च धारितो ब्रह्मणः पुरः

பின்பு பிரம்மாவின் சபையின் நடுவில், அந்த தெய்வச் சேவகர்கள் என்னை—அத்தகைய வடிவமும் ஒளிமிகு பார்வையும் உடையவனாக—பிரம்மனின் முன்னிலையில் கொண்டு சென்றனர்।

Verse 59

सर्वैः सभागतैर्दृष्टा विस्मितास्यैः परस्परम् । अन्यैश्च निन्दमानैश्च धिक्छब्दस्य प्रजल्पकैः

சபைக்கு வந்த அனைவரும் என்னைக் கண்டு வியப்புமுகத்துடன் ஒருவரை ஒருவர் நோக்கினர்; சிலர் நிந்தித்து ‘திக்’ எனப் பழிச்சொற்களை முணுமுணுத்தனர்।

Verse 60

किंकरा ऊचुः । एष देवश्चतुर्वक्त्रः सभेयं तस्य सम्भवा । सर्वैर्देवगणैर्जुष्टा प्रणामः क्रियतामिति

சேவகர்கள் கூறினர்—“இவர் நான்முகத் தேவன் பிரம்மா; இந்தச் சபை அவரிடமிருந்து தோன்றியது, எல்லாத் தேவர்கணங்களாலும் அலங்கரிக்கப்பட்டது. ஆகவே வணங்குக.”

Verse 61

ततोऽहं प्रणिपत्योच्चैस्तं देवं देवसंयुतम् । उपविष्टः सभामध्ये व्रीडयाऽवनतः स्थितः

அப்போது தேவர்களால் சூழப்பட்ட அந்தத் தேவனை நான் ஆழ்ந்து வணங்கினேன்; சபையின் நடுவில் அமர்ந்து, வெட்கத்தால் தலை தாழ்த்தி இருந்தேன்।

Verse 62

यथायथा कथास्तत्र प्रजायन्ते सभातले । देवद्विजनरेन्द्राणां धर्माख्यानानि कुंभज

ஓ கும்பஜா! சபைத் தரையில் எவ்வெவ்வாறு பல உரையாடல்கள் எழுந்தனவோ, அவ்வாறே தேவர்கள், த்விஜர்கள், அரசர்கள் பற்றிய தர்மக் கதைகள் அங்கே நிகழ்ந்தன।

Verse 63

तथातथा ममातीव क्षुद्वृद्धिं संप्रगच्छति । जाने किं भक्षयाम्याशु दृषदः काष्ठमेव वा

இவ்வாறே என் பசி மிகுந்து பெரிதாக வளர்ந்தது. நான் எண்ணினேன்—விரைவில் என்ன உண்ணுவது, கல்லையா அல்லது மரத்தையா?

Verse 64

ततो मया प्रणम्योच्चैर्विज्ञप्तः प्रपितामहः । प्राणिपत्य मुनिश्रेष्ठ लज्जां त्यक्त्वा सुदूरतः

அப்போது நான் சாஷ்டாங்கமாக வணங்கி, உயர்ந்த குரலில் பிரபிதாமஹன் (பிரம்மா) அவர்களிடம் விண்ணப்பித்தேன். முனிவரே, தண்டவத் செய்து, தூரத்திலிருந்தே வெட்கத்தை விட்டு வெளிப்படையாகச் சொன்னேன்.

Verse 65

क्षुधा मां बाधते अतीव सांप्रतं प्रपितामह । तथा पश्यामि नो किंचित्तादृग्भोज्यं प्रयच्छ मे

ஓ பிரபிதாமஹா, இப்போது பசி என்னை மிகுந்து வாட்டுகிறது. உண்ணத் தகுந்தது ஒன்றும் எனக்குக் காணவில்லை—அத்தகைய உணவை அருளி எனக்குத் தாருங்கள்.

