Adhyaya 131

Verse 1

देव उवाच । एषा रात्रिः समादिष्टा दानवानां सुरेश्वरि । पिशाचानां च भूतानां राक्षसानां विशेषतः

தேவன் கூறினான்—ஓ சுரேஸ்வரி! இந்த இரவு தானவர்களுக்கு ஒதுக்கப்பட்டது; குறிப்பாக பிசாசுகள், பூதங்கள், ராட்சசங்களுக்கு.

Verse 2

यत्किंचित्क्रियते कर्म तत्र स्नानादिकं शुभम् । तत्सर्वं जायते तेषां पुरा दत्तं स्वयंभुवा

அந்நேரத்தில் செய்யப்படும் எந்தக் கருமமும்—குளியல் முதலான நற்கருமங்களும் கூட—அவர்களுக்கு பலனளிக்கும்; ஏனெனில் முற்காலத்தில் ஸ்வயம்பூ (பிரம்மா) அதை அவர்களுக்கு அளித்தான்.

Verse 3

मर्यादा तैः समं येन देवानां च यदा कृता । अर्हाणां यज्ञभागस्य काश्यपानामथाग्रजाम्

மேலும் அவர்களுடன் தேவர்களின் மரியாதை/ஒப்பந்தம் நிறுவப்பட்டபோது—யாகப் பங்கிற்கு உரியவர்கள், அதாவது காச்யபர்களில் முதன்மையோர் பற்றியதாக.

Verse 4

तदर्थं दशसाहस्रा दानवा युद्ध दुर्मदाः । कुंतप्रासकरा भानुं रुंधन्त्युद्गतकार्मुकाः

அதே நோக்கத்திற்காகப் போர்மதம் கொண்ட பத்தாயிரம் தானவர்கள்—குந்தம், பிராசம் ஏந்தி, வில்லைக் கையெழுப்பி—சூரியனைத் தடுத்து நிறுத்துகின்றனர்.

Verse 5

तमुद्दिश्य सहस्रांशुं यज्जलं परिक्षिप्यते । सावित्रेण च मन्त्रेण तेषां तज्जायते फलम्

ஆயிரக்கதிர் சூரியனை நோக்கி எவ்வாறு நீர் அர்ப்பணிக்கப்படுகிறதோ, சாவித்ரீ மந்திரத்துடன் சேர்ந்து—அதன் புண்ணியப் பயன் அவர்களுக்கே உண்டாகும்.

Verse 6

ते हतास्तेन तोयेन वज्रतुल्येन तत्क्षणात् । प्रमुंचंति सहस्रांशुं नित्यमेव सुरेश्वरि

தேவேஸ்வரியே! இடியென வலிமை கொண்ட அந்த நீரால் அவர்கள் உடனே அழிக்கப்படுகின்றனர்; மேலும் அவர்கள் எப்போதும் ஆயிரக்கதிர் சூரியனை விடுவிக்கின்றனர் (அவன் செல்ல).

Verse 7

एतस्मात्कारणात्तोयमस्त्ररूपं क्षिपाम्यहम् । संध्या कालं समुद्दिश्य भानुं संध्यां न पार्वति

இதனால் நான் இந்த நீரை ஆயுத வடிவில் எறிகிறேன்; சந்த்யாகாலத்தை நோக்கி, பானுவை (சூரியனை) குறிவைத்து—பார்வதியே! இது பெண் வடிவ சந்த்யைக்கு வணக்கம் அல்ல; சூரியரட்சைக்காகவே.

Verse 8

यद्यदाचरति श्रेष्ठस्तत्तदुत्तरतः स्थितः । उदयार्थं रविं यान्तं निरुन्धन्ति च दारुणाः

மேன்மையானவர் எதை எதைச் செய்கிறாரோ, பின்னால் நிற்போர் அதையே பின்பற்றுவர்; மேலும் உதயத்திற்குச் செல்லும் ரவியை கொடியவர்கள் தடுத்து நிறுத்துகின்றனர்.

Verse 9

तेऽपि संध्याजलैर्देवि निहता ब्राह्मणोत्तमैः । मया च तं विमुञ्चंति मूर्च्छिता निपतन्ति च

தேவியே! உயர்ந்த பிராமணர்கள் செலுத்தும் சந்த்யா நீரால் அவர்களும் அழிக்கப்படுகின்றனர்; என்னாலும் அவர்கள் அவனை (சூரியனை) விடுவித்து, பின்னர் மயங்கி விழுகின்றனர்.

