Adhyaya 229

Verse 1

सूत उवाच । एतस्मिन्नंतरे शम्भुर्गणैः सर्वैः समावृतः । इन्द्राद्यैश्च सुरैः सर्वेः क्रोधसंरक्तलोचनः । जगाम वृषमारुह्य पुरीं चैवामरावतीम्

சூதர் கூறினார்—அந்நேரத்தில் சம்பு, எல்லா கணங்களாலும் சூழப்பட்டவராய், இந்திரன் முதலிய தேவர்களுடன், கோபத்தால் சிவந்த கண்களுடன், ரிஷபத்தில் ஏறி அமராவதி நகரத்திற்குச் சென்றார்.

Verse 2

अंधकोऽपि समालोक्य संप्राप्तां देववाहिनीम् । सगणां च महादेवं परितोषं परं गतः

அந்தகனும் தேவர்களின் படை வந்ததைப் பார்த்து, கணங்களுடன் கூடிய மகாதேவனைத் தரிசித்து, பேரானந்தமும் மிகுந்த திருப்தியும் அடைந்தான்.

Verse 3

निश्चक्रामाथ युद्धाय बलेन चतुरंगिणा । वरं स्यंदनमारुह्य सुश्वेताश्ववहं शुभम्

பின்பு அவன் நான்கு அங்கங்களுடைய படையுடன் போருக்குப் புறப்பட்டான். மங்களமான, ஒளிரும் வெள்ளை குதிரைகள் இழுக்கும் சிறந்த தேரில் ஏறினான்.

Verse 4

ततः समभवद्युद्धं देवानां दानवैः सह । गणैश्च विकृताकारैर्मृत्युं कृत्वा निवर्तनम्

அதன்பின் தேவர்கள் மற்றும் தானவர்கள் இடையே, மேலும் விகாரமான அச்சுறுத்தும் உருவமுடைய கணங்களுடனும் கடும் போர் எழுந்தது; அங்கே பின்வாங்குதல் என்பது மரணத்தையே வரித்தல் போல இருந்தது.

Verse 6

एकवर्षसहस्रांतं यावद्युद्धमवर्तत । दिनेदिने क्षयं यांति तत्र देवा न दानवाः । ततो वर्षसहस्रांते संक्रुद्धः शशिशेखरः । त्रिशूलेन समुद्यम्य स्वहस्तेन व्यभेदयत्

முழு ஆயிரம் ஆண்டுகள் போர் நீடித்தது. நாள்தோறும் அங்கே தேவர்களே சோர்ந்தனர்; தானவர்கள் அல்ல. பின்னர் ஆயிரம் ஆண்டுகளின் முடிவில் சந்திரசேகரப் பெருமான் கோபித்து, திரிசூலத்தை உயர்த்தி தன் கையாலேயே அவனைத் துளைத்தார்.

Verse 7

स विद्धोऽपि स्वयं तेन त्रिशूलेन महासुरः । ब्रह्मणो वरमाहात्म्यान्नैव प्राणैविर्युज्यते

அந்தத் திரிசூலால் குத்தப்பட்டபோதும் அந்த மகாசுரன் உயிர்வாயுவை இழக்கவில்லை; பிரம்மாவின் வரத்தின் மகிமையாலே அது நிகழ்ந்தது.

Verse 8

ततो भूयोऽपि चोत्थाय चक्रे युद्धं महात्मना । जघान च स संक्रुद्धो विशेषेण बहून्गणान्

பின்னர் அவன் மீண்டும் எழுந்து அந்த மகாத்மப் பெருமானுடன் போரைத் தொடங்கினான்; கோபத்தில் குறிப்பாக பல கணங்களை வீழ்த்தினான்.

Verse 9

शंकरं ताडयामास गदाघातैर्मुहुर्मुहुः

அவன் மீண்டும் மீண்டும் கதையின் அடிகளால் சங்கரனைத் தாக்கினான்.

Verse 10

एवं वर्षसहस्रांतमभूत्सार्द्धं पिनाकिना । रौद्रं युद्धमन्धकस्य सर्वलोकभयावहम्

இவ்வாறு ஆயிரம் ஆண்டுகளுக்கும் மேலாக பினாகதாரி பரமன் சிவனுடன் அந்தகனின் கொடுஞ்சண்டை நீடித்தது; அது எல்லா உலகங்களுக்கும் அச்சமூட்டியது।

Verse 11

त्रिशूलभिन्नो दैत्यः स यदा मृत्युं न गच्छति । उत्थायोत्थाय कुरुते प्रहारान्गदया बली

திரிசூலத்தால் பிளக்கப்பட்டபோதும் அந்த வலிமைமிக்க அசுரன் மரணமடையவில்லை; மீண்டும் மீண்டும் எழுந்து கதையால் அடிகள் கொடுத்தான்।

Verse 12

तथा तं शंकरो ज्ञात्वा मृत्युना परिवर्जितम् । ब्रह्मणो वरदानेन सर्वेषां च दिवौकसाम्

