Adhyaya 130

Verse 1

ऋषय ऊचुः । याज्ञवल्क्यसुतः सूत यस्त्वया परिकीर्तितः । कतमा तस्य माताभूत्सर्वं नो ब्रूहि विस्तरात्

ரிஷிகள் கூறினர்—ஓ சூதா! நீ கூறிய யாஜ்ஞவல்க்யரின் மகன் யாருடைய வயிற்றில் பிறந்தவன்? அவனுடைய தாய் யார்? எங்களுக்கு அனைத்தையும் விரிவாகச் சொல்வாயாக।

Verse 2

सूत उवाच । तस्य भार्याद्वयं श्रेष्ठमासीत्सर्वगुणान्वितम् । एका गुणवती तस्य मैत्रेयीति प्रकीर्तिता

சூதர் கூறினார்—அவருக்கு எல்லா நற்குணங்களும் நிறைந்த இரண்டு சிறந்த மனைவியர் இருந்தனர். அவர்களில் ஒருத்தி ‘மைத்ரேயி’ என்று புகழ்பெற்ற நற்குணவதி.

Verse 3

ज्येष्ठा चान्याथ कल्याणी ख्याता कात्यायनीति च । यस्याः कात्यायनः पुत्रो वेदार्थानां प्रजल्पकः

மற்றொரு மூத்த கல்யாணி ‘காத்யாயனி’ எனப் புகழ்பெற்றாள்; அவளுடைய மகன் காத்யாயனன் வேதார்த்தங்களை வாக்குவல்லமையுடன் உரைப்பவன்.

Verse 4

ताभ्यां कुण्डद्वयं तत्र संतिष्ठति सुशोभनम् । यत्र स्नाता नरा यांति लोकांस्तांश्च महोदयान्

அவ்விருவரால் அங்கே அழகிய இரு குண்டங்கள் நிலைத்துள்ளன; அங்கே நீராடியோர் மகத்தான உயர்வும் செழிப்பும் உடைய உலகங்களை அடைவர்.

Verse 5

कात्यायन्याश्च तीर्थस्य शांडिल्यास्तीर्थमुत्तमम् । पतिव्रतात्वयुक्तायास्तथान्यत्तत्र संस्थितम्

அங்கே காத்யாயனியின் தீர்த்தமும், சாண்டில்யாவின் உத்தம தீர்த்தமும் உள்ளது; மேலும் பத்திவ்ரதா-தர்மம் உடையவளுக்காக இன்னொரு புனிதத் தலம் நிறுவப்பட்டுள்ளது.

Verse 6

यत्र कात्यायनी प्राप्ता शांडिल्या प्रतिबोधिता । वैराग्यं परमं प्राप्ता सपत्नीदुःखदुःखिता

அங்கே காத்யாயனி வந்து சாண்டில்யாவால் போதிக்கப்பட்டாள்; இணைமனைவியின் துயரால் துயருற்று அவள் பரம வைராக்யத்தை அடைந்தாள்.

Verse 8

तत्र या कुरुते स्नानं तृतीयायां समाहिता । नारी मार्गसिते पक्षे सा सौभाग्यवती भवेत् । अथ दौर्भाग्यसंपन्ना काणा वृद्धाऽथ वामना । अभीष्टा जायते सा च तत्प्रभावाद्द्विजोत्तमाः

ஓ த்விஜோத்தமர்களே! மார்கசீர்ஷ மாதத்தின் சுக்லபக்ஷ த்ருதியை நாளில் ஒருமனத்துடன் அங்கே நீராடும் பெண் சௌபாக்யவதியாகிறாள். அவள் துர்பாக்யம் உடையவளாய்—ஒருகண் குருடி, முதுமையுற்றவள் அல்லது குறளியாயினும்—அத்தீர்த்தத்தின் பிரபாவத்தால் அவள் விரும்பிய நிலையை அடைவாள்.