Verse 10

एतस्मात्कारणाद्देवि सन्ध्ययोरुभयोरपि । अहं चान्ये च विप्रा ये ते नमंति दिवाकरम्

இந்தக் காரணத்தினாலே, தேவியே, காலைச் சந்தியையும் மாலைச் சந்தியையும் இரண்டிலும், நானும் மற்ற பிராமணர்களும் நாள்-உருவாக்கும் திவாகரனை வணங்குகிறோம்.

Verse 11

तस्मात्त्वं गृहमागच्छ त्यक्त्वेर्ष्यां पर्वतात्मजे । प्रशस्यां त्वां परित्यक्त्वा नान्यास्ति हृदये मम

ஆகையால், மலைமகளே, பொறாமையை விட்டுவிட்டு இல்லத்துக்கு வா. புகழத்தக்க உன்னை விட்டால் என் இதயத்தில் வேறு யாரும் இல்லை.

Verse 12

देव्युवाच । निष्कामो वा सकामो वा संध्यां स्त्रीसंज्ञितामिमाम् । यत्त्वं नमसि देवेश तन्मे दुःखं प्रजायते

தேவி கூறினாள்—தேவேசா! நீ நிராசையோ ஆசையோ உடையவனாக இருந்தாலும், பெண் எனக் கூறப்படும் இந்தச் சந்தியையை நீ வணங்கும்போது எனக்கு துயரம் எழுகிறது.

Verse 13

तस्माद्गङ्गापरित्यागं सन्ध्यायाश्च विशेषतः । यावन्न कुरुषे देव तावत्तुष्टिर्न मे भवेत्

ஆகையால், தேவா, நீ கங்கையையும்—மிகவும் குறிப்பாகச் சந்தியையையும்—விட்டொழியும்வரை எனக்கு திருப்தி இல்லை.

Verse 14

एवमुक्त्वाऽथ सा देवी विशेषव्रतमास्थिता । अवमन्य महादेवं प्रार्थयानमपि स्वयम्

இவ்வாறு கூறி அந்த தேவி ஒரு சிறப்பு விரதத்தை மேற்கொண்டாள்; தானே வேண்டினாலும் மகாதேவனை அவமதித்தாள்.

Verse 16

न च साम्ना व्रजेत्तुष्टिं कथंचिदपि पार्वती । मृषेर्ष्यांधारिणी देवी नैतत्स्वल्पं हि कारणम्

எவ்வித சமாதானத்தாலும் பார்வதி திருப்தியடையவில்லை. காரணமற்ற பொறாமையைத் தாங்கிய தேவிக்கு இது சிறிய காரணமல்ல என்று உறுதியாயிற்று.

Verse 17

ततो मन्त्रप्रभावं तं विज्ञाय परमेश्वरः । ध्यानं धृत्वा सुसूक्ष्मेण ज्ञानेनाथ स्वयं ततः

அப்போது பரமேஸ்வரன் அந்த மந்திரத்தின் வல்லமையை அறிந்து, ஆழ்ந்த தியானத்தில் நிலைத்து, மிக நுண்ணிய ஆன்மிக ஞானத்தால் தானே முன்னே சென்றான்.

Verse 18

तमेव मन्त्रं मन्त्रेण न्यासेन च विशेषतः । सम्यगाराधयामास संपूज्यात्मानमात्मना

அவன் அதே மந்திரத்தை மந்திரசாதனையாலும், குறிப்பாக ந்யாச முறையாலும், முறையாக ஆராதித்தான்—ஆன்மாவால் ஆன்மாவையே பூஜித்தான்.

Verse 19

ततः स चिन्तयामास किमेतत्कारणं स्थितम् । विरक्ताऽपि ममोत्कण्ठां येनैषा प्रकरोति न

அப்போது அவர் சிந்தித்தார்—“இங்கு எந்த காரணம் செயல்படுகிறது? அவள் விரக்தியாக இருந்தும் என்னுள் ஏக்கத்தை ஏன் எழுப்பவில்லை?”

Verse 21

तस्मान्नास्ति परः कश्चित्पूज्यपूज्यः स एव च । ऐश्वर्यात्सर्वदेवानामीशानस्तेन निर्मितः

ஆகையால் அவருக்கு மேல் யாரும் இல்லை; அவரே பரமப் பூஜ்யன். தமது ஐஸ்வர்ய வல்லமையால் ஈசானனை எல்லாத் தேவர்களுக்கும் அதிபதியாக நிறுவினார்.