Verse 66

क्षुत्पिपासादयो दोषा न विद्यंतेऽत्र ते किल । स्वर्गे स्थितस्य यच्चैतत्तत्किमेवंविधं मम

இங்கே பசி, தாகம் போன்ற குறைகள் இல்லை என்று சொல்கிறார்கள். நான் சொர்க்கத்தில் இருப்பின், எனக்கு இத்தகைய நிலை ஏன்?

Verse 67

पितामह उवाच । त्वया नान्नं क्वचिद्दत्तं कस्यचित्पृथिवीतले । तेनात्रापि बुभुक्षा ते वृद्धिं गच्छति दुर्मते

பிதாமஹன் கூறினார்—பூமியில் நீ எங்கும் யாருக்கும் அன்னதானம் செய்யவில்லை. அதனால் இங்கேயும் உன் பசி வளர்கிறது, ஓ தீய புத்தியுள்ளவனே.

Verse 68

तथा हृतानि रत्नानि यानि दृष्टिगतानि ते । चक्षुर्हीनस्ततो जातो मम लोके गतोऽपि च

அதேபோல் உன் பார்வைக்குள் வந்த ரத்தினங்களை நீ அபகரித்தாய். ஆகவே நீ கண்பார்வை இழந்தாய்; என் லோகத்திற்கே வந்திருந்தாலும் இதுவே பலன்.

Verse 69

यस्त्वं पातकयुक्तोऽपि संप्राप्तो मम मंदिरम् । तद्वक्ष्याम्यखिलं तेऽहं शृणुष्वैकमनाः स्थितः

நீ பாவம் உடையவனாயிருந்தாலும் என் ஆலயத்துக்கு வந்துள்ளாய். ஆகவே நான் உனக்கு அனைத்தையும் முழுமையாகச் சொல்கிறேன்—ஒருமனத்துடன் இங்கே நின்று கேள்.

Verse 70

यस्मिञ्जले त्वया मुक्ताः प्राणाः पापा त्मनापिच । श्वेतद्वीपपतिस्तत्र कलिकालभयातुरः

நீ—பாவியாயிருந்தாலும்—எந்த நீரில் உயிர்மூச்சை விட்டாயோ, அந்த நீரிலேயே ஸ்வேதத்வீபத்தின் அதிபதி இருக்கிறார்; கலியுகப் பயத்தால் கலங்குகிறார்.

Verse 71

ततोऽस्य स्पर्शनात्सद्यो विमुक्तः सर्वपातकैः । अन्नादानात्परा पीडा जायते क्षुत्समु द्भवा

பின்னர் அதனைத் தொடுவதாலேயே மனிதன் உடனே எல்லாப் பாவங்களிலிருந்தும் விடுபடுகிறான். மேலும் அன்னதான தர்மத்தை மீறினால் பசியால் எழும் கடும் வேதனை உண்டாகும்.

Verse 72

तथा रत्नापहारेण सञ्जाता चांधता तव । नैवान्यत्कारणं किंचित्सत्यमेतन्मयोदितम्

அதேபோல் ரத்தினங்களை அபகரித்ததாலேயே உனக்கு குருடுத்தன்மை ஏற்பட்டது. இதற்கு வேறு காரணம் எதுவும் இல்லை—இது நான் உரைத்த உண்மை.

Verse 73

ततो मया विधिः प्रोक्तः पुनरेव द्विजोत्तम । एषोऽपि ब्रह्मलोकस्ते नरकादतिरिच्यते । तस्मात्तत्रैव मां देव प्रेषयस्व किमत्र वै

அப்போது, ஓ இருபிறப்போரில் சிறந்தவரே, நான் மீண்டும் விதியை உரைத்தேன். உன் இந்தப் பிரம்மலோகமும் நரகத்தைவிட உயர்ந்தது. ஆகவே, ஓ தேவா, என்னை அங்கேயே அனுப்புவாயாக—இங்கே இருப்பதில் என்ன பயன்?

