Adhyaya 228

Verse 1

सूत उवाच । तथान्यच्च बिलद्वारि शयनार्थे व्यवस्थितम् । दृष्ट्वा प्रमुच्यते पापी देवं च जलशायिनम्

சூதர் கூறினார்—மேலும், பிலத்வாரத்தில் ஓய்விற்காக இன்னொரு தெய்வம் நிறுவப்பட்டுள்ளது; நீரில் சயனிக்கும் அந்த இறைவனைத் தரிசித்தால் பாவியும் பாவத்திலிருந்து விடுபடுவான்.

Verse 2

स्नात्वा तस्मिन्बिलद्वारे पवित्रे लोकसंश्रये । यस्तं पूजयते भक्त्या शेषपर्यंकशायिनम् । आजन्ममरणात्पापात्स च मुक्तिमवाप्नुयात्

உலகங்களுக்கு அடைக்கலமான அந்தப் புனித பிலத்வாரத்தில் நீராடி, பக்தியுடன் சேஷப் பர்யங்கத்தில் சயனிக்கும் பரமனை வழிபடுவோர், பிறப்பு முதல் இறப்பு வரை சேர்ந்த பாவங்களிலிருந்து விடுபட்டு மோட்சம் அடைவர்।

Verse 3

चतुरो वार्षिकान्मासान्सुप्रसुप्तं सुरेश्वरम् । संपूजयति यो भक्त्या न स भूयोऽत्र जायते

மழைக்காலத்தின் நான்கு மாதங்களில் ஆழ்ந்த யோகநித்திரையில் இருக்கும் தேவேசனை பக்தியுடன் வழிபடுவோர், இவ்வுலகில் மீண்டும் பிறவியெடுக்கார்।

Verse 4

तत्र पूर्वं महाभागा मुनयः सेव्य तं प्रभुम् । मृत्तिकाग्रहणं कृत्वा तस्य चायतने शुभे

அங்கே முற்காலத்தில் பெரும் பாக்கியமுடைய முனிவர்கள் அந்தப் பரமனைச் சேவித்தனர்; மேலும் அவரது மங்களமான ஆலயத்தில் புனித மண்ணை எடுத்துக் கொண்டு விதிப்படி செயலை நிறைவேற்றினர்।

Verse 5

संप्राप्ताः परमं स्थानं तद्रिष्णोः परमं पदम् । यत्फलं सर्वतीर्थेषु सर्वयज्ञेषु यत्फलम् । तत्फलं तस्य पूजायां चातुर्मास्यां प्रजायते

அவர்கள் பரம நிலையமான விஷ்ணுவின் பரம பதத்தை அடைந்தனர். எல்லா தீர்த்தங்களிலும் கிடைக்கும் பலனும், எல்லா யாகங்களிலும் கிடைக்கும் பலனும்—அதே பலன் சாத்துர்மாஸ்யத்தில் அவரை வழிபடுவதால் உண்டாகிறது।

Verse 6

यत्फलं गोग्रहे मृत्युं संप्राप्ता यांति मानवाः । तत्फलं चतुरो मासान्पूजया जलशायिनः

கோக்ரஹத்தில் மரணத்தை அடைவோர் பெறும் பலன் எதுவோ, அதே பலன் நான்கு மாதங்கள் ஜலசாயி பரமனை வழிபடுவதால் கிடைக்கிறது।

Verse 7

अपि पापसमाचारः परदाररतोऽपिच । ब्रह्मघ्नोऽपि सुरापोऽपि स्त्रीहन्ताऽपि विगर्हितः । पूजया चतुरो मासांस्तस्य देवस्य मुच्यते

பாவச் செயல்களில் ஈடுபட்டவனாயினும், பரஸ்த்ரீ ஆசையுடையவனாயினும்; பிராமணஹந்தகனாயினும், மதுபானியாயினும், நிந்திக்கத்தக்க ஸ்த்ரீஹந்தகனாயினும்—அந்த தேவனை நான்கு மாதங்கள் பூஜித்தால் பாபப் பந்தத்திலிருந்து விடுபடுவான்.

