Adhyaya 210

Verse 1

विश्वामित्र उवाच । तच्छ्रुत्वा वचनं तस्य देवर्षेर्नारदस्य च । सिद्धसेनो महीपालः प्राप्य तं योगमुत्तमम्

விஸ்வாமித்ரர் கூறினார்—தேவரிஷி நாரதரின் அந்த வார்த்தைகளை கேட்டபின், மஹீபாலன் சித்தசேனன் அந்த உத்தம யோகத்தை அடைந்தான்।

Verse 2

माधवे मासि संप्राप्ते अष्टम्यां सूर्यवासरे । सूर्योदये तु संप्राप्ते यावत्स्नात्वाऽर्चयेद्रविम्

மாதவ (வைசாக) மாதம் வந்தபோது, அஷ்டமி திதியில், ஞாயிற்றுக்கிழமை—சூரியோதயத்தில்—விதிப்படி நீராடி, விதிக்கப்பட்ட நேரமளவு ரவி (சூரியதேவன்) வழிபாடு செய்ய வேண்டும்।

Verse 3

तावत्कुष्ठविनिर्मुक्तः सहसा समपद्यत । ततो दिव्यवपुर्भूत्वा सन्तोषं परमं गतः

அந்தக் கணமே அவன் திடீரென குஷ்டநோயிலிருந்து விடுபட்டான். பின்னர் தெய்வீக ஒளிமிகு உடலை ஏற்று, பரம திருப்தியை அடைந்தான்।

Verse 4

प्रायश्चित्तं ततश्चक्रे तांबूलस्य च भक्षणम् । अज्ञानेन कृतं यच्च चूर्णपत्रसमन्वितम्

பின்னர் தாம்பூலம் மென்றதற்கான பிராயச்சித்தத்தைச் செய்தான்—அது அறியாமையால் பொடி முதலியவற்றும் இலைவும் சேர்த்து எடுத்துக் கொள்ளப்பட்டிருந்ததால்।

Verse 5

ततश्च परमां लक्ष्मीं संप्राप्तः स महीपतिः । पितृपैतामहं राज्यं स प्रचक्रे यथा पुरा

அதன்பின் அந்த மன்னன் பரம லக்ஷ்மி (மிகு செல்வம்) பெற்றான்; தந்தை-தாத்தையரின் பூர்வீக அரசை முன்புபோலவே மீண்டும் ஆட்சி செய்தான்।

Verse 6

एतत्ते सर्वमाख्यातं शंखतीर्थसमुद्भवम् । माहात्म्यं पार्थिवश्रेष्ठ किं भूयः श्रोतुमि च्छसि

சங்கதீர்த்தத்திலிருந்து எழும் இந்த முழு மஹாத்மியத்தையும் உனக்குச் சொன்னேன். அரசர்களில் சிறந்தவனே, இன்னும் என்ன கேட்க விரும்புகிறாய்?

Verse 7

आनर्त उवाच । अत्याश्चर्यमिदं ब्रह्मन्यत्त्वया परिकीर्तितम् । यल्लक्ष्मीस्तस्य सन्नष्टा चूर्णपत्रस्य भक्षणात्

ஆனர்த்தன் கூறினான்—ஓ பிராமணரே! நீங்கள் உரைத்தது மிக அதிசயமானது; பொடியாக்கிய இலைக் கலவையை மென்றதனால் அவனுடைய செல்வம் அழிந்தது.

Verse 8

कीदृक्तेन कृतं तस्य प्रायश्चित्तं विशुद्धय्रे । कीदृक्तेन कृतं तच्च निजराज्यं यथा पुरा

தூய்மைக்காக அவனுடைய பிராயச்சித்தம் எவ்வாறு செய்யப்பட்டது? மேலும் எந்த வழியால் அவன் தன் அரசை முன்புபோல் மீண்டும் பெற்றான்?

Verse 9

विश्वामित्र उवाच । एषा पुण्यतमा मेध्या नागवल्ली नराधिप । अयथावत्कृता वक्त्रे बहून्दोषान्प्रयच्छति । तस्माद्यत्नेन संभक्ष्या दत्त्वा चैव स्वशक्तितः

விச்வாமித்ரர் கூறினார்—ஓ அரசே! இந்த நாகவல்லி மிகப் புண்ணியமிக்கதும் தூய்மையளிப்பதும் ஆகும். முறையின்றி தயாரித்து வாயில் வைத்தால் பல குறைகள் உண்டாகும். ஆகவே கவனத்துடன் மென்று, தன் ஆற்றலுக்கேற்ப தானமும் செய்ய வேண்டும்.