பிரம்மாவின் வரத்தால் மரணம் அணுகாதவனாகவும், எல்லாத் தேவர்களுக்கும் துன்பமளிப்பவனாகவும் அவனை அறிந்து சங்கரன் அவன் மரணமின்மையை உணர்ந்தான்।

Verse 13

ततो निर्भिद्य शूलाग्रैः प्रोत्क्षिप्य गगनांगणे । छत्रवद्धारयामास लंबमानमधोमुखम् । अक्षरद्रुधिरं भूमौ गात्रेभ्यो वर्ष्मसंभवम्

அப்போது சிவன் திரிசூலத்தின் முனைகளால் அவனைத் துளைத்து, வெளி வானில் எறிந்து, குடைபோல் மேலே தாங்கினார்; அவன் தலைகீழாகத் தொங்க, அவன் அங்கங்களில் இருந்து உண்டான இரத்தம் இடையறாது பூமியில் சொட்டியது।

Verse 14

यावद्वर्षसहस्रांते चर्मास्थि स्नायुरेव च । धातुत्रयं स्थितं तस्य नष्टमन्यच्चतुष्टयम्

ஆயிரம் ஆண்டுகளின் முடிவில் அவனில் தோல், எலும்பு, நரம்புத்தசை (ச்நாயு) மட்டுமே மீந்தன; மூன்று தாதுக்கள் நிலைத்தன, மற்ற நான்கு அழிந்தன।

Verse 15

स ज्ञात्वा बल संहीनमात्मानं धातुसंक्षयात् । सामोपायं ततश्चके स्तुत्वा सार्धं पिनाकिना

உடல் தாதுக்கள் சிதைவால் தன்னை வலியற்றவன் என அறிந்து, பின்னர் சமாதான வழியை ஏற்று, பினாகி சிவன் முன்னிலையில் புகழ்ந்து பாடினான்।

Verse 16

अन्धक उवाच । न त्वं देवो मया ज्ञातो वाग्दुष्टेन दुरात्मना । ईदृग्वीर्यसमोपेतस्तद्युक्तं भवता कृतम्

அந்தகன் கூறினான்—தீய மொழியுடைய துர்மனத்தனாகிய நான் உம்மைத் தேவனென அறியவில்லை. இத்தகைய வீரியமுடைய நீர் செய்தது உமக்கே உரியது.

Verse 17

अनुरूपं मदांधस्याविवेकस्य सुरोत्तम । स्ववीर्यमदयुक्तस्य विवेक रहितस्य च

தேவர்களில் சிறந்தவரே! மயக்கத்தால் குருடனாய், விவேகமற்றவனாய், தன் வீரிய மயக்கத்தில் மத்தனாய், ஞானமற்றவனுக்கே இது பொருந்தும்।

Verse 18

दुर्विनीतः श्रियं प्राप्य विद्यामैश्वर्यमेवच । न तिष्ठति चिरं कालं यथाऽहं मदगर्वितः

ஒழுக்கமற்றவன் செல்வம், கல்வி, அதிகாரம் பெற்றாலும் நீண்ட காலம் நிலைபெறான்; அகந்தை மயக்கத்தில் உந்தப்பட்ட நான் நிலைபெறாததுபோல்.

Verse 19

पापोऽहं पापकर्माऽहं पापात्मा पापसंभवः । त्राहि मां देव ईशान सर्वपापहरो भव

நான் பாவி; பாவச் செயல்களுடையவன்; பாவமே ஆன்மா; பாவத்திலிருந்து பிறந்தவன். ஈசானனாகிய தேவனே, என்னை காத்தருளி, என் எல்லாப் பாவங்களையும் நீக்குவாயாக।

Verse 20

दुःखितोऽहं वराकोऽहं दीनोऽहं शक्तिवर्जितः । त्रातुमर्हसि मां देव प्रपन्नं शरणं विभो

நான் துயருற்றவன்; நான் தாழ்ந்தவன்; வலிமையற்றவன், துணையற்றவன். ஓ தேவா, ஓ எங்கும் நிறைந்த விபோ! சரணடைந்த என்னை நீ காக்க வேண்டும்.

Verse 21

दुष्टोऽहं पापयुक्तोऽहं सांप्रतं परमेश्वर । तेन बुद्धिरियं जाता तवोपरि ममानघ

ஹே பரமேஸ்வரா! நான் தீயவன்; இன்றும் பாவம் கலந்தவன். ஆகவே, ஹே குற்றமற்ற ஆண்டவா, என் மனத் தீர்மானம் உம்மேல் நிலைத்தது.

Verse 22

सर्वपापक्षये जाते शिवे भवति भावना

அனைத்துப் பாவங்களும் அழிந்தபோது, சிவனிடத்தில் பக்தி உணர்வும் நிலையான தியானமும் தோன்றும்.