Verse 8

ऋषय ऊचुः । यदेतद्भवता प्रोक्तं तत्रस्थं जलशायिनम् । बिलद्वारे कथं सूत तत्र नः संशयो महान्

ரிஷிகள் கூறினர்—ஓ சூதா! அங்கே குகை வாயிலில் ஜலசாயி இருப்பதாக நீங்கள் சொன்னது எவ்வாறு? இவ்விஷயத்தில் எங்களுக்கு மிகுந்த சந்தேகம் உள்ளது.

Verse 9

स किल श्रूयते देवः क्षीराब्धौ मधुसूदनः । सदैव भगवाञ्छेते योगनिद्रां समाश्रितः

தேவனான மதுசூதனன் க்ஷீரசாகரத்தில் சயனிப்பதாகக் கேட்கப்படுகிறது; பகவான் எப்போதும் யோகநித்திரையை அடைந்து துயில்கிறார்.

Verse 10

कथं स भगवाञ्छेते बिलद्वारे व्यवस्थितः । एतत्कीर्तय कार्त्स्न्येन परं कौतूहलं हि नः

அப்படியானால் அந்த பகவான் குகை வாயிலில் நிலைத்து எவ்வாறு சயனிக்கிறார்? இதை முழுமையாக எங்களுக்குச் சொல்லுங்கள்; எங்களின் ஆவல் மிகுதியானது.

Verse 11

सूत उवाच । सत्यमेतन्महाभागाः क्षीराब्धौ मधुसूदनः । योगनिद्रां गतः शेते शेषपर्यंकशा यकः

சூதன் கூறினான்—ஓ மகாபாகர்களே! இது உண்மையே; மதுசூதனன் க்ஷீரசாகரத்தில் யோகநித்திரையில் புகுந்து, சேஷநாகத்தின் சய்யா-பர்யங்கத்தில் சயனிக்கிறான்.

Verse 12

स यथा तत्र क्षेत्रे तु संश्रितो भगवान्स्वयम् । जलशायिस्वरूपेण तच्छृशुध्वं समाहिताः

இப்போது ஒருமனத்துடன் கேளுங்கள்—அந்த புண்ணியக் க்ஷேத்திரத்தில் பகவான் தாமே ஜலசாயீ ரூபமாகத் தஞ்சமடைந்து எவ்வாறு வீற்றிருக்கிறார்.

Verse 13

यथा च चतुरो मासान्पूजितस्तत्र संस्थितः । मुक्तिं ददाति पुंसां स तथा संकीर्तयाम्यहम्

அவர் அங்கே நான்கு மாதங்கள் தங்கி வழிபடப்பட்டால் மக்களுக்கு முக்தி அளிப்பார்; அதுபோலவே நான் இப்போது அவருடைய மஹிமையைப் புகழ்ந்து உரைக்கிறேன்.

Verse 14

चत्वारोऽपि यथा मासा गर्हणीया धरातले । सर्वकर्मसु मुख्येषु यज्ञोद्वा हादिषु द्विजाः

ஓ இருபிறப்பினரே, பூமியில் இந்த நான்கு மாதங்கள் யாகம், திருமணம் முதலிய முக்கிய கர்மங்களில் சிறப்பாக மதிக்கப்படுவது போல (இதன் பெருமையை) அறிந்துகொள்ளுங்கள்.

Verse 15

तद्वोऽहं कीर्तयिष्यामि नमस्कृत्य द्विजोतमाः । तस्मै देवाधिदेवाय निर्गुणाय गुणात्मने

ஓ இருபிறப்பினருள் சிறந்தவர்களே, வணங்கி நான் உங்களுக்குச் சொல்லுகிறேன்—தேவர்களுக்கும் மேலான அந்த தேவனை; அவர் நிர்குணனாய் இருந்தும் எல்லாக் குணங்களின் சாரமாய் உள்ளவர்.

Verse 16

अव्यक्तायाऽप्रमेयाय सर्वदेवमयाय च । सर्वज्ञाय कवीशाय सर्वभूतात्मने तथा

அவ்யக்தன், அளவிடமுடியாதவன், எல்லாத் தேவர்களும் நிறைந்தவன்; அனைத்தும் அறிந்தவன், கவிகளின் ஈசன், எல்லா உயிர்களின் அந்தராத்மா—அவனுக்கே நமஸ்காரம்.