Verse 10

आनर्त उवाच । नागवल्ली कथं जाता कस्माद्दोषो महान्स्मृतः । अयथावद्भक्षणाच्च तन्मे वक्तुमिहार्हसि

ஆனர்த்தன் கூறினான்—நாகவல்லி எவ்வாறு தோன்றியது? அதை முறையின்றி உண்டால் ஏன் பெரிய குற்றம் எனக் கூறப்படுகிறது? அதை எனக்கு இங்கே விளக்க வேண்டும்.

Verse 11

विश्वामित्र उवाच । प्रश्नभारो महानेष त्वया मे परिकीर्तितः । तथापि च वदिष्यामि यदि ते कौतुकं नृप । यस्मात्सञ्जायते दोषश्चूर्णपत्रस्य भक्षणात्

விச்வாமித்ரர் கூறினார்—நீ கேட்ட கேள்விகள் மிகப் பெரும் பாரமுடையவை. ஆயினும், ஓ அரசே! உனக்கு ஆர்வம் இருந்தால், பொடியாக்கிய இலைக் கலவையை மென்றதால் ஏன் குறை உண்டாகிறது என்பதை நான் விளக்குகிறேன்.

Verse 12

अमृतार्थं पुरा देवैर्मथितः कलशोदधिः । मन्थानं मन्दरं कृत्वा नेत्रं कृत्वा तु वासुकिम्

அமுதம் பெறும் பொருட்டு முற்காலத்தில் தேவர்கள் கலசக் கடலைக் கடைந்தனர். மந்தரத்தை மத்துக் கம்பமாகவும், வாசுகியை நெற்றாக (கயிறாக)வும் ஆக்கினர்.

Verse 13

मुखदेशे बलिर्लग्नः पुच्छदेशेऽखिलाः सुराः । वासुदेवमतेनैव सन्दधाराथ कच्छपः

முனை (வாய்) பகுதியில் பலி நின்றான்; வால் பகுதியில் எல்லாத் தேவர்களும் நின்றனர். வாசுதேவனின் ஆலோசனையால் ஆமை அவதாரம் பாரத்தைத் தாங்கி உறுதியாக நிலைத்தது.

Verse 14

मन्दरे भ्रममाणे तु प्रागेव नृपसत्तम । आनर्त सहसा जातं रत्नत्रितयमेव च

அரசர்களில் சிறந்தவனே! மந்தரம் சுழலத் தொடங்கியவுடனே, தொடக்கத்திலேயே திடீரென ஆனர்த்தம் தோன்றியது; மேலும் மூன்று ரத்தினங்களும் வெளிப்பட்டன.

Verse 15

नीलांबरधरः कृष्णः पुरुषो वक्रनासिकः । कृष्णदन्तः स्थूलशिरा दीर्घग्रीवो महोदरः । शूर्पाकारांघ्रिरेवाऽसौ चिपिटाक्षो भयावहः

நீல ஆடை அணிந்த கருநிற மனிதன் ஒருவன் தோன்றினான்—வளைந்த மூக்கு, கருந்தந்தங்கள், கனமான தலை, நீண்ட கழுத்து, பெரிய வயிறு உடையவன். அவன் பாதங்கள் சூர்ப்பம் போன்ற வடிவம்; கண்கள் தட்டையாக விகாரமாக; பார்ப்பதற்கே அச்சமூட்டுவான்.

Verse 16

तथा तद्रूपिणी तस्य कुभार्या राक्षसी यथा । शिशुनांगुलिलग्नेन गर्भश्रमपरायणा

அதே உருவத்தையுடைய ஒரு ராட்சசியும் தோன்றினாள்—அவனுடைய தீய மனைவி. கர்ப்பச் சிரமத்தால் களைத்தவள்; அவள் விரலில் ஒரு குழந்தை பற்றிக்கொண்டிருந்தது.

Verse 17

ततो देवगणाः सर्वे दानवाश्च विशेषतः । मन्थानं तत्परित्यज्य तान्ग्रहीतुं प्रधाविताः

அப்போது எல்லா தேவர்கணங்களும்—சிறப்பாக தானவர்களும்—மந்தனத்தை விட்டுவிட்டு, அவர்களைப் பிடிக்க வேகமாக ஓடினர்.

Verse 18

अथ तान्विकृतान्दृष्ट्वा सर्वे शंकासमन्विताः । जगृहुर्नैव राजेंद्र जहसुश्च परस्परम्

ஆனால் அவர்களின் விகாரமான உருவங்களைப் பார்த்ததும் அனைவரும் ஐயத்தால் நிறைந்தனர்; அரசே, அவர்கள் பிடிக்காமல், ஒருவரையொருவர் பார்த்து சிரித்தனர்.