Verse 22

एवं यावत्स ईशानः समाराधयति प्रभुः । तावद्देवी समायाता मन्त्राकृष्टा च यत्र सः

இவ்வாறு ஆண்டவன் ஈசானன் ஆராதனை செய்து கொண்டிருக்கையில், மந்திரத்தால் ஈர்க்கப்பட்ட தேவி அவர் இருந்த அதே இடத்திற்கே வந்து சேர்ந்தாள்.

Verse 23

ततः प्रोवाच तं देवं प्रणिपत्यकृतांजलिः । ज्ञातं मया विभो सर्वं न मां त्यज तव प्रियाम्

பின்பு அவள் தேவனை வணங்கி, கைகூப்பி கூறினாள்— “ஓ விபோ, அனைத்தையும் நான் அறிந்தேன்; உமது பிரியையான என்னை விட்டுவிடாதீர்.”

Verse 24

तस्मादागच्छ गच्छावो यत्र त्वं वाञ्छसि प्रभो । क्षम्यतां देव मे सर्वं न कृतं यद्वचस्तव

“ஆகவே வாருங்கள்; ஓ प्रभோ, நீங்கள் விரும்பும் இடத்திற்கே நாம் செல்லலாம். ஓ தேவா, என் அனைத்தையும் மன்னியுங்கள்; உங்கள் சொல்லின்படி நான் செய்யவில்லை.”

Verse 25

ततस्तुष्टो महादेवस्तामालिङ्ग्य शुचिस्मिताम् । इदमूचे विहस्योच्चैर्मेघगम्भीरया गिरा

அப்போது மகாதேவன் மகிழ்ந்து, தூய மெல்லிய புன்னகையுடைய அவளை அணைத்துக் கொண்டு, சிரித்தவாறே மேகம்போல் கனத்த குரலில் உரக்க இவ்வாறு கூறினான்.

Verse 26

यैषा त्वयाऽत्मभूतोत्था निर्मिता परमा तनुः । एतां या कामिनी काचित्पूजयिष्यति भक्तितः । अनेनैव विधानेन तस्या भर्ता भविष्यति

“உன் சொந்த இருப்பிலிருந்து தோன்றி நீயே உருவாக்கிய இந்த உத்தம வடிவத்தை—எந்தப் பெண்ணும் இதையே முறையாகப் பின்பற்றி பக்தியுடன் வழிபட்டால், அவளுக்கு கணவன் கிடைப்பான்.”

Verse 27

तृतीयायां विशेषेण यावत्संवत्सरं शुभे । सा लभिष्यति सत्कान्तं पुत्रदं सर्वकामदम्

ஓ நல்வரமே! த்ருதியைத் திதியில் விசேஷமாக, ஒரு முழு ஆண்டளவும் (இவ்விரதம் செய்தால்) அவள் சற்காந்தனாகிய, புத்திரப்ரதனாகிய, சர்வகாமதனாகிய கணவனை அடைவாள்.

Verse 28

तथैतां मामकीं मूर्तिमीशानाख्यां च ये नराः । तेषां दुष्टापि या कान्ता सौम्या चैव भविष्यति

அதேபோல், ‘ஈசானா’ எனப் பெயர்பெற்ற என் இம்மூர்த்தியை வழிபடும் ஆண்களின் பிரியை தீயகுணமுடையவளாக இருந்தாலும், நிச்சயமாக மென்மையும் நற்குணமும் உடையவளாக மாறுவாள்.

Verse 29

ये पुनः कन्यकाहेतोः पूजयिष्यंति भक्तितः । यां कन्यां मनसि स्थाप्य तां लभिष्यन्त्यसंशयम्

மேலும், மணமகளாக ஒரு கன்னியை விரும்பி பக்தியுடன் வழிபடுவோர்—மனத்தில் எந்தக் கன்னியை நிலைநிறுத்துகிறார்களோ—அவளையே ஐயமின்றி அடைவார்கள்.

Verse 30

निष्कामाश्चापि ये मर्त्या पूजयिष्यंति सर्वदा । ते यास्यंति परां सिद्धिं जरामरणवर्जिताम्

மேலும், ஆசையற்றவர்களாய் எப்போதும் வழிபடும் மனிதர்கள், முதுமையும் மரணமும் அற்ற பரம சித்தியை அடைவார்கள்.

