Adhyaya 21

Verse 1

। ब्राह्मणा ऊचुः । मार्कंडेन कदा तत्र स्थापितः प्रपितामहः । कस्मिन्स्थाने कृतस्तेन स्वाश्रमो मुनिना वद

பிராமணர்கள் கூறினர்—மார்கண்டேயர் அங்கே ‘ப்ரபிதாமஹ’னை எப்போது நிறுவினார்? மேலும் அந்த முனிவர் எந்த இடத்தில் தமது ஆசிரமத்தை அமைத்தார்? எங்களுக்குச் சொல்லுங்கள்.

Verse 2

सूत उवाच । मृकण्डाख्यो द्विजश्रेष्ठ आसीद्वेदविदां वरः । चमत्कारपुराभ्याशेवानप्रस्याश्रमे स्थितः

சூதர் கூறினார்—ம்ருகண்டு என்னும் ஒரு சிறந்த பிராமணர் இருந்தார்; வேதம் அறிந்தோரில் அவர் தலைசிறந்தவர். அவர் சமத்காரபுரத்திற்கு அருகே வானப்ரஸ்த ஆசிரமத்தில் வாழ்ந்தார்.

Verse 3

शांतात्मा नियमोपेतश्चकार सुमहत्तपः । तस्यैवं वर्तमानस्य वानप्रस्थस्य चाश्रमे

அமைதியான உள்ளத்துடன், நியமங்களால் நிறைந்தவனாய், அவன் மிகப் பெரிய தவம் செய்தான். அந்த வானப்ரஸ்தன் தன் ஆசிரமத்தில் இவ்வாறே வாழ்ந்துகொண்டிருக்கையில்—

Verse 4

पश्चिमे वयसि प्राप्ते पुत्रो जज्ञे सुशोभनः । सर्वलक्षणसंपूर्णः पूर्णचंद्रसमप्रभः

வயதின் பிந்தைய நிலையில் அடைந்தபோது, மிகச் சிறந்த அழகுடைய ஒரு மகன் பிறந்தான். அவன் எல்லா நற்குறிகளாலும் நிறைந்தவன்; பூர்ணசந்திரனைப் போல ஒளிவிடுபவன்.

Verse 5

मार्कंड इति नामाऽथ तस्य चक्रे पिता स्वयम् । सोऽतीव ववृधे बालस्तस्मिन्नाश्रम उत्तमे

அப்போது அவன் தந்தை தானே அவனுக்கு ‘மார்கண்ட’ என்று பெயரிட்டார். அந்தச் சிறுவன் அந்த உத்தம ஆசிரமத்தில் மிகுந்த வளர்ச்சி அடைந்தான்.

Verse 6

शुक्लपक्षं समासाद्य तारापतिरिवांबरे । वर्धमानस्य तस्यैवमतीताः पंच वत्सराः । बालक्रीडाप्रसक्तस्य पितुरुत्सङ्गवर्तिनः

வானில் நட்சத்திரங்களின் அதிபதி போல சுக்லபக்ஷம் வளர்வதுபோல், அந்தச் சிறுவனும் வளர்ந்தான். இவ்வாறு வளர்ந்தபோது ஐந்து ஆண்டுகள் கடந்தன—அவன் சிறுவர் விளையாட்டில் ஈடுபட்டு, தந்தையின் மடியில் தங்கியிருந்தான்.

Verse 7

कस्यचित्त्वथ कालस्य कश्चित्तत्र समागतः । सामुद्रिकस्य कृत्स्नस्य वेत्ता ज्ञानविधानभू

சில காலத்திற்குப் பின் அங்கே ஒருவர் வந்தார். அவர் சாமுத்ரிக வித்யையின் முழுமையையும் அறிந்தவர்; அறிவின் ஒழுங்கமைப்பிற்கே ஆதாரமானவர்.

Verse 8

स तं शिशुं समालोक्य नखाग्रान्मूर्द्धजावधिम् । विस्मयोत्फुल्लनयन ईषद्धास्यमथाऽकरोत्

அவன் அந்தக் குழந்தையை நகங்களின் முனையிலிருந்து தலைக்கேசுவரை நோக்கினான்; வியப்பால் கண்கள் விரிந்தன; பின்னர் சிறிது புன்னகை செய்தான்।

Verse 9

मृकंडोऽपि समालोक्य ज्ञानिनं सस्मिताननम् । पप्रच्छ विनयोपेतः किंचित्तुष्टेन चेतसा

மృகண்டு கூட அந்த ஞானியை மென்மையான புன்னகை முகத்துடன் கண்டு, பணிவுடன், சிறிது திருப்தியும் அமைதியும் கொண்ட மனத்தால் கேட்டான்।

Verse 10

मृकण्ड उवाच । कस्मात्त्वं विप्रशार्दूल वीक्ष्येमं मम दारकम् । सुचिरं विस्मयाविष्टस्ततोऽभूः सस्मिताननः

மૃகண்டு கூறினான்—ஓ பிராமணர்களில் புலியே! என் இந்தக் குழந்தையைப் பார்த்து நீ நீண்ட நேரம் வியப்பில் ஆழ்ந்திருந்தாய்; பின்னர் ஏன் புன்னகை முகமாயினாய்?

