Adhyaya 216

Verse 1

आनर्त उवाच । अन्येऽपि विविधाः कालाः सन्ति पुण्यतमा द्विज । कस्माच्चेंदुक्षये श्राद्धं विशेषा त्समुदाहृतम्

ஆனர்த்தன் கூறினான்—ஓ த்விஜரே! இன்னும் பலவிதமான காலங்கள் மிகப் புண்ணியமானவை; அப்படியிருக்க, சந்திரன் குறையும் வேளையில் (கிருஷ்ணபக்ஷத்தில்) ஸ்ராத்தம் ஏன் சிறப்பாகப் புகழப்படுகிறது?

Verse 2

एतन्मे सर्वमाचक्ष्व विस्तरेण महामुने

மகாமுனியே! இவை அனைத்தையும் எனக்கு விரிவாக விளக்குங்கள்।

Verse 3

भर्तृयज्ञ उवाच । सत्यमेतन्महाराज श्राद्धार्हाः संति भूरिशः । कालाः पितृगणानां च तृप्तिदास्तुष्टिदाश्च ये

பர்த்ருயஜ்ஞர் கூறினார்—மகாராஜா! இது உண்மையே. ஸ்ராத்தத்திற்கு உரிய பல காலங்கள் உள்ளன; அவை பித்ருகணங்களுக்கு திருப்தியும் மகிழ்ச்சியும் அளிப்பவை.

Verse 4

मन्वाद्या वा युगाद्याश्च तेषां संक्रांतयोऽपराः । व्यतीपातो गजच्छाया ग्रहणं सोम सूर्ययोः

மனுக்களின் தொடக்கங்களும் யுகத் தொடக்கங்களும், அவற்றின் பலவகைச் சங்கிராந்திகளும், வ்யதீபாதமும், கஜச்சாயையும், சந்திர-சூரிய கிரகணங்களும்—இவை அனைத்தும் புண்ணியகால விசேஷங்களாகக் கூறப்படுகின்றன।

Verse 5

एतेषु युज्यते श्राद्धं प्रकर्तुं पितृतृप्तये । तथा तीर्थे विशेषेण पुण्य आयतने शुभे

இத்தகைய காலங்களில் பித்ருத் திருப்திக்காக ஸ்ராத்தம் செய்வது உரியது; அதுபோலத் தீர்த்தத்தில்—சுபமான புண்ணிய ஆசனத்தில்—அது விசேஷமாகப் போற்றத்தக்கது।

Verse 6

श्राद्धार्हैर्ब्राह्मणैः प्राप्तैर्द्रव्यैर्वा पितृवल्लभैः । अपर्वण्यपि कर्तव्यं सदा श्राद्धं विचक्षणैः

ஸ்ராத்தத்திற்குத் தகுந்த பிராமணர்கள் கிடைத்தால், அல்லது பித்ரர்களுக்குப் பிரியமான பொருட்கள் இருந்தால், பண்டிகைத் திதி அல்லாத நாளிலும் அறிவுடையோர் எப்போதும் இயன்றவரை ஸ்ராத்தம் செய்ய வேண்டும்।

Verse 7

सोमक्षये विशेषेण शृणुष्वैकमना नृप । अमा नाम रवे रश्मिसहस्रप्रमुखः स्थितः

அரசே! ஒருமனத்துடன் சந்திரன் குறைவதற்கான விசேஷ உபதேசத்தை கேள்; சூரியனில் ‘அமா’ எனும் சக்தி நிலைகொண்டுள்ளது; அது ஆயிரம் கதிர்களில் முதன்மையானதாகச் சொல்லப்படுகிறது।

Verse 8

यस्य स्वतेजसा सूर्यः प्रोक्तस्त्रैलोक्यदीपकः । तस्मिन्वसति येनेन्दुरमावस्या ततः स्मृता

யாருடைய சொந்த ஒளியால் சூரியன் ‘மூவுலகின் விளக்கு’ எனப் புகழப்படுகிறானோ; அந்த ஒளியில் சந்திரன் தங்கும் போது அந்தத் திதி ‘அமாவாசை’ என நினைக்கப்படுகிறது।

Verse 9

अक्षया धर्मकृत्ये सा पितृकृत्ये विशेषतः । अग्निष्वात्ता बर्हिषद आज्यपाः सोमपास्तथा

அந்த அமாவாசை தர்மச் செயல்களில் அழியாப் பலன் தருவது; குறிப்பாக பித்ருக் கிரியைகளில் மிகுந்த புண்ணியம் அளிப்பது. அந்நேரம் அக்னிஷ்வாத்தர், பர்ஹிஷதர், ஆஜ்யபர், சோமபர் எனும் பித்ருகணங்கள் சிறப்பாக இணைந்ததாகக் கருதப்படுகின்றனர்.

Verse 10

रश्मिपा उपहूताश्च तथैवायंतुनाः परे । तथा श्राद्धभुजश्चान्ये स्मृता नान्दीमुखा नृप

அரசே, ரஷ்மிபர், உபஹூதர், அதுபோல ஆயந்துனர், மேலும் ‘ஸ்ராத்தபுஜர்’ என அழைக்கப்படும் பிறரும்—இவர்கள் நந்தீமுக பித்ருக்கள் என்று நினைவுகூரப்படுகின்றனர்.

Verse 11

एते पितृगणाः ख्याता नव देवसमुद्भवाः । आदित्या वसवो रुद्रा नासत्यावश्विनावपि

இப் பித்ருகணங்கள் ‘ஒன்பது’ எனப் புகழ்பெற்றவை; தேவர்களிலிருந்து தோன்றியவை—ஆதித்யர், வசுக்கள், ருத்ரர்கள், மேலும் நாசத்தியர் (அஷ்வின்கள்) கூட.

Verse 12

सन्तर्पयन्ति ते चैतान्मुक्त्वा नान्दीमुखान्पितॄन् । ब्रह्मणा ते समादिष्टाः पितरो नृपसत्तम

அரசர்களில் சிறந்தவனே, நந்தீமுக பித்ருக்களை விலக்கி வைத்து, அவர்கள் இவ்வேறு பித்ருகணங்களை தர்ப்பணத்தால் திருப்திப்படுத்துகின்றனர். அந்தப் பித்ருக்கள் பிரம்மனால் இக்கருமத்திற்கு நியமிக்கப்பட்டவர்கள்.

Verse 13

तान्संतर्प्य ततः सृष्टिं कुरुते पद्मसंभवः

அவர்களைத் தர்ப்பணத்தால் திருப்திப்படுத்திய பின், பத்மசம்பவனாகிய (பிரம்மா) படைப்பை நிகழ்த்துகிறார்.

Verse 14

पितरो अन्येऽपि मर्त्या निवसन्ति त्रिविष्टपे । द्विविधास्ते प्रदृश्यंते सुखिनोऽसुखिनः परे

மற்ற பித்ருக்களும்—முன்பு மனிதராக இருந்தவர்கள்—திரிவிஷ்டபம் (சுவர்க்கம்) இல் வாழ்கின்றனர். அவர்கள் இருவகையாகத் தோன்றுவர்—சிலர் சுகமுடையோர், மற்றோர் துயருடையோர்.

Verse 15

येभ्यः श्राद्धानि यच्छंति मर्त्य लोके स्ववंशजाः । ते सर्वे तत्र संहृष्टा देववन्मुदिताः स्थिताः

யாருக்கு அவர்களுடைய வம்சத்தினர் மর্ত்யலோகத்தில் ஸ்ராத்தம் அளிக்கிறார்களோ, அவர்கள் அனைவரும் அங்கே மகிழ்ச்சியுடன் இருப்பர்—தேவர்களைப் போல ஆனந்தமுற்று.

Verse 16

येषां यच्छन्ति ते नैव किंचित्किञ्चित्स्ववंशजाः । क्षुत्पिपासाकुला स्ते च दृश्यन्ते बहुदुःखिताः

ஆனால் யாருக்காக அவர்களுடைய வம்சத்தினர் எதையும் அளிக்கவில்லையோ, அவர்கள் பசி-தாகத்தால் வாடி மிகுந்த துயருற்றவர்களாகத் தோன்றுவர்.

Verse 17

कस्यचित्त्वथ कालस्य पितरः सुरपूजिताः । अग्निष्वात्तादयः सर्वे त्रिदशेन्द्रमुपस्थिताः

பின்னர் ஒரு காலத்தில் தேவர்களால் போற்றப்பட்ட பித்ருக்கள்—அக்னிஷ்வாத்தர் முதலிய அனைவரும்—திரிதசேந்திரன் (இந்திரன்) முன்னிலையில் வந்து சேர்ந்தனர்.