Verse 31

एवमुक्त्वा महादेवो वृषमारोप्य तां प्रियाम् । स्वयमारुह्य पश्चाच्च कैलासं पर्वतं गतः

இவ்வாறு கூறி மகாதேவன் தன் பிரியையை வृषபத்தின் மேல் ஏற்றினார்; பின்னர் தானும் ஏறி கைலாசப் பர்வதத்திற்குச் சென்றார்.

Verse 32

नारद उवाच तस्मात्तव सुतेयं या तामाराधयतु द्रुतम् । पञ्चपिण्डमया गौरीं यावत्संवत्सरं शुभाम्

நாரதர் கூறினார்—ஆகையால் உன் மகள் விரைவாக அந்த கௌரியை ஆராதிக்கட்டும். ஐந்து புனித பிண்டங்களால் அமைந்த மங்கள கௌரியை ஒரு ஆண்டு முழுவதும் வழிபடட்டும்.

Verse 33

तृतीयायां विशेषेण ततः प्राप्स्यति सत्पतिम् । मुखप्रेक्षमतिप्रीतं रूपादिभिर्गुणैर्युतम्

பின்னர் குறிப்பாக திருதியைத் திதியில் அவள் நல்ல கணவரைப் பெறுவாள்—அவரின் முகத்தைப் பார்த்தாலே பேரின்பம் உண்டாகும்; அழகு முதலிய நற்குணங்களால் நிறைந்தவர் ஆவார்.

Verse 34

शांडिल्युवाच । एवमुक्त्वा मुनिश्रेष्ठो नारदः प्रययौ ततः । तीर्थयात्रां प्रति प्रीत्या मम मात्रा विसर्जितः

சாண்டில்யர் கூறினார்—இவ்வாறு சொல்லி முனிவர்களில் சிறந்த நாரதர் அங்கிருந்து புறப்பட்டார். என் தாய் அன்புடன் அவரை வழியனுப்ப, அவர் தீர்த்தயாத்திரைக்குச் சென்றார்.

Verse 35

मयापि च तदादेशात्कौमार्येपि च संस्थया । पूजया वत्सरं यावत्पूजिता पतिकाम्यया

நானும் அந்த ஆணைப்படி—கன்னித்தன்மை நிலையிலே முறையாக—கணவரை வேண்டி (கௌரியை) ஒரு ஆண்டு முழுவதும் பூஜை செய்தேன்.

Verse 36

तृतीयायां विशेषेण मार्गमासादितः शुभे । नैवेद्यैर्विविधैर्दानैर्गंधमाल्यानुलेपनैः

குறிப்பாக திருதியைத் திதியில், மங்களமான மார்கழி (மார்கசீர்ஷ) மாதத்திலிருந்து தொடங்கி, பலவகை நைவேத்யம், தானம், நறுமணம், மாலைகள், சந்தன அனுலேபனம் முதலியவற்றால் பூஜை செய்யப்பட்டது.

Verse 37

तत्प्रभावादयं प्राप्तो जैमिनिर्नाम सद्द्विजः । कात्यायनि यथा दृष्टस्त्वया किं कीर्तितैः परैः

அந்த விரதத்தின் பிரபாவத்தால் ‘ஜைமினி’ எனும் இந்தச் சத்பிராமணர் இங்கு வந்தடைந்தார். ஓ காத்தியாயினி, நீயே நேரில் கண்டதற்கு பிறர் கூறும் வருணனைகள் எதற்கு?

Verse 38

तस्मात्त्वमपि कल्याणि पूजयैनां समाहिता । संप्राप्स्यसि सुसौभाग्यं मैत्रेय्या सदृशं शुभे

ஆகையால், ஓ கல்யாணி, நீயும் மனத்தை ஒருமுகப்படுத்தி இந்த தேவியை வழிபடு. ஓ சுபே, மைத்ரேய்யாவுக்கு ஒப்பான சிறந்த சுசௌபாக்யத்தை நீ அடைவாய்.

