Adhyaya 59

Verse 1

। सूत उवाच । तस्मिन्क्षेत्रे रविः पूर्वं विदुरेण प्रतिष्ठितम् । शिवश्च परया भक्त्या तथा विष्णुर्द्विजोत्तमाः

சூதர் கூறினார்—ஓ த்விஜோத்தமர்களே, அந்த க்ஷேத்ரத்தில் முற்காலத்தில் விதுரர் ரவி தேவனை பிரதிஷ்டை செய்தார்; மேலும் பரம பக்தியால் சிவனையும் அதுபோல விஷ்ணுவையும் நிறுவினார்.

Verse 2

यस्तान्पूजयते भक्त्या मानुषो भक्तितस्ततः । स यास्यति परं स्थानं यज्ञैरपि सुदुर्लभम्

யார் மனிதராக இருந்து அந்த தேவதைகளை பக்தியுடன் வழிபடுகிறாரோ, அவர் அந்த பக்தியின் பலனால் பரம பதத்தை அடைவார்; அது யாகங்களாலும் மிக அரிது.

Verse 3

हस्तिनापुरसंस्थेन विदुरेण पुरा द्विजाः । गालवो मुनिशार्दूलः पृष्टः स्वगृहमागतः

ஓ த்விஜர்களே! முற்காலத்தில் ஹஸ்தினாபுரத்தில் வாழ்ந்த விதுரன், தன் இல்லத்திற்கு வந்த முனிஷார்தூலன் காளவனை வினவினான்।

Verse 4

अपुत्रस्य गतिर्लोके कीदृक्संजायते परे । एतन्मे पृच्छतो ब्रूहि कृत्वा सद्भावमुत्तमम्

புத்ரமில்லாத மனிதனின் நிலை இவ்வுலகில் எப்படிப்பட்டது? மறுலோகத்தில் அவனுக்கு என்ன ஆகும்? நான் உன்னதமான நேர்மை, பக்தியுடன் கேட்கிறேன்—எனக்குச் சொல்லுங்கள்।

Verse 5

गालव उवाच । अपुत्रस्य गतिर्नास्ति मृतः स्वर्गं न गच्छति । द्वादशानामपि तथा यद्येकोऽपि न विद्यते

காளவன் கூறினான்—புத்ரமில்லாதவனுக்கு (தர்மப்படி) உரிய கதி இல்லை; அவன் இறந்த பின் ஸ்வர்க்கம் செல்லான். அதுபோல பன்னிரண்டு வகை புத்ரர்களில் ஒன்றும் இல்லையெனில் இதுவே எனப்படுகிறது।

Verse 6

औरसः क्षेत्रजश्चैव क्रयक्रीतश्च पालितः । पौनर्भवः पुनर्दत्तः कुंडो गोलस्तथा परः । कानीनश्च सहोढश्च अश्वत्थो ब्रह्मवृक्षकः

ஔரசன், க்ஷேத்ரஜன், கிரயக்ரீதன், பாலிதன்; பௌனர்பவன், புனர்தத்தன், குண்டன், கோலன் மற்றும் மற்றவன்; காணீனன், ஸஹோடன்; அஷ்வத்தன், ப்ரஹ்மவ்ருக்ஷகன்—இவை சாஸ்திரத்தில் கூறிய புத்ரவகைகள்।

Verse 7

एतेषामपि यद्येकः पुरुषाणां न जायते । तन्नूनं नरके वासः पुंसंज्ञे वै प्रजायते

இவற்றிலும் மனிதனுக்கு ஒரு புத்ரனும் பிறக்காவிட்டால், ‘புருஷன்’ என அழைக்கப்படுபவனுக்கு நிச்சயமாக நரகவாசம் என விதிக்கப்பட்டுள்ளது என்று கூறப்படுகிறது।

Verse 8

सूत उवाच । तच्छ्रुत्वा वचनं तस्य गालवस्य महात्मनः । अपुत्रत्वात्परं दुःखं जगाम विदुरस्तदा