Verse 11

सूत उवाच । असकृत्तेन संपृष्टः सकृद्ब्राह्मणसत्तमः । ततश्च कथयामास हास्यकारणमेव हि

சூதர் கூறினார்—அவன் மீண்டும் மீண்டும் கேட்டதால், அந்தச் சிறந்த பிராமணர் இறுதியில் பேசினார்; தன் புன்னகைக்கான காரணத்தையே விளக்கினார்।

Verse 12

ब्राह्मण उवाच । लक्षणानि शिशोरस्य दृश्यंते यानि सन्मुने । गात्रस्थानि भवेत्सत्यं तैः पुमानजरामरः

பிராமணர் கூறினார்—ஓ நற்குறுநிவே! இந்தக் குழந்தையின் உடலில் தத்தம் இடங்களில் காணப்படும் இலக்கணங்கள் உண்மையாக அங்கேயே நிலைத்திருந்தால், அவை ஜரா-மரணமற்ற ஒருவனைச் சுட்டுகின்றன।

Verse 13

अस्य भावि पुनश्चाऽस्माद्दिवसान्निधनं शिशोः । षड्भिर्मासैर्न सन्देहः सत्यमेतन्मयोदितम्

இன்றே தொடங்கி, இந்நாளிலிருந்து, இக்குழந்தைக்கு மீண்டும் மரணம் நிச்சயம்—ஆறு மாதங்களுக்குள், ஐயமில்லை. நான் கூறியது உண்மை.

Verse 14

एवं ज्ञात्वा द्विजश्रेष्ठ कुरुष्वाऽस्य हितं च यत् । इह लोके परे चैव बालकस्य ममाऽज्ञया

ஓ த்விஜசிரேஷ்டா! இதை அறிந்து, என் ஆணைப்படி இச்சிறுவனுக்கு உண்மையில் நன்மையானதைச் செய்—இவ்வுலகிலும் மறுவுலகிலும்.

Verse 15

एवमुक्त्वा स विप्रेंद्रो जगामाऽभीप्सितां दिशम् । मृकण्डोऽपि ततस्तस्य चक्रे मौंजीनिबन्धनम्

இவ்வாறு கூறி அந்த விப்ரேந்திரன் தன் விரும்பிய திசைக்குச் சென்றான். பின்னர் ம்ருகண்டு தன் மகனுக்கு மௌஞ்சி-நிபந்தனம் (உபநயனம்) செய்தான்.

Verse 16

अकालेऽपि कुमारस्य किंचिद्ध्यात्वा निजे हृदि । कारणं कारणज्ञः स ततः प्रोवाच तं सुतम्

காலத்துக்கு முன்பாக இருந்தாலும், அவர் உள்ளத்தில் சிறிது சிந்தித்தார். காரணத்தை அறிந்தவர், காரணத்தை உணர்ந்து பின்னர் மகனிடம் கூறினார்.

Verse 17

यं कं चिद्वीक्षसे पुत्र भ्रममाणं द्विजोत्तमम् । तस्यावश्यं त्वया कार्यं विनयादभि वादनम्

மகனே! எத்தகைய உயர்ந்த பிராமணர் சுற்றித் திரிவதை நீ காண்கிறாயோ, அவருக்கு நீ நிச்சயமாக பணிவுடன் வணக்கம் செலுத்த வேண்டும்.

Verse 19

एवं तस्य व्रतस्थस्य षण्मासा दिवसैस्त्रिभिः । हीनाः स्युर्ब्राह्मणेंद्राणां नमस्कारपरस्य च

இவ்வாறு விரதத்தில் நிலைத்து வணக்கத்தில் பரமபக்தியுடைய அவனுக்கு, பிராமணேந்திரர்களின் அருளால் ஆறு மாதங்கள் மூன்று நாட்கள் குறையும்.

Verse 20

तान्दृष्ट्वा स मुनीन्सर्वान्नमश्चक्रे मुनेः सुतः । दीर्घायुर्भव तैरुक्तः सर्वैरपि पृथक्पृथक्

அனைத்து முனிவர்களையும் கண்ட முனிவின் மகன் அவர்களுக்கு வணங்கினான். அப்போது ஒவ்வொருவரும் தனித்தனியாக, “நீ நீண்ட ஆயுளுடன் வாழ்க” என்று ஆசீர்வதித்தனர்.

Verse 21

अथ तं बालभावेन कौतुकाद्ब्रह्मचारिणः । चिरं दृष्ट्वाऽब्रवीद्वाक्यं वसिष्ठो मुनिपुंगवः

அப்போது முனிவர்களில் முதன்மையான வசிஷ்டர், குழந்தைபோன்ற எளிமையுடனும் ஆர்வத்துடனும் அந்த பிரம்மச்சாரியை நீண்ட நேரம் நோக்கி இவ்வார்த்தைகளைச் சொன்னார்.

Verse 22

सर्वैरेष शिशुः प्रोक्तो दीर्घा युरिति सादरम् । तृतीयेऽह्नि पुनः प्राणांस्त्यक्ष्यत्ययमसंशयः

நீங்கள் அனைவரும் அன்புடன் இந்தக் குழந்தையை ‘நீண்ட ஆயுளுடையவன்’ என்று கூறினீர்கள்; ஆனால் இன்றிலிருந்து மூன்றாம் நாளில் இவன் நிச்சயமாக உயிரை விடுவான்.

