Adhyaya 238

Verse 1

ब्रह्मोवाच । तपः शृणुष्व विप्रेंद्र विस्तरेण महामते । यस्य श्रवणमात्रेण चातुर्मास्येऽ घनाशनम्

பிரம்மா கூறினார்—ஓ விப்ரேந்திரா, ஓ மஹாமதியே! இந்தத் தவத்தை விரிவாகக் கேள்; இதைச் செவியுற்ற மாத்திரத்தால் சாதுர்மாஸத்தில் சேரும் பாவங்கள் அழிகின்றன.

Verse 2

षोडशैरुपचारैश्च विष्णोः पूजा सदा तपः । ततः सुप्ते जगन्नाथे महत्तप उदाहृतम्

பதினாறு உபசாரங்களால் விஷ்ணுவை வழிபடுதல் எப்போதும் தவமே. ஆகவே ஜகந்நாதன் பள்ளியிருக்கும் (சாதுர்மாஸ) காலத்தில் அந்தப் பூஜை மகாதவமாக அறிவிக்கப்படுகிறது.

Verse 3

करणं पंचयज्ञानां सततं तप एव हि । तन्निवेद्य हरौ चैव चातुर्मास्ये महत्तपः

பஞ்சயஜ்ஞங்களை இடையறாது செய்வது நிச்சயமாக தவமே; அவற்றின் பலனை ஹரிக்கே அர்ப்பணித்தல்—சாதுர்மாஸத்தில் குறிப்பாக—மகாதவம் எனப்படுகிறது.

Verse 4

ऋतुयानं गृहस्थस्य तप एव सदैव हि । चातुर्मास्ये हरिप्रीत्यै तन्निषेव्यं महत्तपः

இல்லறத்தார்க்கு பருவத்திற்கேற்ற ஒழுக்கமே எப்போதும் தவமே. சாத்துர்மாஸத்தில் ஹரியின் பிரீதிக்காக அதனை அனுசரித்தல் மகாதவம் எனப் புகழப்படுகிறது.

Verse 5

सत्यवादस्तपो नित्यं प्राणिनां भुवि दुर्लभम् । सुप्ते देवपतौ कुर्वन्ननंतफलभाग्भवेत्

சத்தியவாக்கு உயிர்களுக்கான நித்திய தவம்; பூமியில் அது அரிது. தேவர்களின் அதிபதி புனித நித்திரையில் (சாத்துர்மாஸத்தில்) இருக்கும் போது இதைச் செய்பவன் முடிவிலா பலன்களில் பங்குபெறுவான்.

Verse 6

अहिंसादिगुणानां च पालनं सततं तपः । चातुर्मास्ये त्यक्तवैरं महत्तप उदारधीः

அஹிம்சை முதலான நற்குணங்களை இடையறாது காக்குதல் தவம். சாத்துர்மாஸத்தில் பகைமை துறத்தல் உயர்ந்த மனத்தோர்க்கு மகாதவம்.

Verse 7

तप एव महन्मर्त्यः पंचायतनपूजनम् । चातुर्मास्ये विशेषेण हरिप्रीत्या समाचरेत्

மனிதனுக்கு பஞ்சாயதனப் பூஜையே மகாதவம். சாத்துர்மாஸத்தில் குறிப்பாக ஹரியின் பிரீதிக்காக அதைச் செய்ய வேண்டும்.

Verse 8

नारद उवाच । पंचायतनसंज्ञेयं कस्योक्ता सा कथं भवेत् । कथं पूजा च कर्तव्या विस्तरेणाशु तद्वद

நாரதர் கூறினார்— ‘பஞ்சாயதனம்’ என்பதன் பொருள் என்ன? அதை யார் உபதேசித்தார், அது எவ்வாறு அறியப்பட வேண்டும்? மேலும் பூஜை எவ்வாறு செய்ய வேண்டும்? விரைவாக விரிவாகச் சொல்லுங்கள்.