Verse 19

अथोवाच बलिर्दैत्यः कृतांजलिपुटः स्थितः । ब्रह्माऽदि यल्लभेत्सर्वं यत्पुरस्तात्प्रजायते

அப்போது தைத்தியன் பலி கைகூப்பி நின்று கூறினான்—“முன்னதாக எது வெளிப்படுகிறதோ, முன்னணியில் எது பிறக்கிறதோ, அது அனைத்தும் பிரம்மா முதலியோருக்கே கிடைக்கட்டும்.”

Verse 20

रत्नत्रितयमेतद्धि तस्माद्गृह्णातु पद्मजः । येन सिद्धिर्भवेदस्मिन्मन्थने कस्य चाऽर्पणात्

“இது ரத்தினத் திரயம்; ஆகையால் பத்மஜன் (பிரம்மா) இதை ஏற்றுக்கொள்ளட்டும்—யாரின் ஏற்றலும் அர்ப்பணமும் இந்த மந்தனத்தில் வெற்றியை அளிக்குமோ, அவருக்கே இது உரியது.”

Verse 21

तद्वाक्यं विष्णुना तस्य शंसितं शंकरेण तु । इंद्राद्यैश्च सुरैः सर्वैर्दानवैश्च विशेषतः

அவனுடைய அந்தச் சொல்லை விஷ்ணுவும் சங்கரனும் ஏற்றனர்; இந்திரன் முதலிய எல்லாத் தேவர்களும்—சிறப்பாக தானவர்களும் கூட ஒப்பினர்.

Verse 22

एतस्मिन्नंतरे ब्रह्मा जग्राह त्रितयं च तत् । दाक्षिण्यात्सर्वदेवानामनिच्छन्नपि पार्थिव । ममन्थुः सागरं राजन्पुनस्ते यत्नमाश्रिताः

அந்நேரத்தில் பிரம்மா அந்தத் திரயத்தையும் எடுத்துக்கொண்டான்—அனைத்து தேவர்களிடமும் கருணையால், விருப்பமில்லாவிட்டாலும், ஓ பார்திவா. பின்னர், ஓ அரசே, அவர்கள் மீண்டும் முயற்சியுடன் கடலை மறுபடியும் மத்தினர்।

Verse 23

ततश्च वारुणी जाता दिव्यगन्धसमन्विता । बलिना संगृहीता सा प्रत्यक्षं बलविद्विषः

பின்னர் தெய்வீக மணம் நிறைந்த வாருணி தோன்றினாள்; பலியின் பகைவன் (பகவான்) நேரில் இருக்கும்போதே பலி அவளை ஏற்றுக்கொண்டான்।

Verse 24

आवर्ते चापरे जाते निष्क्रांतः कौस्तुभो मणिः । स गृहीतो महाराज विष्णुना प्रभविष्णुना

மற்றொரு சுழல் எழுந்தபோது கௌஸ்துப மணிமுத்து வெளிப்பட்டது; ஓ மகாராஜா, அந்த மணியை மிக வல்லமைமிக்க விஷ்ணு எடுத்துக்கொண்டார்।

Verse 25

अथापरे स्थिते तत्र महावर्ते निशापतिः । सञ्जातः स वृषांकेन संगृहीतश्च तत्क्षणात्

பின்னர் அங்கே இன்னொரு பெரிய சுழல் எழுந்தபோது இரவின் அதிபதி சந்திரன் தோன்றினான்; வृषாங்கன் (சிவன்) அவனை உடனே ஏற்றுக்கொண்டார்।

Verse 26

पारिजातस्ततो जातो दिव्यगन्धसमन्वितः । स गृहीत्वा सुरैः सर्वैः स्थापितो नंदने वने

அதன்பின் தெய்வீக மணம் நிறைந்த பாரிஜாத மரம் தோன்றியது; எல்லா தேவர்களும் அதை எடுத்துச் சென்று நந்தன வனத்தில் நிறுவினர்।

Verse 27

तस्यानंतरमेवाथ सुरभी वत्ससंयुता । निष्क्रांता व्योममार्गेण गोलोकं समवस्थिता

அதன்பின் உடனே சுரபி தன் கன்றுடன் வான்வழியாகப் புறப்பட்டு கோலோகத்தில் சென்று நிலைபெற்றாள்.

Verse 28

ततो धन्वंतरिर्जातो बिभ्रद्धस्ते कमंडलुम् । संपूर्णममृतेनैव स देवैर्दानवैनृप

பின்பு தன்வந்தரி தோன்றினார்; அவரது கையில் அமிர்தம் நிரம்பிய கமண்டலம் இருந்தது; அரசே, தேவரும் தானவரும் அவரைச் சூழ்ந்தனர்.

Verse 29

गृहीतो युगपत्क्रुद्धैः परस्परजिगीषया । देवानां हस्तगो वैद्यो दैत्यानां च कमण्डलुः

இரு தரப்பும் கோபத்துடன் ஒரே நேரத்தில் பிடித்தனர், ஒருவரை ஒருவர் வெல்ல விரும்பி; வைத்தியன் தன்வந்தரி தேவர்களின் கையில், கமண்டலம் தைத்தியர்களின் கையில் இருந்தது.