Verse 23

तन्न युक्तं भवेदीदृगस्माकं वचनं द्विजाः । तस्मात्तत्क्रियतां कर्म येनायं स्याच्चिरायुधृक्

ஓ இருபிறப்பினரே! எங்கள் சொல் இவ்வாறு பொருந்தாததாக ஆகுதல் உகந்ததல்ல. ஆகவே இக்குழந்தை நீண்ட காலம் ஆயுளைத் தாங்குமாறு ஏதோ ஒரு புனிதக் கிரியை செய்யப்படுக.

Verse 24

ततो मिथः समालोच्य सर्वे ते मुनिपुंगवाः । प्रोचुर्न जीवनोपायो भवेन्मुक्त्वा पितामहम्

அப்போது அவர்கள் ஒருவரோடு ஒருவர் ஆலோசித்து, அந்த முந்திய முனிவர்கள் கூறினர்—பிதாமஹன் பிரம்மனை அணுகாமல் இவனின் உயிரைக் காக்க வழியில்லை।

Verse 25

तस्मात्तस्य पुरो नीत्वा बालोऽयं क्षीणजीवितः । क्रियतां तस्य वाक्येन यथा स्याच्चिरजीवभाक्

ஆகவே ஆயுள் குறைந்து வரும் இந்தப் பிள்ளையை அவரின் முன்னிலையில் கொண்டு சென்று, அவர் சொல்வதன்படி செய்க; அப்பொழுது இவன் நீண்ட ஆயுளைப் பெறுவான்।

Verse 26

ततस्तु ते समादाय सत्वरं ब्रह्मचारिणम् । ब्रह्मलोकं समाजग्मुस्त्यक्त्वा तीर्थपराक्रमम्

பின்னர் அவர்கள் அந்தப் பிரம்மச்சாரியை விரைவாக அழைத்துக் கொண்டு, தங்கள் தீர்த்தயாத்திரை முயற்சியை ஒதுக்கி வைத்து, பிரம்மலோகத்திற்குச் சென்றனர்।

Verse 27

ततः प्रणम्य तं देवं वेदोक्तैः स्तवनैर्द्विजाः । स्तुत्वाऽथ संविधे तस्य निषेदुस्तदनन्तरम्

அதன்பின் இருபிறப்பினர் அந்த தேவனை வணங்கி, வேதத்தில் கூறப்பட்ட ஸ்தோத்திரங்களால் போற்றி; பின்னர் அவரின் சன்னிதியில் அமர்ந்தனர்।

Verse 28

तेषामनंतरं सोऽपि नमश्चक्रे पितामहम् । बालः प्रोक्तश्च दीर्घायुर्भवेति च स्वयंभुवा

அவர்களுக்குப் பின் அந்தப் பிள்ளையும் பிதாமஹன் பிரம்மனை வணங்கினான்; அப்போது ஸ்வயம்பூ பகவான் தாமே—இப்பிள்ளை நீண்ட ஆயுளுடன் வாழ்க என்று அருளினார்।

Verse 29

अथोवाच मुनीन्सर्वान्विश्रांतान्पद्मयोनिजः । कुतो यूयं समायाताः सांप्रतं केन हेतुना

அப்போது பத்மயோனி பிரம்மா, ஓய்வுற்றிருந்த முனிவர்கள் அனைவரையும் கண்டு கூறினார்— “நீங்கள் இப்போது எங்கிருந்து வந்தீர்கள்? எந்த காரணத்தால் வந்தீர்கள்?”

Verse 30

प्रोच्यतां चापि यत्कृत्यं युष्माकं क्रियतेऽधुना । मद्गृहे संप्रयातानां कोऽयं बालोऽपि सद्व्रती

“இப்போது உங்கள் கடமை அல்லது நோக்கம் என்னவென்றும் சொல்லுங்கள். மேலும் நீங்கள் என் இல்லத்திற்குள் வந்துள்ளீர்கள்— உங்களுடன் இருக்கும் இந்தச் சிறுவன் யார்? நல்ல விரதங்களிலும் நியமங்களிலும் உறுதியானவன்.”

Verse 31

मुनय ऊचुः । तीर्थयात्राप्रसंगेन भ्रममाणा महीतलम् ः । चमत्कारपुराभ्याशे वयं प्राप्ताः पितामह

முனிவர்கள் கூறினர்— “பிதாமஹா! தீர்த்தயாத்திரையின் காரணமாக பூமியெங்கும் சுற்றித் திரிந்து, நாம் சமத்காரபுரத்தின் அருகே வந்தடைந்தோம்.”

Verse 32

तत्रानेन वयं देव बालकेनाऽभिवादिताः । क्रमात्सर्वेरपि प्रोक्तो दीर्घायुरिति सादरम्

“அங்கே, தேவா! இந்தச் சிறுவன் எங்களை மிகுந்த மரியாதையுடன் வணங்கினான். பின்னர் ஒவ்வொருவராக நாங்கள் அனைவரும் அன்புடன் ஆசீர்வதித்தோம்— ‘நீ நீண்ட ஆயுளுடன் வாழ்க’ என்று.”