Verse 9

ब्रह्मोवाच । प्रातर्मध्याह्नपूजायां मध्ये पूज्यो रविः सदा । रात्रौ मध्ये भवेच्चंद्रस्तद्वर्णकुसुमैः शुभैः

பிரம்மா கூறினார்—காலை மற்றும் மதியப் பூஜையில் நடுவில் எப்போதும் சூரியனைப் பூஜிக்க வேண்டும்; இரவில் நடுவில் சந்திரனை, அவரவர் நிறத்திற்குரிய மங்கள மலர்களால் அர்ச்சிக்க வேண்டும்।

Verse 10

वह्निकोणे तु हेरंबं सर्वविघ्नोपशांतये । रक्तचंदन पुष्पैश्च चातुर्मास्ये विशेषतः

அக்னி கோணத்தில் எல்லா தடைகளும் நீங்க ஹேரம்பனைப் பூஜிக்க வேண்டும்; குறிப்பாக சாத்துர்மாஸ்யத்தில் சிவப்பு சந்தனம் மற்றும் மலர்களால்।

Verse 11

नैरृतं दलमास्थाय भगवान्दुष्टदर्पहा । गृहस्थस्य सदा शत्रुविनाशं विदधाति सः

நைர்ருத திசையில் அமர்ந்துள்ள பகவான்—துஷ்டரின் அகந்தையை நசிப்பவர்—இல்லறத்தாரின் பகைவர்களை எப்போதும் அழித்தருகிறார்।

Verse 12

नैरृत्यकोणगं विष्णुं पूजयेत्सर्वदा बुधः । सुगन्धचंदनैः पुष्पैर्नैवेद्यैश्चातिशोभनैः

அறிவுடையவர் நைர்ருத்ய கோணத்தில் உள்ள விஷ்ணுவை எப்போதும் பூஜிக்க வேண்டும்; மணமிகு சந்தனம், மலர்கள், மிகச் சிறந்த நைவேத்யம் ஆகியவற்றை அர்ப்பணித்து।

Verse 13

गोत्रजा वायुकोणे तु पूजनीया सदा बुधैः । पुत्रपौत्रप्रवृद्ध्यर्थं सुमनोभिर्मनोहरैः

வாயு கோணத்தில் கோத்ரஜாவை அறிவுடையோர் எப்போதும் பூஜிக்க வேண்டும்; புத்திர-பௌத்திர வளர்ச்சிக்காக மனம் கவரும் மலர்களால் அர்ச்சித்து।

Verse 14

ऐशाने भगवान्रुद्रः श्वेतपुष्पैः सदाऽर्चितः । अपमृत्युविनाशाय सर्वदोषापनुत्तये

ஈசான திசையில் பகவான் ருத்ரரை வெண்மலர்களால் எப்போதும் அர்ச்சிக்க வேண்டும்—அபம்ருத்யு நாசத்திற்கும் எல்லாத் தோஷ நிவாரணத்திற்கும்।

Verse 15

जागर्ति महिमा यस्य ब्रह्माद्यैर्नैव लिख्यते । पंचायतनमेतद्धि पूज्यते गृहमेधिभिः

யாருடைய மகிமை வெளிப்படையாகத் திகழ்கின்றதோ, அதை பிரம்மா முதலியவர்களும் முழுமையாக எழுதிவர்ணிக்க இயலாது. இதுவே பஞ்சாயதன வழிபாடு; இல்லறத்தார் பக்தியுடன் போற்ற வேண்டியது।

Verse 16

तप एतत्सदा कार्यं चातुर्मास्ये महाफलम् । पर्वकालेषु सर्वेषु दानं देयं तपः सदा । चातुर्मास्ये विशेषेण तदनंतं प्रजायते

இந்தத் தவம் எப்போதும் செய்யப்பட வேண்டும்; சாத்துர்மாஸ்யத்தில் அது மகாபலன் தரும். எல்லாப் பண்டிகைக் காலங்களிலும் தானம் அளித்து தவத்தைத் தொடர வேண்டும்; குறிப்பாக சாத்துர்மாஸ்யத்தில் அதன் புண்ணியம் அளவற்றதாகும்।

Verse 17

शौचं तु द्विविधं ग्राह्यं बाह्यमाभ्यंतरं सदा । जलशौचं तथा बाह्यं श्रद्धया चांतरं भवेत्