Verse 17

पुरासीद्दानवो रौद्रो हिरण्यकशिपुर्महान् । नारसिंहं वपुः कृत्वा विष्णुना यो निपातितः

முன்னொரு காலத்தில் மகா ரௌத்ரனான ஹிரண்யகசிபு என்னும் தானவன் இருந்தான்; விஷ்ணு நரசிம்ம வடிவம் கொண்டு அவனை வீழ்த்தினார்।

Verse 19

तस्य पुत्रद्वयं जज्ञे सर्वलक्षणलक्षितम् । प्रह्लादश्चांधकश्चैव वीर्येणाप्रतिमौ युधि

அவனுக்கு எல்லா நற்குறிகளாலும் விளங்கும் இரண்டு புதல்வர்கள் பிறந்தனர்—பிரஹ்லாதன் மற்றும் அந்தகன்; போரில் வீரத்தில் இருவரும் ஒப்பற்றவர்கள்।

Verse 20

स नैच्छत तदा राज्यं पितृपैतामहं महत् । समागतमपि प्राज्ञो यस्मात्तद्वो वदाम्यहम्

அப்போது அந்த ஞானி, பித்ரு-பைதாமகமான மாபெரும் அரசாட்சி தன்னிடம் வந்திருந்தும், அதை விரும்பவில்லை; அதனாலே இதை உங்களிடம் கூறுகிறேன்।

Verse 21

दानवानां सदा द्वेषो देवेन सह चक्रिणा । न करोति पुनर्द्वेषं तं समुद्दिश्य सर्वदा

தானவர்கள் சக்கரதாரி தேவனிடம் எப்போதும் பகை கொண்டிருப்பர்; ஆனால் அவன் அந்தப் பரமனை எந்நாளும் நினைத்து மீண்டும் பகை செய்யான்।

Verse 22

एतस्मात्कारणात्सर्वे तेन त्यक्ता दितेः सुताः । स्वराज्यमपि संत्यज्य विष्णुस्तेन समाश्रितः

இந்த காரணத்தால் திதியின் புதல்வர்கள் அனைவரும் அவனை விட்டு விட்டனர்; அவனும் தன் அரசாட்சியையும் துறந்து விஷ்ணுவைச் சரணடைந்தான்।

Verse 23

ततस्तैर्दानवैः क्षुद्रैर्विष्णुद्वेषपरायणैः । अन्धकः स्थापितो राज्ये पितृपैतामहे तदा

அப்போது விஷ்ணுவை வெறுப்பதில் ஈடுபட்ட அந்த இழிந்த தானவர்கள், அந்நேரம் பித்ரு–பைதாமக அரசசிங்காசனத்தில் அந்தகனை நிறுவினர்।

Verse 24

अन्धकोऽपि समाराध्य देवदेवं चतुर्मुखम् । अमरत्वं ततो लेभे यावच्चन्द्रार्कतारकम्

அந்தகனும் தேவர்களின் தேவனான நான்முகப் பிரம்மனை முறையாக வழிபட்டு, சந்திரன்–சூரியன்–நட்சத்திரங்கள் நிலைக்கும் வரை நீடிக்கும் அமரத்துவத்தைப் பெற்றான்।

Verse 25

वरपुष्टस्ततः सोऽपि चक्रे शक्रेण विग्रहम्

பின்னர் அந்த வரத்தால் வலிமை பெற்ற அவனும் சக்ரன் (இந்திரன்) உடன் போரைத் தொடங்கினான்।

Verse 26

जित्वा शक्रं महासंख्ये यज्ञांशाञ्जगृहे स्वयम् । गत्वाऽमरावतीं दैत्यो निःसार्य च शतक्रतुम् । स्ववर्गेण समोपेतः स्वर्गं समहरत्तदा

மாபெரும் போரில் சக்ரனை வென்று, அவன் தானே யாகப் பங்குகளைப் பறித்தான். பின்னர் தானவன் அமராவதிக்குச் சென்று, சதக்ரது (இந்திரன்) ஐ வெளியேற்றித், தன் கூட்டத்துடன் சூழப்பட்டவனாய், அந்நேரம் சொர்க்கத்தை கைப்பற்றினான்।

Verse 27

शक्रोऽपि च समाराध्य शंकरं लोकशंकरम् । सर्वदेवसमोपेतो भृत्यवत्परिवर्तते

சக்ரனும் உலகங்களுக்கு நன்மை செய்யும் சங்கரனை வழிபட்டு, எல்லாத் தேவர்களுடனும் சேர்ந்து, பணியாளன் போல அவரின் அருகில் பணிந்து இருந்தான்।

Verse 28

ततः कालेन महता तस्य तुष्टः पिनाकधृक् । तं प्राह वरदोऽस्मीति वद शक्र करोमि किम्

பின்னர் நீண்ட காலத்திற்குப் பின் பினாகதாரியான பகவான் சிவன் அவன்மேல் திருப்தியடைந்து கூறினார்—“நான் வரதன்; ஓ சக்ரா, சொல், உனக்காக நான் என்ன செய்ய வேண்டும்?”

