Adhyaya 14

Verse 1

। सूत उवाच । यदन्यत्तत्र सञ्जातमाश्चर्यं द्विजसत्तमाः । तदहं कीर्तयिष्यामि रहस्यं हृदि संस्थितम्

சூதர் கூறினார்—ஓ இருமுறை பிறந்தவர்களில் சிறந்தவர்களே! அங்கே ஏற்பட்ட மற்றொரு அதிசயத்தை நான் இப்போது பாடி உரைப்பேன்; என் இதயத்தில் உறைந்திருந்த அந்த ரகசியத்தை.

Verse 2

चमत्कारपुरे कश्चिद्वैश्यजातिसमुद्भवः । बभूव पुरुषो मूको दरिद्रेण समन्वितः

சமத்காரபுரத்தில் வைசிய குலத்தில் பிறந்த ஒரு மனிதன் இருந்தான். அவன் ஊமையனாகவும் வறுமையால் பீடிக்கப்பட்டவனாகவும் இருந்தான்.

Verse 3

यो दौःस्थ्यात्सर्वलोकानां करोति पशुरक्षणम् । कुटुम्बभरणार्थाय संतुष्टो येनकेनचित्

வறுமையால் அவன் எல்லோருடைய மாடுமந்தைகளையும் காத்தான். குடும்பத்தைப் போஷிக்க கிடைத்த சிறிதளவிலேயே திருப்தியடைந்தான்.

Verse 4

कदाचिद्रक्षतस्तस्य पशूंस्तान्वनभूमिषु । पशुरेको विनिष्क्रांतः स्वयूथात्तृणलोभतः

ஒருமுறை அவன் காடுப்பகுதிகளில் அந்த மிருகங்களை மேய்த்து காத்துக் கொண்டிருந்தான். அப்போது புல்லின் ஆசையால் ஒரு மிருகம் தன் கூட்டத்திலிருந்து விலகிச் சென்றது.

Verse 5

कृष्ण पक्षे चतुर्दश्यां चैत्रमासे द्विजोत्तमाः । न तदा लक्षितस्तेन गच्छमानो यदृच्छया

ஓ இருமுறை பிறந்தவர்களில் சிறந்தவர்களே, சைத்ர மாதத்தின் கிருஷ்ணபட்ச சதுர்தசியன்று அந்த மிருகம் தற்செயலாகச் சென்றது; அப்போது அவன் அதை கவனிக்கவில்லை.

Verse 6

अथ यावद्गृहं प्राप्तः स मूकः पशुपालकः । तावत्तस्य च गोः स्वामी भर्त्सयन्समुपागतः

பின்னர் அந்த ஊமையான மாட்டுக்காவலன் வீட்டை அடைந்தவுடன், அந்தப் பசுவின் உரிமையாளர் அவனைத் திட்டிக்கொண்டு அங்கே வந்தான்.

Verse 7

किं पाप न समायातः पशुरेकोऽद्य नो यथा । नूनं त्वया हतः सोऽपि विक्रीतोऽपिहितोऽथवा । तस्मा दानय मे क्षिप्रं निराहारोऽपि गां त्वरात्

ஓ பாவி! இன்று என் மிருகங்களில் ஒன்றுகூட ஏன் திரும்பவில்லை? நிச்சயமாக நீ அதை கொன்றிருப்பாய், அல்லது விற்றிருப்பாய், அல்லது மறைத்திருப்பாய். ஆகவே உடனே எனக்கு ஒரு பசுவை கொடு—உண்ணாவிரதமாயினும் விரைந்து செய்.

Verse 8

तच्छ्रुत्वा भयसंत्रस्तः स मूकः पशुपालकः । निष्क्रांतो यष्टिमादाय निराहारोऽपि मन्दिरात्

அதை கேட்டதும் அச்சத்தால் நடுங்கிய அந்த ஊமை மாட்டுப்பாலன் கம்பை எடுத்துக்கொண்டு வீட்டிலிருந்து வெளியே சென்றான்—எதையும் உண்ணாமலே.

