Adhyaya 253

Verse 1

शूद्र उवाच । पार्वतीकुपिता देवी कथं देवेन शूलिना । प्रसादं च गता शप्त्वा यत्कोपात्क्षुभ्यते जगत्

சூத்ரன் கூறினான்—கோபமுற்ற பார்வதி தேவி, திரிசூலதாரியான தேவனுடன் எவ்வாறு மீண்டும் பிரசன்னமானாள்? மேலும் சாபம் உரைத்த பின், அவள் கோபத்தால் உலகம் கலங்கும் போது, அவள் எவ்வாறு மீண்டும் அருள்நிலைக்கு வந்தாள்?

Verse 2

कथं स भगवान्रुद्रो भार्याशापमवाप ह । वैकृतं रूपमासाद्य पुनर्दिव्यं वपुः श्रितः

அந்த பகவான் ருத்ரன் மனைவியின் சாபத்திற்கு எவ்வாறு ஆளானான்? விகாரமான உருவம் எடுத்த பின், அவன் எவ்வாறு மீண்டும் தெய்வீக உடலை அடைந்தான்?

Verse 3

गालव उवाच । देवा रूपाण्यदृश्यानि कृत्वा देव्या महाभयात् । मनुष्यलोके सकले प्रतिमासु च संस्थिताः

காலவன் கூறினான்—தேவியின் பெரும் அச்சத்தால் தேவர்கள் தங்கள் உருவங்களை மறைத்துக் கொண்டு, மனித உலகமெங்கும் பிரதிமைகளில் தங்கினர்.

Verse 4

तेषामपि प्रसन्ना साऽनुग्रहं समुपाकरोत् । विष्णुस्तुता महाभागा विश्वमाताऽघनाशिनी

அவர்களிடமும் மகிழ்ந்து அவள் கருணையுடன் அருளை வழங்கினாள். விஷ்ணுவால் ஸ்துதிக்கப்பட்ட அந்த மகாபாக்யவதி உலகமாதா பாபநாசினியாக ஆனாள்.

Verse 5

तेषां बलाच्च पार्वत्याः शापभारेण यन्त्रितः । तां नित्यमेवानुनयन्नृचे सोवाच शंकरम्

அவர்களின் வற்புறுத்தலாலும் பார்வதியின் சாபப் பாரத்தால் கட்டுப்பட்டவனாகவும் இருந்து, அவளை எப்போதும் சமாதானப்படுத்த முயன்றான். பின்னர் ஒரு ருச்சால் சங்கரனை நோக்கி உரைத்தான்.

Verse 6

एते देवा विश्व पूज्या विश्वस्य च वरप्रदाः । मत्प्रसादाद्भविष्यंति भक्तितस्तोषिता नरैः

இந்த தேவர்கள் உலகமெங்கும் பூஜிக்கப்படுவார்கள்; உலகிற்கு வரங்களை அளிப்பார்கள். என் அருளால் மனிதர்களின் பக்தியால் அவர்கள் திருப்தியடைவார்கள்.

Verse 7

त्वामृते मम कर्मेदं कृतं साधुविनिन्दितम् । वेद्यां विवाह काले च प्रत्यक्षं सर्वसाक्षिकम्

உன்னைத் தவிர என் இந்தச் செயல் செய்திருந்தால் அது சான்றோர் கூட கண்டித்திருப்பார்கள். வேதியிலும் திருமண நேரத்திலும் நீ நேரில் அனைத்திற்கும் சாட்சியாக இருந்தாய்.

Verse 8

यत्सप्तमंडलानां च गमनं च करार्पणम् । वह्निश्च वरुणः कृष्णो देवताश्च सवल्लभाः

அதாவது ஏழு மண்டலங்களைச் சுற்றிச் செல்லுதல், மேலும் கரார்ப்பணம் (கைபிடித்தல்/கன்னியாதானம்) என்னும் விதி. அங்கே அக்னி, வருணன், கிருஷ்ணன் மற்றும் பிற அன்புத் தெய்வங்கள் சாட்சிகளாகவும் சக்திகளாகவும் உள்ளனர்.