Verse 29

इन्द्र उवाच । अंधकेन हृतं राज्यं मम वीर्यात्सुरेश्वर । यज्ञभागैः समोपेतं हत्वाऽशु तत्प्रयच्छ मे

இந்திரன் கூறினான்—“தேவர்களின் ஆண்டவனே! அந்தகன் வலிமையால் என் அரசை அபகரித்தான். யாகப் பங்குகளை கைப்பற்றிய அவனை விரைவில் வதைத்து, அந்த அரசை எனக்கு மீட்டளியுங்கள்.”

Verse 30

तच्छ्रुत्वा तस्य दीनस्य भगवाञ्छशिशेखरः । प्रोवाच तव दास्यामि राज्यं त्रैलोक्यसंभवम्

அந்த துயருற்றவனின் வேண்டுதலைக் கேட்டு சந்திரசேகரனான பகவான் சிவன் கூறினார்—“மூன்று உலகங்களுக்குரிய அரசாட்சியை உனக்கு நான் அளிப்பேன்.”

Verse 31

ततः संप्रेषयामास दूतं तस्य विचक्षणम् । गणेशं वीरभद्राख्यं गत्वा तं ब्रूहि चांधकम्

பின்னர் அவர் தமது கூர்மையான தூதனை அனுப்பினார்—‘வீரபத்ர’ எனப் பெயருடைய கணேசனை—“சென்று அந்த அந்தகனிடம் கூறு” என்று ஆணையிட்டார்.

Verse 32

ममादेशात्परित्यज्य स्वर्गं गच्छ धरातलम् । पितृपैतामहं स्थानं राज्यं तत्र समाचर

“என் ஆணையின்படி சொர்க்கத்தை விட்டுப் பூமிக்குச் செல். அங்கே உன் பித்ரு-பிதாமகர்களின் இடத்தில் இருந்து அரசாட்சியை நடத்துவாயாக.”

Verse 33

परित्यजस्व यज्ञांशान्नो चेद्धंतास्मि सत्वरम् । स गत्वा चांधकं प्राह यथोक्तं शंभुना स्फुटम्

“யாகப் பங்குகளை விட்டுவிடு; இல்லையெனில் உடனே உன்னைத் தாக்கி வீழ்த்துவேன்.” என்று கூறி, அவன் சென்று, ஷம்பு (சிவன்) சொன்னதையே தெளிவாக அந்தகனிடம் அறிவித்தான்।

Verse 34

सविशेषमहाबुद्धिः स्वामिकार्यप्रसिद्धये । अथ तं चाधकः प्राह प्रविहस्य महाबलः

அவன் சிறப்பான பேரறிவுடன் ஆண்டவனின் காரியம் நிறைவேறச் செயல்பட்டான். அப்போது மாபெரும் வலிமையுடைய அந்தகன் சிரித்துக்கொண்டு அவனிடம் பேசினான்।

Verse 35

अवध्यो हि यथा दूतस्तेन त्वां न निहन्म्यहम् । क स्याद्वै शंकरोनाम यो मामेवं प्रभाषते

“தூதனை கொல்லக் கூடாது; ஆகவே உன்னை நான் கொல்லவில்லை. ஆனால் ‘சங்கரன்’ என்று அழைக்கப்படும் அவன் யார், என்னிடம் இப்படிப் பேசுகிறான்?”

Verse 36

न मां वेत्ति स किं मूढः किं वा मृत्यु मभीप्सते

“அந்த மூடன் என்னை அறியவில்லையா? அல்லது உண்மையிலேயே மரணத்தை விரும்புகிறானா?”