Verse 9

ऋषय ऊचुः । कीदृक्सपत्निजं दुःखं कात्यायन्या उपस्थितम् । उपदेशः कथं लब्धः शांडिल्याः सूत कीदृशः

ரிஷிகள் கூறினர்—ஓ சூதரே! காத்தியாயனிக்கு சகபத்னியால் உண்டான துயரம் எத்தகையது? சாண்டில்யையின் உபதேசம் எவ்வாறு கிடைத்தது, அது எத்தகையது?

Verse 10

कात्यायन्या समाचक्ष्व कौतुकं नो व्यवस्थितम् । सामान्यो भविता नैष उपदेशस्तयेरितः

காத்தியாயனியின் நிகழ்வை எங்களுக்கு விளக்குங்கள்; எங்கள் ஆர்வம் உறுதியாக உள்ளது. அவள் உரைத்த இந்த உபதேசம் சாதாரணமானதல்ல, மிகச் சிறப்புடையது.

Verse 11

सूत उवाच । मैत्रेय्या सह संसक्तं याज्ञवल्क्यं विलोक्य सा । कात्यायनी सुदुःखार्ता संजाता चेर्ष्यया ततः

சூதர் கூறினார்—மைத்ரேயியுடன் யாஜ்ஞவல்க்யர் நெருக்கமாக இணைந்திருப்பதைக் கண்ட காத்தியாயனி ஆழ்ந்த துயரத்தில் ஆழ்ந்தாள்; பின்னர் அவளுள் பொறாமை எழுந்தது.

Verse 12

सा न स्नाति न भुंक्ते च न हास्यं कुरुते क्वचित् । केवलं बाष्पपूर्णाक्षी निःश्वासाढ्या बभूव ह

அவள் நீராடவும் இல்லை, உணவும் உண்ணவில்லை, எப்போதும் சிரிக்கவும் இல்லை. கண்ணீர் நிரம்பிய கண்களுடன், பெருமூச்சுகளால் கனத்தவளாய் இருந்தாள்.

Verse 13

ततः कदाचिदेवाथ फलार्थं निर्गता बहिः । अपश्यच्छांडिलीनाम पतिपार्श्वे व्यवस्थिताम्

பின்னர் ஒருநாள் பழங்களைத் தேடி அவள் வெளியே சென்றாள். அங்கே ‘சாண்டிலி’ எனப்படும் பெண் தன் கணவரின் அருகில் நிற்பதைக் கண்டாள்.

Verse 14

कृतांजलिपुटां साध्वी विनयावनता स्थिताम् । सोऽपि तस्या मुखासक्तः सानुरागः प्रसन्नदृक्

அந்த சாத்வி கைகூப்பி, பணிவுடன் தலைவணங்கி நின்றாள். அவனும் அன்பான அனுராகத்துடன் அவள் முகத்தையே நோக்கி, மகிழ்ந்த கண்களால் பார்த்தான்.

Verse 15

गुणदोषोद्भवां वार्तामापृच्छ्याकथयत्तथा । सा च तौ दंपती दृष्ट्वा संहृष्टावितरेतरम्

நற்குணம்–தீக்குணம் சார்ந்த செய்திகளை வினவி, அவளுடன் அவ்வாறே உரையாடினான். அவள் அந்தத் தம்பதியரைப் பார்த்து, அவர்கள் ஒருவரையொருவர் மகிழ்விப்பதை உணர்ந்தாள்.

Verse 16

चित्ते स्वे चिंतयामास सुधन्येयं तपस्विनी । यस्याः पतिर्मुखासक्तो गुणदोषप्रजल्पकः । सानुरागश्च सुस्निग्धो नान्यां नारीं बिभर्त्ति च

அவள் உள்ளத்தில் எண்ணினாள்—“இந்தத் தவஸ்வினி நிச்சயமாகப் பாக்கியவதி; அவள் கணவனோ அவள் முகத்திலே ஆசை கொண்டவன், நற்குணம்–தீக்குணம் பற்றிய உரையாடலை அவளுடனே செய்கிறான்; அன்பும் மிகுந்த பாசமும் உடையவன், வேறு எந்தப் பெண்ணையும் ஏற்கவில்லை.”