தூய்மை எப்போதும் இருவகை என அறிய வேண்டும்—புறமும் அகமும். நீரால் செய்யும் சுத்தி புறத் தூய்மை; சிரத்தையால் அகத் தூய்மை உண்டாகும்।

Verse 18

इद्रियाणां ग्रहः कार्यस्तपसो लक्षणं परम् । निवृत्त्येंद्रियलौल्यं च चातुर्मास्ये महत्तपः

இந்திரியக் கட்டுப்பாடு கடைபிடிக்க வேண்டும்; அதுவே தவத்தின் உயர்ந்த இலக்கணம். இந்திரிய அலைச்சலிலிருந்து விலகுதல்—சாத்துர்மாஸ்யத்தில் அதுவே மகத்தான தவம்।

Verse 19

इन्द्रियाश्वान्सन्नियम्य सततं सुखमेधते । नरके पात्यते प्राणैस्तैरेवोत्पथगामिभिः

இந்திரியம் எனும் குதிரைகளை இடையறாது அடக்கி வைத்தால் இன்பம் நாள்தோறும் பெருகும்; ஆனால் அதே பிராணசக்திகள் தவறுவழி சென்றால் நரகத்தில் வீழ்த்தும்।

Verse 20

ममतारूपिणीं ग्राहीं दुष्टां निर्भर्त्स्य निग्रहेत् । तप एव सदा पुंसां चातुर्मास्येऽधिगौरवम्

‘எனது’ என்ற மமதையாகப் பற்றிக்கொள்ளும் அந்தத் தீய கிராஹியை கண்டித்து அடக்க வேண்டும். தவமே எப்போதும் மனிதர்க்கு ஆதாரம்; சாத்துர்மாஸ்யத்தில் அதற்கு சிறப்பு மகிமை உண்டு।

Verse 21

काम एष महाशत्रुस्तमेकं निर्जयेद्दृढम् । जितकामा महात्मानस्तैर्जितं निखिलं जगत्

காமமே பெரும் பகை; அந்த ஒரே பகையை உறுதியாக வெல்ல வேண்டும். காமத்தை வென்ற மகாத்மர்கள்—அந்த வெற்றியால் முழு உலகையும் வென்றதுபோல் ஆகிறது।

Verse 22

एतच्च तपसो मूलं तपसो मूलमेव तत् । सर्वदा कामविजयः संकल्पविजयस्तथा

இதுவே தவத்தின் வேர்; உண்மையிலேயே தவத்தின் வேர் இதுவே: எப்போதும் காமவெற்றி, அதுபோல சங்கல்ப வெற்றியும்.

Verse 23

तदेव हि परं ज्ञानं कामो येन प्रजायते । महत्तपस्तदेवाहुश्चातुमास्ये फलोत्तमम्

காமம் எதனால் பிறக்கிறது என்பதை அதன் வேரிலேயே அறிதல்—அதுவே பரம ஞானம். அதுவே மகத்தான தவம் எனச் சொல்லப்படுகிறது; சாத்துர்மாஸ்யத்தில் அது உத்தம பலன் தரும்।

Verse 24

लोभः सदा परित्याज्यः पापं लोभे समास्थितम् । तपस्तस्यैव विजयश्चातुर्मास्ये विशेषतः

பேராசையை எப்போதும் கைவிட வேண்டும்; பாவம் பேராசையிலேயே தங்குகிறது. அந்தப் பேராசையை வெல்வது தவத்தால்—சாதுர்மாஸத்தில் சிறப்பாக—நிகழும்.

Verse 25

मोहः सदाऽविवेकश्च वर्जनीयः प्रयत्नतः । तेन त्यक्तो नरो ज्ञानी न ज्ञानी मोहसंश्रयात

மயக்கம் (மோகம்) மற்றும் விவேகமின்மை எப்போதும் முயன்று விலக்கப்பட வேண்டும். அதை கைவிடுபவன் உண்மையான ஞானி; மோகம் சார்ந்தவன் ஞானி அல்ல.