Verse 33

एतस्य तु पुनः शेषमायुषो दिवसत्र यम् । विद्यते विबुधश्रेष्ठ व्रीडितास्तेन वै वयम्

“ஆனால், விபுதச்ரேஷ்டா! இவனுடைய ஆயுளில் மீதமுள்ளது மூன்று நாட்களே. அதனால் நாங்கள் உண்மையிலேயே வெட்கமுற்றோம்.”

Verse 34

ततश्चैनं समादाय वयं प्राप्तास्तवांतिकम् । भवताऽपि तथा प्रोक्तो दीर्धायु र्बालकोऽस्त्वयम्

ஆகையால் இப்பாலனை உடன்கொண்டு நாங்கள் உமது சன்னிதிக்கு வந்தோம். நீரும் அதேபோல் அருள்வாக்கு கூறுக—‘இப்பாலன் நீண்ட ஆயுளுடன் வாழ்க’ என்று.

Verse 35

तस्माद्यथा वयं सत्या भवता सह पद्मज । भवाम कुरु तत्कृत्यमेतस्मादागता वयम्

ஆகவே, ஓ பத்மஜனே! உம்முடன் சேர்ந்து நாங்கள் உண்மையாய் நிலைக்கும்படியாக, செய்யவேண்டிய கடமையைச் செய்க; இதற்காகவே நாங்கள் வந்தோம்.

Verse 36

सूत उवाच । तेषां तद्वचनं श्रुत्वा मुनीनां पद्मसंभवः । प्रोवाच प्रहसन्वाक्यं समादाय च बालकम्

சூதர் கூறினார்—முனிவர்களின் அந்தச் சொற்களை கேட்டுப் பத்மசம்பவனாகிய (பிரம்மா) பாலனை எடுத்துக்கொண்டு, புன்னகையுடன் இவ்வாக்கியங்களை உரைத்தான்.

Verse 37

मत्प्रसादादयं बालोजरामृत्युवि वर्जितः । भविष्यति न संदेहो वेदविद्याविचक्षणः

‘என் அருளால் இப்பாலன் மூப்பு மற்றும் மரணத்திலிருந்து விடுபட்டவனாக இருப்பான்—இதில் ஐயமில்லை—மேலும் வேதவித்தையில் தேர்ந்த அறிவாளியாக விளங்குவான்.’

Verse 38

तस्मात्प्राग्धरणीपृष्ठं व्रजध्वं मुनिसत्तमाः । बालमेनं समादाय तस्मिन्नेवास्य मंदिरं

‘ஆகவே, ஓ முனிவர்களில் சிறந்தவர்களே! இப்போது பூமியின் மேற்பரப்பிற்கு மீண்டும் செல்லுங்கள். இப்பாலனை உடன்கொண்டு, அங்கே அதே இடத்தில் அவனுடைய வாசஸ்தலத்தை நிறுவுங்கள்.’

Verse 39

यावदस्य पिता वृद्धः पुत्रदर्शनविह्वलः । न याति निधनं सार्धं धर्मपत्न्या द्विजोत्तमाः

ஓ இருபிறப்பில் சிறந்தவர்களே! மகனைப் பார்க்கும் ஏக்கத்தால் கலங்கிய அவன் முதிய தந்தை, தன் தர்மபத்தினியுடன் சேர்ந்து மரணத்தை அடையாத வரையில்।

Verse 40

अथाऽयाताश्च तं बालं सर्वे ते मुनि सत्तमाः । आगत्य वसुधापृष्ठं तस्यैवाश्रमसंनिधौ

அப்போது அந்த மునிவரியர் அனைவரும் அந்தச் சிறுவனிடம் வந்தனர்; அதே ஆசிரமத்தின் அருகே வந்து அவனைப் பூமித்தளத்தில் இறக்கிவைத்தனர்.

Verse 41

अमुंचन्नग्नितीर्थे तं समाभाष्य ततः परम् । तीर्थयात्राकृते पश्चाज्जग्मुरन्यत्र सत्वरम्

அக்னிதீர்த்தத்தில் அவனை விட்டுவிட்டு, பின்னர் அவனிடம் உரையாடி, தீர்த்தயாத்திரை தொடர அவர்கள் விரைவாக வேறிடத்திற்குச் சென்றனர்.

Verse 42

एतस्मिन्नंतरे विप्रो मृकंडः सुतवत्सलः । नापश्यत्स्वसुतं पश्चाद्विललाप सुदुःखितः

இந்நேரத்தில் மகன்பாசம் கொண்ட பிராமணன் ம்ருகண்டன் தன் மகனைப் பார்க்கவில்லை; பின்னர் மிகுந்த துயரத்தில் அழுது புலம்பினான்.

Verse 43

अहो मे तनयोऽभीष्टः कथमद्य न दृश्यते । कूपांतः पतितः किं नु किं व्यालैर्वा निपातितः

அய்யோ! என் அன்பு மகன் இன்று ஏன் காணப்படவில்லை? அவன் கிணற்றுக்குள் விழுந்தானோ, அல்லது ஏதோ கொடிய விலங்கு அவனைத் தாக்கி வீழ்த்தியதோ?