Verse 18

भक्त्या दृष्टा महाराज सहस्राक्षेण पूजिताः । तथान्यैर्विबुधैः सर्वैः प्रस्थिताः स्वे निकेतने

மகாராஜா, ஸஹஸ்ராக்ஷன் (இந்திரன்) அவர்களை பக்தியுடன் கண்டு வழிபட்டான். அதுபோல மற்ற எல்லா தேவர்களாலும் போற்றப்பட்ட அவர்கள் தங்கள் தாமத்திற்குப் புறப்பட்டனர்.

Verse 19

पितृलोकं महाराज दुर्लभं त्रिदशैरपि । तान्दृष्ट्वा प्रस्थितान्राजन्पितरो मर्त्यसंभवाः

மகாராஜா, பித்ருலோகம் தேவர்களுக்கே அரிதானது. அவர்கள் புறப்படுவதைக் கண்டு, மானிடப் பிறவி பெற்ற பித்ருக்களும் அவர்களை நோக்கி மனம் திரும்பினர்.

Verse 20

क्षुत्पिपासार्दिता ये च त ऊचुर्दैन्यमाश्रिताः । स्तुत्वाऽथ सुस्तवैर्दिव्यैः पितृसूक्तैश्च पार्थिव

பார்த்திவா, பசி தாகத்தால் வாடியவர்கள் தாழ்மையுடன் பேசினர். பின்னர் உயர்ந்த தெய்வீக ஸ்தோத்திரங்களாலும் பித்ரு சூக்தங்களாலும் புகழ்ந்து வேண்டினர்.

Verse 21

वेदोक्तैरपरैश्चैव पितृतुष्टिकरैः परैः । ततः प्रोचुश्च संहृष्टाः पितरस्तान्सुरोद्भवाः

வேதோಕ್ತமும் பிற உயர்ந்த பித்ரு-திருப்திகர மந்திரங்களாலும் ஸ்துதி செய்த பின், தேவர்களிலிருந்து தோன்றிய பித்ருக்கள் மகிழ்ந்து அவர்களிடம் உரைத்தனர்.

Verse 22

प्रसन्नाः स्मो वयं सर्वे युष्माकं शंसितव्रताः । तस्माद्ब्रूत वयं येन यच्छामो वो हृदि स्थितम्

‘உங்கள் விரதங்கள் புகழத்தக்கவை; நாங்கள் அனைவரும் மகிழ்ந்தோம். ஆகவே சொல்லுங்கள்—எந்த வழியால் உங்கள் இதயத்தில் உள்ள விருப்பத்தை நாங்கள் அருளலாம்?’

Verse 23

पितर ऊचुः । वयं हि पितरः ख्याता मनुष्याणामिहागताः । स्वर्गे स्वकर्मणा नित्यं निवसाम सुरैः सह

பித்ருக்கள் கூறினர்—‘நாங்கள் பித்ருக்கள் எனப் புகழ்பெற்றோர்; மனிதர்களின் நலனுக்காக இங்கு வந்தோம். ஸ்வர்கத்தில் எங்கள் புண்ணியக் கர்மத்தின் பலனால் தேவர்களுடன் என்றும் வாசம் செய்கிறோம்.’

Verse 24

विमानेषु विचित्रेषु संस्थिताः सर्वतोदिशम् । वांछितेषु च लोकेषु यामो ध्वजपताकिषु

நாம் வியத்தகு தெய்வ விமானங்களில் எல்லாத் திசைகளிலும் நிலைத்து, கொடிகளும் பதாகைகளும் அணிந்து, விரும்பிய உலகங்களுக்கு செல்கின்றோம்।

Verse 25

हंसबर्हिण जुष्टेषु संसेव्येष्वप्सरोगणैः । गन्धर्वैर्गीयमानाश्च स्तूयमानाश्च गुह्यकैः

அன்னங்களும் மயில்களும் உலாவும் இடங்களில், அப்சரஸ்களின் கூட்டத்தால் பணிவிடை பெறுபவர்களாய், கந்தர்வர்களால் பாடப்பட்டும், குஹ்யகர்களால் போற்றப்பட்டும், நாம் மரியாதையுடன் தங்குகின்றோம்।

Verse 26

परं सन्तिष्ठमानानामस्माकं त्रिदशैः सह । अत्यर्थं जायते तीव्रा क्षुत्पिपासा सुदारुणा

ஆயினும் அங்கே முப்பது தேவர்களுடன் கூட நிலைத்திருந்தாலும், எங்களுக்குள் மிகுந்த தீவிரமும் கொடியதுமான பசி-தாகம் எழுகிறது।

Verse 27

यस्या मन्यामहे चित्ते वह्निमध्यगता वयम् । भक्षयामः किमेतान्हि पक्षिणो विविधानपि । हंसादीन्मधुरालापान्किं वा चाप्सरसां गणान्

அதன் தீவிரத்தால் நாங்கள் மனத்தில் ‘நாம் தீயின் நடுவில் உள்ளோம்’ என எண்ணுகிறோம். அப்படியெனில் என்ன உண்ணலாம்—பலவகைப் பறவைகளையா, இனிய குரல் அன்னங்களையா, அல்லது அப்சரஸ்களின் கூட்டத்தையுமா?

Verse 28

यदि कश्चित्क्षुधाविष्टः कञ्चिदादाय पक्षिणम् । गुप्तो गृह्णाति भक्षार्थं हन्तुं शक्तोऽपि सोऽपि न

யாரேனும் பசியால் வாடி, உணவுக்காக மறைவாக ஒரு பறவையைப் பிடித்தாலும், கொல்லும் வல்லமை இருந்தும் அவனாலும் அதை கொல்ல இயலாது।

Verse 29

अजराश्चामराश्चैव स्वर्गे ये स्वर्गगाः खगाः । तथा मनोरमा वृक्षा नन्दनादि वनेषु च

சுவர்க்கத்தில் உலாவும் பறவைகள் முதுமையற்றும் மரணமற்றும் உள்ளன; அதுபோல நந்தன முதலிய வனங்களில் இனிய மரங்களும் உள்ளன।

Verse 30

फलिता ये प्रदृश्यंते प्राप्यांश्चापि मनोरमाः । तत्फलानि वयं सर्वे गृह्णीमः पितरो यदि

இங்கே காணப்படும் இனிய, நன்கு பழுத்த பழங்கள் எளிதில் கிடைப்பதுபோல் தோன்றுகின்றன; அப்பழங்களை நாங்கள் பித்ருக்கள் அனைவரும் எடுத்துக்கொள்ள இயன்றால் எவ்வளவு நன்று!

Verse 31

न त्रुटंत्यपि यत्नेन समाकृष्टानि तान्यपि । एतल्लेखापगातोयं तृषार्त्ता यदि यत्नतः । प्रपिबामो न हस्तेषु तच्च तोयं पुनः स्पृशेत्

எவ்வளவு முயன்று இழுத்தாலும் அவை முறியாது. மேலும் தாகத்தால் வாடி, முயன்று லேகா நதியின் நீரைப் பருக நினைத்தால், அந்த நீர் கைகளில் நில்லாது—வழிந்து போகும்; மீண்டும் மீண்டும் வீணாகத் தொடுகிறோம்.

Verse 32

भुंजानश्च न कोऽप्यत्र दृश्यतेऽत्र पिबन्नपि । तस्मात्त्रिविष्टपावासो ह्यस्माकं घोरदारुणः

இங்கே யாரும் உண்ணுவதும் காணப்படவில்லை; பருகுவதும் காணப்படவில்லை. ஆகவே எங்களுக்குச் சுவர்க்கவாசமே கொடுமையும் கடுமையும் ஆனது.

Verse 33

एते सुरगणाः सर्वे ये चान्ये गुह्यकादयः । दृश्यंतेऽत्र विमानस्था सर्वे संहृष्टमानसाः

இந்த எல்லா தேவர்கணங்களும், குஹ்யகர்கள் முதலிய பிறரும் இங்கே விமானங்களில் அமர்ந்திருப்பதாகக் காணப்படுகின்றனர்; அனைவரின் மனமும் மகிழ்ச்சியால் நிறைந்துள்ளது.