Verse 17

एवं संचित्य सा साध्वी भूयोभूयो द्विजोत्तमाः । जगाम स्वाश्रमं पश्चान्निंद्यमाना स्वकं वपुः

ஓ இருபிறப்பில் சிறந்தவர்களே! இவ்வாறு மீண்டும் மீண்டும் எண்ணிய அந்தச் சாத்வி, பின்னர் தன் ஆசிரமத்திற்குச் சென்றாள்; தன் நிலையையே தானே நிந்தித்துக் கொண்டிருந்தாள்.

Verse 18

ततः कदाचिदेकांते स्थितां तां शांडिलीं द्विजाः । बहिर्गते भर्तरि च तस्याः कार्येण केनचित्

பின்னர், ஓ பிராமணர்களே! ஒருசமயம் சாண்டிலி தனிமையில் இருந்தபோது, அவளுடைய கணவன் ஏதோ காரியத்திற்காக வெளியே சென்றிருந்தான்.

Verse 19

कात्यायनी समागम्य ततः पप्रच्छ सादरम् । वद कल्याणि मे कंचिदुपदेशं महोदयम्

அப்போது காத்யாயனி அருகில் வந்து மரியாதையுடன் கேட்டாள்— “ஓ கல்யாணி, எனக்கு மிகுந்த உயர்வை அளிக்கும் ஒரு உபதேசத்தை அருள்வாயாக.”

Verse 20

मुखप्रेक्षः सदा भर्त्ता येन स्त्रीणां प्रजायते । नापमानं करोत्येव दुरुक्तवचनैः क्वचित्

எப்போதும் முகம் நோக்கி அன்புடன் கவனிக்கும் கணவன் பெண்களுக்கு பிரியனாகிறான்; மேலும் கடுஞ்சொற்களால் எந்நேரமும் அவமதிப்பதில்லை.

Verse 21

नान्यां संगच्छते नारीं चित्तेनापि कथंचन । अहं भर्तुः कृतैर्दुःखैरतीव परिपीडिता । सपत्नीजैर्विशेषेण तस्मान्मे त्वं प्रकीर्तय

அவன் எந்த விதத்திலும்—மனத்தாலும் கூட—வேறு பெண்ணுடன் சேர்வதில்லை; ஆனாலும் கணவனால் ஏற்பட்ட துயரங்களால், குறிப்பாக இணைமனைவியரால், நான் மிகுந்த வேதனையில் உள்ளேன்; ஆகவே, ஓ வணக்கத்திற்குரியவளே, எனக்கு வழியைச் சொல்வாயாக.

Verse 22

यथा ते वशगो भर्त्ता संजातः कामदः सदा । मनसापि न संदध्यान्नारीमेष कथंचन

உன் கணவன் உன் வசப்படும்படியாகவும், எப்போதும் உன் விருப்பங்களை நிறைவேற்றுபவனாகவும், மேலும் மனத்தாலும் எந்த விதத்திலும் வேறு பெண்ணை நோக்காதபடியாகவும்.

Verse 23

शांडिल्युवाच । शृणु साध्वि प्रवक्ष्यामि तवाहं गुह्यमुत्तमम् । यथा ममाभवद्वश्यो मुखप्रेक्षस्तथा पतिः

சாண்டில்யர் கூறினார்— “ஓ சாத்வி, கேள்; உனக்கு நான் உயர்ந்த மறைரகசியத்தைச் சொல்கிறேன். அதனால் என் கணவன் வசப்பட்டு எப்போதும் முகம் நோக்கி அன்புடன் கவனிப்பவனானான்; அதுபோல உன் கணவனும் ஆகட்டும்.”