Verse 44

कृत्वा मां दुःखसंतप्तं मातरं चापि पुत्रकः । प्रस्थितो दीर्घमध्वानं विरुद्धं कृतवान्विधिः

என்னையும் தாயையும் துயரால் எரியவிட்டு அந்தக் குழந்தை நீண்ட பாதையில் புறப்பட்டான்; விதி நீதிக்கு மாறாக நடந்தது।

Verse 45

पश्य ब्राह्मणि पापेन मया दुष्कृतकारिणा । न बालस्य मुखं दृष्टं प्रस्थितस्य यमालये

பார், ஓ பிராமணீ! பாவியும் தீச்செயல் செய்தவனுமான என்னால், யமலோகத்திற்குப் புறப்பட்ட அந்தக் குழந்தையின் முகத்தையும் நான் காணவில்லை।

Verse 46

कथितं ज्ञानिना तेन मम पूर्वं महात्म ना । षङ्भिर्मासैः सुतस्तेऽयं देहत्यागं करिष्यति

முன்னரே அந்த ஞானி மகாத்மா எனக்குச் சொன்னார்—‘ஆறு மாதங்களில் உன் இந்த மகன் உடலைத் துறப்பான்’ என்று।

Verse 47

सोऽहं पुत्रस्य दुःखेन साधयिष्ये हुताशनम् । यावच्छोकाग्निना कायो दह्यते न वरान ने

ஆகவே மகன் துயரால் வாடும் நான் ஹுதாசனத்தை அமைப்பேன்; ஓ அழகிய முகத்தவளே, என் உடல் ஏற்கெனவே சோகத் தீயால் எரிகிறது।

Verse 48

ब्राह्मण्युवाच । ममापि मतमेतद्धि यत्त्वया परिकीर्तितम् । तत्किं चिरयसि ब्रह्मञ्छीघ्रं दारूणि चानय

பிராமணீ கூறினாள்—நீ சொன்னதே என் கருத்தும்; அப்படியிருக்க, ஓ பிராமணா, ஏன் தாமதம்? விரைவாக விறகுகளையும் கொண்டு வா।

Verse 49

येनाऽहं भवता सार्धं प्रवेक्ष्यामि हुताशनम् । पुत्रशोकेन संतप्ता सुभृशं दुःखशांतये

மகன் துயரால் எரிந்த நான், உம்மோடு சேர்ந்து ஹுதாசனத்தில் புகுந்து—என் துக்கம் முழுதும் தணிய வேண்டுமென.

Verse 50

सूत उवाच । एवं तयोः प्रवदतोर्दंपत्योर्द्विज सत्तमाः । आजगामाऽथ संहृष्टः स बालः सन्निधिं तयोः

சூதர் கூறினார்—ஓ த்விஜசிரேஷ்டர்களே! அந்தப் பிராமண தம்பதியர் இவ்வாறு பேசிக்கொண்டிருக்கையில், அந்தச் சிறுவன் மிகுந்த மகிழ்ச்சியுடன் அங்கே வந்து அவர்களின் அருகில் சேர்ந்தான்.

Verse 51

तं दृष्ट्वा ब्राह्मणो हृष्टो ब्राह्मण्या सहितस्तदा । आनंदाश्रुप्लुताक्षोऽथ सम्मुख स्तमुपाद्रवत्

அவனைப் பார்த்ததும், பிராமணன் மனைவியுடன் மகிழ்ந்தான். பின்னர் ஆனந்தக் கண்ணீரால் நிரம்பிய கண்களுடன் நேரே அந்தச் சிறுவனை நோக்கி ஓடினான்.

Verse 52

भूयोभूयः परिष्वज्य सभार्यः पृष्टवांस्तदा । क्व गतः स्वाश्रमाद्वत्स चिरात्कस्मादिहाऽगतः

மீண்டும் மீண்டும் அணைத்துக்கொண்டு, மனைவியுடன் அவர் கேட்டார்—“வத்ஸா! எங்கள் ஆசிரமத்திலிருந்து எங்கே சென்றாய்? இத்தனை நாட்களுக்குப் பின் இங்கே ஏன் வந்தாய்?”

Verse 53

शोकार्णवे परिक्षिप्य मां सभार्यं वयोऽधिकम् । तन्मा पुत्रक भूयस्त्वमीदृक्कर्म करिष्यसि

“வயதில் முதிர்ந்த என்னையும் உன் தாயையும் நீ துக்கக் கடலில் தள்ளிவிட்டாய். ஆகவே, பிள்ளையே! இனி இப்படிப்பட்ட செயலை மீண்டும் செய்யாதே.”