Verse 34

क्षुत्पिपासापरित्यक्ता नानाभोगसमाश्रयाः । कदाचिच्च वयं सर्वे भवामस्तादृशा इव

பசி தாகம் நீங்கி, பலவகை போகங்களின் ஆதரவுடன் நாம் இருப்போம்; சில வேளைகளில் நாமும் தேவர்களைப் போலவே ஆகிறோம் எனத் தோன்றும்।

Verse 35

क्षुत्पिपासापरित्यक्ताः सतोषं परमं गताः । तत्किं कारणमेतद्यत्क्षुत्पि पासा प्रजायते

நாம் பசி தாகத்தைத் துறந்து பரம திருப்தியை அடைந்திருந்தோம்; அப்படியிருக்க மீண்டும் பசியும் தாகமும் எழுவதற்குக் காரணம் என்ன?

Verse 36

आकस्मिकी च बाधा नः कदाचिन्न प्रणश्यति । तथा कुरुत भद्रं वो यथा तुष्टिः प्रजायते

எங்களுக்குள்ள இந்தத் திடீர் துன்பம் ஒருபோதும் முற்றிலும் நீங்குவதில்லை; ஆகவே—உங்களுக்கு நன்மை உண்டாக—எங்களுக்கு திருப்தி பிறக்குமாறு செய்க।

Verse 37

शाश्वती नो यथाऽन्येषां देवानां स्वर्गवासिनाम् । यूयं हि पितरो यस्माद्देवानां भावितात्मनाम्

எங்களின் நிலையும் வானுலகில் வாழும் பிற தேவர்களைப் போல நிலைத்ததாக ஆகுக; ஏனெனில் நிறைபெற்ற ஆத்மையுடைய தேவர்களின் பித்ருக்கள் நீங்களே।

Verse 38

वयं चैव मनुष्याणां तेन वः शरणं गताः । पितर ऊचुः । अस्माकमपि चैवैषा कष्टावस्था प्रजायते

மேலும் நாம் மனிதர்களின் பித்ருக்கள்; ஆகையால் உங்கள் சரணத்தை அடைந்தோம். பித்ருக்கள் கூறினர்—எங்களுக்கும் இதே துன்பநிலை உண்டாகிறது।

Verse 39

शक्राद्या विबुधा व्यग्राः श्राद्धं यच्छंति नो यदा । ततश्चागत्य तान्सर्वे देवान्संप्रार्थयामहे

இந்திரன் முதலிய தேவர்கள் தம் பணிகளில் ஈடுபட்டிருந்தாலும் எமக்கு சிராத்த அர்ப்பணங்களை அளிக்கும் போது, நாம் வந்து அந்த எல்லா தேவர்களையும் பக்தியுடன் வேண்டுகின்றோம்।

Verse 40

ततस्तृप्तिं प्रगच्छामस्तैर्देवैस्तर्पिता वयम् । युष्माकं वंशजा ये च प्रयच्छंति समाहिताः

அதன்பின் அந்தத் தேவதுல்யர்களால் முறையாகத் தர்ப்பிக்கப்பட்ட நாம் முழுத் திருப்தியை அடைகிறோம்; மேலும் உங்கள் வம்சத்தில் பிறந்தோர் ஒருமனத்துடன் விதிப்படி தர்ப்பண-அர்ப்பணங்களைச் செலுத்தினால், அவர்களாலேயே நாம் திருப்தியடைகிறோம்।

Verse 41

कथं न तृप्तिमायातास्ते सर्वे तैः प्रतर्पिताः । यत्र प्रमादिभिर्वंश्यैर्न तर्प्यंते कथंचन

அவர்கள் அனைவரும் அவர்களால் முறையாகத் தர்ப்பிக்கப்பட்டபின் திருப்தியடையாமல் எப்படியிருப்பார்கள்? ஆனால் அலட்சியமான வம்சத்தார் எவ்விதத்திலும் தர்ப்பணம் செய்யாத இடத்தில் பித்ருக்கள் ஒருபோதும் திருப்தியடையார்।

Verse 42

क्षुत्पिपासाकुलाः सर्वे ते तदा स्युर्न संशयः । किं पुनर्नरकस्था ये धर्मराजनिवेशने

அப்போது அவர்கள் அனைவரும் பசி-தாகத்தால் வாடுவார்கள்—இதில் ஐயமில்லை; மேலும் தர்மராஜனின் இருப்பிடமான நரகத்தில் வாழ்வோரின் துயரம் எவ்வளவு அதிகமோ!

Verse 43

एतद्धि कारणं प्रोक्तं युष्माकं च कथंचन । क्षुत्पिपासोद्भवं रौद्रं युष्माभिर्यदुदीरितम्

இதுவே உங்கள் நிலையிலும் காரணமாகச் சொல்லப்பட்டுள்ளது; நீங்கள் கூறிய பசி-தாகத்தால் உண்டாகும் அந்தக் கடுமையான நிலை இதே (விதிப்படி அர்ப்பண-தர்ப்பணத்தை விடுதல்) காரணத்தாலே எழுகிறது।

Verse 44

तदस्माकं विभागं चेद्यूयं यच्छत सत्तमाः । सर्वे कव्यस्य दत्तस्य तत्कुर्मो वै हितं शुभम्

ஆகையால் ஹே சத்தமர்களே, நீங்கள் எங்களுக்கு உரிய பங்கை அளித்தால், அளிக்கப்பட்ட கவ்வியம் (சிராத்த தானம்) என்பதற்குப் பதிலாக நாங்கள் அனைவரும் நன்மையும் மங்களமும் விளைவிப்போம்।

Verse 45

ब्रह्माणं प्रार्थयित्वा च स्वयं गत्वा तदंतिकम् । बाढमित्येव तैरुक्ते तत आदाय तानपि

பிரம்மாவை வேண்டி, தானே அவருடைய அருகில் சென்றான்; அவர்கள் ‘பாடம்’ (அப்படியே ஆகுக) என்று கூறியபோது, அவன் அவர்களையும் உடன் அழைத்துச் சென்றான்।

Verse 46

दिव्याः पितृगणाः प्राप्ता विधेः सदनमुत्तमम् । नांदीमुखान्पुरस्कृत्य पितॄन्यांस्तर्पयेद्विधिः

தெய்வீக பித்ருகணங்கள் விதியின் (பிரம்மாவின்) சிறந்த இல்லத்தை அடைந்தனர். நாந்தீமுக பித்ரர்களை முன்னிலைப்படுத்தி, விதி பிற பித்ரர்களுக்கு தர்ப்பணம் செய்தார்।

Verse 47

सृष्टिकाले तु संप्राप्ते वृद्धिकामः सुरेश्वरः । अथ तैः सह ते सर्वे स्तुत्वा तं कमलासनम् । प्रणिपत्य स्थिताः सर्वे पितरो विनयान्विताः

படைப்புக் காலம் வந்தபோது, வளர்ச்சி வேண்டி தேவேஸ்வரன் அவர்களுடன் சேர்ந்து கமலாசனன் (பிரம்மா) ஐப் போற்றினார். பணிவுடைய பித்ரர்கள் அனைவரும் வணங்கி மரியாதையுடன் நின்றனர்।

Verse 48

पितॄंस्तान्विनयोपेतान्प्रणिपातपुरःसरान् । विधिः प्रोवाच राजेंद्र सांत्वयञ्श्लक्ष्णया गिरा

ஓ ராஜேந்திரா, பணிவுடன் வணக்கத்தை முன்னிலைப்படுத்தி வந்த அந்தப் பித்ரர்களைக் கண்டு, விதி (பிரம்மா) மென்மையான சொற்களால் அவர்களை ஆறுதல் கூறி உரைத்தார்।

Verse 49

ब्रह्मोवाच । किमर्थं पितरः सर्वे समायाता ममांतिकम् । देवतानां मया सार्धं संपूज्याः सर्वदा स्थिताः

பிரம்மா கூறினார்—ஹே பித்ருக்களே, நீங்கள் அனைவரும் எதற்காக என் சன்னிதிக்கு வந்தீர்கள்? நீங்கள் தேவர்களுடன் என்றும் என் மூலம் பூஜிக்கத் தகுதியானவர்களாக நிலைத்திருக்கிறீர்கள்।

Verse 50

तथान्येऽपि च दृश्यंते युष्माभिः सह संगताः । य एते मानवा काराः स्वल्पतेजोन्विताः स्थिताः

மேலும் உங்களுடன் சேர்ந்து இன்னொருவரும் இங்கே கூடியிருப்பது காணப்படுகிறது—இங்கே நிற்கும் இம்மனிதர்கள் சிறிதளவு ஒளிப்பொலிவுடன் உள்ளவர்கள்।