Verse 24

मम तातः कुरुक्षेत्रे शांडिल्यो मुनिसत्तमः । वानप्रस्थाश्रमेऽतिष्ठत्पूर्वे वयसि संस्थितः

என் தந்தை—முனிவருள் சிறந்த சாண்டில்யர்—குருக்ஷேத்திரத்தில் வானப்ரஸ்த ஆசிரமத்தில், வாழ்வின் முன்னிலைப் பருவத்தில் புகுந்து, தங்கியிருந்தார்।

Verse 25

तत्रैकाहं समुत्पन्ना कन्या तस्य महात्मनः । वृद्धिं गता क्रमेणाथ तस्मिन्नेव तपोवने

அங்கேயே அந்த மகாத்மாவின் மகளாக நான் பிறந்தேன்; காலப்போக்கில் வளர்ந்து, அதே தவவனத்திலேயே வளர்ந்தேன்।

Verse 26

करोमि तत्र शुश्रूषां होमकाले यथोचिताम् । नीवारादीनि धान्यानि नित्यं चैवानयाम्यहम्

அங்கே ஹோம நேரத்தில் முறையாகச் சேவை செய்தேன்; மேலும் தினமும் நீவார முதலிய தானியங்களை கொண்டு வந்தேன்।

Verse 27

कस्यचित्त्वथ कालस्य नारदो मुनिसत्तमः । आश्रमे मम तातस्य सुश्रांतः समुपागतः

பின்னர் ஒருகாலத்தில் முனிவருள் சிறந்த நாரதர் பயணக் களைப்புடன் என் தந்தையின் ஆசிரமத்திற்கு வந்தடைந்தார்।

Verse 28

तातादेशात्ततस्तत्र मया स विश्रमः कृतः । पादशौचादिभिः कृत्यैः स्नानाद्यैश्च तथापरैः

அப்போது தந்தையின் ஆணையின்படி அங்கேயே அவருக்கு ஓய்வை ஏற்படுத்தினேன்—பாதம் கழுவுதல் முதலிய கடமைகள், ஸ்நானம் முதலிய பிற சேவைகளுடன்।

Verse 29

ततो भुक्तावसानेऽथ निविष्टः मुखसंस्थित । मम मात्रा परिपृष्टो विनयाद्वरवर्णिनि

பின்னர் உணவு முடிந்ததும் அவர் எதிரே அமர்ந்தார். அப்போது என் தாய் பணிவுடன் அவரை வினவினாள்—ஓ அழகிய வர்ணமுடையவளே!

Verse 30

एकेयं कन्यकास्माकं जाते वयसि संस्थिते । संजाता मुनिशार्दूल प्राणेभ्योऽपि गरीयसी

எங்களுக்கொரு மகளே உண்டு; அவள் இப்போது யௌவன நிலை அடைந்தாள். ஓ முனிசார்தூலா! அவள் எங்கள் உயிரைவிடவும் மேலான பிரியமானவளாயினாள்.

Verse 31

तदस्याः कीर्तय क्षिप्रं सुखोपायं सुखोदयम् । व्रतं वा नियमं वा त्वं होमं वा मन्त्रमेव वा

ஆகவே அவளுக்காக விரைவில் எளியதொரு வழியைச் சொல்லுங்கள்; அது மங்களமான இன்பத்தை அளிக்கட்டும்—விரதமோ, நியமமோ, ஹோமமோ, அல்லது மந்திரமோ எதுவாயினும்.

Verse 32

येन चीर्णेन भर्त्ता स्यात्सुसौम्यः सद्गुणान्वितः । प्रियंवदो मुखप्रेक्षः परनारीपराङ्मुखः

எந்த அனுஷ்டானத்தைச் செய்தால் அவளுக்கு மிகச் சாந்தமும் அழகும் உடைய, நற்குணங்களால் நிறைந்த—இனிய மொழி பேசும், மனம் கவரும் முகத்தையுடைய, பிறர் மனைவியரிடமிருந்து விலகிய கணவன் கிடைப்பானோ (அதைச் சொல்லுங்கள்).