Verse 54

मार्कंडेय उवाच । अत्राऽद्य मुनयः प्राप्ता मया ते चाभिवादिताः । क्रमेण विनयात्तात स्मरमाणेन ते वचः

மார்கண்டேயர் கூறினார்—இன்று இங்கு முனிவர்கள் வந்தனர்; தந்தையே, உங்கள் வாக்கை நினைத்து, பணிவுடன் முறையாக அவர்களுக்கு வணக்கம் செலுத்தினேன்।

Verse 55

दीर्घायुर्भव तैरुक्तः सर्वैरेव द्विजोत्तमैः । दृष्ट्वा मां विस्मयाविष्टैर्बालकं व्रतिनं विभो

அனைத்து உயர்ந்த த்விஜர்களும் எனக்கு ‘நீ நீண்ட ஆயுளுடன் வாழ்க’ என்று அருளினர்; ஐயா, சிறுவனான என்னை விரதியெனக் கண்டு அவர்கள் வியப்பில் மூழ்கினர்।

Verse 56

अथ तात समालोक्य तेषां मध्यगतो मुनिः । वसिष्ठस्तान्मुनीन्सर्वान्प्रोवाच प्रहसन्निव

பின்னர், தந்தையே, அவர்களிடையே நின்ற முனி வசிஷ்டர் அவர்களை நோக்கி, புன்னகை புரிவதுபோல், எல்லா முனிவர்களிடமும் உரைத்தார்।

Verse 57

वसिष्ठ उवाच । दीर्घायुर्भव यः प्रोक्तो युष्माभिर्मुनिपुंगवाः । तृतीये दिवसे सोऽयं बालः पंचत्वमेष्यति

வசிஷ்டர் கூறினார்—முனிவருள் முதன்மையோரே, நீங்கள் ‘நீ நீண்ட ஆயுளுடன் வாழ்க’ என்று கூறினாலும், இந்தச் சிறுவன் மூன்றாம் நாளில் மரணத்தை அடைவான்।

Verse 58

ततस्ते मुनयो भीता असत्यात्तात तत्क्षणात् । समादाय ययुस्तत्र यत्र ब्रह्मा व्यवस्थितः

அப்போது, தந்தையே, பொய்யாகிவிடுமோ என்ற அச்சத்தால் அந்த முனிவர்கள் உடனே அஞ்சி, பிரம்மா இருப்பிடத்திற்குச் சென்றனர்।

Verse 59

नमस्कृतेन तेनाऽपि प्रोक्तोऽहं पद्मयोनिना । दीर्घायुर्भव पृष्टश्च कुतस्त्वमिह चागतः

நான் வணங்கி நமஸ்கரித்தபோதும் பத்மயோனி பிதாமகன் பிரம்மா என்னிடம்—“நீ நீண்ட ஆயுளுடன் இருப்பாயாக” என்று கூறி, மீண்டும்—“நீ இங்கே எங்கிருந்து வந்தாய்?” என்று கேட்டான்.

Verse 60

अथ तैर्मुनिभिः सर्वैर्वृत्तांतं तस्य कीर्तितम् । आशीर्वादोद्भवं प्रोक्तं ततो वयमिहागताः

பின்னர் அந்த எல்லா முனிவர்களும் அவனுடைய முழு வரலாற்றைச் சொல்லி, இது ஆசீர்வாதத்திலிருந்து தோன்றியது என்று கூறினர்; ஆகவே நாங்கள் இங்கே வந்தோம்.

Verse 61

यथाऽयं बालको देव त्वत्प्रसादात्पितामह । दीर्घायुर्जायते लोके तथा त्वं कर्तुमर्हसि

ஓ தேவா, ஓ பிதாமக பிரம்மா! உமது அருளால் இந்தக் குழந்தை உலகில் நீண்ட ஆயுளுடன் வாழுமாறு, அதனைச் செய்ய உமக்கே வல்லமை உண்டு; அருள்புரிவாயாக.

Verse 62

ततोऽहं ब्रह्मणा तात जरामरणवर्जितः । विहितः प्रेषितस्तूर्णं स्वगृहं प्रति तैः समम्

அப்போது, அன்பனே! பிரம்மா என்னை முதுமையும் மரணமும் அற்றவனாக ஆக்கி, அவர்களுடன் விரைவாக என் இல்லத்திற்குத் திருப்பி அனுப்பினார்.

Verse 63

ते तु मां मुनयोत्रैव प्रमुच्याश्रमसन्निधौ । स्नानार्थं विविशुः सर्वे ह्रदेऽत्रैव सुशोभने

ஆனால் அந்த முனிவர்கள் என்னை அங்கேயே ஆசிரமத்தின் அருகில் விட்டுவிட்டு, புனித நீராடலுக்காக இங்கேயுள்ள அந்த மிக அழகிய ஏரிக்குள் அனைவரும் நுழைந்தனர்.

Verse 64

तच्छ्रुत्वा वचनं तस्य मृकंडो हर्षसंयुतः । प्रययौ सत्वरं तत्र यत्र ते मुनयः स्थिताः

அவருடைய சொற்களை கேட்ட ம்ருகண்டன் பேரானந்தம் கொண்டு, அந்த முனிவர்கள் தங்கியிருந்த இடத்திற்குத் துரிதமாகச் சென்றான்.

Verse 65

प्रणम्य तान्मुनीन्सर्वान्कृताञ्जलिपुटः स्थितः । प्रोवाच वः प्रसादेन कुलं मे वृद्धिमागतम्

அனைத்து முனிவர்களையும் வணங்கி, கைகூப்பி நின்று அவர் கூறினார்—“உங்கள் அருளால் என் குலம் செழிப்படைந்தது.”