சூதர் கூறினார்—மகாத்மா காலவரின் வார்த்தைகளை கேட்டவுடன், விதுரன் அப்போது புத்திரமின்மையால் மிகுந்த துயரத்தில் ஆழ்ந்தான்।

Verse 9

तप्तस्तं गालवः प्राह मा त्वं दुःखपदं व्रज । मद्वाक्यात्पुत्रकं वृक्षं विष्णुसंज्ञं द्रुतं कुरु

கருணையால் உருகிய காலவர் கூறினார்—“நீ துயரநிலைக்கு செல்லாதே. என் வாக்கினால் இவ்விருட்சத்தை உடனே புத்திரனாக ஏற்று, ‘விஷ்ணு’ என்று பெயரிடு.”

Verse 10

तस्मात्प्राप्स्यसि निःशेषं फलं पुत्रसमुद्भवम् । गत्वा पुण्यतमे देशे रक्तशृंगस्य मूर्धनि

“ஆகையால் புத்திரப் பேற்றால் உண்டாகும் முழுப் பயனையும் நீ பெறுவாய்—மிகப் புனிதமான அந்த நாட்டில், ரக்தச்ருங்க மலைச் சிகரத்திற்குச் சென்றால்.”

Verse 11

हाटकेश्वरजे क्षेत्रे सर्ववृद्धिशुभोदये । तस्य तद्वचनं श्रुत्वा विदुरस्तत्क्षणाद्ययौ

ஹாடகேஸ்வரர் திருத்தலத்தில்—எல்லா வளமும் நன்மையும் மலரும் இடத்தில்—அவ்வார்த்தைகளை கேட்ட விதுரன் உடனே புறப்பட்டான்।

Verse 12

तत्स्थानं गालवोद्दिष्टं हर्षेण महतान्वितः । तत्राश्वत्थतरुं स्थाप्य पुत्रत्वे चाभिषेच्य च

காலவர் சுட்டிய இடத்தை அடைந்து, பேரானந்தம் நிறைந்து, அங்கே அச்வத்த மரத்தை நிறுவி, அதை புத்திரநிலையாக அபிஷேகம் செய்தான்।

Verse 13

वैवाहिकेन विधिना कृतकृत्यो बभूव ह । ततो बभ्राम तत्क्षेत्रं तीर्थयात्रापरायणः

திருமண விதிமுறையின்படி உரிய சடங்கை நிறைவேற்றி அவர் கடமை நிறைவேற்றியவரானார். பின்னர் தீர்த்தயாத்திரையில் ஈடுபட்டு அந்தப் புனிதக் க்ஷேத்திரத்தில் சுற்றி, தீர்த்தங்களைத் தரிசித்தார்.

Verse 15

स दृष्ट्वा कुरुवृद्धस्य कीर्तनानि महात्मनः । ततश्चक्रे मतिं तत्र दिव्यप्रासादकर्मणि

குருகுலத்தின் அந்த மகாத்மா முதியவரின் புகழ்பாடல்களையும் புகழ்மிக்க செயல்களையும் கண்டு, அங்கேயே தெய்வீகப் பிராசாதம் (ஆலயம்) அமைக்கும் தீர்மானம் செய்தார்.

Verse 16

ततो माहेश्वरं लिंगं वटाधस्ताद्विधाय सः । विष्णुं च स्थापयामास अश्वत्थस्य तरोरधः

பின்னர் அவர் ஆலமரத்தின் கீழ் மாஹேஸ்வர லிங்கத்தைப் பிரதிஷ்டை செய்து, அரசமரத்தின் (அச்வத்த) கீழ் விஷ்ணுவையும் நிறுவினார்.