Verse 26

मद एव मनुष्याणां शरीरस्थो महारिपुः । सदा स एव निग्राह्यः सुप्ते देवे विशेषतः

அகந்தைதான் மனிதரின் உடலுக்குள் உறையும் மாபெரும் பகை. அதை எப்போதும் அடக்க வேண்டும்—தேவன் ‘நித்திரை’ கொள்ளும் காலமான சாதுர்மாஸத்தில் சிறப்பாக.

Verse 27

मानः सर्वेषु भूतेषु वसत्येव भयावहः । क्षमया तं विनिर्जित्य चातुर्मास्ये गुणाधिकः

மானம் (அகந்தை-மரியாதை) எல்லா உயிர்களிடமும் அச்சமூட்டும் வகையில் உறைகிறது. பொறுமை/மன்னிப்பால் அதை வென்றால் குணம் பெருகும்—சாதுர்மாஸத்தில் சிறப்பாக.

Verse 28

मात्सर्यं निर्जयेत्प्राज्ञो महापातककारणम् । चातुर्मास्ये जितं तेन त्रैलोक्यममरैः सह

ஞானி மாத்ஸர்யம் (பொறாமை) என்பதை வெல்ல வேண்டும்; அது மகாபாதகங்களின் காரணம். சாதுர்மாஸத்தில் அதை வென்றால், அமரர்களுடன் கூடிய முத்துலகையும் வென்றதுபோல் ஆகும்.

Verse 29

अहंकारसमाक्रांता मुनयो विजितेंद्रियाः । धर्ममार्गं परित्यज्य कुर्वत्युन्मार्गजां क्रियाम्

அகங்காரத்தால் ஆட்கொள்ளப்பட்டு, இந்திரியங்களை வென்ற முனிவர்களும் சிலவேளை தர்மமார்க்கத்தை விட்டு தவறான வழியிலிருந்து எழும் செயல்களைச் செய்கின்றனர்।

Verse 31

एतद्धि तपसो मूलं यदेतन्मनसस्त्यजेत् । त्यक्तेष्वेतेषु सर्वेषु पर ब्रह्ममयो भवेत्

இதுவே தவத்தின் வேர்—மனத்தின் அலைவுகளைத் துறத்தல்; அவை அனைத்தும் துறக்கப்பட்டால் சாதகன் பரப்ரஹ்மமயனாகிறான்।

Verse 32

प्रथमं कायशुद्ध्यर्थं प्राजापत्यं समाचरेत् । शयने देवदेवस्य विशेषेण महत्तपः

முதலில் உடல் சுத்திக்காக பிராஜாபத்ய விரதத்தை மேற்கொள்ள வேண்டும்; தேவர்களின் தேவனான ஹரியின் சயனகாலத்தில் அது சிறப்பாக மாபெரும் தவமாகிறது।

Verse 33

हरेस्तु शयने नित्यमेकांतरमु पोषणम् । यः करोति नरो भक्त्या न स गच्छेद्यमालयम्

ஹரியின் சயனகாலத்தில் பக்தியுடன் தினமும் ஒருநாள் இடைவிட்டு உண்பவன் யமலோகத்திற்குச் செல்லான்।

Verse 34

हरिस्वापे नरो नित्यमेकभक्तं समाचरेत् । दिवसेदिवसे तस्य द्वादशाहफलं लभेत्

ஹரிஸ்வாப காலத்தில் மனிதன் தினமும் ஏகபக்தம் (ஒருநாளில் ஒருமுறை உணவு) கடைப்பிடிக்க வேண்டும்; நாள்தோறும் அவனுக்கு த்வாதசாஹ விரதத்தின் பலன் கிடைக்கும்।

Verse 35

चातुर्मास्ये नरो यस्तु शाकाहारपरो यदि । पुण्यं क्रतुसहस्राणां जायते नात्र संशयः

சாதுர்மாஸ்ய காலத்தில் யார் சாகாஹாரத்தில் நிலைத்திருப்பாரோ, அவருக்கு ஆயிரம் யாகங்களுக்குச் சமமான புண்ணியம் உண்டாகும்—இதில் ஐயமில்லை।

Verse 36

चातुर्मास्ये नरो नित्यं चांद्राय णव्रतं चरेत् । एकैकमासे तत्पुण्यं वर्णितुं नैव शक्यते