Verse 66

साधु प्रोक्तमिदं कैश्चिदाचार्यैर्मुनिसत्तमाः । साधुलोकं समाश्रित्य विख्यातं च जगत्त्रये

முனிவரே சிறந்தவர்களே! சில ஆசாரியர்கள் இதை நன்றாக உரைத்துள்ளனர்; சாதுசமூகத்தைச் சார்ந்ததால் இது மூவுலகிலும் புகழ்பெற்றது.

Verse 67

साधूनां दर्शनं पुण्यं तीर्थभूता हि साधवः । तीर्थं फलति कालेन सद्यः साधुसमागमः

சாதுக்களின் தரிசனம் புண்ணியமளிக்கும்; ஏனெனில் சாதுக்கள் தாமே தீர்த்தமாக உள்ளவர்கள். தீர்த்தத்தின் பலன் காலத்தால் கிடைக்கும்; ஆனால் சாதுசங்கம் உடனே பலன் தரும்.

Verse 68

तस्मादतिथयः प्राप्ता यूयं सर्वेऽद्य मे गृहम् । प्रकरोमि किमातिथ्यं प्रोच्यतां द्विजसत्तमाः

ஆகையால் நீங்கள் அனைவரும் விருந்தினர்களாக வந்துள்ளீர்கள்; இன்று நீங்கள் அனைவரும் என் இல்லத்திலேயே உள்ளீர்கள். நான் எத்தகைய விருந்தோம்பல் செய்ய வேண்டும்? சொல்லுங்கள், ஓ த்விஜசிரேஷ்டர்களே!

Verse 69

ऋषय ऊचुः । एतदेव मुनेऽस्माकमातिथ्यं कोटिसंमितम् । अल्पायुरपि ते बालो यज्जातो मृत्युवर्जितः

ரிஷிகள் கூறினர்—முனிவரே! எங்களுக்கு இதுவே கோடிக்குச் சமமான விருந்தோம்பல்; குறுஆயுள் என நிர்ணயிக்கப்பட்ட உமது பாலனும் பிறப்பிலேயே மரணமற்றவனாய் பிறந்தான்.

Verse 70

मृकण्ड उवाच । मृत्युनाऽलिंगितं बालमस्मदीयं मुनीश्वराः । भवद्भिरद्य संरक्ष्य कुलं कृत्स्नं समुद्धृतम्

ம்ருகண்டர் கூறினார்—முனீஸ்வரர்களே! மரணம் என் பாலனைத் தழுவியிருந்தது; இன்று நீங்கள் காத்தருளி என் முழுக் குலத்தையும் உயர்த்தி மீட்டீர்கள்.

Verse 71

ब्रह्मघ्ने च सुरापे च चौरे भग्नव्रते तथा । निष्कृतिर्विहिता सद्भिः कृतघ्ने नाऽस्ति निष्कृतिः

பிராமணஹந்தகன், மதுபானி, திருடன், விரதம் முறித்தவன்—இவர்களுக்கு நல்லோர் பரிகாரம் விதித்துள்ளனர்; ஆனால் நன்றிகெட்டவனுக்கு பரிகாரம் இல்லை.

Verse 72

तस्मात्कृतघ्नतादोषो न स्यान्मम मुनीश्वराः । यथा कार्यं भवद्भिश्च तथा सर्वैर्न संशयः

ஆகையால், முனீஸ்வரர்களே! நன்றிகெட்டதன் குற்றம் எனக்கு ஏற்படாதிருக்கட்டும். நீங்கள் செய்ய வேண்டியது எதுவோ, அதையே அனைவரும் ஐயமின்றி செய்யட்டும்.

Verse 73

ऋषय ऊचुः । यदि प्रत्युपकाराय मन्यसे त्वं द्विजोत्तम । गृहं कुरुष्व नो वाक्याद्देवस्य परमेष्ठिनः

ரிஷிகள் கூறினர்—த்விஜோத்தமரே! நீர் பதிலுதவி செய்ய விரும்பினால், எங்கள் சொல்லின்படி இங்கே தேவ பரமேஷ்டியின் இல்லம் (ஆலயம்) நிறுவுவீராக.

Verse 74

येनाऽयं बालकस्तेऽद्य कृतो मृत्युविवर्जितः । तस्मात्स्थापय तीर्थेन देवं तं प्रपितामहम्

யாரால் இந்தக் குழந்தை இன்று மரணத்திலிருந்து விடுபட்டதோ, ஆகையால் இந்தத் தீர்த்தத்தில் அந்தத் தேவன் ப்ரபிதாமஹன் (பிதாமஹன் பிரம்மா) அவரை நிறுவுக।

Verse 75

पुत्रेण सहितः पश्चादाराधय दिवानिशम् । वयमेव त्वया सार्धं तं च देवं पितामहम्

பின்னர் மகனுடன் சேர்ந்து பகலும் இரவும் அவரை ஆராதனை செய். நாமும் உன்னுடன் சேர்ந்து அந்தத் தேவன் பிதாமஹனை வழிபடுவோம்।

Verse 76

नित्यं प्रपूजयिष्यामस्तथान्येऽपि द्विजोत्तमाः । बालेनाऽनेन सार्धं ते सख्यमत्र स्थितं यतः । बालसख्यमिति ख्यातं नाम्ना तेन भविष्यति