Verse 51

पितर ऊचुः । पितरो मानवा ह्येते स्वर्गं प्राप्ताः स्वकर्मभिः । देवानां मध्यसंस्थाश्च पीड्यंते क्षुत्पिपासया

பித்ருக்கள் கூறினர்—இவர்கள் உண்மையிலேயே மனிதப் பித்ருக்கள். தம் தம் கர்மங்களால் சொர்க்கத்தை அடைந்துள்ளனர்; ஆயினும் தேவர்களின் நடுவில் வாழ்ந்தாலும் பசி, தாகத்தால் துன்புறுகின்றனர்।

Verse 52

यदा यच्छंति नो वंश्याः कव्यं चैव प्रमादतः । तदा गच्छंति नो तृप्तिं यानैर्यांति यथा सुराः

எங்கள் வம்சத்தினர் அலட்சியத்தால் இடையிடையே எங்களுக்கு கவ்யத்தை அர்ப்பணிக்கும் போது, அப்போது நாங்கள் திருப்தி அடைகிறோம்; தேவர்கள் போல திவ்ய வாகனங்களில் பயணிக்கிறோம்।

Verse 53

तदैतैः प्रार्थनाऽस्माकं कृता शाश्वततृप्तये । न च शक्ता वयं दातुं तेन त्वां समुपस्थिताः

ஆகையால் இவர்கள் எங்களுக்குச் சாச்வத திருப்தி வேண்டி எங்களிடம் வேண்டினர்; ஆனால் அதை அளிக்க நாங்கள் இயலாததால், உம்மிடம் வந்து சேர்ந்தோம்।

Verse 54

यथा स्युर्देवता व्यग्रास्तदाऽस्माकमपि प्रभो कव्यं विना भवेदेषा दशा कष्टा सुरेश्वर

தேவர்கள் எவ்வாறு கலங்குகிறார்களோ, அவ்வாறே, ஓ பிரபுவே, நாமும். காவ்யம் இன்றியே இந்தத் துன்பநிலை ஏற்படுகிறது, ஓ சுரேஸ்வரா.

Verse 55

तस्मात्कुरु प्रसादं नः समेमेतैः सुरेश्वर । यथा स्याच्छाश्वती तृप्तिः स्वस्थानस्थायिनामपि

ஆகையால், ஓ சுரேஸ்வரா, இவர்களுடன் சேர்ந்து எங்களுக்கு அருள் புரிவாயாக; தத்தம் உலகங்களில் இருப்போருக்கும் நிலையான திருப்தி உண்டாகட்டும்.

Verse 56

एतेऽस्माकं प्रदास्यंति कव्यं यन्निजवंशजैः । प्रदत्तं तेन संप्राप्ता वयं देव त्वदन्तिकम्

இவர்கள் தம் வம்சத்தார் அர்ப்பணிக்கும் காவ்யத்தை எங்களுக்கு அளிப்பார்கள்; அந்தத் தானத்தின் பயனாலே, ஓ தேவா, உன் சன்னிதிக்கு வந்தோம்.

Verse 57

देवानां चैव यत्कव्यं तन्नास्माकं प्रतृ प्तये । यतः क्रियाविहीनं तन्न तेषां विद्यते क्रिया

தேவர்களுக்கென உள்ள காவ்யம் எங்களுக்கு திருப்தி தராது; ஏனெனில் எங்கள் பொருட்டு அது விதிக்ரியையற்றது, அவர்களுக்கோ எங்களைச் சார்ந்த கிரியை இல்லை.

Verse 58

पितॄनुद्दिश्य यत्कव्यं ब्राह्मणेभ्यः प्रदीयते । स्नातैर्धौतांबरैर्मर्त्यैस्तद्भवेत्तृप्तिदं महत्

பித்ருக்களை நோக்கி பிராமணர்களுக்கு அளிக்கப்படும் காவ்யம், நீராடி தூய ஆடை அணிந்த மனிதர்கள் அளித்தால், அது பித்ருக்களுக்கு மிகுந்த திருப்தி அளிப்பதாகும்.

Verse 59

पितॄणां सर्वदेवेश इत्येषा वैदिकी श्रुतिः । न स्नातस्याधिकारोऽस्ति देवानां च द्विजातिवत्

“ஓ சர்வதேவேசா, பித்ருக்களுக்காகவே செயல் செய்ய வேண்டும்”—இது வைதிகச் சுருதி. நீராடாதவர்க்கு, தேவர்க்குரிய கருமங்களிலும் இருபிறப்பனுக்குரிய அதிகாரம் இல்லை.

Verse 60

पीयूषमपि तैर्दत्तं तेन नः स्यान्न तृप्तये

அவர்கள் (அயோக்யர்) அளிக்கும் அமுதமே ஆனாலும், அது எங்களுக்கு திருப்தியை அளிக்காது.

Verse 61

तस्मान्मानुषदत्तैर्नो यथा कव्ये प्रजायते । स्वर्गस्थानां परा तृप्तिः सममेतैस्तथा कुरु

ஆகையால் மனிதர்கள் அளிக்கும் அர்ப்பணங்களால், சிராத்தத்தின் கவ்யத்தில் எங்களுக்குரிய பங்கு முறையாக நிறைவேறுமாறு செய்; இதே விதிகளால் சொர்க்கவாசிகளுக்கும் உன்னதத் திருப்தி உண்டாகுமாறு செய்.

Verse 62

भर्तृयज्ञ उवाच । तच्छ्रुत्वा सुचिरं ध्यात्वा ब्रह्मा लोकपितामहः । तानुवाच ततः सर्वान्पितॄन्पार्थिवसत्तम

பர்த்ருயஜ்ஞன் கூறினான்: இதைக் கேட்டு நீண்ட நேரம் தியானித்து, உலகப் பிதாமகன் பிரம்மா, ஓ அரசர்களில் சிறந்தவனே, அப்பித்ருக்கள் அனைவரிடமும் அப்போது உரைத்தான்.

Verse 63

ब्रह्मोवाच । अस्मिंस्त्रेतायुगे संज्ञा हव्यकव्यसमुद्भवा । संप्रयाता युगे युग्मे कलौ न प्रभविष्यति

பிரம்மா கூறினார்: இந்தத் திரேதாயுகத்தில், ஹவ்யம் (தேவர்க்குரிய ஹோமம்) மற்றும் கவ்யம் (பித்ருக்களுக்குரிய சிராத்தம்) சார்ந்த ஒழுங்கு தோன்றியுள்ளது; யுகங்களின் ஜோடிகள் கடந்து சென்றபின், கலியுகத்தில் அது செழிக்காது.

Verse 64

यथायथा युगानां च ह्रास एष भविष्यति । तथातथा जना दुष्टा भविष्यंत्यन्यभक्तिकाः

யுகங்கள் யுகங்களாகச் சீர்கெடும்போது, அதற்கேற்ப மக்கள் மேலும் மேலும் தீயவர்களாகி, அந்நிய (அசுப) வழிகளின் பற்றில் ஈடுபடுவர்।

Verse 65

न दास्यंति यथोक्तानि ते कव्यानि कथंचन । ततः कष्टतराऽवस्था पितॄणां संभविष्यति

அவர்கள் விதிப்படி கூறப்பட்ட காவ்ய-அர்ப்பணங்களை எவ்விதத்திலும் அளிக்கமாட்டார்கள்; ஆகவே பித்ருக்களின் நிலை இன்னும் கடினமாகும்।

Verse 66

तस्मादहं करिष्यामि सुखोपायं शरीरिणाम् । येन सन्तर्पिता यूयं परां तृप्तिमवाप्स्यथ

ஆகையால் உடலுடைய உயிர்களுக்கு ஒரு எளிய வழியை நான் ஏற்படுத்துவேன்; அதனால் நீங்கள் பித்ருக்கள் திருப்தியடைந்து பரம நிறைவை அடைவீர்கள்।

Verse 67

पितुः पितामहस्यैव तत्पितुश्च ततः परम् । समुद्देशेन दत्तेन ब्राह्मणेभ्यः प्रभक्तितः

தந்தை, பாட்டன், மேலும் அவரின் தந்தை வரை—அவர்களைத் தெளிவாகப் பெயரிட்டு அர்ப்பண நோக்குடன், உண்மையான பக்தியால் பிராமணர்களுக்கு அளிக்கும் தானம் அவர்களிடம் சென்று சேரும்।

Verse 68

सर्वेषां स्यात्परा तृप्तिर्यावन्मां पितरोऽधुना । तथा मातामहानां च पक्षे नास्त्यत्र संशयः

இவ்வாறு என் சொந்த பித்ரு வரிசை வரை அனைவருக்கும் பரம திருப்தி உண்டாகும்; அதுபோல மாதாமஹர் பக்கத்திலும்—இதில் ஐயமில்லை।

Verse 69

त्रिभिः सन्तर्पितास्तेऽपि तर्पिताः स्युर्ममावधि । युष्माकं तृप्तये यश्च सुखोपायो भविष्यति

ஒவ்வொரு வரிசையிலும் அந்த மூவரும் திருப்தியடைந்தால், என் எல்லை வரை உள்ள மற்றவர்களும் திருப்தியடைவர். மேலும் உங்கள் திருப்திக்கான எளிய வழி எது எனில், அது இப்போது கூறப்படுகிறது.