சாதுர்மாஸ்யத்தில் மனிதன் தினமும் சாந்திராயண விரதத்தை அனுஷ்டிக்க வேண்டும்; ஒவ்வொரு மாதத்திலும் கிடைக்கும் அந்தப் புண்ணியத்தை வர்ணிக்க இயலாது।

Verse 37

सुप्ते देवे च पाराकं यः करोति विशुद्धधीः । नारी वा श्रद्धया युक्ता शतजन्माघ नाशनम्

பகவான் புனித நித்திரையில் இருக்கும் போது, தூய அறிவுடன் பாராக விரதம் செய்பவர்—நம்பிக்கையுள்ள ஆணோ பெண்ணோ—நூறு பிறவிகளின் பாவங்களை அழிப்பார்।

Verse 38

कृच्छ्रसेवी भवेद्यस्तु सुप्ते देवे जनार्दने । पापराशिं विनिर्धूय वैकुण्ठे गणतां व्रजेत्

ஜனார்தனன் புனித நித்திரையில் இருக்கும் போது, கிருச்சிர ஒழுக்கத்தை அனுஷ்டிப்பவன் பாவக் குவியலை நீக்கி வைகுண்டத்தில் பரிவாரக் கணங்களில் இடம் பெறுவான்।

Verse 39

तप्तकृच्छ्रपरो यस्तु सुप्ते देवे जनार्दने । कीर्तिं संप्राप्य वा पुत्रं विष्णुसायुज्यतां व्रजेत्

ஜனார்தனன் புனித நித்திரையில் இருக்கும் போது தப்த-கிருச்சிரத்தில் ஈடுபடுபவன் புகழையோ நல்ல மகனையோ பெற்று, இறுதியில் விஷ்ணுவுடன் சாயுஜ்யம் அடைவான்।

Verse 40

दुग्धाहारपरो यस्तु चातुर्मास्येऽभिजायते । तस्य पापसहस्राणि विलयं यांति देहिनः

சாதுர்மாஸத்தில் யார் பால்-ஆஹாரத்தைப் பின்பற்றுகிறாரோ, அந்த உடலுடையவரின் ஆயிரமாயிரம் பாவங்கள் கரைந்து அழிகின்றன.

Verse 41

मितान्नाशनकृद्धीरश्चातुर्मास्ये नरो यदि । निर्धूय सकलं पापं वैकुण्ठपदमाप्नुयात्

சாதுர்மாஸத்தில் உறுதியானவன் அளவோடு உண்பானாயின், அவன் எல்லாப் பாவங்களையும் முற்றிலும் துடைத்து வைகுண்டப் பதத்தை அடைவான்.

Verse 42

एकान्नाशनकृन्मर्त्यो न रोगैरभि भूयते । अक्षारलवणाशी च चातुर्मास्ये न पापभाक्

நாளில் ஒருமுறை மட்டும் உண்பவன் நோய்களால் அடக்கப்படான்; மேலும் சாதுர்மாஸத்தில் காரமும் உப்பும் தவிர்ப்பவன் பாவத்தில் பங்குபெறான்.

Verse 43

कृताहारो महापापैर्निर्मुक्तो जायते ध्रुवम् । हरिमुद्दिश्य मासेषु चतुर्षु च न संशयः

நான்கு மாதங்களும் ஹரியை நோக்கி ஒழுங்கான ஆஹாரத்தை மேற்கொள்வவன், மகாபாபங்களிலிருந்து உறுதியாக விடுபடுவான்—சந்தேகம் இல்லை.

Verse 44

कन्दमूलाशनकरः पूर्वजान्सह चात्मना । उद्धृत्य नरकाद्घोराद्याति विष्णुसलोकताम्

கிழங்கு-வேர்-கனி ஆஹாரம் மேற்கொள்வவன், தன்னுடன் முன்னோர்களையும் உயர்த்தி, கொடிய நரகத்திலிருந்து மீட்டு விஷ்ணுலோகத்தை அடைவான்.