Verse 23

नाममात्रमपि त्र्यक्ष यस्ते कीर्तयति प्रभो । सोऽपि मुक्तिमवाप्नोति किं पुनः पूजने रतः

ஹே மும்முகக் கண்களையுடைய ஆண்டவா! உமது நாமத்தை மட்டும் பாடுபவனும் முக்தி அடைகிறான்; அப்படியிருக்க, உமது பூஜையில் ஈடுபடுபவன் எவ்வளவு மேன்மை பெறுவான்!

Verse 24

तव पूजा विहीनानां दिनान्यायांति यांति च । यानि देव मृतानां च तानि यांति न जीवताम्

ஹே தேவா! உமது பூஜையற்றவர்களின் நாட்கள் வெறும் வந்து போகின்றன; அவை இறந்தோரின் நாட்களைப் போன்றவை—உயிர்வாழ்வோருக்குரியவை அல்ல.

Verse 25

कुष्ठी वा रोगयुक्तो वा पंगुर्वा बधिरोऽपि वा । मा भूत्तस्य कुले जन्म शंभुर्यत्र न देवता

நான் குஷ்டரோகவாயினும், வேறு நோயால் பீடிக்கப்பட்டவனாயினும், கால் முடங்கியவனாயினும், செவிடனாயினும்—சம்புவைத் தெய்வமாக வணங்காத குலத்தில் எனக்கு பிறவி வேண்டாம்।

Verse 26

तस्मान्मोचय मां देव स्वागतं कुरु सांप्रतम् । गतो मे दानवो भावस्त्यक्तं राज्यं तथा विभो

ஆகையால், தேவரே! என்னை விடுவித்து இப்பொழுதே அன்புடன் வரவேற்கவும். விபோ, என்னுள் இருந்த அசுரப் பாவம் நீங்கியது; அரசாட்சியையும் நான் துறந்தேன்।

Verse 27

त्यक्ताः पुत्राश्च पौत्राश्च पत्न्यश्च विभवैः सह । त्रिः सत्येन सुरश्रेष्ठ तव पादौ स्पृशाम्यहम्

மகன்களும் பேரன்களும், மனைவிகளும்—செல்வத்துடன் சேர்த்து—நான் துறந்தேன். தேவர்களில் சிறந்தவரே, உண்மையாய் உமது திருவடிகளை மூன்று முறைத் தொடுகிறேன்।

Verse 28

तस्य तद्वचनं श्रुत्वा ज्ञात्वा तं गतकल्मषम् । उत्तार्य शनकैः शूलाद्विनयावनतं स्थितम्

அவன் சொற்களை கேட்டுத் தன்னைப் பாவமற்றவன் என அறிந்து, (பிரபு) அவனை மெதுவாகத் திரிசூலத்திலிருந்து இறக்கினார்; அவன் பணிவுடன் தலைவணங்கி அங்கே நின்றான்।

Verse 29

ततो नाम स्वयं चक्रे भृंगिरीटिरिति प्रभुः । अब्रवीच्च सदा मे त्वं वल्लभः संभविष्यसि

அப்போது பிரபு தாமே ‘பிருங்கிரீடி’ என்று பெயரிட்டார்; மேலும், ‘நீ எப்போதும் எனக்கு அன்பானவனாய் இருப்பாய்’ என்று கூறினார்।

Verse 30

नन्दिनोऽपि गजास्यस्य महाकालस्य पुत्रक । तिष्ठ सौम्य मया सौख्यं न स्मरिष्यसि बांधवान्

அன்புக் குழந்தையே! நந்தியும் யானைமுகனும் (கணேசனும்) போல் மகாகாலனின் புதல்வனே—மென்மையானவனே, என்னுடன் இங்கேயே தங்குவாய். என் சன்னிதியில் இன்பமாக வாழ்ந்தால், உலகியலான உறவினரை இனி நினையமாட்டாய்.

Verse 31

स तथेति प्रतिज्ञाय प्रणम्य शशिशेखरम् । तस्थौ सर्वगणैर्युक्तः प्रभुसंश्रयसंयुतः

அவன் ‘அப்படியே’ என்று உறுதி செய்து, சந்திரசேகரப் பெருமானை வணங்கி; எல்லா கணங்களுடனும் கூடி, பரமப் பிரபுவின் சரண்-ஆச்ரயத்தில் நிலைத்து அங்கேயே தங்கினான்.

Verse 229

इति श्रीस्कांदे महापुराण एकाशीतिसाहस्र्यां संहितायां षष्ठे नागरखण्डे हाटकेश्वर क्षेत्रमाहात्म्ये भृंगीरिट्युत्पत्तिवर्णनंनामैकोनत्रिंशदुत्तरद्विशततमोऽध्यायः

இவ்வாறு ஸ்ரீ ஸ்கந்த மகாபுராணத்தின் எண்பத்தொன்றாயிரச் சங்கிதையின் ஆறாம் நாகரகண்டத்தில், ஹாடகேஸ்வர-க்ஷேத்ர மாஹாத்ம்யத்தில் உள்ள ‘பிருங்கீரிடி தோற்றத்தின் வருணனை’ எனும் இருநூற்று இருபத்தொன்பதாம் அத்தியாயம் நிறைவுற்றது.