Verse 70

तं शृणुध्वं महाभागा गदतो मम सांप्रतम् । पितॄनन्नेन येनैव समुद्दिश्य द्विजोत्तमान्

மகாபாக்யவான்களே, இப்போது நான் கூறுவதை கேளுங்கள். பித்ருக்களை நோக்கி, உயர்ந்த த்விஜர்களை (பிராமணர்களை) அழைத்து, அதே அன்னார்ப்பணத்தினாலேயே இந்த விதி செய்யப்படுகிறது.

Verse 71

तर्पयिष्यंति तेनैव पिण्डान्दास्यंति भक्तितः । तन्नाम्ना तेन वस्तृप्तिः शाश्वती संभविष्यति

அதே முறையால் அவர்கள் பித்ருக்களைத் திருப்திப்படுத்தி, பக்தியுடன் பிண்டங்களை அர்ப்பணிப்பார்கள். அந்த நாமமும் அந்த விதியும் காரணமாக உங்கள் திருப்தி நிலைத்ததாகும்.

Verse 72

तस्माद्गच्छत सन्तुष्टाः स्वानि स्थानानि पूर्वजाः

ஆகையால், முன்னோர்களே, திருப்தியுடன் உங்கள் உங்கள் இருப்பிடங்களுக்கு புறப்படுங்கள்.

Verse 73

ततस्ते सहितास्तैस्तु स्वानि स्थानानि भेजिरे । विमानैः सूर्यसंकाशैर्गत्वा पार्थिवसत्तम

பின்னர் அவர்கள் அவர்களுடன் சேர்ந்து தம் தம் தலங்களை அடைந்தனர்; அரசர்களில் சிறந்தவனே, சூரியனைப் போல் ஒளிரும் விமானங்களில் ஏறி அவர்கள் சென்றனர்.

Verse 74

अथ संगच्छता राजन्कालेन महता ततः । तच्चापि न ददुः श्राद्धं मर्त्यास्त्रिपुरुषं च यत्

பின்னர் பெருங்காலம் கடந்தபின், அரசே, மனிதர்கள் மூன்று தலைமுறையினருக்காகச் செய்ய வேண்டிய அந்தச் சிராத்தத்தையும் அளிக்கவில்லை।

Verse 75

नित्यं पितॄन्समुद्दिश्य बहवोऽत्र नराधिप । कव्यभागान्पुनस्तेषां तथा पूर्वं यथा नृप

மனிதரின் தலைவனே! இங்கே பலர் தினமும் பித்ருக்களை நோக்கி அர்ப்பணம் செய்கிறார்கள்; ஆயினும் அரசே, அவர்களுக்குரிய கவ்யபாகம் முன்புபோல் கிடைப்பதில்லை।

Verse 76

क्षुत्पिपासोद्भवापीडा महती समजायत । तेषां च दैविकानां च पितॄणां नृपसत्तम

அரசர்களில் சிறந்தவனே! அந்த தெய்வீக பித்ருக்களுக்கும் பசி, தாகம் காரணமான பெருந்துன்பம் எழுந்தது।

Verse 77

समेत्याथ पुनः सर्वे ब्रह्माणं शरणं गताः । प्रोचुश्च प्रणिपत्योच्चैः सुदीनाः प्रपितामहम्

அப்போது அவர்கள் அனைவரும் மீண்டும் கூடிச் பிரம்மாவைச் சரணடைந்தனர். மிகுந்த துயரத்தில் வணங்கி, பிரபிதாமஹரிடம் உரக்க முறையிட்டனர்।

Verse 78

भगवन्न प्रयच्छंति नित्यं नो वंशसंभवाः । श्राद्धानि दौःस्थ्यमापन्नास्तेन सीदामहे विभो

பகவனே! எங்கள் வம்சத்தில் பிறந்தவர்கள் தினமும் எங்களுக்குச் சிராத்தம் அளிப்பதில்லை. அதனால் துன்பநிலைக்குத் தள்ளப்பட்டு, விபோ, நாங்கள் வாடுகிறோம்।

Verse 79

यथा पूर्वं तथा देव तदुपायं प्रचिन्तय । कंचिद्येन दरिद्रा वै प्रीणयंति च ते पितॄन्

ஆகையால், ஓ தேவா! முன்புபோலவே அமையுமாறு ஒரு வழியைச் சிந்தியுங்கள்—அதனால் ஏழைகளும் தம் பித்ருக்களை மகிழ்வித்து திருப்திப்படுத்த இயலும்.

Verse 80

भर्तृयज्ञ उवाच । तेषां तद्वचनं श्रुत्वा तानाह प्रपितामहः । कृपाविष्टो महाराज सर्वान्पितृगणांस्तथा

பர்த்ருயஜ்ஞன் கூறினான்—ஓ மகாராஜா! அவர்களின் சொற்களை கேட்டுப் கருணையால் நெகிழ்ந்த பிரபிதாமஹன் அந்தப் பித்ருகணங்கள் அனைவரையும் நோக்கி இவ்வாறு உரைத்தான்.

Verse 81

सत्यमेतन्महाभागा दौःस्थ्यं यांति दिनेदिने । जना यथायथा याति युगं श्रेष्ठं च पृष्ठतः

இது உண்மை, ஓ மகாபாக்யவான்களே! நாள்தோறும் மக்கள் துன்பநிலைக்குச் சறுக்குகின்றனர்; மனிதர்களின் நடத்தை எவ்வாறோ அவ்வாறே உயர்ந்த யுகம் பின்னோக்கி விலகிச் செல்கிறது.

Verse 82

तथापि च करिष्यामि युष्मदर्थमसंशयम् । उपायं लघु सन्तृप्तिर्येन वोऽत्र भवि ष्यति

எனினும், உங்களுக்காக நான் ஐயமின்றி செய்வேன்; இங்கேயே எளிய வழியால் உங்களுக்கு திருப்தி கிடைக்குமாறு ஒரு முறையை அமைப்பேன்.

Verse 83

अमानाम रवे रश्मिसहस्रप्रमुखः स्थितः । तस्मिन्वसति येनेन्दुरमावास्या ततः स्मृता

‘அமா’ எனப்படும் நாளில் சூரியன் ஆயிரம் முதன்மைக் கதிர்களுடன் விளங்குகின்றான்; அந்நேரம் சந்திரன் அவனுள் வாசம் செய்கிறான் என்பதால் அந்தத் திதி ‘அமாவாசை’ என நினைக்கப்படுகிறது.

Verse 84

तस्मिन्नहनि ये श्राद्धं पितॄनुद्दिश्य चात्मनः । करिष्यंति नरा भक्त्या ते भविष्यंति सुस्थिताः

அந்நாளில் பக்தியுடன் பித்ருக்களை நோக்கியும் தம் ஆன்ம நலனுக்காகவும் சிராத்தம் செய்பவர்கள் நலமுடன் உறுதியாக நிலைபெறுவர்।

Verse 85

धनधान्यसमोपेता सर्वशत्रुविवर्जिताः । अपमृत्युपरित्यक्ता मम वाक्याद संशयम्

அவர்கள் செல்வமும் தானியமும் நிறைந்தவர்களாக, எல்லா பகைவர்களும் அற்றவர்களாக, அகால மரணத்திலிருந்து விடுபட்டவர்களாக இருப்பர்—இது என் வாக்கால் ஐயமின்றி உறுதி।

Verse 86

भर्तृयज्ञ उवाच । तस्य तद्वचनं श्रुत्वा बभूवुर्हृष्टमानसाः । पितरः कव्यमासाद्य प्रहष्टेनांतरात्मना

பர்த்ருயஜ்ஞர் கூறினார்—அவரது சொற்களை கேட்ட பித்ருக்கள் மனமகிழ்ந்தனர்; தமக்குரிய ‘கவ்ய’ (சிராத்தப் பங்கு) பெற்றதும் உள்ளார்ந்த மகிழ்ச்சியால் களித்தனர்।