Verse 45

नित्यांबुप्राशनकरश्चातुर्मास्ये यदा भवेत् । दिनेदिनेऽश्वमेधस्य फलमाप्नोत्यसंशयम्

சாதுர்மாஸ்யத்தில் ஒருவர் தினந்தோறும் நீரையே மட்டும் அருந்தி விரதம் மேற்கொண்டால், அவர் ஐயமின்றி நாள்தோறும் அஸ்வமேத யாகத்தின் பலனை அடைவார்।

Verse 46

शीतवृष्टिसहो यस्तु चातुर्मास्ये नरो भवेत् । हरिप्रीत्यै जगन्नाथस्तस्यात्मानं प्रयच्छति

சாதுர்மாஸ்யத்தில் ஹரியின் திருப்திக்காக குளிரையும் மழையையும் தாங்கி விரதம் செய்பவனுக்கு, ஜகந்நாத ஹரி தமது சொந்த ஸ்வரூபத்தையே அருள்வார்।

Verse 47

महापाराकसंज्ञं तु महत्तप उदाहृतम् । मासैकमुपवासेन सर्वं पूर्णं प्रजायते

‘மஹாபாராக’ எனப்படும் இந்த மகத்தான தவம் உரைக்கப்படுகிறது; ஒரு மாதம் முழுதும் உபவாசம் செய்தால் எல்லா ஆன்மிக இலக்குகளும் நிறைவேறும்।

Verse 48

देवस्वापदिनादौ तु यावत्पवित्रद्वादशी । पवित्रद्वादशीपूर्वं यावच्छ्रवणद्वादशी

தேவஸ்வாப நாளிலிருந்து பவித்ரா த்வாதசி வரை; மேலும் பவித்ரா த்வாதசிக்கு முன்பிருந்து ஸ்ரவண த்வாதசி வரை—இதுவே கூறப்பட்ட விரதக் காலமாகும்।

Verse 49

महापाराकमेतद्धि द्वितीयं परिकीर्तितम् । श्रवणद्वादशीपूर्वं प्राप्ता चाश्विनद्वादशी

இதுவே இரண்டாம் ‘மஹாபாராக’ எனப் புகழப்படுகிறது; ஸ்ரவண த்வாதசிக்கு முன்பிருந்து தொடங்கி ஆஸ்வின த்வாதசி வரும் வரை।

Verse 50

महापाराक तृतीयं प्राज्ञैश्च समुदाहृतम् । आश्विनद्वादशी चादौ प्राप्ता देवसुबोधिनी

அறிஞர்கள் மகாபாராகத்தின் மூன்றாம் முறையென உரைத்துள்ளனர்—ஆஸ்வினி த்வாதசியிலிருந்து தொடங்கி தேவ-சுபோதினி (இறைவன் விழிப்பு நாள்) வரை நீடிக்கும்।

Verse 51

महापाराकमेतद्धि चतुर्थं परिकथ्यते । एतेषामेकमपि च नारी वा पुरुषोऽपि वा

இதுவே ‘மகாபாராகம்’ எனப்படும்; இது நான்காம் (விரத/அனுஷ்டான)மாகக் கூறப்படுகிறது. இவற்றில் ஒன்றையேனும் பெண் அல்லது ஆண் மேற்கொண்டால்,

Verse 52

यः करोति नरो भक्त्या स च विष्णुः सनातनः । इदं च सर्वतपसां महत्तप उदाहृतम्

பக்தியுடன் இதைச் செய்பவன் சனாதன விஷ்ணுவே எனக் கருதப்படுகிறான். இது எல்லாத் தவங்களையும் மிஞ்சும் மகத்தவம் என்று அறிவிக்கப்பட்டது।

Verse 53

दुष्करं दुर्लभं लोके चातुर्मास्ये मखाधिकम् । दिवसेदिवसे तस्य यज्ञायुतफलं स्मृतम्

இது உலகில் கடினமும் அரிதுமானது; சாத்துர்மாஸ்ய காலத்தில் யாகங்களையும் மிஞ்சியது. நாள்தோறும் இதன் பலன் பத்தாயிரம் யாகப் பலனுக்கு இணை எனச் சொல்லப்படுகிறது।

Verse 54

महत्तप इदं येन कृतं जगति दुर्लभम् । इदमेव महापुण्यमिदमेव महत्सुखम् । इदमेव परं श्रेयो महापाराकसेवनम्

இந்த மகத்தவத்தைச் செய்தவன் உலகில் அரிது. இதுவே மகாபுண்ணியம்; இதுவே மகாசுகம். இதுவே பரம நன்மை—மகாபாராக அனுஷ்டானம்.