Verse 39

त्वया न पूजिता चेयं कौमार्ये वर्तमानया । यावत्संवत्सरं गौरी तृतीयायां न चाधिकम्

நீ கன்னியராக இருந்தபோது, திதி ‘திருதியை’ அன்று ஒரு முழு ஆண்டளவும் இந்தக் கௌரியை வழிபடவில்லை—அதற்கும் மேலாகவும் செய்யவில்லை—

Verse 40

सापत्न्यं तेन संजातं सौभाग्येपि निरर्गले । यथोक्तविधिना देवी सत्यमेतन्मयोदितम्

அதன் காரணமாக, சௌபாக்யம் தடையில்லாதிருந்தாலும் ‘சாபத்ந்யம்’—அதாவது இணைமனைவி இருப்பது—உண்டாயிற்று. ஓ தேவியுருவே, கூறப்பட்ட விதிப்படி நான் சொன்னது உண்மையே.

Verse 41

सूत उवाच । श्रुत्वा कात्यायनी सर्वं शांडिल्या यत्प्रकीर्तितम् । ततः प्रणम्य तां पृष्ट्वा स्वमेव भवनं ययौ

சூதர் கூறினார்—சாண்டில்யா விளக்கிய அனைத்தையும் கேட்ட காத்தியாயினி, அவளுக்கு வணங்கி, மேலும் கேட்டறிந்து, தன் இல்லத்திற்கே திரும்பிச் சென்றாள்.

Verse 42

मार्गशीर्षेऽथ संप्राप्ते तृतीयादिवसे सिते । तां देवीं पूजयामास वर्षं यावकृतक्षणा

பின்னர் மார்கழி (மார்கசீர்ஷ) மாதம் வந்தபோது, சுக்லபட்சத்தின் மூன்றாம் திதியில், அவள் அந்த தேவியை வழிபடத் தொடங்கி, விரதத்தின் நியமிக்கப்பட்ட காலங்களைப் பின்பற்றி முழு ஒரு ஆண்டு தொடர்ந்து செய்தாள்।

Verse 43

गौरिणीर्भोजयामास मृष्टान्नैर्भोजनै रसैः । तैलक्षारपरित्यक्तैर्गन्धैः कुंकुमपूर्वकैः

அவள் கௌரி விரதம் மேற்கொள்ளும் பெண்களை இனிப்புணவு, சிறந்த உணவுகள், சுவைமிகு பண்டங்களால் திருப்திப்படுத்தினாள்; எண்ணெய் மற்றும் காரப்பொருள் அற்ற நறுமணப் பொருட்களை, குங்குமம் முதலியவற்றுடன் முதலில் அர்ப்பணித்தாள்।

Verse 44

ततस्तु वत्सरे पूर्णे याज्ञवल्क्यस्तदन्तिकम् । गत्वा प्रोवाच किं कष्टं त्वं करोषि शुचिस्मिते

பின்னர் ஆண்டு நிறைவுற்றபோது, யாஜ்ஞவல்க்யர் அவளிடம் சென்று கூறினார்— “தூய புன்னகையுடையவளே, நீ எந்தத் துன்பமான தவத்தை மேற்கொள்கிறாய்?”

Verse 45

मया कांतेन रक्तेन कामदेन सदैव तु । तस्मादागच्छ गच्छाव स्वमेव भवनं शुभे

“நான்—உன் காதலன்—எப்போதும் உன்னிடம் பற்றுடையவன், உன் விருப்பங்களை நிறைவேற்றுபவன். ஆகவே வா; நல்வளமே, நாம் நம் இல்லத்திற்கே செல்வோம்.”

Verse 46

एवमुक्त्वा तु तां हृष्टां गृहीत्वा दक्षिणे करे । जगाम भवनं पश्चात्पुलकांकितगात्रजाम्

இவ்வாறு கூறி, மகிழ்ந்திருந்த அவளை வலது கையால் பிடித்துக் கொண்டு, பின்னர் வீட்டிற்குச் சென்றான்; அவளது உடல் ஆனந்த ரோமாஞ்சத்தால் குறியிடப்பட்டது।

Verse 47

ततः परं तया सार्धं वर्तते हर्षिताननः । मैत्रेय्या सहितो यद्वदविशेषेण सर्वदा

அதன்பின் அவளுடன் அவர் வாழ்ந்தார்; முகம் எப்போதும் மகிழ்ச்சியுடன். மைத்ரேய்யாவை எவ்வாறு வேறுபாடின்றி நடத்தினாரோ, அதுபோலவே அவளையும் எந்நாளும் சமமாக நடத்தினார்.