Verse 33

तस्यास्तद्वचनं श्रुत्वा स मुनिस्तदनंतरम् । चिरं ध्यात्वा वचः प्राह प्रसन्नवदनस्ततः

அவளுடைய சொற்களை கேட்ட அந்த முனிவர் அதன் பின் நீண்ட நேரம் சிந்தித்தார்; பின்னர் அமைதியும் அருளும் நிறைந்த முகத்துடன் உரைத்தார்.

Verse 34

हाटकेश्वरजे क्षेत्रे पञ्चपिंडा व्यवस्थिता । गौरी गौर्या स्वयं तत्र स्थापिता परमेश्वरी

ஹாடகேஸ்வரப் புனிதக் க்ஷேத்திரத்தில் ஐந்து பிண்டங்கள் நிறுவப்பட்டுள்ளன; அங்கே பரமேஸ்வரி கௌரியைத் தானே கௌரியே பிரதிஷ்டை செய்தாள்.

Verse 35

तामेषा वत्सरं यावच्छ्रद्धया परया युता । सदा पूजयतु प्रीत्या तृतीयायां विशेषतः

இந்தப் பெண் பரம பக்தியுடன் ஒரு ஆண்டு முழுவதும் அவளை வழிபடட்டும்; எப்போதும் அன்புடன், குறிப்பாக திருதியா திதியில்.

Verse 36

ततो वर्षांतमासाद्य संप्राप्स्यति यथोचितम् । भर्त्तारं नात्र संदेहो यादृग्रूपं यथोचितम्

பின்னர் ஆண்டு முடிவில் அவள் தகுந்த கணவரை அடைவாள்—உகந்த உருவமும் பண்பும் உடையவரை; இதில் ஐயமில்லை.

Verse 37

तत्र पूर्वं गता गौरी परित्यज्य महेश्वरम् । गंगेर्ष्यया महाभागे ज्ञात्वा क्षेत्रं सुसिद्धिदम्

ஓ மகாபாக்யவானே! முன்னொரு காலத்தில் கௌரி மகேஸ்வரனை விட்டுவிட்டு அங்கே சென்றாள்; கங்கையின் மீது பொறாமையால் அந்தக் க்ஷேத்திரம் சிறந்த சித்தி அளிப்பதென அறிந்தாள்.

Verse 38

ततः सा चिंतयामास कां देवीं पूजयाम्यहम् । सौभाग्यार्थं यतोऽन्या मां पूजयंति सुरस्त्रियः

அப்போது அவள் சிந்தித்தாள்—‘மாங்கல்யச் சௌபாக்யத்திற்காக நான் எந்த தேவியை வழிபட வேண்டும்? ஏனெனில் மற்ற தேவமகளிர் என்னையே வழிபடுகின்றனர்.’

Verse 39

तस्मादहं प्रभक्त्याढ्या स्वयमात्मानमेव च । आत्मनैव कृतोत्साहा पूजयिष्यामि सिद्धये

ஆகையால் பக்திரசம் நிறைந்த நான் என் சொந்த ஆத்மஸ்வரூபத்தையே வழிபடுவேன். நானே எனக்குள் உறுதியை எழுப்பி சித்தி பெறுவதற்காக முயல்வேன்.

Verse 40

ततः प्राणाग्निहोत्रोत्थैर्मंत्रैराथर्वणैः शुभैः । मृत्पिंडान्पंच संयोज्य ह्येकस्थाने समाहिता

பின்னர் பிராணாக்னிஹோத்திர விதியிலிருந்து எழுந்த மங்களமான ஆத்தர்வண மந்திரங்களால், தேவி ஐந்து மண் பிண்டங்களை இணைத்து, ஒரே இடத்தில் மனம் ஒருமித்து சேர்த்தாள்.