Verse 9

चतुर्दिक्ष्वंग संयुक्ता देवब्राह्मणसंयुताः । एतेषामग्रतो दिब्यं कृत्वा त्वं जनसंसदि

நான்கு திசைகளிலும் விதியின் அங்கங்கள் முறையாக அமைந்து, தேவர்கள் மற்றும் பிராமணர்களுடன் கூடி—அவர்களின் முன்னிலையில் நீ மக்கள் சபையில் தெய்வீகக் கிரியையை நிகழ்த்தினாய்।

Verse 10

प्रमादात्सत्त्वमापन्नो व्यभिचारं कथं कृथाः । गुरुवोऽपि न सन्मार्गे प्रवर्त्तंते जनौघवत्

நல்ல சாத்த்விகப் பண்பு பெற்றிருந்தும், கவனக்குறைவால் நீ எவ்வாறு தவறைச் செய்வாய்? ஆசான்களும் மக்கள் வெள்ளம்போல் இழுத்துச் செல்லப்பட்டு சன்மார்க்கத்தில் நடக்காமல் போகலாம்—ஆகவே விழிப்புடன் இரு।

Verse 11

निग्राह्याः सर्वलोकेषु प्रबुद्धैः श्रूयते श्रुतौ । पुत्रेणापि पिता शास्यः शिष्येणापि गुरुः स्वयम्

வேதச் ச்ருதியில் விழித்தோர் கூறுவது: எல்லா உலகங்களிலும் தவறுசெய்வோர் கட்டுப்படுத்தப்பட வேண்டும். மகனும் தந்தையைத் திருத்தலாம்; சீடனும் தன் ஆசானைத் திருத்தலாம்।

Verse 12

क्षत्रियैर्ब्राह्मणः शास्यो भार्यया च पतिस्तथा । उन्मार्गगामिनं श्रेष्ठमपि वेदान्तपारगम्

ஒரு பிராமணன் தவறான வழியில் சென்றால் க்ஷத்திரியரும் அவனைத் திருத்த வேண்டும்; அதுபோல் மனைவியும் கணவனை—அவன் தவறுவழி நடந்தால், அவன் மேன்மையானவனாகவும் வேதாந்தத்தில் தேர்ந்தவனாகவும் இருந்தாலும்।

Verse 13

नीचैरपि प्रशास्येत श्रुतिराह सनातनी । सन्मार्ग एव सर्वत्र पूज्यते नापथः क्वचित्

சனாதன ச்ருதி கூறுகிறது: தாழ்ந்த நிலையினராலும் திருத்தப்படலாம். எங்கும் சன்மார்க்கமே போற்றப்படுகிறது; குபாதை எங்கும் அல்ல।

Verse 14

येन स्वकुलजो धर्मस्त्यक्तः स पतितो भवेत् । मृतश्च नरकं प्राप्य दुःखभारेण युज्यते

தன் குலத்தில் வந்த தர்மத்தைத் துறப்பவன் பத்திதனாகிறான்; இறந்தபின் நரகத்தை அடைந்து துயரத்தின் பாரத்தால் நெருக்கப்பட்டு கட்டுண்டவனாய் இருப்பான்.

Verse 15

धर्मं त्यजति नास्तिक्याज्ज्ञातिभेदमुपागतः । स निग्राह्यः सर्वलोकैर्मनुधर्मपरायणैः

நாத்திகத்தால் தர்மத்தைத் துறந்து உறவினரிடையே பிளவுக்குள் விழும்வனை, மனுதர்மத்தில் பற்றுடைய அனைவரும் கட்டுப்படுத்த வேண்டும்.