Verse 48

ततः संजनयामास तस्यां पुत्रं गुणान्वितम् । कात्यायनाभिधानं च यज्ञ विद्याविचक्षणम्

பின்னர் அவளிடத்தில் அவர் குணநிறைந்த ஒரு மகனைப் பெற்றார்; அவன் ‘காத்யாயனன்’ எனப் பெயர்பெற்றவன், யாகவித்யையில் தேர்ந்தும் நுண்ணறிவும் உடையவன்.

Verse 49

पुत्रो वररुचिर्यस्य बभूव गुणसागरः । सर्वज्ञः सर्वकृत्येषु वेदवेदांगपारगः

அவனுடைய மகன் ‘வரருசி’ எனப் பெயர்பெற்றான்—குணங்களின் கடல்; வாழ்வின் எல்லாக் கடமைகளிலும் அனைத்தறிவுடையவன், வேதங்களும் வேதாங்கங்களும் முழுமையாகக் கற்றவன்.

Verse 50

स्थापितोऽत्र शुभे क्षेत्रे येन विद्यार्थिनां कृते । समाराध्य विशेषेण चतुर्थ्यां शुक्लवासरे

இந்தப் புனிதமான க்ஷேத்திரத்தில் மாணவர்களின் நலனுக்காக அவர் (தெய்வத்தை) நிறுவினார்; சுக்லபக்ஷத்தின் சதுர்த்தி நாளில் விசேஷ பக்தியுடன் வழிபட்டு.

Verse 51

महागणपतिर्भक्त्या सर्वविद्याप्रदायकः । यस्तस्य पुरतो विप्राः शांतिपाठविधानतः

அந்த மகாகணபதி பக்தியுடன் வழிபட்டால் எல்லா வித்யைகளையும் அருள்வான்; அவன் முன்னிலையில் பிராமணர்கள் விதிமுறையின்படி சாந்திபாடத்தை ஓதுகின்றனர்.

Verse 52

गृह्णाति पुष्पमालां यः पठेच्छक्त्या द्विजोत्तमाः । वेदांतकृत्स विप्रः स्यात्सदा जन्मनिजन्मनि

ஹே த்விஜோத்தமர்களே! யார் புஷ்பமாலையை அணிந்து தம் சக்தியின்படி இப்பாடலைப் பாராயணம் செய்கிறாரோ, அவர் பிறவி பிறவியிலும் வேதாந்தத்தில் தேர்ந்த பிராமணராக ஆவார்.

Verse 53

अशक्त्या चाथ पाठस्य यो गृह्णाति धनेन च । स विशेषाद्भवेद्विप्रो वेदवेदांगपारगः

பாராயணம் செய்ய இயலாதவர் பண உதவியால் அந்த அனுஷ்டானத்தை நடத்தினாலும், அவர் சிறப்பாக வேதமும் வேதாங்கங்களும் கற்ற பிராமணராக ஆவார்.

Verse 54

विदुषां स गृहे जन्म याज्ञिकानां सदा लभेत् । न कदाचित्तु मूर्खार्णां निन्दितानां कथञ्चन

அவர் எப்போதும் அறிஞர்களும் யாகநிஷ்டர்களும் உள்ள இல்லங்களில் பிறப்பைப் பெறுவார்; மூடரும் பழிக்கத்தக்கவரும் உள்ள குலத்தில் ஒருபோதும் பிறக்கமாட்டார்.

Verse 131

इति श्रीस्कांदे महापुराण एकाशीतिसाहस्र्यां संहितायां षष्ठे नागरखण्डे हाटकेश्वरक्षेत्रमाहात्म्य ईशानोत्पत्तिपंचपिंडिकागौरीमाहात्म्य वररुचिस्थापितगणपतिमाहात्म्यवर्णनं नामैकत्रिंशदुत्तरशततमोऽध्यायः

இவ்வாறு ஸ்ரீ ஸ்கந்த மகாபுராணத்தின் எண்பத்தொன்றாயிரச் சங்கிதையின் ஆறாம் பகுதியான நாகரகண்டத்தில் ‘ஹாடகேஸ்வர க்ஷேத்ர மஹாத்மியம், ஈசானோத்பத்தி பஞ்சபிண்டிகா-கௌரீ மஹாத்மியம், வரருசி நிறுவிய கணபதி மஹாத்மிய வர்ணனம்’ எனும் நூற்று முப்பத்தொன்றாம் அத்தியாயம் நிறைவுற்றது.