Verse 41

पृथ्वीमपश्च तेजश्च वायुमाकाशमेव च । तेषु संयोजयामास मृत्पिंडेषु निधाय सा

அதன்பின் அவள் அந்த மண் பிண்டங்களில் பூமி, நீர், தீ, காற்று, ஆகாயம் ஆகிய பஞ்சதத்துவங்களை நிக்ஷேபித்து, அவற்றை ஒன்றிணைத்தாள்.

Verse 42

महद्भूतानि चैतानि पञ्च देवी यतव्रता । ततः संपूजयामास पुष्पधूपानुलेपनैः

இவையே பஞ்ச மஹாபூதங்கள்; விரதத்தில் நிலைத்த தேவி பின்னர் மலர்கள், தூபம், நறுமண அநுலேபனம் ஆகியவற்றால் அவற்றை முறையாக முழுமையாகப் பூஜித்தாள்.

Verse 43

अथ तां तत्र विज्ञाय तपःस्थां गिरजां भवः । तन्मंत्राकृष्टचित्तश्च सत्वरं समुपागतः

அப்போது அங்கே தவத்தில் நிலைத்திருந்த கிரிஜையை அறிந்த பவ (சிவன்), அவள் மந்திரங்களால் ஈர்க்கப்பட்ட மனத்துடன் விரைந்து அந்த இடத்துக்கு வந்தான்.

Verse 44

प्रोवाच च प्रहृष्टात्मा कस्मात्त्वमिह चागता । मां मुक्त्वा दोषनिर्मुक्तं मुखप्रेक्षं सदा रतम्

மகிழ்ந்த உள்ளத்துடன் அவர் கூறினார்— “நீ ஏன் இங்கே வந்தாய்? குற்றமற்ற என்னை விட்டுவிட்டு, எப்போதும் உன் முகதரிசனத்தில் இன்புறும் என்னை.”

Verse 45

तस्मादागच्छ कैलासं वृषारूढा मया सह । अथवा कारणं ब्रूहि यदि दोषोऽस्ति मे क्वचित्

“ஆகையால் என்னுடன் காளைமேல் ஏறி கைலாசத்திற்கு வா; அல்லது என்னில் எங்காவது குறை இருந்தால் அதன் காரணத்தைச் சொல்.”

Verse 46

देव्युवाच । त्वं मूर्ध्ना जाह्नवीं धत्से मूर्तां पदजलात्मिकाम् । तस्मान्नाहं गमिष्यामि मंदिरं ते कथंचन

தேவி கூறினாள்— “நீ உன் தலையில் ஜாஹ்னவி (கங்கை)யைத் தாங்குகிறாய்; அவள் இறைவனின் திருவடிகளில் இருந்து வெளிப்பட்ட பாதஜலத்தின் உருவமே; ஆகவே உன் இல்லம்/மாளிகைக்கு நான் எவ்விதத்திலும் வரமாட்டேன்.”

Verse 47

यावन्न त्यजसि व्यक्तं मम सापत्न्यतां गताम् । तथा नित्यं प्रणामं त्वं करोषि वृषभध्वज

“என் சாபத்ந்ய (சௌதரி/போட்டிப்) நிலைக்கு காரணமான அவளை நீ தெளிவாக விட்டொழியாதவரை, மேலும் தினமும் நீ வணக்கம் செலுத்திக் கொண்டிருக்கும் வரை, ஓ வृषபத்வஜா!”

Verse 48

प्रत्यक्षमपि मे नित्यं संध्यायाश्च न लज्जसे । तस्मादेतत्परित्यज्य कर्म लज्जाकरं परम्

“என் நேரடி முன்னிலையில்கூட நீ தினமும்—சந்த்யா நேரத்திலும்—வெட்கப்படுவதில்லை; ஆகவே மிகுந்த வெட்கம் தரும் இந்தச் செயலை விட்டொழி.”