Verse 16

कुलधर्माञ्ज्ञातिधर्मान्देशधर्मान्महेश्वर । ये त्यजंति च तेऽवश्यं कुलाच्च पतिता जनाः

மகேஸ்வரா! குலதர்மம், உறவுத் தர்மம், தேசதர்மம் ஆகியவற்றைத் துறப்போர் நிச்சயமாகப் பத்திதராவர்; தம் சமூகத்திலிருந்தும் வீழ்வர்.

Verse 17

अग्नित्यागो व्रतत्यागो वचनत्याग एव च । धर्मत्यागो नैव कार्यः कुर्वन्पतित एव हि

அக்னியைத் துறத்தலும், விரதத்தைத் துறத்தலும், சொன்ன வாக்கைத் துறத்தலும் நிகழ்ந்தாலும், தர்மத்தைத் துறக்கக் கூடாது; தர்மத்தை விட்டவன் நிச்சயமாகப் பத்திதனே.

Verse 18

न पिता न च ते माता न भ्राता स्वजनोऽपि च । पश्यते तव वार्तां च अस्पृश्यस्त्वमदन्विषम्

உன் தந்தையும் அல்ல, தாயும் அல்ல, சகோதரனும் அல்ல, சொந்தங்களும் அல்ல—யாரும் உன்னை நோக்கமாட்டார்கள், உன் செய்தியையும் விசாரிக்கமாட்டார்கள்; நீ அஸ்பிருஷ்யனாகிறாய், எவரும் எடுத்துக்கொள்ளாத விஷம்போல்.

Verse 19

अस्थिमालाचिताभस्म जटाधारी कुचैलवान् । चपलो मुक्तमर्यादस्तस्थुं नार्हसि मेऽग्रतः

எலும்புமாலை அணிந்து, சுடுகாட்டு சாம்பலால் பூசப்பட்டு, சடையுடன் கிழிந்த ஆடையணிந்து—அமைதியற்றவனாய் எல்லா மரியாதையும் கைவிட்டவனாய்—என் முன்னே நிற்கத் தகுதியற்றவன் நீ.

Verse 20

अब्रह्मण्योऽव्रती भिक्षुर्दुष्टात्मा कपटी सदा । नार्हसि त्वं मम पुरः संभाषयितुमीश्वर

நீ பிராமணர்க்கு உற்ற நண்பன் அல்ல; விரதமற்றவன்; பெயர்க்கே பிச்சைக்காரன், உள்ளத்தில் தீயவன், எப்போதும் வஞ்சகன். ஓ ஈசுவரா, என் முன்னே பேசத் தகுதியற்றவன் நீ.

Verse 21

एवं सा रुदती देवी बाष्पव्याकुललोचना । महादुःखयुतैवासीद्देवेशेऽनुनयत्यपि

இவ்வாறு தேவி அழுதாள்; கண்ணீரால் அவளது கண்கள் கலங்கின. தேவர்களின் தலைவனை சமாதானப்படுத்த முயன்றபோதும், அவள் பேர்துயரால் மூழ்கியே இருந்தாள்.

Verse 22

पुनरेव प्रकुपिता हरं प्रोवाच भामिनी । तवार्जवं न हृदये काठिन्यं वेद्मि नित्यदा

மீண்டும் சினந்த அந்தப் பெண் ஹரனை நோக்கி கூறினாள்—“உன் இதயத்தில் நேர்மை எனக்கு தெரியவில்லை; எப்போதும் உன்னில் கடினத்தன்மையே நான் காண்கிறேன்.”

Verse 23

ब्राह्मणैस्त्वासुरैरुक्तं तन्मृषा प्रतिभाति मे । यस्मान्मयि महादुष्टभाव एव कृतस्त्वया

அந்தப் பிராமணர்கள்—அசுர மனப்பான்மையுடன்—சொன்னது எனக்கு பொய்யெனத் தோன்றுகிறது; ஏனெனில் நீ என்னிடமே மிகக் கொடிய சந்தேகத்தை உறுதியாக வைத்துள்ளாய்.