Verse 30

ततस्तं लोभसंयुक्ता ममंथुः सागरं नृप । पद्महस्तात्र संजाता ततो लक्ष्मीः सितांबरा

பின் பேராசையால் உந்தப்பட்டு, அரசே, அவர்கள் அந்தக் கடலை மீண்டும் மத்தனம் செய்தனர்; அங்கே தாமரைத் தாங்கிய கையுடன், வெண்வஸ்திரம் அணிந்த லக்ஷ்மி தோன்றினாள்.

Verse 31

स्वयमेव वृतो विष्णुस्तया पार्थिवसत्तम । मथ्यमाने ततोतीव समुद्रे देवदानवैः

அரசர்களில் சிறந்தவரே, தேவரும் தானவரும் கடலை வலிமையாக மத்தனம் செய்துகொண்டிருக்கையில், லக்ஷ்மி தானாகவே விஷ்ணுவைத் தேர்ந்தெடுத்தாள்.

Verse 32

कालकूटं समुत्पन्नं येन सर्वे सुरासुराः । संप्राप्ताः परमं कष्टं प्रभग्नाश्च दिशो दश

அப்போது காலகூட விஷம் எழுந்தது; அதனால் தேவரும் அசுரரும் எல்லோரும் பேர்துயரில் ஆழ்ந்தனர், பத்து திசைகளும் கலங்கி சிதறினவாறு ஆனது।

Verse 33

तं दृष्ट्वा भगवाञ्छंभुस्तीव्रं तीवपराक्रमः । भक्षयामास राजेंद्र नीलकण्ठस्ततोऽभवत्

அந்த அச்சமூட்டும் விஷத்தைப் பார்த்து, அடங்காத வீரமுடைய பகவான் சம்பு, அரசே, அதை விழுங்கினார்; அதனால் அவர் ‘நீலகண்டன்’ எனப் புகழ்பெற்றார்।

Verse 34

अथ संत्यज्य मंथानं मंदरं वासुकिं तथा । अमृतार्थेऽभवद्युद्धं दैत्यानां विबुधैः सह

பின்னர் மத்தனக் கருவியான மந்தரமலையும் வாசுகியையும் விட்டு, அமிர்தத்தை நாடி தைத்யர்களுக்கும் தேவர்களுக்கும் போர் எழுந்தது।

Verse 35

अथ स्त्रीरूपमाधाय विष्णुर्दैत्यानुवाच तान् । ततो हृष्टो बलिस्तस्यै दत्त्वा पीयूषमेव तत्

அப்போது விஷ்ணு பெண் வடிவம் கொண்டு தைத்யர்களை உரைத்தார்; மகிழ்ந்த பலி அவளுக்கே அந்தப் பீயூஷம் (அமிர்தம்) அளித்தான்।

Verse 36

विश्वासं परमं गत्वा युद्धं चक्रे सुरैः सह । ततो विष्णुः परित्यज्य स्त्रीरूपं पुरुषाकृतिः

முழு நம்பிக்கையைப் பெற்ற பின் அவன் தேவர்களுடன் சேர்ந்து போர் செய்தான்; பின்னர் விஷ்ணு பெண் வடிவத்தை நீக்கி மீண்டும் ஆண் வடிவம் கொண்டார்।

Verse 37

तदेवामृतमादाय ययौ यत्र दिवौकसः । अब्रवीत्तान्सुहृष्टात्मा पिवध्वममृतं सुराः

அவன் அதே அமிர்தத்தை எடுத்துக்கொண்டு தேவர்கள் இருந்த இடத்திற்குச் சென்று, மகிழ்ந்த உள்ளத்துடன்— “தேவர்களே, அமிர்தம் அருந்துங்கள்” என்று கூறினான்.

Verse 38

येनामरत्वमासाद्य व्यापादयत दानवान् । ते तथेति प्रतिज्ञाय पपुः पीयूषमुत्तमम्

அதனால் அமரத்துவம் பெற்று தானவர்களை அழிப்போம் என்று “அப்படியே” என உறுதி செய்து, அவர்கள் உயர்ந்த பீயூஷத்தை அருந்தினர்.

Verse 39

अमराश्च ततो जाता जघ्नुः संख्ये महासुरान्

அதன்பின் அவர்கள் அமரர்களாகி போர்க்களத்தில் மகா அசுரர்களை வதைத்தனர்.