Verse 9

ततोऽरण्यं समासाद्य वीक्षांचक्रे समंततः । सूक्ष्मदृष्ट्या स दुर्गाणि गहनानि वनानि च

பின்னர் காட்டை அடைந்து அவன் எல்லாத் திசைகளிலும் தேடினான்; கூர்மையான பார்வையால் கடினமான வழித்தடங்களையும் அடர்ந்த வனங்களையும் ஆராய்ந்தான்.

Verse 10

अथ तेन क्वचिद्दृष्टं पदं तस्य पशोः स्फुटम् । अटव्यां भ्रममाणेन परिज्ञातं च कृत्स्नशः

அப்போது எங்கோ அவன் அந்த மிருகத்தின் தெளிவான காலடிச்சுவடுகளை கண்டான்; காட்டில் அலைந்தபடியே அந்த தடத்தை முழுமையாக அறிந்துகொண்டான்.

Verse 11

ततश्च तत्पदान्वेषी स जगाम वनाद्वनम् । चमत्कारपुरस्यास्य समंताद्द्विजसत्त माः

பின்னர் அந்தச் சுவடுகளைத் தேடிக்கொண்டே அவன் காடிலிருந்து காடுக்கு சென்றான்; இந்த சாமத்காரபுரத்தின் சுற்றிலும் எல்லாத் திசைகளிலும் அலைந்தான், ஓ இருபிறப்பில் சிறந்தவரே.

Verse 12

एवं प्रदक्षिणा तस्य जाता पशुदिदृक्षया । स्थानस्य चैव निर्वेशे पशोश्चापिद्विजोत्तमाः

இவ்வாறு மிருகத்தைப் பார்க்க/மீட்க விரும்பி அவன் அறியாமலே பிரதட்சிணை செய்தான்; அந்தத் தலத்தின் முழுப் பரப்பும், மிருகம் இருந்த இடமும் கூட நிர்ணயமானது போல ஆனது, ஓ த்விஜோத்தமர்களே।

Verse 13

प्रदक्षिणावसाने च पशुर्लब्धो हि तेन सः । निशांतेऽथ गृहं नीत्वा स्वामिने विनिवेदितः

பிரதட்சிணை முடிந்ததும் அவனுக்கு அந்த மிருகம் நிச்சயமாகக் கிடைத்தது. பின்னர் இரவின் முடிவில் அதை வீட்டிற்கு கொண்டு சென்று அதன் உரிமையாளரிடம் சமர்ப்பித்தான்.

Verse 14

चैत्रे पुण्यतमे मासि कृष्णपक्षे चतुर्दशीम् । क्षेत्रे पुण्यतमे देवास्तीर्थान्या यांति सर्वशः

மிகப் புண்ணியமான சைத்ர மாதத்தில், கிருஷ்ணபட்ச சதுர்தசியன்று, அந்தப் பரம புனித க்ஷேத்திரத்தில் தேவர்கள் எல்லாத் திசைகளிலிருந்தும் தீர்த்தங்களுக்கு வருகிறார்கள்.

Verse 15

एवमज्ञानभावेन कृता ताभ्यां प्रदक्षिणा । पशुपालपशुभ्यां वै सुपुण्ये तत्र वासरे

இவ்வாறு அறியாமையினாலேயும், அங்கே மிகப் புண்ணியமான அந்த நாளில் மேய்ப்பனும் மிருகமும்—இருவரும் பிரதட்சிணை செய்தனர்.