Verse 74

ब्रह्मोवाच । तस्मात्तत्रैव गच्छ त्वं प्रेषि तोऽसि किमत्र वै । नरके तव वासो न श्वेतद्वीपसमुद्भवम्

பிரம்மா கூறினார்: ஆகவே நீ அங்கேயே செல்; நீ அனுப்பப்பட்டவனே—இங்கே உனக்கு என்ன வேலை? ச்வேதத்வீபத்தில் தோன்றிய உனக்கு நரகத்தில் வாசம் இல்லை.

Verse 75

माहात्म्यं नाशमायाति शास्त्रं स्यात्सत्यवर्जितम् । तस्मात्त्वं नित्यमारूढो विमा ने त्रैवसुन्दरे

மாஹாத்மியம் அழிந்து போகும்; சாஸ்திரம் சத்தியமற்றதாகிவிடும். ஆகவே நீ எப்போதும் ‘த்ரைவசுந்தர’ எனும் விமானத்தில் ஏறியவனாக இரு.

Verse 76

गत्वा जलाशये तस्मिन्यत्र प्राणाः समुज्झिताः । तमेव निजदेहं च भक्षयस्व यथेच्छया

உயிர் மூச்சுகள் விடப்பட்ட அந்த நீர்நிலைக்குச் செல்; அங்கே உன் அதே உடலை உன் விருப்பம்போல் உண்டு விடு.

Verse 77

तद्भविष्यति मद्वाक्या दक्षयं जलमध्यगम् । तावत्कालं च दृष्टिस्ते भोज्यकाले भविष्यति

என் வாக்கினால் அது நிகழும்: நீரின் நடுவில் இருந்தபடியே நீ மீண்டும் வல்லவனாவாய். அந்த அளவு காலம், உணவு நேரத்தில் உன் பார்வை திரும்பும்.

Verse 78

ततोऽहं तस्य वाक्येन दीपोत्सवदिने सदा । निशीथेऽत्र समा गत्य भक्षयामि निजां तनुम्

அப்போது அவர் சொன்னபடியே நான் தீபோத்ஸவ நாளில் எப்போதும், நள்ளிரவில் இங்கே வந்து என் உடலையே உண்டு விடுகிறேன்.

Verse 79

ततस्तृप्तिं प्रगच्छामि यावद्दैवं दिनं स्थितम् । मानुषं च तथा वर्षमीदृग्रूपो व्यवस्थितः

பின்னர் ஒரு தெய்வீக நாள் நீடிக்கும் அளவிற்கு நான் திருப்தி அடைகிறேன்; அதுபோல ஒரு முழு மனித ஆண்டு வரையும்—இவ்வாறே என் நிலையின் அளவு அமைந்துள்ளது.

Verse 80

नास्त्यसाध्यं मुनिश्रेष्ठ तव किंचिज्जगत्त्रये । येनैकं चुलुकं कृत्वा निपीतः पयसांनिधिः

முனிசிறந்தவரே! மூவுலகிலும் உமக்கு இயலாதது எதுவுமில்லை; ஏனெனில் நீர் ஒரே சுளுக்கு (ஒரு குடி) கொண்டு கடலையே குடித்து வற்றச் செய்தீர்.

Verse 81

तस्मान्मुने दयां कृत्वा ममोपरि महत्तराम् । अकृत्या द्रक्ष मामस्मात्सर्वलोकविगर्हितात्

ஆகையால், முனிவரே! என்மேல் இன்னும் பெரும் கருணை செய்து, எல்லா உலகங்களாலும் கண்டிக்கப்படும் இந்தத் தீச்செயலிலிருந்து என்னைக் காத்தருள்வீர்.

Verse 82

तथा दृष्टिप्रदानं मे कुरुष्व मुनिसत्तम । निर्विण्णोऽस्म्यंधभावेन नान्या त्वत्तोऽस्ति मे गतिः

மேலும், முனிவருள் சிறந்தவரே! எனக்கு பார்வை அருள்வீராக. குருட்தனத்தால் நான் மிகுந்த சோர்வுற்றேன்; உம்மைத் தவிர எனக்கு வேறு சரணம் இல்லை.

