Adhyaya 159

Verse 1

सूत उवाच । पुष्पोऽपि तां समादाय माहिकाख्यां वरांगनाम् । स तदा प्रययौ हृष्टो मणिभद्रस्य मंदिरम्

சூதர் கூறினார்—புஷ்பனும் ‘மாஹிகா’ எனப்படும் அந்த உயர்ந்த பெண்ணை உடன் அழைத்துக் கொண்டு, அப்போது மகிழ்ச்சியுடன் மணிபத்ரனின் மாளிகை நோக்கிச் சென்றான்।

Verse 2

शंखतूर्यनिनादेन सर्वैस्तैः स्वजनैर्वृतः । न कस्य तत्र संभूतो विकल्पस्तत्समुद्भवः

சங்கு, தூரியம் முழங்க, தன் உறவினரெல்லாம் சூழ்ந்திருந்த நிலையில், அங்கு அந்தச் சூழலால் எழும் எந்த ஐயமோ சந்தேகமோ யாருக்கும் தோன்றவில்லை।

Verse 3

भास्करस्य प्रसादेन तथैवान्यस्य कर्हिचित् । सोऽपि मंदिरमासाद्य यथात्मपितृसंभवम्

பாஸ்கரன் (சூரியன்) அருளால்—சிலவேளைகளில் பிறரின் அருளாலும்—அவனும் தன் குலமும் தந்தைமரபும் ஏற்ற முறையில் அந்த மாளிகையை அடைந்தான்।

Verse 4

उपविश्य ततो मध्ये बन्धून्सर्वान्समाह्वयत् । अद्य तावद्दिने मह्यं तुलाग्रं कमला श्रिता

பின்னர் அவர் நடுவில் அமர்ந்து எல்லா உறவினரையும் அழைத்தார். மகிழ்ச்சியுடன்—“இன்றே என் பொருத்தராசியின் முனையில் கமலா (லக்ஷ்மி) தங்கியுள்ளார்” என்று கூறினார்.

Verse 5

चलितापि पुनश्चास्याः सुपत्न्या वाक्यतः स्थिता । कियंतं चैव कालं मे कार्पण्यं महदास्थितम्

அவள் (லக்ஷ்மி) மீண்டும் செல்லத் தயாரானாலும், அந்த நற்குணமுள்ள இணைமனைவியின் வார்த்தையால் தங்கி நின்றாள். அவன் மனத்தில்—“எத்தனை காலமாக என்மேல் இந்தப் பெரும் வறுமையும் தாழ்வும் ஒட்டிக்கொண்டிருந்தது?” என்று எண்ணினான்.

Verse 6

ज्ञातमद्य चला लक्ष्मीस्तेन त्यक्तं सुदूरतः । तस्माद्बंधुजनैः सार्धं देवैर्विप्रैश्च कृत्स्नशः । संविभक्तां करिष्यामि सत्येनात्मानमालभे

இன்று நான் அறிந்தேன்—லக்ஷ்மி நிலையற்றவள்; ஆகவே அவளை வெகுதூரம் விட்டு விட்டேன். இனி உறவினருடன் சேர்ந்து, தேவர்களுக்கும் பிராமணர்களுக்கும் முழுமையாகப் பங்கிட்டு வழங்குவேன். சத்தியத்தின் பேரில் இந்த உறுதியை நான் கட்டிக்கொள்கிறேன்.

Verse 7

एवमुक्त्वा ततः सर्वान्समाहूय पृथक्पृथक् । स नामभिर्ददौ वस्त्रं भूषणानि यथार्हतः

இவ்வாறு கூறி, அவர் அனைவரையும் ஒருவரொருவராக அழைத்து, பெயர் சொல்லி, தகுதிக்கேற்ப ஆடைகளும் ஆபரணங்களும் வழங்கினார்.

Verse 8

ततो वेदविदो विप्रान्समाहूय स नामभिः । एकैकस्य ददौ वित्तं सवस्त्रं श्रद्धयान्वितः

பின்னர் அவர் வேதம் அறிந்த பிராமணர்களை பெயர் சொல்லி அழைத்து, நம்பிக்கையுடன் ஒவ்வொருவருக்கும் ஆடைகளுடன் செல்வத்தை வழங்கினார்.

Verse 9

ततस्तु नर्तकेभ्यश्च दीनांधेभ्यो विशेषतः । ददौ भोज्यं समि ष्टान्नं सवस्त्रं च द्विजोत्तमाः

பின்பு அந்த சிறந்த த்விஜர், குறிப்பாக நடனக்காரர்களுக்கும் ஏழைகளுக்கும் குருடர்களுக்கும் சிறந்த சமைத்த உணவும் ஆடைகளும் தானமாக அளித்தார்।

Verse 10

ततस्तु स्वयमेवान्नं बुभुजे भार्यया सह । विसृज्य तान्समायातान्स्वजनान्ब्राह्मणैः सह

பின்பு அவர் மனைவியுடன் தாமே உணவு உண்டார்; வந்திருந்த தம் உறவினர்களையும் பிராமணர்களையும் மரியாதையுடன் விடைபெறச் செய்தார்।

Verse 11

एवं तेन तदा प्राप्तं वित्तं च परसंभवम् । बुभुजे स्वेच्छया नित्यं तदा भार्यासमन्वितः

இவ்வாறு அவன் அப்போது பிற மூலத்திலிருந்து வந்த செல்வத்தைப் பெற்றான்; மனைவியுடன் கூடி தினமும் தன் விருப்பம்போல் வாழ்ந்து இன்புற்றான்।

Verse 159

इति श्रीस्कांदे महापुराण एकाशीति साहस्र्यां संहितायां षष्ठे नागरखण्डे हाटकेश्वरक्षेत्रमाहात्म्ये पुष्पविभवप्राप्तिवर्णनंनामैकोनषष्ट्युत्तरशततमोऽध्यायः

இவ்வாறு ஸ்ரீ ஸ்கந்த மகாபுராணத்தின் எண்பத்தொன்றாயிரச் செய்யுள் தொகுப்பில், ஆறாம் நூலான நாகரகண்டத்தின் ஹாடகேஸ்வர-க்ஷேத்ர-மாஹாத்ம்யத்தில் ‘புஷ்பவிபவப் பெறுதல் விளக்கம்’ எனப்படும் நூற்று ஐம்பத்தொன்பதாம் அத்தியாயம் நிறைவுற்றது।