Verse 87

ययुः स्वानि निकेतानि प्रेषिताः पद्मयोनिना । अमावास्यादिनं प्राप्य श्राद्धं दत्तं स्ववंशजैः

தாமரையோனியான பிரம்மனால் அனுப்பப்பட்ட பித்ருக்கள் தம் தம் இருப்பிடங்களுக்கு சென்றனர்; அமாவாசை நாள் வந்தபோது அவர்களது வம்சத்தினர் சிராத்தத்தை அர்ப்பணித்தனர்।

Verse 88

संतृप्ता मासमात्रं च तस्थुः संतुष्टमानसाः । गच्छता त्वथकालेन दौःस्थ्यं प्राप्य नरा भुवि । दर्शेऽस्मिन्नपि नो श्राद्धं प्रायः कुर्वंति केचन

அவர்கள் திருப்தியடைந்து மனநிறைவுடன் சுமார் ஒரு மாதம் இருந்தனர்; ஆனால் காலம் செல்லச் செல்ல பூமியில் மக்கள் மீண்டும் துன்பநிலைக்குத் தள்ளப்பட்டனர்; இந்த தர்ஶ (அமாவாசை) நாளிலும் சிலர் வழக்கமாக சிராத்தம் செய்யாது விடுகின்றனர்।

Verse 89

ततः पितृगणाः सर्वें ये दिव्या ये च मानुषाः । क्षुत्पिपासाकुला भूयो ब्रह्माणं शरणं गताः

அப்போது தெய்வமும் மனிதமும் ஆகிய எல்லாப் பித்ருகணங்களும் மீண்டும் பசி-தாகத்தால் துன்புற்று பிரம்மாவைச் சரணடைந்தனர்।

Verse 91

भगवन्निंदुक्षये श्राद्धं प्रोक्तं मासं त्वया विभो । अस्माकं प्रीणनार्थाय यत्करिष्यंति मानवाः

ஓ பகவான், ஓ வல்லவனே! சந்திரன் குறையும் காலத்தில் முழு மாதமும் ஸ்ராத்தத்திற்குத் தகுதி என நீர் உரைத்தீர்; மனிதர் எங்களைத் திருப்திப்படுத்த பித்ருதர்ப்பணம் செய்யும்படியாக।

Verse 92

दौःस्थात्तदपि नो कुर्युः प्रायशस्तु पितामह । तेनास्माकं परा पीडा क्षुत्पिपासासमुद्भवा

ஆனால் வறுமையால், ஓ பிதாமஹா, அவர்கள் பெரும்பாலும் அதையும் செய்யார்; அதனால் பசி-தாகத்தால் உண்டான கடும் வேதனை எங்களுக்கு ஏற்படுகிறது।

Verse 93

तस्मात्कुरु प्रसादं नो यथा पूर्वं सुरेश्वर । तथापि दुःस्थताभाजस्तर्पयिष्यंति नोऽधुना

ஆகையால், ஓ தேவர்களின் ஆண்டவனே! முன்புபோல் எங்கள்மேல் அருள் புரிவாயாக; வறுமையால் சுமைப்பட்டவர்களும் இப்போது தர்ப்பண முதலியவற்றால் எங்களைத் திருப்திப்படுத்த இயலுமாறு।

Verse 94

भर्तृयज्ञ उवाच । अथ ब्रह्मापि संचिन्त्य तानुवाच कृपान्वितः । युष्मदर्थं मयोपायश्चिंतितः पितरो लघुः

பர்த்ருயஜ்ஞன் கூறினான்—அப்போது பிரம்மாவும் சிந்தித்து, கருணையுடன் அவர்களிடம் சொன்னார்: ‘ஓ பித்ருக்களே, உங்கள் நலனுக்காக நான் ஒரு எளிய வழியை யோசித்தேன்।’

Verse 95

येन तृप्तिं परां यूयं गमिष्यथ पित्रीश्वराः । अमावास्योद्भवं श्राद्धमलब्ध्वापि च वत्सरम्

இதனால், ஓ பித்ரு ஈஸ்வரர்களே, நீங்கள் பரம திருப்தியை அடைவீர்கள்—ஒரு வருடம் முழுவதும் அமாவாசைச் சார்ந்த சிராத்தம் கிடைக்காவிட்டாலும்.

Verse 96

यथा मम प्रसादेन तच्छृणुध्वं समाहिताः । आषाढ्याः पंचमे पक्षे कन्यासंस्थे दिवाकरे

இது என் அருளால் நிகழுமாறு—ஒருமுகமாகக் கேளுங்கள். ஆஷாடத்தில் ஐந்தாம் பக்ஷத்தில், சூரியன் கன்னி ராசியில் நிலைத்திருக்கும் போது…

Verse 97

मृताहनि पुनर्यो वै श्राद्धं दास्यति मानवः । तस्य संवत्सरंयावतृप्ताः स्युः पितरो ध्रुवम्

மரணத் திதிநாளில் மீண்டும் சிராத்தம் செய்கிற மனிதனின் பித்ருக்கள், நிச்சயமாக ஒரு வருடம் முழுவதும் திருப்தியாய் இருப்பார்கள்।

Verse 98

एवं ज्ञात्वा करिष्यंति प्रेतपक्षे नरा भुवि । श्राद्धं यूयं न संदेहो भविष्यथ सुतर्पिताः

இதை அறிந்து பூமியிலுள்ள மக்கள் பிரேதபக்ஷத்தில் சிராத்தம் செய்வார்கள்; ஐயமில்லை, நீங்கள் நன்கு திருப்தி அடைவீர்கள்।

Verse 99

यावत्संवत्सरं तेन एकेनापि तु सत्तमाः । तस्मिन्नपि च यः श्राद्धं युष्माकं न प्रदास्यति

ஓ சிறந்தவர்களே, அந்த ஒரே கர்மத்தினால்கூட ஒரு வருடம் முழுவதும் (பலன் உண்டு); ஆனாலும் அப்போதும் உங்களுக்காக சிராத்தம் அளிக்காதவன்…

Verse 100

शाकेनाऽपि दरिद्रोऽसावंत्यजत्वमुपेष्यति । आसनं शयनं भोज्यं स्पर्शं संभाषणं तथा

காய்கறிகளால் மட்டுமே, வறியவனாக இருந்தாலும், அவன் அந்தக் கிரியையைச் செய்ய இயலும்; செய்யாவிடில் அவன் அந்த்யஜ நிலைக்கு வீழ்வான். அவனுக்கு ஆசனம், சயனம், உணவு, தொடுதல், உரையாடலும் மறுக்கப்படும்.

Verse 102

न सुखं धनधान्यं च तेषां भावि कथंचन । तस्माद्गच्छत चाव्यग्राः स्वस्थानं पितरो द्रुतम्

அவர்களுக்கு இன்பமும் இல்லை; செல்வமும் தானியமும் எவ்விதத்திலும் இல்லை. ஆகவே, பித்ருக்களே, கலக்கம் இன்றி விரைவாக உங்கள் இருப்பிடத்திற்குச் செல்லுங்கள்.

Verse 103

कलिकालेऽपि संप्राप्ते दारुणे निर्धेने जने । वर्षांते श्राद्धमेकं हि प्रकरिष्यंति मानवाः

கொடுமையான கலியுகம் வந்தாலும், மக்கள் வறியவர்களானாலும், மனிதர்கள் ஆண்டின் முடிவில் குறைந்தது ஒரு ஸ்ராத்தத்தை நிச்சயமாகச் செய்வார்கள்.

Verse 104

येनाखिलं भवेद्वर्षं युष्माकं प्रीतिरुत्तमा

அதனால் முழு ஆண்டும், பித்ருக்களே, உங்களுக்குப் பரமமான திருப்தி உண்டாகும்.

Verse 105

भर्तृयज्ञ उवाच । तच्छ्रुत्वा पितरो हृष्टा जग्मुः स्वंस्वं निकेतनम् । वर्षांतेऽपि समासाद्य श्राद्धं न स्युर्बुभुक्षिताः

பர்த்ருயஜ்ஞன் கூறினான்—இதைக் கேட்ட பித்ருக்கள் மகிழ்ந்து தத்தம் இல்லத்திற்குச் சென்றனர். ஆண்டின் முடிவில் ஸ்ராத்தம் செய்யப்பட்டால் அவர்கள் பசியுடன் இருப்பதில்லை.