Verse 40

तेषां पानविधौ तत्र वर्तमाने महीपते । राहुर्विबुधरूपेण पपौ पीयूषमुत्सुकः

மண்ணின் அரசே, அங்கே அமிர்தப் பான விதி நடைபெறுகையில், ராகு தேவர் வடிவம் கொண்டு ஆவலுடன் பீயூஷத்தை அருந்தினான்.

Verse 41

स लक्षितो महादैत्यश्चंद्रार्काभ्यां च तत्क्षणात् । निवेदितो हरे राजन्नायं देवो महासुरः

அந்த மகாதைத்யனை சந்திரனும் சூரியனும் உடனே அறிந்தனர்; ஹரியிடம் அறிவித்தனர்— “அரசே, இவன் தேவன் அல்ல; மகா அசுரன்.”

Verse 42

तच्छ्रुत्वा वासुदेवेन तस्य चक्रं सुदर्शनम् । वधाय पार्थिवश्रेष्ठ मुक्तं वज्रसमप्रभम्

இதைக் கேட்ட வாசுதேவன், அரசருள் சிறந்தவனே, அவனை வதைக்க வஜ்ரம் போன்ற ஒளியுடன் ஜ்வலிக்கும் சுதர்சனச் சக்கரத்தை ஏவினான்।

Verse 43

यावन्मात्रं शरीरं तत्तस्य व्याप्तं महीपते । अमृतेन ततः कृत्तममोघेनापि तच्छिरः

மன்னனே, அவன் உடலில் அமிர்தம் பரவிய அளவிற்கே அமரத்துவம் ஏற்பட்டது; ஆனால் அவன் தலை, அமோகம் எனும் சக்கரத்தாலும், அமிர்தம் சுவைத்த பின் முன்பே வெட்டப்பட்டிருந்தது।

Verse 44

ततोऽमरत्वमापन्नः स यावत्सिंहिकासुतः । तावत्प्रोक्तोऽच्युतेनाथ साम्ना परमवल्गुना

அப்போது சிம்ஹிகையின் புதல்வன் அந்த அளவிற்கே அமரத்துவம் பெற்றான்; பின்னர் அச்யுதன் மிக இனிய சமாதான வார்த்தைகளால் அவனை உரைத்தான்।

Verse 45

त्यज दैत्यान्महाभाग देवानां संमतो भव । संप्राप्स्यसि परां पूजां सदा त्वं ग्रहमंडले

மகாபாகனே, தைத்யர்களை விட்டு தேவர்களுக்கு உகந்தவனாகு; அப்பொழுது நீ எப்போதும் கிரகமண்டலத்தில் உயர்ந்த பூஜையைப் பெறுவாய்।

Verse 46

स तथेति प्रतिज्ञाय त्यक्त्वा तान्दैत्यसत्तमान् । पूजां प्राप्नोति मर्त्यानां संस्थितो ग्रहमण्डले

அவன் ‘அப்படியே’ என்று உறுதி செய்து, அந்த தைத்யச் சிறந்தவர்களை விட்டு, கிரகமண்டலத்தில் நிலைபெற்று, மனிதர்களின் பூஜையைப் பெற்றான்।

Verse 47

एतस्मिन्नंतरे दैत्या निर्जिताः सुरसत्तमैः । दिशो जग्मुः परित्रस्ताः केचिन्मृत्युमुपागताः

அந்நேரத்தில் தேவர்களில் சிறந்தோரால் தோற்கடிக்கப்பட்ட தைத்யர்கள் அச்சத்துடன் எல்லாத் திசைகளிலும் ஓடினர்; அவர்களில் சிலர் மரணத்தை அடைந்தனர்।

Verse 48

पीतशेषं च पीयूषं स्थापितं नन्दने वने । नागराजस्य यत्रैव स्थितमालानमेव च

குடித்த பின் மீதமிருந்த அமுதம் நந்தன வனத்தில் நிறுவப்பட்டது—அங்கேயே நாகராஜனின் ஆலானத் தூண் (கட்டும் கம்பம்)வும் இருந்தது।

Verse 49

अहर्निशं मदस्रावी करींद्रः सोऽपि संस्थितः । तत्प्रभावैः प्रभिन्नः स पीयूषस्य कमंडलुः

அங்கே அந்த கஜேந்திரனும் இருந்தான்; அவன் பகலும் இரவும் மதநீர் சிந்தினான்; அந்தப் பாதிப்பால் அமுதக் கமண்டலம் பிளந்தது।

Verse 50

ततो वल्ली समुत्पन्ना तस्माच्चैव कमण्डलोः । तत्रालानसमारूढा वृद्धिं च परमां गता

பின்னர் அந்தக் கமண்டலத்திலிருந்தே ஒரு கொடி தோன்றியது; அங்கேயுள்ள ஆலானத் தூணில் ஏறி அது மிகப் பெரிதாக வளர்ந்தது।

Verse 51

तदुद्भवानि पत्राणि गृहीत्वा सुरसत्तमाः । अपूर्वाणि सुगंधीनि मत्वा ते भक्षयंति च

அதிலிருந்து தோன்றிய இலைகளை தேவர்களில் சிறந்தோர் எடுத்துக் கொண்டு, அவை புதுமையும் நறுமணமும் உடையவை எனக் கருதி அவற்றை உண்டனர்.