Verse 17

निवेश्य च तथा दिव्यं ब्राह्मणेभ्यो न्यवेदयत् । एतद्देवत्रयं क्षेत्रे युष्माकं हि मया कृतम् । भवद्भिः सकला चास्य चिन्ताकार्या सदैव हि

இவ்வாறு தெய்வீகப் பிரதிஷ்டைகளைச் செய்து அவர் பிராமணர்களிடம் தெரிவித்தார்— “இந்தக் க்ஷேத்திரத்தில் உள்ள இந்த தேவத்திரயத்தை நான் உங்களுக்காக நிறுவினேன். ஆகவே நீங்கள் அனைவரும் இதன் முழுக் கவனமும் பராமரிப்பும் எப்போதும் செய்ய வேண்டும்.”

Verse 18

ब्राह्मणा ऊचुः । वयमस्य करिष्यामो यात्राद्याः सकलाः क्रियाः

பிராமணர்கள் கூறினர்— “இதற்கான யாத்திரை முதலான அனைத்து கிரியைகளையும், தேவையான எல்லா விதிகளையும் நாங்கள் தினமும் முறையாகச் செய்வோம்.”

Verse 19

तथा वंशोद्भवा ये च पुत्राः पौत्रास्तथापरे । करिष्यंति क्रियाः सर्वास्त्वं गच्छ स्वगृहं प्रति

அவ்வாறே எங்கள் வம்சத்தில் பிறந்த மகன்களும் பேரன்களும், பின்னரும் வருபவர்களும் எல்லா கிரியைகளையும் செய்வார்கள். நீ இப்போது உன் இல்லத்திற்குச் செல்.

Verse 20

ततो जगाम विदुरः स्वपुरं प्रति हर्षितः । कृतकृत्यो द्विजास्ते च चक्रुर्वाक्यं तदुद्भवम्

அப்போது விதுரன் மகிழ்ச்சியுடன் தன் நகரை நோக்கிப் புறப்பட்டான். அந்தத் த்விஜப் பிராமணர்களும் கடமை நிறைவேறியவர்களாய், அப்புனித நிகழ்வுக்கேற்ற சொற்களை உரைத்தனர்.

Verse 21

माघमासस्य सप्तम्यां सूर्यवारेण यो नरः । पूजयेद्भास्करं तत्र स याति परमां गतिम्

மাঘ மாதத்தின் சப்தமி திதி ஞாயிற்றுக்கிழமையாய் வந்தால், அந்தப் புனிதத் தலத்தில் பாஸ்கரனை (சூரியதேவனை) வழிபடுகிறவன் பரம கதியை அடைவான்.

Verse 22

शिवं वा सोमवारेण शुक्लाष्टम्यां विशेषतः । शयने बोधने विष्णुं सम्यक्छ्रद्धासमन्वितः

அல்லது திங்களன்று—சிறப்பாக சுக்லபட்ச அஷ்டமியில்—சிவனை வழிபட வேண்டும்; மேலும் விஷ்ணுவின் ‘சயனம்’ மற்றும் ‘போதனம்’ விரதக் காலங்களில் உறுதியான சரியான பக்தியுடன் விஷ்ணுவை ஆராதிக்க வேண்டும்.

Verse 23

तस्मात्सर्वप्रयत्नेन देवानां तत्त्रयं शुभम् । पूजनीयं विशेषेण नरैः स्वर्गतिमीप्सुभिः

ஆகையால் எல்லா முயற்சியுடனும் அந்தத் தேவர்களின் மங்களமான திரயத்தைக் குறிப்பாக வழிபட வேண்டும்; குறிப்பாக ஸ்வர்ககதியை நாடும் மனிதர்கள் அவ்வாறு செய்ய வேண்டும்.

Verse 24

तत्र सिद्धिं गताः पूर्वं मुनयः संशितव्रताः । विदुरेश्वरमाराध्य शतशोऽथ सहस्रशः

அங்கே முற்காலத்தில் உறுதியான விரதமுடைய முனிவர்கள் விதுரேஸ்வரனை ஆராதித்து நூற்றுக்கணக்காகவும் ஆயிரக்கணக்காகவும் சித்தியை அடைந்தனர்।

Verse 25

ततस्तत्सिद्धिदं ज्ञात्वा लिंगं वै पाकशासनः । पांसुभिः पूरयामास यथा कश्चिन्न बुध्यते

அந்த லிங்கம் சித்தி அளிப்பது என அறிந்த பாகசாசனன் (இந்திரன்) அதைத் தூசியால் நிரப்பி மூடினான்; யாரும் அறியாதபடி.