Verse 106

अथ येऽत्र दुरात्मानो निःशंकाः कृपणात्मकाः । कलिना मोहिताः श्राद्धं वत्सरांतेऽपि नो ददुः

ஆனால் இங்கு தீய மனத்தார், வெட்கமற்றார், கஞ்சத்தனமுடையோர்—கலியின் மயக்கத்தால்—வருட முடிவிலும் கூட சிராத்தம் அளிப்பதில்லை।

Verse 107

तेषां तु पितरो भूयो दिव्यैःपितृभिरन्विताः । ब्रह्माणं शरणं जग्मुः प्रोचुस्ते दीनमानसाः

அவர்களுடைய பித்ருக்கள் மீண்டும் தெய்வீக பித்ருக்களுடன் இணைந்து பிரம்மாவைச் சரணடைந்து, துயரமிகு மனத்துடன் உரைத்தனர்।

Verse 108

भगवन्वत्सरांतेऽपि कन्यासंस्थे दिवाकरे । नास्माकं वंशजाः श्राद्धं प्रयच्छंति दुरात्मकाः

ஓ பகவான்! வருட முடிவிலும், சூரியன் கன்னி ராசியில் நிலைக்கும் வேளையிலும், எங்கள் வம்சத்தார்—தீய மனத்தார்—எங்களுக்கு சிராத்தம் அர்ப்பணிப்பதில்லை।

Verse 109

तेन संपीडिता देव क्षुत्पिपासा समाकुलाः । वयं शरणमापन्नास्तत्प्रतीकारमाचर

ஓ தேவா! இதனால் துன்புற்று, பசி தாகத்தால் கலங்கிய நாங்கள் உம்மைச் சரணடைந்தோம்; ஆகவே இதற்குப் பரிகாரம் செய்க।

Verse 110

यथा पूर्वं महाभाग वदोपायं लघूत्तमम् । एकाहिकेन श्राद्धेन येनास्माकं हि शाश्वती । प्रीतिः संजायते देव त्वत्प्रसादात्सुरेश्वर

ஓ மஹாபாகா! முன்புபோல எங்களுக்கு மிகச் சிறந்ததும் எளிதுமான வழியை உரைப்பாயாக; அதனால் ஒருநாள் சிராத்தத்தினால், ஓ தேவா, ஓ சுரேஸ்வரா, உமது அருளால் எங்களுக்கு நிலையான திருப்தி உண்டாகும்.

Verse 111

वंशक्षयेऽपि संजाते ह्यस्माकं पतनं भवेत्

வம்சம் அழிந்தாலும் கூட நிச்சயமாக எங்களுக்குப் পতனம் ஏற்படும்।

Verse 112

भर्तृयज्ञ उवाच । तेषां तद्वचनं श्रुत्वा चिरं ध्यात्वा पितामहः । कृपया परयाविष्टस्ततः प्रोवाच सादरम्

பர்த்ருயஜ்ஞன் கூறினான்—அவர்களின் சொற்களை கேட்ட பிதாமஹன் (பிரம்மா) நீண்ட நேரம் தியானித்தார். பின்னர் பரம கருணையால் நிறைந்து மரியாதையுடன் உரைத்தார்।

Verse 113

ब्रह्मोवाच । अन्यो युष्मत्प्रतुष्ट्यर्थमुपायश्चिंतितो मया । स लघुर्येन वोऽत्यंतं तृप्तिर्भवति शाश्वती

பிரம்மா உரைத்தார்—உங்கள் முழு திருப்திக்காக நான் இன்னொரு வழியை எண்ணியுள்ளேன். அது எளிதானது; அதனால் உங்களுக்கு மிகுந்தும் நித்தியமுமான நிறைவு உண்டாகும்।

Verse 114

गयाशिरः समासाद्य श्राद्धं दास्यंति येऽत्र वः । अप्येकं तत्प्रभावेन दिव्यां गतिमवाप्स्यथ

கயாசிரஸை அடைந்து இங்கே உங்களுக்காக சிராத்தம் செய்பவர்கள்—ஒருமுறை மட்டுமே செய்தாலும்—அதன் பலத்தால் நீங்கள் தெய்வீக நிலையைக் அடைவீர்கள்।

Verse 115

अपि पापात्मनः पुंसो ब्रह्मघ्नस्यापि देहिनः । अपि रौरवसंस्थस्य कुम्भीपाकगतस्य च

பாவமிகு மனிதனுக்கும்கூட—உடலுடன் பிராமணஹத்தி செய்தவனுக்கும்கூட—ரௌரவத்தில் இருப்பவனுக்கும்கூட, கும்பீபாகத்தில் வீழ்ந்தவனுக்கும்கூட।

Verse 116

प्रेतभावगतस्यापि यस्य श्राद्धं प्रदास्यति । गयाशिरसि वंशस्थस्तस्य मुक्तिर्भविष्यति

பிரேதநிலைக்குச் சென்றவராயினும், அவருடைய வம்சத்தவர் கயாசிரஸில் அவருக்குச் சிராத்தம் செய்தால், அவருக்கு நிச்சயமாக முக்தி உண்டாகும்.

Verse 117

एतन्मम वचः श्रुत्वा सांप्रतं भुवि मानवाः । निःस्वा अपि करिष्यंति श्रादमेकं हि तत्र च । गयाशिरसि सुव्यक्तं युष्माकं मुक्तिदायकम्

என் இவ்வசனங்களை கேட்டபின், இப்போது பூமியிலுள்ள மக்கள்—ஏழைகளும் கூட—அங்கே குறைந்தது ஒருமுறை சிராத்தம் செய்வார்கள்; ஏனெனில் கயாசிரஸில் அது உங்கள் முக்தியை அளிப்பதாகத் தெளிவாகப் பிரசித்தம்.

Verse 118

भर्तृयज्ञ उवाच । तच्छ्रुत्वा पितरस्तस्य वचनं परमेष्ठिनः । अनुज्ञातास्ततस्तेन स्वानि स्थानानि भेजिरे

பர்த்ருயஜ்ஞன் கூறினான்—பரமேஷ்டி (பிரம்மா) உரைத்த அந்த வாக்கை கேட்ட பித்ருக்கள், அவரிடமிருந்து அனுமதி பெற்று, தத்தம் இருப்பிடங்களுக்கு மீண்டனர்.

Verse 119

ततःप्रभृति श्राद्धानि प्रवृत्तानि धरातले । पिंडदानसमे तानि यावदापुरुषत्रयम्

அந்த நாள்முதல் பூமியில் சிராத்தக் கிரியைகள் நடைமுறைக்கு வந்தன; அவை பிண்டதானத்துக்கு இணையானவை எனக் கருதப்பட்டு, அதன் பயன்-கடமை மூன்று தலைமுறைகள் வரை விரிகிறது.

Verse 120

पूर्वं ब्रह्मादितः कृत्वा ये केचित्पुरुषा गताः । परलोकं समुद्दिश्य तान्नराञ्छक्तितो नृप

அரசே! பரலோகத்தை நோக்கமாகக் கொண்டு, பிரம்மாவிலிருந்து தொடங்கி முன்பு மறைந்த எல்லா ஆண்மக்களுக்காகவும் மனிதர் தம் ஆற்றலுக்கு ஏற்ப இக்கிரியையைச் செய்ய வேண்டும்.

Verse 121

तत्संख्यानां द्विजेंद्राणां दत्तवंतोऽपि वांछितम् । अदैवत्यमिदं श्राद्धं दरिद्राणां सुखावहम्

அத்தகைய எண்ணிக்கையிலான த்விஜேந்திரர்களுக்கு தானம் செய்தாலும் விரும்பிய பலன் கிடைக்கும். இந்த ஸ்ராத்தம் பிற தேவதைகளின் சார்பில்லாதது; ஏழைகளுக்கும் நலமும் இன்பமும் தருவது.

Verse 122

पितॄणां देवतानां च मनुष्याणां सुतृप्ति दम् । तस्माच्छ्राद्धं प्रकर्तव्यं पुरुषेण विजानता

ஸ்ராத்தம் பித்ருக்கள், தேவர்கள், மனிதர்கள் அனைவருக்கும் நிறைவு தரும். ஆகவே அறிவுடையவன் நிச்சயமாக ஸ்ராத்தத்தைச் செய்ய வேண்டும்.

Verse 123

पितॄणां वांछता तृप्तिं कालेष्वेतेषु यत्नतः । गयायां च विशेषेण लोकद्वयमभीप्सता

பித்ருக்களின் திருப்தியை விரும்புபவன், இத்தகைய உரிய காலங்களில் முயற்சியுடன்—குறிப்பாக கயாவில்—சடங்கைச் செய்ய வேண்டும்; இரு உலக நலனையும் நாடினால்.