Verse 52

वक्त्रशुद्धिकृते राजन्विशेषेण प्रहर्षिताः

அரசே, வாய் மற்றும் வாக்கின் தூய்மை ஏற்பட்டதால் அவர்கள் மிகுந்த மகிழ்ச்சியடைந்தனர்.

Verse 53

अथ धन्वतरिर्वैद्यः स्वबुद्ध्या पृथिवीपते । नागालाने यतो जाता नागवल्ली भविष्यति

அப்போது தெய்வ வைத்தியர் தன்வந்தரி, பூமிபதியே, தன் அறிவால் கூறினார்—‘இது நாகாலய வளாகத்தில் தோன்றியதால் இதன் பெயர் நாகவல்லி ஆகும்.’

Verse 54

सदा स्मरस्य संस्थानं मम वाक्याद्भविष्यति । नागवल्लीति वै नाम तस्याश्चक्रे ततः परम्

‘என் வாக்கினால் இது என்றும் ஸ்மரன் (காமன்) அமரும் தலமாகும்.’ பின்னர் அதற்கு ‘நாகவல்லி’ எனப் பெயரிட்டார்.

Verse 55

संयोगं च चकाराथ तांबूलं जायते यथा । पूगीफलेन चूर्णेन खदिरेणापि पार्थिव

பின்னர், அரசே, தாம்பூலம் உருவாகும் முறையில் சரியான கலவையைச் செய்தார்—பாக்கு பொடியும் கதீர் (கத்தா) உடனும் சேர்த்து.

Verse 56

कस्यचित्त्वथ कालस्य वाणीवत्सरको नृपः । प्रतोषं नीतवाञ्छक्रं तपसा निर्मलेन च

சில காலத்திற்குப் பின், வாணீவத்ஸரகன் என்னும் அரசன் தூய்மையான, குற்றமற்ற தவத்தால் சக்ரன் (இந்திரன்) முழுமையாகத் திருப்தியடைந்தான்.

Verse 57

ततस्तत्तपसा तुष्ट इन्द्रो वचनमब्रवीत्

அப்போது அந்தத் தவத்தால் மகிழ்ந்த இந்திரன் இவ்வசனங்களை உரைத்தான்.

Verse 58

इन्द्र उवाच । भोभोः पार्थिव तुष्टोऽस्मि तपसाऽनेन सांप्रतम् । ब्रूहि यत्ते वरं दद्मि मनसा वांछितं सदा

இந்திரன் கூறினான்—ஓ அரசே! இத்தவத்தால் இப்போது நான் திருப்தியடைந்தேன். உன் உள்ளத்தில் எப்போதும் விரும்பும் வரத்தைச் சொல்; அதை நான் அருள்வேன்.

Verse 59

सोऽब्रवीद्यदि मे तुष्टो यदि देयो वरो मम । विमानं खेचरं देहि येनागच्छामि ते गृहे । नित्यमेव धरापृष्ठाद्वंदनार्थं तव प्रभो

அவன் கூறினான்—நீங்கள் என்மேல் திருப்தியடைந்து எனக்கு வரம் அளிக்க விரும்பினால், ஆகாயத்தில் செல்லும் விமானத்தை அருளுங்கள்; அதனால் நான் பூமித்தளத்திலிருந்து தினமும் உங்கள் இல்லத்துக்கு வந்து, ஓ प्रभோ, உமக்கு வணங்குவேன்.

Verse 60

स तथेति प्रतिज्ञाय हंसबर्हिणनादितम् । विमानं प्रददौ तस्मै मनोमारुतवेगधृक्

இந்திரன் ‘அப்படியே ஆகுக’ என்று உறுதி செய்து, அன்னமும் மயிலும் ஒலிப்பதுபோல் முழங்கும், எண்ணமும் காற்றும் போல் வேகமுடைய விமானத்தை அவனுக்கு அளித்தான்.

Verse 61

स तत्र नित्यमारुह्य प्रयाति त्रिदशालयम् । भक्त्या परमया युक्तः सहस्राक्षं प्रवंदितुम्

அவன் தினமும் அதில் ஏறி தேவர்களின் இல்லத்திற்குச் சென்று, உன்னத பக்தியுடன் சஹஸ்ராக்ஷன் இந்திரனை வணங்கினான்.