Verse 83

तस्य तद्वचनं श्रुत्वा कृपया मम मानसम् । द्रवीभूतं तदा वाक्यमवोचं तं रघूत्तम

அவன் சொற்களைச் செவிமடுத்து, கருணையால் என் உள்ளம் உருகியது; அப்போது ரகுவம்சச் சிறந்த அந்த உயர்ந்தவரிடம் இவ்வுரைகளை நான் கூறினேன்।

Verse 84

त्वमन्ननिष्क्रयं देहि कण्ठस्थमिह भूषणम् । येन नाशं प्रयात्येषा बुभुक्षा जठरोद्भवा

இங்கே உன் கழுத்தில் அணிந்திருக்கும் ஆபரணத்தை அன்னத்தின் விலையாகக் கொடு; அதனால் வயிற்றில் எழும் இந்தப் பசி ஒழியும்।

Verse 85

तथाऽद्यप्रभृति प्राज्ञ रत्नदीपान्सुनिर्मलान् । अत्रैव सरसस्तीरे देहि दामोदराय च

மேலும் இன்றுமுதல், அறிவாளியே, இச்சரஸின் கரையில் இங்கேயே மிகத் தூய ரத்தினத் தீபங்களை அர்ப்பணிப்பாயாக—தாமோதரனுக்கும்.

Verse 86

द्धस येन संजायते दृष्टिः शाश्वती तव निर्मला । मम वाक्यादसंदिग्धं सत्येनात्मानमालभे

இதனால் உனக்கு நிலையான, மாசற்ற பார்வை உண்டாகும். என் சொல்லில் ஐயமில்லை—சத்தியத்தின் பேரில் என் உயிரையே பந்தயமாக வைக்கிறேன்।

Verse 87

राजोवाच । ममोपरि दयां कृत्वा त्वमेव मुनिसत्तम । गृहाण रत्नसंभूतं कण्ठाभरणमुत्तमम्

அரசன் கூறினான்—முனிவரே, என்மேல் கருணை கொள்ளுங்கள்; ரத்தினங்களால் ஆன இந்தச் சிறந்த கழுத்தணியை நீங்கள் ஏற்றுக் கொள்ளுங்கள்।

Verse 90

ततो दयाभिभूतेन मया तस्य प्रतिग्रहः । निःस्पृहेणापि संचीर्णो मुनिना रण्यवासिना । ततः प्रक्षाल्य मे पादौ यावत्तेनान्ननिष्क्रये । विभूषणमिदं दत्तं सद्भक्त्या भावितात्मने । ततस्तस्य प्रणष्टा सा बुभुक्षा तत्क्षणान्नृप । संजाता परमा तृप्तिर्देवपीयूषसंभवा

அப்போது கருணையால் உருகிய நான் அவன் அளித்த தானத்தை ஏற்றேன்—நான் ஆசையற்ற வனவாசி முனிவனாயிருந்தாலும். அவன் என் பாதங்களைத் துவைத்து, அன்னத்தின் விலையாக இந்த ஆபரணத்தை தூய உள்ளத்தோடும் சத்பக்தியோடும் அர்ப்பணித்தான். அந்தக் கணமே, அரசே, அவன் பசி நீங்கி, தேவரமுதம் பிறந்ததுபோல் பரம திருப்தி உண்டாயிற்று.

Verse 91

तस्य नष्टं मृतं कायं तच्च जीर्णं पुरोद्भवम् । यदासीदक्षयं नित्यं तस्मिंस्तोये व्यवस्थितम्

அவனுடைய உடல்—இழந்ததுபோலும், இறந்ததுபோலும், முன்னைய பிறவியிலிருந்து ஜீரணமடைந்ததுபோலும்—அங்கே விட்டு வைக்கப்பட்டது; ஆனால் அவனுள் அழியாததும் நித்தியமுமானது அந்தப் புனித நீரில் நிலைத்திருந்தது.