Verse 49

आकारयसि मां देव तत्स्याद्यदि मतं मम । अन्यथाहं न यास्यामि तव हर्म्ये कथंचन । एतच्छ्रुत्वा यदिष्टं ते कुरुष्व वृषभध्वज

ஓ தேவா! என் கருத்தே நிலைபெற வேண்டுமெனில் அதற்கேற்ப ஆணையிடுங்கள்; இல்லையெனில் உங்கள் அரண்மனைக்கு நான் எவ்விதத்திலும் வரமாட்டேன். இதைக் கேட்ட பின், ஓ வृषபத்வஜப் பெருமானே, உமக்கு இஷ்டமானதையே செய்யுங்கள்.

Verse 50

देव उवाच नाहं सौख्येन तां गंगां धारयामि सुरेश्वरि

தேவன் கூறினான்—ஓ சுரேஸ்வரி! அந்த கங்கையை நான் எளிதான சுகத்துடன் தாங்குவதில்லை.

Verse 51

भगीरथेन भूपेन प्रार्थितो ज्ञाति कारणात् । दिव्यं वर्षसहस्रं तु तपस्तप्त्वा सुदारुणम्

முன்னோர்களின் காரணமாக மன்னன் பகீரதன் வேண்டியபோது, அவர் தெய்வீகமான ஆயிரம் ஆண்டுகள் மிகக் கடுமையான தவம் செய்தார்.

Verse 52

येन नो याति पातालं गंगा स्वर्गपरिच्युता । तस्मात्त्वं देव मद्वाक्यात्स्वमूर्ध्ना वह जाह्नवीम्

வானுலகத்திலிருந்து வீழ்ந்த கங்கை பாதாளத்தில் போகாதபடி, ஆகவே ஓ தேவா! என் வேண்டுகோளின்படி உமது தலையில் ஜாஹ்னவியைத் தாங்குங்கள்.

Verse 53

मया तस्य प्रतिज्ञातं धारयिष्याम्यसंशयम् । आकाशाज्जाह्नवीवेगं पतंतं धरणीतले

நான் அவனிடம் வாக்குறுதி அளித்தேன்—‘ஐயமின்றி நான் தாங்குவேன்’—வானிலிருந்து பூமியின்மேல் வீழும் ஜாஹ்னவியின் பேர்வேகத்தை.

Verse 54

नो चेद्व्रजेत पातालं यदत्र विषयेस्थिम् । ततोऽहं संप्रवक्ष्यामि तदिहैकमनाः शृणु

இது பாதாளத்திற்குச் செல்லாமல் இவ்வுலக எல்லைக்குள் நிலைத்திருந்தால், அதன் பொருளை நான் விளக்குவேன்; இங்கே ஒருமனத்துடன் கேள்.

Verse 55

एषा गंगा वरारोहे मम मूर्ध्नो विनिर्गता । हिमवंतं नगं भित्त्वा द्विधा जाता ततः परम्

அழகிய இடுப்புடையவளே! இந்த கங்கை என் சிரத்திலிருந்து வெளிப்பட்டாள்; பின்னர் ஹிமவான் மலையைப் பிளந்து, அதன் பின் இரு ஓடைகளாக ஆனாள்.

Verse 56

ततः सिंध्वभिधाना सा पश्चिमं सागरं गता । शतानि नव संगृह्य नदीनां परमेश्वरि

பின்னர் ‘சிந்து’ என அழைக்கப்பட்ட அவள் மேற்கு சமுத்திரத்திற்குச் சென்றாள், பரமேஸ்வரியே; நதிகளின் ஒன்பது நூற்றையும் தன்னுள் சேர்த்துக் கொண்டாள்.