Verse 62

तस्य शक्रः स्वहस्तेन तांबूलं च प्रयच्छति । स च तद्भक्षयामास प्रहृष्टेनांतरात्मना

அவருக்கு சக்கிரன் (இந்திரன்) தன் கையாலே தாம்பூலத்தை அளித்தான்; அவர் உள்ளமகிழ்ச்சியுடன் அதை ஏற்று உண்டார்.

Verse 63

वृद्धभावेऽपि संप्राप्ते तस्य कामोऽत्यवर्द्धत । तांबूलस्य प्रभावेन सुमहान्पृथिवीपते

ஓ பூமிபதி! முதுமை வந்தபோதிலும் அவனுடைய காமவேட்கை மிகுதியாக வளர்ந்தது; தாம்பூலத்தின் தாக்கம் அத்துணை பெரிது.

Verse 64

अथ शक्रमुवाचेदं स राजा विनयान्वितः । नागवल्लीप्रदानेन प्रसादो मे विधीयताम्

அப்போது பணிவுடைய அந்த அரசன் சக்கிரன் (இந்திரன்)ிடம் கூறினான்—“நாகவல்லியை அருளி என்மேல் அருள் புரிவாயாக.”

Verse 65

मर्त्यलोके समानेतुं प्रचारं येन गच्छति । स तथेति प्रतिज्ञाय तस्मै तां प्रददौ तदा

அது மானிட உலகிற்கு கொண்டு செல்லப்பட்டு பரவுவதற்காக, அவர் “அப்படியே ஆகுக” என்று உறுதி செய்து அப்பொழுதே அதை அவனுக்குக் கொடுத்தார்.

Verse 66

गत्वा निजपुरं सोपि स्वोद्यानेऽस्थापयत्तदा । ततः कालेन महता प्रचारं सा गता क्षितौ

தன் நகரத்திற்குத் திரும்பி அவர் அதைத் தன் தோட்டத்தில் நட்டார்; பின்னர் நீண்ட காலத்தில் அது பூமியெங்கும் பரவியது.

Verse 67

यस्याः स्वादनतो लोकः कामात्मा समपद्यत । न कश्चिद्यजनं चक्रे याजनं च विशेषतः । अन्या धर्मक्रियाः सर्वाः प्रणष्टा धर्मसंभवाः

அதன் சுவையைச் சுவைத்தவுடன் மக்கள் காமவசப்பட்டனர். யாரும் யாகம் செய்யவில்லை; யாகம் செய்யவைக்கவும் இல்லை; தர்மத்தில் பிறந்த பிற எல்லா தர்மச் செயல்களும் அழிந்தன.

Verse 68

ततो देवगणाः सर्वे यज्ञभागविवर्जिताः । पीड्यमानाः क्रुधा विष्टा गत्वा प्रोचुः पितामहम्

அப்போது யாகப் பங்கில் இருந்து வஞ்சிக்கப்பட்ட எல்லா தேவர்களும், துன்பத்தால் வாடி கோபம் நிறைந்து, பிதாமகன் பிரம்மாவிடம் சென்று கூறினர்.

Verse 69

मर्त्यलोके सुरश्रेष्ठ नष्टा धर्मक्रिया भृशम् । कामासक्तो यतो लोकस्तांबूलस्य च भक्षणात् । तस्मात्कुरु प्रसादं नो येनास्माकं क्रिया भवेत्

‘தேவர்களில் சிறந்தவரே! மானிட உலகில் தர்மச் சடங்குகள் மிகுந்த அளவில் அழிந்தன; தாம்பூலம் மென்றதால் மக்கள் காமத்தில் பற்றுடையவர்களானார்கள். ஆகவே எங்களுக்கு அருள் புரிந்து, எங்களுக்குரிய கிரியைகளும் அர்ப்பணங்களும் மீண்டும் நடைபெறச் செய்யும்.’

Verse 70

एतस्मिन्नेव काले तु पुष्करस्थं पितामहम् । यजनार्थे समायातं दरिद्रो वीक्ष्य पार्थिव

அதே நேரத்தில், அரசே, யாகத்திற்காக புஷ்கரத்தில் வந்திருந்த பிதாமகன் பிரம்மாவை ஒரு ஏழை மனிதன் கண்டு, அவரை அணுகினான்.

Verse 71

प्रणिपत्य ततः प्राह विनयावनतः स्थितः । निर्विण्णोऽहं सुरश्रेष्ठ ब्राह्मणानां गृहे स्थितः

வணங்கி, பணிவுடன் நின்று அவன் கூறினான்—‘தேவர்களில் சிறந்தவரே! பிராமணர்களின் இல்லங்களில் சார்ந்து வாழ்ந்து வாழ்ந்து நான் சலித்துவிட்டேன்.’