Verse 92

ततः संस्थापितस्तेन तस्मिन्स्थाने सुभक्तितः । दामोदरो रघुश्रेष्ठ कृत्वा प्रासादमुत्तमम्

பின்னர், ரகுசிறந்தவனே, அவன் சிறந்த கோயிலை அமைத்து, அதே இடத்தில் சுபக்தியுடன் தாமோதரரை பிரதிஷ்டை செய்தான்.

Verse 93

तस्याग्रे श्रद्धया युक्तो दीपं दयाद्यथायथा । तथातथा भवेद्दृष्टिस्तस्य नित्यं सुनिर्मलाम्

ஒருவன் பக்தியுடன் அவர்முன் மீண்டும் மீண்டும் தீபம் அர்ப்பணித்தால், அதற்கேற்ப அவனுடைய பார்வை எப்போதும் மிகத் தூய்மையாகவும் தெளிவாகவும் ஆகும்.

Verse 94

ततो मासात्समासाद्य दिव्यचक्षुर्महीपतिः । स बभूव नृपश्रेष्ठः स्पृहणीयतमः सताम्

பின்னர் ஒரு மாதம் கடந்தபோது அந்த மன்னன் திவ்யக் கண்பார்வை பெற்றான்; அவன் அரசர்களில் சிறந்தவனாய், சத்புருஷர்கள் விரும்பத்தக்கவனாய் ஆனான்.

Verse 95

ततः प्रोवाच मां हृष्टः प्रणिपत्य कृतांजलिः । हर्षगद्गदया वाचा प्रस्थितस्त्रिदिवं प्रति

அப்போது அவன் மகிழ்ந்து என்னை உரைத்தான்; கைகூப்பி வணங்கி, ஆனந்தத்தால் குரல் தடுக்க உரைத்து, திரிதிவம் நோக்கிப் புறப்பட்டான்।

Verse 96

त्वत्प्रसादात्प्रणष्टा मे बुभुक्षाऽतिसुदारुणा । तथा दृष्टिश्च संजाता दिव्या ब्राह्मणसत्तम

உமது அருளால் என் மிகக் கொடிய பசி நீங்கியது; மேலும், ஓ பிராமணசத்தமா, எனக்குள் தெய்வீகக் காட்சி (திவ்யத் திருஷ்டி) தோன்றியது।

Verse 97

अनुज्ञां देहि मे तस्माद्येन गच्छामि सांप्रतम् । ब्रह्मलोकं मुनिश्रेष्ठ तीर्थस्यास्य प्रभावतः

ஆகையால், ஓ முனிசிறேஷ்டா, எனக்கு அனுமதி அருளுங்கள்; இந்தத் தீர்த்தத்தின் மகிமையால் நான் இப்பொழுதே பிரம்மலோகம் செல்லவேண்டும்।

Verse 98

ततो मया विनिर्मुक्तः प्रणिपत्य मुहुर्मुहुः । स जगाम प्रहृष्टात्मा ब्रह्मलोकं सनातनम्

பின்பு என்னால் விடுவிக்கப்பட்ட அவன் மீண்டும் மீண்டும் வணங்கி, மகிழ்வுற்ற உள்ளத்துடன் சனாதனமான பிரம்மலோகம் சென்றான்।

Verse 99

एवं मे भूषणमिदं जातं हस्तगतं पुरा । तव योग्यमिदं ज्ञात्वा तुभ्यं तेन निवेदितम्

இவ்வாறு இந்த ஆபரணம் முன்பே என் கைக்குக் கிடைத்தது; இது உமக்கே உரியது என அறிந்து, அவனே இதை உமக்கு அர்ப்பணித்தான்।

Verse 100

ततः प्रभृति राजेंद्र समागत्यात्र मानवाः । रत्नदीपान्प्रदायोच्चैः स्नात्वाऽत्र सलिले शुभे । कार्तिके मासि निर्यांति देहांते त्रिदिवालयम्