Verse 16

निराहारस्य मूकस्य साहारस्य पशोस्तथा

—உண்ணாவிரதமிருந்த மௌனனுடையதும், அதுபோல உணவு பெற்ற மிருகத்தினதும் கூட।

Verse 17

विना स्नानेन भक्षाच्च दैवाद्द्विजवरोत्तमाः । ततः काले व्यतिक्रांते कियन्मात्रे स्वकर्मतः । उभौ पंचत्वमापन्नौ पृथक्त्वेनायुषः क्षये

ஓ இருபிறப்பினருள் சிறந்தவர்களே, நீராடாமலும் உணவுண்ணாமலும் தெய்வவிதியால் சில காலம் கடந்தபின், தத்தம் கர்மத்தின்படி ஆயுள் முடிவுற்ற போது அவர்கள் இருவரும் தனித்தனியாக மரணத்தை (பஞ்சத்துவத்தை) அடைந்தனர்।

Verse 18

ततश्च पशुपालस्तु दशार्णाधिपतेः सुतः । संजातस्तत्प्रभावेन पूर्वजातिमनुस्मरन्

பின்னர் அந்த மேய்ப்பன் அந்தத் தீர்த்தத்தின் பிரபாவத்தால் தசார்ண அரசனின் மகனாகப் பிறந்து, தன் முன்பிறவியை நினைவுகூர்ந்தான்।

Verse 20

अथागत्य स राजेंद्रस्तेनैव सह मंत्रिणा । कृष्णपक्षे चतुर्दश्यां पुरस्तस्याः प्रदक्षिणाम्

பின்னர் அந்த அரசேந்திரன் அதே அமைச்சருடன் அங்கே வந்து, கிருஷ்ணபட்ச சதுர்தசியன்று அவளது (புனித சன்னிதியின்) முன்னிலையில் பிரதட்சிணை செய்தான்।

Verse 21

चक्रे संवत्सरस्यांते श्रद्धया परया युतः । निराहारश्च मौनेन पदातिर्द्विजसत्तमाः

ஓ த்விஜசத்தமர்களே, ஆண்டின் முடிவில் அவன் பரம பக்தியுடன் அதைச் செய்தான்—உண்ணாவிரதமாக, மௌனம் காத்து, பாதயாத்திரையாகச் சென்று।

Verse 22

एकदा तत्र चाऽयाता मुनयः शंसितव्रताः । तीर्थे पापहरे पुण्ये विश्वामित्रसमुद्भवे

ஒருமுறை அங்கே புகழ்பெற்ற விரதமுடைய முனிவர்கள் வந்தனர்—விச்வாமித்ரரிலிருந்து தோன்றிய, பாபநாசியும் புண்யகரமும் ஆன அந்தத் தீர்த்தத்திற்குள்।

Verse 23

याज्ञवल्क्यो भरद्वाजः शुनःशेपोऽथ गालवः । देवलो भागुरिर्धौम्यः कश्य पश्च्यवनो भृगुः

யாஜ்ஞவல்க்யர், பரத்வாஜர், சுனஃசேபர், காலவர்; தேவலர், பாகுரி, தௌம்யர், கச்யபர், ச்யவனர், ப்ருகு—இம்முனிவர்கள் அங்கே வந்து சேர்ந்தனர்.

Verse 24

तथान्ये शंसिताऽत्मानो ब्रह्मचर्यपरायणाः । तीर्थयात्राप्रसंगेन तस्मिन्क्षेत्रे समागताः

அவ்வாறே, புகழப்பட்ட ஒழுக்கமுடைய, தன்னடக்கமுள்ள, பிரம்மச்சரியத்தில் நிலைத்த பிறரும், தீர்த்தயாத்திரைச் சூழலில் அந்தப் புனிதக் க்ஷேத்திரத்தில் வந்து சேர்ந்தனர்.

Verse 25

तान्दृष्ट्वा स महीपालः प्रणिपत्य कृतांजलिः । यथाज्येष्ठं यथाश्रेष्ठं पूजयामास भक्तितः

அவர்களைப் பார்த்த அரசன் கைகூப்பி வணங்கி, மூத்தமைக்கும் மேன்மைக்கும் ஏற்றவாறு பக்தியுடன் அவர்களைப் பூஜித்தான்.