Verse 37

अथवा सत्यमेवैतान्निर्विण्णो जीविताच्च सः । दरिद्रोपहतो नित्यं सर्वभोगविवर्जितः

“அல்லது இதுவே உண்மை—அவன் வாழ்வில் சலித்துவிட்டான். எப்போதும் வறுமையால் தாக்கப்பட்டு, எல்லா இன்பங்களும் இழந்ததால், எனக்கு இப்படிப் பேசுகிறான்।”

Verse 38

स्मशाने क्रीडनं यस्य भस्म गात्रविलेपनम् । भूषणं चाहयो वस्त्रं दिशो यस्य जटालका

யாருடைய விளையாட்டு சுடுகாட்டில், யாருடைய உடல் திருநீறால் பூசப்பட்டுள்ளது; யாருக்கு நாகங்களே ஆபரணம், திசைகளே ஆடை, ஜடாமுடியே தலைமுடி—

Verse 39

कस्तस्य जीवितेनार्थस्तेनेदं मां ब्रवीति सः । तस्माद्गत्वा द्रुतं ब्रूहि मद्वाक्यं दूत सस्फुटम्

என்னிடம் இப்படிப் பேசுகிறவனுக்கு உயிர்வாழ்வால் என்ன பயன்? ஆகவே, தூதனே, விரைந்து சென்று என் வார்த்தையைத் தெளிவாகவும் துல்லியமாகவும் கூறு.

Verse 40

त्यक्त्वा कैलासमेनं त्वं वाराणस्यां तपः कुरु । मया स्थानमिदं दत्तं कैलासं स्वसुतस्य च

இந்த கைலாசத்தை விட்டு நீ வாராணசியில் தவம் செய். இந்த வாசஸ்தலம்—கைலாசம்—என் சொந்த புதல்வனுக்கும் நான் அளித்துள்ளேன்.

Verse 41

वृकस्यापि न सन्देहो विभवेन समन्वितम् । नो चेत्प्राणान्हरिष्यामि सेंद्रस्य तव शंकर

விருகனிடத்திலும் ஐயம் இல்லை—(நான்) செல்வச் சிறப்புடன் கூடிய வல்லமையை (பறிப்பேன்). இல்லையெனில், சங்கரா, இந்திரனோடும் உன் உயிரை எடுத்துவிடுவேன்.

Verse 42

तच्छ्रुत्वा वीरभद्रस्तु निर्भर्त्स्य च मुहुर्मुहुः । क्रोधेन महताविष्टः कैलासं समुपाविशत्

அதை கேட்ட வீரபத்ரன் அவனை மீண்டும் மீண்டும் கடிந்தான். பேர்கோபத்தில் ஆட்கொள்ளப்பட்டு கைலாசத்தில் நுழைந்து அணுகினான்.

Verse 43

ततः स कथयामास तद्वाक्यं च पिनाकिनः । अतिक्रूरं विशेषेण तत क्रुद्धः पिनाकधृक्

அப்போது அவன் அந்த வார்த்தைகளை பினாகதாரி (சிவன்) முன் அறிவித்தான். அவற்றைக் கேட்டு—மிகக் கடுமையாக, குறிப்பாக—பினாகதாரி கோபம் கொண்டார்.

Verse 228

इति श्रीस्कान्दे महा पुराण एकाशीतिसाहस्र्यां संहितायां षष्ठे नागरखण्डे हाटकेश्वरक्षेत्रमाहात्म्ये जलशाय्युपाख्याने ब्रह्मदत्तवरप्रदानोद्धतान्धकासुरकृतशंकराज्ञाव माननवर्णनंनामाष्टाविंशत्युत्तरद्विशततमोऽध्यायः

இவ்வாறு ஸ்ரீஸ்கந்த மகாபுராணத்தின் எண்பத்தொன்றாயிரச் செய்யுள் கொண்ட ஸம்ஹிதையில், ஆறாம் நாகரகண்டத்தில், ஹாடகேஸ்வர க்ஷேத்ரமாஹாத்ம்யத்தின் ‘ஜலசாயீ’ உபாக்யானத்தில், ‘பிரஹ்மதத்தனுக்கு வரம் அளித்தல் மற்றும் அகந்தையுற்ற அந்தகாசுரன் சங்கரரின் ஆணையை மதித்ததன் வருணனை’ எனப் பெயருடைய இருநூற்று இருபத்தெட்டாம் அதிகாரம் நிறைவுற்றது.