Verse 55

नारायणो वसेद्देहे ज्ञानं तस्य प्रजायते । जीवन्मुक्तः स भवति महापातककारकः

நாராயணன் அவன் உடலில் வாசம் செய்ய, அவனுள் ஞானம் உதயமாகிறது. அவன் உயிரோடே முக்தன் ஆகிறான்—மகாபாதகங்களைச் செய்தவனாயினும் கூட।

Verse 56

तावद्गर्जंति पापानि नरकास्तावदेव हि । तावन्मायासहस्राणि यावन्मासो पवासकः

பாவங்கள் அவ்வளவு காலமே கர்ஜிக்கும்; நரகங்களும் அவ்வளவு காலமே—உண்மையாக. அதுபோல, உபவாச மாதம் நீடிக்கும் வரையிலே ஆயிரம் மாயை-மயக்கங்களும் நிலைக்கும்।

Verse 57

चातुर्मास्युपवासी यो यस्य प्रांगणिको भवेत् । सोऽपि हत्यासहस्राणि त्यक्त्वा निष्कल्मषो भवेत्

சாதுர்மாஸ்ய உபவாசம் கடைப்பிடித்து, ஒருவரின் இல்ல முற்றத்தில் பணியாளன்/ஆதரவு பெற்றவனாக இருப்பவனும், ஆயிரம் கொலைப் பாவங்களை விட்டு நிர்மலன் ஆகிறான்।

Verse 58

य इदं श्रावयेन्मर्त्यो यः पठेत्सततं स्वयम्

எந்த மனிதன் இதை ஓதச் செய்வானோ, அல்லது தானே இடையறாது இதை வாசிப்பானோ—

Verse 59

सोऽपि वाचस्पतिसमः फलं प्राप्नोत्यसंशयम्

அவனும் வாக்ஸ்பதி (பிருஹஸ்பதி) போன்ற பலனை அடைவான்—சந்தேகம் இல்லை।

Verse 60

इदं पुराणं परमं पवित्रं शृण्वन्गृणन्पापविशुद्धिहेतु । नारायणं तं मनसा विचिन्त्य मृतोऽभिगच्छत्यमृतं सुराधिकम्

இந்தப் புராணம் மிகப் பரிசுத்தமானது; இதைச் செவிமடுத்து பாராயணம் செய்வது பாபநீக்கத்திற்குக் காரணமாகும். மனத்தில் அந்த நாராயணனைத் தியானித்து உடலை விட்டு நீங்குபவன், தேவர்களையும் மீறிய அமரப் பதத்தை அடைகிறான்.

Verse 238

इति श्रीस्कान्दे महापुराण एकाशीतिसाहस्र्यां संहितायां षष्ठे नागरखण्डे हाटकेश्वरक्षेत्रमाहात्म्ये शेषशाय्युपाख्याने ब्रह्मनारदसंवादे चातुर्मास्यमाहात्म्ये तपोमहिमावर्णनं नामाष्टत्रिंशदुत्तरद्विशततमोऽध्यायः

இவ்வாறு ஸ்ரீ ஸ்கந்த மகாபுராணத்தின் எண்பத்தொன்றாயிரச் செய்யுட்கள் கொண்ட தொகுப்பில், ஆறாம் நாகரகண்டத்தில், ஹாடகேஸ்வர க்ஷேத்ரமாஹாத்ம்யம், சேஷசாயீ உபாக்யானம், பிரம்மா–நாரத உரையாடல், சாத்துர்மாஸ்ய மாஹாத்ம்யம் ஆகியவற்றில் ‘தபோமஹிமா வர்ணனம்’ எனும் 238ஆம் அதிகாரம் நிறைவு பெற்றது.