Verse 26

ततस्तेषां स मध्ये च संनिविष्टो महीपतिः । तथागतः स भूपालः सर्वै स्तैश्चाभिनंदितः

பின்பு அந்த மன்னன் அவர்களிடையே அமர்ந்தான்; இவ்வாறு அவர்களிடையே வந்த அந்த அரசன் அனைவராலும் வரவேற்கப்பட்டு புகழப்பட்டான்.

Verse 27

ततश्चक्रुः कथा दिव्या मुनयस्ते महीपतेः । पुरतो मुनिमुख्यानां चरितानि महात्मनाम्

அப்போது அந்த முனிவர்கள் அரசனுக்காக தெய்வீகக் கதைகளை உரைத்தனர்—முனிவர்களில் முதன்மையான மகாத்மாக்களின் வாழ்வும் செயல்களும் பற்றிய வரலாறுகள்.

Verse 28

राजर्षीणां पुराणानां धर्मशास्त्रसमुद्भवाः । आनंदं तस्य राजर्षेर्जनयंतो द्विजोत्तमाः

ராஜரிஷிகளைப் பற்றிய புராணங்களும் தர்மசாஸ்திரங்களும் கூறும் உபதேசங்களை ஆதாரமாகக் கொண்டு, அந்தச் சிறந்த இருபிறப்போர் தம் போதனையால் அந்த ராஜரிஷியை மகிழ்வித்தனர்।

Verse 29

अथ क्वाऽपि कथांते स पार्थिवस्तैर्महर्षिभिः । पृष्टः कौतूहलाविष्टैर्दत्त्वा श्रौतीस्तदाशिषः

பின்னர் எப்போதோ உரையாடல் முடிவுற்றபோது, அந்த அரசன் வேதமுறையின்படி அவர்களுக்கு ஆசிவாக்கு வழங்கி, ஆவலால் நிறைந்த மகரிஷிகளால் கேள்விக்குள்ளானான்।

Verse 30

ऋषय ऊचुः । वर्षेवर्षे महीपाल त्वमत्राऽगत्य यत्नतः । करोषि मंत्रिणा सार्धं पुरस्याऽस्य प्रदक्षिणाम्

ரிஷிகள் கூறினர்—ஓ மஹீபாலா! நீ ஆண்டுதோறும் முயற்சியுடன் இங்கு வந்து, உன் அமைச்சருடன் சேர்ந்து இந்த நகரை பிரதட்சிணம் செய்கிறாய்।

Verse 31

अस्मिन्क्षेत्रे सुतीर्थानि संति पार्थिवसत्तम । तथाऽन्यानि प्रसिद्धानि देवतायतनानि च

ஓ அரசர்களில் சிறந்தவனே! இந்தக் க்ஷேத்திரத்தில் சிறந்த தீர்த்தங்கள் உள்ளன; மேலும் தேவர்களின் வாசஸ்தலமான புகழ்பெற்ற ஆலயங்களும் உள்ளன।

Verse 32

आदरस्तेषु वै राजन्नास्ति स्वल्पो ऽपि कर्हिचित् । एतन्नः कौतुकं जातं न चेद्गुह्यं प्रकीर्तय

ஓ அரசே! அவற்றின் மீது உன் மரியாதை எந்நேரமும் சிறிதளவும் குறையாது. இதனால் எங்களுக்கு ஆவல் எழுந்தது; ரகசியமல்லையெனில் கூறுவாயாக।

Verse 33

सूत उवाच । तेषां तद्वचनं श्रुत्वा विनयाऽवनतः स्थितः । स प्रोवाच वचो भूपः किंचिद्व्रीडासमन्वितः

சூதர் கூறினார்—அவர்களின் சொற்களை கேட்ட அரசன் பணிவுடன் தலைவணங்கி நின்றான். பின்னர் சிறிது வெட்கம் கலந்தவனாய் பதிலுரை கூறினான்.