Verse 26

कस्यचित्त्वथ कालस्य विदुरस्तत्र चागतः । दृष्ट्वा लोपगतं लिंगं दुःखेन महतान्वितः

சில காலத்திற்குப் பின் விதுரன் அங்கே வந்தான்; லிங்கம் மறைந்திருப்பதைக் கண்டு மிகுந்த துயரத்தில் ஆழ்ந்தான்।

Verse 27

एतस्मिन्नेव काले तु वागुवाचाशरीरिणी । मा त्वं कुरु विषादं हि लिंगार्थे विदुराधुना

அதே நேரத்தில் உடலற்ற வாக்கு கூறியது—“விதுரா, இப்போது லிங்கத்திற்காக வருந்தாதே.”

Verse 28

योऽयं स दृश्यते वालो वटस्तस्य तले स्थिता । देवद्रोणिः सुरेशेन पांसुभिः परिपूरिता

“நீ காணும் அந்த இளம் ஆலமரம் கீழே தேவத்ரோணி உள்ளது; தேவர்களின் தலைவர் (இந்திரன்) அதைத் தூசியால் நிரப்பியுள்ளான்.”

Verse 29

ततो गजाह्वयात्तूर्णं समानीय धनं बहु । शोधयामास तत्स्थानं दिवारात्रमतन्द्रितः

பின்னர் அவர் கஜாஹ்வயம் (ஹஸ்தினாபுரம்) இலிருந்து விரைவாக மிகுந்த செல்வமும் பொருட்களும் கொண்டு வந்து, அந்த இடத்தை பகல்-இரவு சோர்வின்றி தூய்மைப்படுத்தினார்।

Verse 30

ततो विलोक्य तान्देवान्हर्षेण महतान्वितः । प्रासादं निर्ममे तेषां योग्यं साध्वभिसंस्थितम्

அதன்பின் அந்த தேவர்களை நோக்கி அவர் பேரானந்தம் கொண்டார்; அவர்களுக்கு ஏற்றவாறு நன்கு திட்டமிட்டு உறுதியாக நிறுவப்பட்ட பிராசாதம் போன்ற ஆலயத்தை அமைத்தார்।

Verse 31

कैलासशिखराकारं भास्करार्थे महामुनिः । जटामध्यगतं दृष्ट्वा वटस्य च महेश्वरम्

சூரியாராதனைக்காக அந்த மகாமுனி, ஜடைகளின் நடுவில் அமைந்து ஆலமரத்தில் விளங்கும் மகேஸ்வரனைத் தரிசித்து, அவரை கைலாசச் சிகரம்போன்ற வடிவமாக பக்தியுடன் மனத்தில் உருவாக்கினார்।

Verse 32

प्रासादं नाकरोत्तत्र लिंगं यावन्न चालयेत् । वासुदेवस्य योग्यां च कृत्वा शालां बृहत्तराम्

அங்கே லிங்கம் அசைய வேண்டாத வரையில் அவர் பிராசாதத்தை எழுப்பவில்லை; மேலும் வாசுதேவருக்காக ஏற்ற விசாலமான மண்டபத்தையும் அமைத்தார்।

Verse 33

दत्त्वा वृत्तिं च संहृष्टो ब्राह्मणेभ्यो निवेद्य च । जगाम स्वाश्रमं भूयो विप्रानामंत्र्य तांस्ततः

பிராமணர்களுக்கு வாழ்வாதார உதவியை அளித்து, மகிழ்ச்சியுடன் முறையாக அர்ப்பணித்து, பின்னர் அந்த விப்ரர்களிடம் விடைபெற்று அவர் மீண்டும் தன் ஆசிரமத்திற்குச் சென்றார்।