நாம் எப்போதும் அவரை வழிபடுவோம்; மற்ற உயர்ந்த இருபிறப்பினரும் அவ்வாறே செய்வர். இங்கு இந்தக் குழந்தையுடன் உன் நட்பு நிலைபெற்றதால், இது ‘பாலசக்யம்’ என்ற பெயரால் புகழ்பெறும்।

Verse 77

तीर्थमन्यैरिति ख्यातं बालकानां हितावहम् । रोगार्तानां भयार्तानामस्माकं वचनात्सदा

இந்தத் தீர்த்தம் பிறரிடையிலும் குழந்தைகளுக்கு நலமளிப்பதாகப் புகழ்பெறும்—எங்கள் வாக்கினால் எப்போதும்—நோயால் துன்புறுவோருக்கும் பயத்தால் துன்புறுவோருக்கும்।

Verse 78

अस्मिंस्तीर्थे शिशुं लोकाः स्नापयिष्यंति ये द्विज । रोगार्तं वा भयार्तं वा पीडितं वा ग्रहादिभिः

ஓ இருபிறப்பினரே! இந்தத் தீர்த்தத்தில் மக்கள் ஒரு குழந்தையை நீராட்டினால்—அது நோயால் துன்புறுவதாக இருந்தாலும், பயத்தால் துன்புறுவதாக இருந்தாலும், அல்லது கிரஹாதிகளால் வதைக்கப்பட்டதாக இருந்தாலும்—

Verse 79

भविष्यति न संदेहः सर्वदोषविवर्जितः । पितामहप्रसादेन तथाऽस्मद्वचनाद्द्विज

எந்த ஐயமும் இல்லை—அவன் எல்லா குற்றங்களும் துன்பங்களும் அற்றவனாக ஆகுவான். பிதாமஹரின் அருளாலும், எங்கள் வாக்கினாலும், ஓ த்விஜா.

Verse 80

ये पुनर्मानुषा विप्र निष्कामाः श्रद्धयान्विताः । स्नानमात्रं करिष्यंति ते यांति परमां गतिम्

ஆனால், ஓ விப்ரா, ஆசையற்றும் நம்பிக்கையுடனும் உள்ள மனிதர்கள்—வெறும் ஸ்நானமட்டும் செய்தாலும், அவர்கள் பரமகதியை அடைவார்கள்.

Verse 81

एवमुक्त्वाथ ते सर्वे मुनयः शंसितव्रताः । तमामंत्र्य मुनिं जग्मुस्तीर्थान्यन्यानि सत्वराः

இவ்வாறு கூறி, புகழப்பட்ட விரதங்களைக் கொண்ட அந்த எல்லா முனிவரும், அந்த முனிவரிடம் விடைபெற்று விரைவாக மற்ற தீர்த்தங்களுக்கு சென்றனர்.

Verse 82

मृकण्डोऽपि सपुत्रश्च तस्मिन्स्थाने पितामहम् । स्थापयामास संहृष्टो ज्येष्ठे ज्येष्ठास्थिते विधौ

ம்ருகண்டு தம் மகனுடன் சேர்ந்து, அதே இடத்தில் பிதாமஹர் (பிரம்மா) அவர்களை மகிழ்ச்சியுடன் நிறுவினார்—ஜ்யேஷ்ட மாதத்தில் ஜ்யேஷ்டா நட்சத்திரத்தில் விதி நிகழ்ந்தபோது.

Verse 83

ततश्चाऽराधयामास दिवारात्रमतंद्रितः । सपुत्रः श्रद्धया युक्तः संप्राप्तश्च परां गतिम्

பின்னர் அவர் பகலும் இரவும் சோர்வின்றி ஆராதனை செய்தார்; மகனுடன், நம்பிக்கையுடன் இருந்து பரமகதியை அடைந்தார்.

Verse 84

सूत उवाच । ततःप्रभृति तत्तीर्थं बालसख्यमिति स्मृतम् । पावनं सर्वजंतूनां बालानां रोगनाशनम्

சூதர் கூறினார்—அந்நாள்முதல் அந்தத் தீர்த்தம் ‘பாலசக்யம்’ எனப் புகழப்பட்டது. அது எல்லா உயிர்களையும் தூய்மைப்படுத்தி, குழந்தைகளின் நோய்களை அழிக்கிறது.

Verse 85

ज्येष्ठे ज्येष्ठासु यो बालस्तत्र स्नानं समाचरेत् । न स पीडामवाप्नोति यावत्संवत्सरं द्विजाः

ஓ இருமுறைப் பிறந்தவர்களே! ஜ்யேஷ்ட மாதத்தில் ஜ்யேஷ்டா நட்சத்திர நாட்களில் அங்கே குழந்தை நீராடினால், ஒரு முழு ஆண்டும் எந்தத் துன்பமும் அணுகாது.

Verse 86

ग्रहभूतपिशाचानां शाकिनीनां विशेषतः । अगम्यः सर्वदुष्टानां तथाऽन्येषां प्रजायते

சிறப்பாக கிரஹம், பூதம், பிசாசு, சாகினி முதலியவற்றிற்கு அவன் அணுகமுடியாதவனாகிறான்; அதுபோல மற்ற எல்லா தீய சக்திகளுக்கும் அவன் அசைக்கமுடியாதவனாகிறான்.