Verse 24

ब्राह्मणा वंचिता यस्माद्ब्राह्मणैस्त्वं हनिष्यसे । एवमुक्त्वा भगवती पुनराह न किञ्चन

“பிராமணர்கள் ஏமாற்றப்பட்டதால், பிராமணர்களாலேயே நீ கொல்லப்படுவாய்.” என்று கூறி, பகவதி மீண்டும் ஒன்றும் சொல்லவில்லை.

Verse 25

ईशः प्रसन्नवदनामुपचारैरथाकरोत् । शनैर्नीतिमयैर्वाक्यैर्हेतुमद्भिर्महेश्वरः

அப்போது ஈசன் மகேஸ்வரன் மென்மையான உபசாரங்களால் அவளது முகத்தை அமைதியுறச் செய்து, மெதுவாக நீதியும் தர்மமும் நிறைந்த காரணமுள்ள சொற்களால் அவளை உரைத்தான்.

Verse 26

प्रसन्नलोचनां ज्ञात्वा किंचित्प्राह हरस्ततः । कोपेन कलुषं वक्त्रं पूर्णचन्द्र समप्रभम्

அவளது கண்கள் சற்றே மென்மையடைந்ததை அறிந்து ஹரன் சிறிது பேசினான்; ஆயினும் அவளது முகம்—பௌர்ணமி நிலவைப் போல ஒளிர்ந்தாலும்—கோபத்தால் இன்னும் மங்கியது.

Verse 27

कस्मात्त्वं कुरुषे भद्रे युक्तमेव वचो न ते । सर्वभूतदया कार्या प्राणिनां हि हितेच्छया

“அம்மையே, நீ ஏன் இப்படிப் பேசுகிறாய்? உன் சொற்கள் முற்றிலும் பொருத்தமானவை அல்ல. எல்லா உயிர்களின் நலனைக் கருதி, எல்லா பூதங்களிடமும் கருணை கடைப்பிடிக்க வேண்டும்.”

Verse 28

यद्यपीष्टो हि यस्यार्थो न कार्यं परपीडनम् । जगत्सर्वं सुतप्रायं तवास्ति वरवर्णिनि

“தன் விரும்பிய நோக்கம் இருந்தாலும், பிறரைத் துன்புறுத்தக் கூடாது. அழகிய அங்கங்களையுடையவளே, இந்த உலகமெல்லாம் உனக்குப் பிள்ளைபோல் உள்ளது.”

Verse 29

जगत्पूज्या त्वमेवैका सर्वरूपधरानघे । मया यदि कृतं कर्मावद्यं देव हिताय वै

ஹே அனகே, எல்லா ரூபங்களையும் தரித்தவளே! உலகமெங்கும் வணங்கப்படுவது நீயே ஒருத்தி. என்னால் ஏதேனும் குற்றமான செயல் நிகழ்ந்திருந்தால், அது உண்மையிலே தேவர்களின் நலனுக்காகவே ஆகும்.

Verse 30

तथाप्येवं तव सुतो भविष्यति न संशयः । अथवा मम सर्वेभ्यः प्राणेभ्योऽपि गरीयसी

இருப்பினும் இவ்வாறே நிகழும்—உனக்கு மகன் நிச்சயமாகப் பிறப்பான்; இதில் ஐயமில்லை. மேலும், நீ எனக்கு என் உயிர்மூச்சுகள் அனைத்தையும் விடவும் மேலான பிரியமானவள்.

Verse 31

यदिच्छसि तथा कुर्यां तथा तव मनोरथान् । प्रसन्नवदना भूत्वा कथयस्व वरानने

நீ விரும்புவது எதுவோ அதையே நான் செய்வேன்; அதுபோல உன் மனோரதங்களும் நிறைவேறும். ஹே வரானனே, மகிழ்ந்த முகத்துடன் நீ நாடும் வரங்களைச் சொல்வாயாக.

