Adhyaya 196

Verse 1

सूत उवाच । अथ तां यौवनोपेतां स्वसुतां प्रेक्ष्य पार्थिवः । अनौपम्येन रूपेण संयुक्तां वरवर्णिनीम् । आनर्तश्चिन्तयामास कन्यकां प्रददाम्यहम्

சூதர் கூறினார்—அப்போது ஆனர்த்த அரசன், யௌவனத்தை அடைந்த தன் மகளை—ஒப்பற்ற அழகும் சிறந்த நிறமும் உடையவளாகக் கண்டு—மனத்தில் சிந்தித்தான்: ‘இந்தக் கன்னியை நான் யாருக்கு மணமுடிப்பேன்?’

Verse 2

अनर्हाय च यो दद्या द्वराय निजकन्यकाम् । कार्यकारणलोभेन नरकं स प्रगच्छति

பலன் அல்லது சுயநல ஆசையால் தன் மகளைத் தகுதியற்ற வரனுக்குக் கொடுப்பவன் நரகத்தை அடைவான்।

Verse 3

एवं चिंतयतस्तस्य महान्कालो व्यवस्थितः । न पश्यति च तद्योग्यं कंचिद्वरमनुत्तमम्

இவ்வாறு சிந்தித்துக் கொண்டிருக்கையில் அவனுக்கு நீண்ட காலம் கழிந்தது; ஆயினும் அவளுக்குத் தகுந்த மிகச் சிறந்த வரன் ஒருவரையும் அவன் காணவில்லை।

Verse 4

अथ संप्रेषयामास सर्वभूताश्रयेषु ये । चित्रकर्मणि विख्यातान्नरांश्चित्रकरांस्तदा

அப்போது எல்லா உயிர்களின் வாசஸ்தலங்களிலும் சென்று வரக்கூடிய, ஓவியக் கலையில் புகழ்பெற்ற ஓவியர்களை அவர் அனுப்பினார்।

Verse 5

गच्छध्वं मम वाक्येन सर्वा न्भूमितले नृपान् । लिखित्वा पट्टमध्ये तु दर्शयध्वं ततः परम्

என் ஆணையின்படி நீங்கள் பூமியிலுள்ள எல்லா அரசர்களிடமும் சென்று, துணிப்பட்டத்தில் வரைந்து பின்னர் அவற்றை காட்டுங்கள்।

Verse 6

सुताया मम येनाऽसौ दृष्ट्वाऽभीष्टं नराधिपम् । पत्यर्थं वरयेत्साध्वी मम दोषो भवेन्न हि

என் மகள் தன் விரும்பிய அரசனைப் பார்த்து கணவராகத் தேர்ந்தெடுக்கும்படி; அப்போது என்மேல் எந்தக் குறையும் வராது।

Verse 7

तस्य तद्वचनं श्रुत्वा सर्वे चित्रकरास्तदा । प्रस्थिता धरणीपृष्ठे पार्थिवानां गृहेषु च

அவனுடைய சொல்லைக் கேட்டதும் எல்லா ஓவியர்களும் அப்போது பூமியெங்கும், அரசர்களின் இல்லங்களிலும் புறப்பட்டனர்।

Verse 8

ते लिखित्वा महीपाला न्यौवनस्थान्वयोऽन्वितान् । रूपौदार्यगुणोपेतान्दर्शयामासुरग्रतः । रत्नवत्याः क्रमेणैव तस्य भूपस्य शासनात्

அவர்கள் இளமைப் பருவத்தில் உள்ள, அழகு, பெருந்தன்மை, நற்குணங்கள் நிறைந்த அரசர்களை வரைந்து, அந்த அரசனின் ஆணையின்படி ரத்னவதியின் முன் ஒன்றன்பின் ஒன்றாகக் காட்டினர்।

Verse 9

अथ तेषां तु सर्वेषां मध्ये राजा वृहद्बलः । दशार्णाधिपतिर्भव्यः पत्यर्थं च वृतस्तया

அப்போது அனைவரிலும் தசார்ணத்தின் மங்களாதிபதி அரசன் வ்ருஹத்பலனை அவள் கணவராகத் தேர்ந்து வரித்தாள்.

Verse 10

तदाऽनर्ताधिपो हृष्टः प्रेषयामास तं प्रति । विवाहार्थं सुविज्ञाय वाक्य मेतदुवाच ह

அப்போது அனர்த்தத்தின் அதிபதி மகிழ்ந்து அவனிடம் தூதனை அனுப்பினான்; இது திருமணக் காரியம் எனத் தெளிவறிந்து இவ்வசனங்களைச் சொன்னான்.

Verse 11

गच्छध्वं मम वाक्येन दशार्णाधिपतिं प्रति । वाच्यः स विनयाद्गत्वा विवाहार्थं ममांतिकम्

“என் செய்தியுடன் தசார்ணாதிபதியிடம் செல்லுங்கள். பணிவுடன் சென்று, திருமணத்திற்காக என் முன்னிலையில் வருமாறு சொல்லுங்கள்.”

Verse 12

समागच्छ निजां कन्यां येन यच्छाम्यहं तव । नाम्ना रत्नवतीं ख्यातां त्रैलोक्यस्यापि सुन्दरीम्

“வாருங்கள்; நான் என் சொந்த மகளைக் உமக்கு அளிப்பேன்—‘ரத்னவதி’ எனப் புகழ்பெற்றவள், மூவுலகிலும் அழகியவளெனப் போற்றப்படுபவள்.”

Verse 13

गत्वा स सत्वरं तत्र यत्र राजा बृहद्बलः । प्रोवाच सकलं वाक्यमानर्ताधिपतेः स्फुटम्

அவன் விரைந்து அரசன் வ்ருஹத்பலன் இருந்த இடத்திற்குச் சென்று, அனர்த்தாதிபதியின் முழுச் செய்தியையும் தெளிவாக அறிவித்தான்.

Verse 14

सोऽपि तत्सहसा श्रुत्वा तेषां वाक्यमनुत्तमम् । परमां तुष्टिमासाद्य प्रस्थितस्तत्पुरं प्रति । सैन्येन महता युक्तश्चतुरंगेण पार्थिवः

அவனும் அவர்களின் ஒப்பற்ற சொற்களைத் திடீரெனக் கேட்டு பேரானந்தம் அடைந்து அந்த நகரை நோக்கிப் புறப்பட்டான். அரசன் பெரும் நான்கு அங்கச் சேனையுடன் சென்றான்.

Verse 196

इति श्रीस्कांदे महापुराण एकाशीतिसाहस्र्यां संहितायां षष्ठे नागरखण्डे हाटकेश्वरक्षेत्रमाहात्म्ये दशार्णाधिपतेर्बृहद्बलस्यानर्तेशपुरं प्रत्यागमनवर्णनंनाम षण्णवत्युत्तरशततमोऽध्यायः

இவ்வாறு ஸ்ரீஸ்கந்த மஹாபுராணத்தின் எண்பத்தொன்றாயிரச் செய்யுள் கொண்ட ஸம்ஹிதையில், ஆறாம் நாகரகண்டத்தில், ஹாடகேஸ்வரக் க்ஷேத்ரமாஹாத்ம்யத்தில், ‘தசார்ணாதிபதி ப்ருஹத்பலன் அனர்தேசபுரத்திற்குத் திரும்பிச் செல்லும் வர்ணனை’ எனும் 196ஆம் அதிகாரம் நிறைவுற்றது.