Verse 34

यत्पृष्टोऽस्मि द्विजश्रेष्ठा युष्माभिः सांप्रतं मम । तद्गुह्यं न मयाऽख्यातं कस्यचिद्धरणीतले

ஓ இருபிறப்பில் சிறந்தவர்களே! நீங்கள் இப்போது என்னிடம் கேட்ட அந்த மறைபொருளை நான் பூமியில் யாரிடமும் வெளிப்படுத்தவில்லை.

Verse 35

तथाऽपि हि प्रकर्तव्यं युष्माकं सत्यमेव हि । अपि गुह्यतमं चेत्स्याच्छृण्वंतु मुनिसत्तमाः

ஆயினும் உங்கள் வேண்டுகோள் நிறைவேற்றப்படவேண்டும்; அது உண்மையும் முறையுமாகும். அது மிக மறைபொருளாயினும், முனிவரில் சிறந்தவர்களே, கேளுங்கள்.

Verse 36

सूत उवाच । ततः स कथयामास पूर्वजातिसमुद्भवम् । वृत्तांतं तन्मुनींद्राणां तेषां ब्राह्मणसत्तमाः

சூதர் கூறினார்—அப்போது, ஓ பிராமணரில் சிறந்தவர்களே, அவன் முன்பிறவியிலிருந்து எழுந்த அந்த நிகழ்வை உரைக்கத் தொடங்கினான்—அந்த முனிவராதிபதிகளைப் பற்றிய முழு வரலாற்றையும்.

Verse 37

यथा नष्टः पशुस्तस्य कृता यद्वदवेक्षणा । यथा प्रदक्षिणा जाता चमत्कारपुरस्य तु

அவனுடைய மிருகம் எவ்வாறு தொலைந்தது, அதை எவ்வாறு தேடினர்; மேலும் சமத்காரபுரத்தின் பிரதட்சிணை எவ்வாறு நிகழ்ந்தது.

Verse 38

जातिस्मृतिर्यथा जाता प्राक्तनी तत्प्रभावतः । राज्यप्राप्तिर्विभूतिश्च तथेष्टाप्तिः पदेपदे

அதன் பேராற்றலால் முன்ஜென்ம நினைவு எவ்வாறு எழுந்ததோ; அவ்வாறே அரசாட்சி, செல்வவளம் கிடைத்தது; மேலும் அடியடியாக வேண்டிய பயன் நிறைவேறியது.

Verse 39

तच्छ्रुत्वा मुनयः सर्वे प्रहृष्टाः पृथिवीपतेः । आशीर्वादान्बहून्दत्त्वा साधुसाध्विति चाऽब्रुवन्

அதைக் கேட்டுப் பூமிபதிக்காக எல்லா முனிவரும் மகிழ்ந்தனர்; பல ஆசீர்வாதங்களை அளித்து “சாது! சாது!” என்று உரைத்தனர்.

Verse 40

समुत्थाय ततश्चक्रुः पुरस्तस्याः प्रदक्षिणाम् । यथोक्तविधिना सर्वे श्रद्धया परया युताः

பின்னர் அவர்கள் எழுந்து, கூறப்பட்ட விதிப்படி, உன்னதமான பக்தியுடன் அவளின் முன்னிலையில் பிரதட்சிணை செய்தனர்.

Verse 41

गताश्च परमां सिद्धिं तत्प्रभावात्सुदुर्लभाम् । जपयज्ञप्रदानैर्या तीर्थसेवादिकैरपि

மேலும் அதன் பேராற்றலால் அவர்கள் பரமசித்தியை அடைந்தனர்—ஜபம், யாகம், தானம் அல்லது தீர்த்தசேவை முதலியவற்றாலும் மிக அரிதாகக் கிடைப்பதையே.

Verse 42

सोऽपि राजा स मन्त्री च जातौ वैमानिकौ सुरौ । अद्याऽपि तौ हि दृश्येते तारारूपौ नभस्तले

அந்த அரசனும் அவன் அமைச்சனும் விமானத்தில் செல்லும் தேவர்களாகப் பிறந்தனர்; இன்றும் அவர்கள் வானில் நட்சத்திர வடிவில் காணப்படுகின்றனர்.