Verse 124

न ददाति नरः श्राद्धं पितॄणां चन्द्रसंक्षये । क्षुत्पिपासापरीतांगाः पितरस्तस्य दुःखिताः

சந்திரன் குறையும் காலத்தில் (அமாவாசை) பித்ருக்களுக்கு ஸ்ராத்தம் அளிக்காதவன், அவனுடைய பித்ருக்கள் பசி தாகத்தால் வாடி துயருறுவர்.

Verse 125

प्रेतपक्षं प्रतीक्षंते गुरुवांछासमन्विताः । कर्षुका जलदं यद्वद्दिवानक्तमतंद्रिताः

அவர்கள் பேராவலுடன் பிரேதபக்ஷத்தை எதிர்நோக்குவர்; விவசாயிகள் பகல்-இரவு சோர்வின்றி மழைமேகத்தை காத்திருப்பதுபோல்.

Verse 126

प्रेतपक्षे व्यतिक्रांते यावत्कन्यां गतो रविः । तावच्छ्राद्धं च वांछंति दत्तं स्वैः पितरः सुतैः

பித்ருபக்ஷம் கடந்தபின்பும், சூரியன் கன்னி ராசியில் புகும் வரை, பித்ருக்கள் தம் புதல்வர்கள் அளித்த ஸ்ராத்தத்தை விரும்புகின்றனர்।

Verse 127

ततस्तुलागतेप्येके सूर्ये वांछंति पार्थिव । श्राद्धं स्ववंशजै र्दत्तं क्षुत्पिपासासमाकुलाः

பின்னர், அரசே, சூரியன் துலா ராசியில் புகுந்தபோதும், பசி தாகத்தால் வாடும் சில பித்ருக்கள் தம் வம்சத்தார் அளித்த ஸ்ராத்தத்தை நாடுகின்றனர்।

Verse 128

तस्मिन्नपि व्यतिक्रांते काले चांलिं गते रवौ । निराशाः पितरो दीनास्ततो यांति निजालयम्

அந்த காலமும் கடந்துவிட்டு சூரியன் மேலும் நகர்ந்தபோது, நம்பிக்கையிழந்த பித்ருக்கள் துயருற்று தம் இருப்பிடத்திற்குத் திரும்பிச் செல்கின்றனர்।

Verse 129

मासद्वयं प्रतीक्षंते गृहद्वारं समाश्रिताः । वायुभूताः पिपासार्ताः क्षुत्क्षामाः पितरो नृणाम्

மனிதர்களின் பித்ருக்கள் இரண்டு மாதங்கள் வீட்டுத் துவாரத்தில் தங்கிக் காத்திருப்பர்; காற்றுபோல் நுண்ணராய், தாகத்தால் துன்புற்று, பசியால் மெலிவர்।

Verse 130

यावत्कन्यागतः सूर्यस्तुलास्थश्च महीपते । तथा दर्शदिने तद्वद्ब्रह्मणो वचनान्नृप

மண்ணின் அரசே, சூரியன் கன்னியில் புகுந்து துலாவில் நிலைக்கும் வரையும், மேலும் தர்ஶ தினமான அமாவாசை நாளிலும்—அரசே—இது பிரம்மாவின் வாக்கின்படியே.

Verse 131

तस्माच्छ्राद्धं सदा कार्यं पितॄणां तृप्तिमिच्छता । तिलोदकं विशेषेण यथा ब्रह्मवचो नृप

ஆகையால் பித்ருக்களின் திருப்தியை விரும்புவோர் எப்போதும் சிராத்தம் செய்ய வேண்டும்; குறிப்பாக எள்ளுநீர் (திலோதகம்) அர்ப்பணிக்க வேண்டும்—ஓ அரசே, இது பிரம்மாவின் வாக்கு.

Verse 132

वित्ताभावेऽपि दर्शायां श्राद्धं देयं विपश्चिता । तदभावे च कन्यायां संस्थिते दिवसाधिपे

செல்வம் இல்லாவிட்டாலும் தர்சா அமாவாசையில் அறிவுடையவர் சிராத்தம் செய்ய வேண்டும்; அது இயலாவிட்டால் சூரியன் கன்னி ராசியில் நிலைத்திருக்கும் போது செய்ய வேண்டும்.

Verse 133

तदभावे गयायां च सकृच्छ्राद्धं हि निर्वपेत् । येन नित्यं प्रदत्तस्य श्राद्धस्य फलमश्नुते

அதுவும் இயலாவிட்டால் கயாவில் ஒருமுறை மட்டும் சிராத்தம் செய்ய வேண்டும்; அதனால் தினமும் செய்த சிராத்தத்தின் பலனைப் பெறுவான்.

Verse 134

एतत्ते सर्वमाख्यातं यत्पृष्टोऽस्मि नराधिप । येनैतत्क्रियते श्राद्धं जनैः पितृ परायणैः

ஓ மனிதரின் அதிபதியே, நீ கேட்ட அனைத்தையும் நான் விளக்கியேன்; பித்ரு-பராயணமான மக்கள் இந்தச் சிராத்தத்தை எவ்வாறு செய்கிறார்களோ அதுவே.

Verse 135

अमावास्यां विशेषेण प्रेतपक्षे च पार्थिव

ஓ அரசே, குறிப்பாக அமாவாசையிலும், மேலும் பிரேதபட்சத்திலும் (சிராத்தம் செய்ய வேண்டும்).

Verse 136

यश्चैतां शृणुयात्पुण्यां श्राद्धोत्पत्तिं पठेच्च वा । स सर्वदोषनिर्मुक्तः श्राद्धदानफलं लभेत्

இந்தப் புனிதமான ஸ்ராத்த உற்பத்திக் கதையை யார் கேட்கிறாரோ அல்லது பாராயணம் செய்கிறாரோ, அவர் எல்லா குற்றங்களிலிருந்தும் விடுபட்டு ஸ்ராத்த தானத்தின் பலனை அடைவார்।

Verse 137

श्राद्धकाले पठेद्यस्तु श्राद्धोत्पत्तिमिमां नरः । अक्षयं तद्भवेच्छ्राद्धं सर्वच्छिद्रविवर्जितम्

ஸ்ராத்த காலத்தில் இந்த ஸ்ராத்த உற்பத்திக் கதையை யார் பாராயணம் செய்கிறாரோ, அவருடைய ஸ்ராத்தம் அழியாததாகி, எல்லா குறைபாடுகளும் அற்றதாகும்।

Verse 138

असद्द्रव्येण वा चीर्णमनर्हैर्ब्राह्मणैरपि । अभुक्तं कामहीनं वा मन्त्रहीनमथापि वा

தகாத பொருள்களால் செய்யப்பட்டிருந்தாலும், தகுதியற்ற பிராமணர்களால் செய்யப்பட்டிருந்தாலும்; அது உண்ணப்படாமல் இருந்தாலும், உரிய சங்கல்பமின்றி செய்யப்பட்டிருந்தாலும், மந்திரமின்றியும் செய்யப்பட்டிருந்தாலும்—

Verse 139

सर्वं संपूर्णतां याति कीर्तनात्पार्थिवोत्तम । अस्याः श्राद्धसमुत्पत्तेः कीर्तनाच्छ्रवणादपि

அரசர்களில் சிறந்தவரே! இந்த ஸ்ராத்த உற்பத்திக் கதையைப் பாடி உரைப்பதாலும்—அதைச் செவிமடுப்பதாலும் கூட—அவை அனைத்தும் நிறைவை அடையும்।

Verse 216

इति श्रीस्कांदे महापुराण एकाशीतिसाहस्र्यां संहितायां षष्ठे नागरखण्डे हाटके श्वरक्षेत्रमाहात्म्ये श्राद्धकल्पे श्राद्धोत्पत्तिवर्णनंनाम षोडशोत्तरद्विशततमोऽध्यायः

இவ்வாறு ஸ்ரீஸ்கந்த மஹாபுராணத்தின் ஏகாஶீதிஸாஹஸ்ரீ ஸம்ஹிதையில், ஆறாம் நாகரகண்டத்தில் உள்ள ஹாடகேஸ்வர-க்ஷேத்ரமாஹாத்ம்யத்தின் ஸ்ராத்தகல்பத்தில் ‘ஸ்ராத்த உற்பத்தி-வர்ணனம்’ எனப்படும் இருநூற்று பதினாறாம் அத்தியாயம் நிறைவுற்றது।