Verse 32

इत्युक्ता सा भगवती पुनराह महेश्वरम् । चातुर्मास्ये च संप्राप्ते महाव्रत धरो यदि

இவ்வாறு கூறப்பட்டபின் அந்த பகவதி மீண்டும் மகேஸ்வரனை நோக்கி உரைத்தாள்—“புனித சாத்துர்மாஸ்ய காலம் வந்தபோது, ஹே மகாவிரததாரி, நீர் யாவிடில்…”

Verse 33

देवतानां च प्रत्यक्षं तांडवं नर्तसे यदि । पारयित्वा व्रतं सम्यग्ब्रह्मचर्यं महेश्वर

“தேவர்களின் நேரடி முன்னிலையில் நீர் தாண்டவம் ஆடினால்; மேலும் ஹே மகேஸ்வரா, பிரம்மச்சரியத்துடன் அந்த விரதத்தை முறையாக நிறைவேற்றி…”

Verse 34

मत्प्रीत्यै यदि देहार्थं वैष्णवं च प्रयच्छसि । शापस्यानुग्रहं कुर्यां प्रसववदना सती

என் பிரீதிக்காக உடல் நலனுக்குரிய வைஷ்ணவத் தன்மை கொண்ட வரத்தை நீ அளித்தால், நான்—பிரசவிக்கவிருக்கும் தாய்போல் முகமுடைய சதி—அந்த சாபத்தை அருளாக மாற்றுவேன்।

Verse 35

नान्यथा मम चित्तं त्वां विश्वासमनुगच्छति । तच्छ्रुत्वा भगवांस्तुष्टस्तथेति प्रत्युवाच ताम्

இதல்லாமல் என் உள்ளம் உம்மீது நம்பிக்கையுடன் செல்லாது. இதைக் கேட்ட பகவான் மகிழ்ந்து அவளிடம்—“ததாஸ்து” என்று பதிலளித்தார்।

Verse 36

सापि हृष्टा भगवती शापस्यानुग्रहे वृता

அந்த பகவதியும் மகிழ்ந்து, சாபத்தை அருளாக மாற்றும் உறுதியில் நிலைத்தாள்।

Verse 37

इदं पुराणं मनुजः शृणोति श्रद्धायुक्तो भेदबुद्ध्या दृढत्वम् । तस्या वश्यं जीवितं सर्वसिद्धं मर्त्याः सत्यात्तच्छ्रयत्वं प्रयांति

நம்பிக்கையுடன் இந்தப் புராணத்தைச் செவி கொண்டு, தெளிவான விவேகப் பிரித்தறிவில் உறுதியடையும் மனிதன், வாழ்வின் மீது ஆட்சி மற்றும் எல்லாச் சித்திகளின் நிறைவை அடைகிறான்; சத்தியத்தின் வலிமையால் மானிடர் அந்தப் பரம ஆதாரத்தில் சரணடைகிறார்கள்।

Verse 253

इति श्रीस्कांदे महापुराण एकाशीतिसाहस्र्यां संहितायां षष्ठे नागरखण्डे हाटकेश्वरक्षेत्रमाहात्म्ये शेषशाय्युपाख्याने ब्रह्मनारदसंवादे चातुर्मास्यमाहात्म्ये शंकरकृतपार्वत्यनुनयो नाम त्रिपंचाशदुत्तरद्विशततमोऽध्यायः

இவ்வாறு ஸ்ரீ ஸ்கந்த மகாபுராணத்தின் எண்பத்தொன்றாயிரச் செய்யுள் கொண்ட (ஏகாஷீதிஸாஹஸ்ரீ) ஸம்ஹிதையின் ஆறாம் நாகரகண்டத்தில், ஹாடகேஸ்வரக் க்ஷேத்ரமாஹாத்ம்யத்தின் சேஷசாயீ உபாக்யானத்தில், பிரம்மா–நாரத உரையாடலின் சாத்துர்மாஸ்ய மாஹாத்ம்யத்தில் “சங்கரன் பார்வதியை சமாதானப்படுத்துதல்” எனும் 253ஆம் அத்தியாயம் நிறைவுற்றது।