Verse 57

तथा गंगाभिधाना च सैव प्राक्सागरं गता । तावतीश्च समादाय नदीः पर्वतनन्दिनि

அதேபோல் ‘கங்கை’ எனப்படும் மற்றொரு ஓடை கிழக்கு சமுத்திரத்திற்குச் சென்றாள், மலைமகளே; அதே அளவு நதிகளையும் தன்னுடன் இணைத்துக் கொண்டாள்.

Verse 58

एवमष्टादशैतानि नदीनां पर्वतात्मजे । शतानि सागरे यांति तेन नित्यं स तिष्ठति

மலைப்பிறந்தவளே! இவ்வாறு நதிகளின் இந்த பதினெட்டு நூற்றுகள் சமுத்திரத்தில் கலக்கின்றன; அதனால் சமுத்திரம் எப்போதும் நிரம்பியே நிலைக்கிறது.

Verse 59

सततं शोष्यमाणोऽपि वाडवेन दिवानिशम् । समुद्रसलिलं मेघाः समादाय ततः परम्

வாடவாக்னியால் பகலும் இரவும் இடையறாது உலர்த்தப்பட்டாலும், மேகங்கள் கடல்நீரை எடுத்துக்கொண்டு அதன் பின் மேலே செல்கின்றன.

Verse 60

मर्त्यलोके प्रवर्षंति ततः सस्यं प्रजायते । सस्येन जीवते लोकः प्रभवन्ति मखास्तथा । मखांशेन सुराः सर्वे तृप्तिं यांति ततः परम्

மர்த்திய உலகில் பின்னர் மழை பெய்கிறது; மழையால் பயிர்கள் உண்டாகின்றன. பயிர்களால் உலகம் வாழ்கிறது; அதிலிருந்து யாகங்களும் நிகழ்கின்றன. யாகப் பங்கால் எல்லாத் தேவரும் திருப்தியடைகின்றனர்.

Verse 61

एतस्मात्कारणान्मूर्ध्नि देवि गंगां दधाम्यहम् । न स्नेहात्कामतो नैव जगद्येन प्रवर्तते

இந்தக் காரணத்தினாலே, தேவியே, நான் கங்கையை என் தலையில் தாங்குகிறேன்—அன்பினாலோ ஆசையினாலோ அல்ல; அவளாலேயே உலகம் இயங்குகிறது.

Verse 62

अथवा सन्त्यजाम्येनां यदि मूर्ध्नः कथंचन । तद्दूरं वेगतो भित्त्वा पृथ्वीं याति रसातलम्

அல்லது எப்படியாவது நான் அவளை என் தலையிலிருந்து விடுவித்தால், அவள் பேர்வேகத்தால் தூரம் வரை பூமியைப் பிளந்து ரசாதலத்தில் வீழ்வாள்.

Verse 63

ततः शोषं व्रजेदाशु समुद्रः सरितां पतिः । और्वेण पीयमानोऽत्र ततो वृष्टिर्न जायते । वृष्ट्यभावाज्जगन्नाशः सत्यमेतन्मयोदितम्

அப்போது நதிகளின் தலைவனான கடல் விரைவில் உலர்ந்து போகும்; ஏனெனில் இங்கே அவுர்வாக்னி அதை குடித்துவிடும். அதன் பின் மழை உண்டாகாது. மழையின்மையால் உலகம் அழியும்—இது நான் கூறும் உண்மை.

Verse 64

एवं गंगाकृते प्रोक्तं मया तव सुरेश्वरि । शृणु सन्ध्याकृतेऽन्यच्च येन तां प्रणमाम्यहम्

ஓ சுரேஸ்வரி! கங்கையைப் பற்றிய காரணத்தை நான் உனக்குச் சொன்னேன். இப்போது சந்த்யையைப் பற்றிய இன்னொரு காரணத்தையும் கேள்; அதனால் நான் அவளுக்கு வணங்குகிறேன்.