அதன் பின்பு, அரசே, மக்கள் இங்கு வந்து ரத்தினத் தீபங்களை பக்தியுடன் அர்ப்பணித்து, இந்தப் புனித நீரில் நீராடி—சிறப்பாக கார்த்திக மாதத்தில்—உயிர் முடிவில் தேவருலக வாசஸ்தலத்தை அடைகின்றனர்।

Verse 101

ये पुनः प्राणसंत्यागं प्रकुर्वंति समाहिताः । पापात्मानोऽपि ते यांति ब्रह्मलोकं रघूत्तम

மேலும் அங்கே ஒருமனத்துடன் உயிர் துறப்போர், பாவிகளாயினும், ஓ ரகூத்தமா, பிரம்மலோகத்தை அடைகின்றனர்।

Verse 102

ततो दृष्ट्वा सहस्राक्षः प्रभावं तज्जलोद्भवम् । पांसुभिः पूरयामास समंताद्भयसंकुलम्

பின்பு சஹஸ்ராக்ஷன் (இந்திரன்) அந்த நீரிலிருந்து எழுந்த அபூர்வ சக்தியைப் பார்த்து, அச்சத்தால் கலங்கி, எல்லாப் புறங்களிலும் தூசியால் அதை நிரப்பினான்।

Verse 103

तदद्य दिवसः प्राप्तो दीपोत्सवसमुद्भवः । सुपुण्योऽत्र ममादेशात्त्वं कुरुष्व सुकूपिकाम्

இன்று அந்த நாளே வந்துள்ளது—தீபோத்ஸவம் தோன்றிய புனித நாள். ஆகவே என் ஆணையின்படி, இங்கு மிகப் புண்ணியமளிக்கும் நல்ல கൂപிகையை (அழகிய கிணறு) நிறுவு।

Verse 107

तत्र स्नात्वा पितॄंस्तर्प्य रत्नदीपं प्रदाय च । समस्तं कार्तिकं यावदयोध्यां प्रस्थितास्ततः

அங்கே நீராடி, பித்ருக்களுக்கு தர்ப்பணம் செய்து, ரத்தினத் தீபத்தை அர்ப்பணித்து, பின்னர் முழுக் கார்த்திகம் (விரதம்/தங்குதல்) கடைப்பிடித்தபடி அயோத்திக்குப் புறப்படுகின்றனர்।

Verse 108

ततो विभीषणं मुक्त्वा हनूमंतं च वानरम् । ब्रह्मलोकं गताः सर्वे तत्तीर्थस्य प्रभावतः

அப்போது விபீஷணனையும் வானரனான ஹனுமானையும் அங்கே விட்டுவிட்டு, அந்தத் தீர்த்தத்தின் மகிமையால் மற்ற அனைவரும் பிரம்மலோகத்திற்குச் சென்றனர்।

Verse 109

सूत उवाच । अद्यापि दीपदानं यः कुरुते तत्र सादरम् । संप्राप्ते कार्तिके मासि स्नात्वा तत्र जले शुभे । स सर्वपातकैर्मुक्तो ब्रह्मलोके महीयते

சூதர் கூறினார்—இன்றும் அங்கே பக்தியுடன் தீபதானம் செய்து, கார்த்திக மாதம் வந்தபோது அந்தப் புனித நீரில் நீராடுபவன், எல்லாப் பாவங்களிலிருந்தும் விடுபட்டு பிரம்மலோகத்தில் போற்றப்படுவான்।

Verse 110

एवं तत्र समुत्पन्नं तत्तडागं शुभावहम् । आनर्त्तीयं तथा विष्णुकूपिका सा च शोभना

இவ்வாறு அங்கே நன்மை தரும் அந்தத் தடாகம் தோன்றியது; அது ‘ஆனர்த்தீயம்’ என அழைக்கப்பட்டது; மேலும் அந்த அழகிய கிணறு ‘விஷ்ணுகூபிகா’ என்று பெயர் பெற்றது।