Verse 72

तस्मात्कीर्तय मे स्थानं श्रेष्ठं वित्तवतां हि यत् । तत्र सञ्जायते तृप्तिः शाश्वती प्रचुरा प्रभो

ஆகையால், பிரபுவே, செல்வமுடையோரிலும் சிறந்த அந்த உயர்ந்த தலத்தை எனக்குச் சொல்லுங்கள்; அங்கே மிகுதியானவும் நித்தியமானவும் ஆன திருப்தி உண்டாகிறது।

Verse 73

तस्य तद्वचनं श्रुत्वा चिरं ध्यात्वा पितामहः । अब्रवीच्च दरिद्रं तं छिद्रार्थं धनिना मिह

அவன் சொற்களை கேட்ட பிதாமகன் பிரம்மா நீண்ட நேரம் தியானித்து சிந்தித்தார். பின்னர் அந்த ஏழையிடம் கூறினார்—“இங்கே செல்வோரின் ‘சித்ரம்’ எனப்படும் பலவீனப் புள்ளிகளை உருவாக்கும் வழிகள் உள்ளன.”

Verse 74

चूर्णपत्रे त्वया वासः सदा कार्यो दरिद्र भोः । तांबूलस्य तु पर्णाग्रे भार्यया मम वाक्यतः

ஏழையனே, நீ எப்போதும் பொடியாக்கப்பட்ட இலைக்குள் வாசம் செய்ய வேண்டும். மேலும் என் ஆணையின்படி என் மனைவி தாம்பூல இலைக்குத் தலைப்பகுதியில் இருக்கட்டும்।

Verse 75

पर्णानां चैव वृंतेषु सर्वेषु त्वत्सुतेन च । रात्रौ खदिरसारे च त्वं ताभ्यां सर्वदा वस

மேலும் இலைகளின் எல்லா காம்புகளிலும்—உன் மகனுடன் சேர்ந்து—நீ வாசம் செய். இரவில் கதீரத்தின் சாரத்திலும் தங்குவாய்; இவ்வாறு அவர்களுடன் எப்போதும் இருப்பாய்।

Verse 76

धनिनां छिद्रकृत्प्रोक्तमेतत्स्थानचतुष्टयम् । पार्थिवानां विशेषेण मम वाक्या द्व्रज द्रुतम्

செல்வோரின் ‘சித்ரம்’ உருவாக்குவதாக இந்நான்கு நிலையங்கள் கூறப்பட்டுள்ளன—குறிப்பாக அரசர்களுக்காக. என் வாக்கின்படி நீ விரைவாக அங்கே செல்।

Verse 77

नारद उवाच । एतत्ते सर्वमाख्यातं यत्पृष्टोऽस्मि नराधिप

நாரதர் கூறினார்—ஹே நராதிபா! நீ என்னிடம் கேட்ட அனைத்தையும் நான் உனக்குச் சொல்லிவிட்டேன்.

Verse 78

तांबूलोत्थानि छिद्राणि यथा स्युर्धनिनामिह । तानि सर्वाणि चीर्णानि त्वया राजन्नजानता । तेन वै विभवोच्छित्तिः संजाता सहसा नृप

இவ்வுலகில் செல்வர்களுக்கு தாம்பூலத்தால் உண்டாகும் குறைபாடுகள் எவையோ, அவை அனைத்தையும், அரசே, நீ அறியாமலே செய்தாய்; ஆகவே, மன்னா, உன் செல்வம் திடீரென அழிந்தது.

Verse 79

राजोवाच । तदर्थमपि मे ब्रूहि प्रायश्चित्तं मुनीश्वर । कदाचिद्भक्षणं मे स्यात्तांबूलस्य तथाविधम्

அரசன் கூறினான்—முனீஸ்வரரே! அதற்காகவே எனக்குப் பிராயச்சித்தத்தைச் சொல்லுங்கள்; சில வேளைகளில் அத்தகைய முறையற்ற தாம்பூல உண்ணுதல் எனக்குத் தோன்றிவிடலாம்.

Verse 80

येन सञ्जायते शुद्धिः कुतांबूलसमुद्भवा

குதாம்பூலத்தால் உண்டான அசுத்தத்திற்கு எந்த வழியால் சுத்தி உண்டாகும்?

Verse 81

विश्वा मित्र उवाच । शृणु राजन्प्रवक्ष्यामि प्रायश्चित्तं तु यच्चरेत् । आश्वासनेन शुद्ध्यर्थं कुतांबूलस्य भक्षणात्

விச்வாமித்ரர் கூறினார்—அரசே, கேள்; செய்ய வேண்டிய பிராயச்சித்தத்தை நான் உரைக்கிறேன். குதாம்பூலத்தை உண்ட பின் சுத்திக்காக ‘ஆச்வாசன’ எனும் சாந்தி-விதியை மேற்கொள்ள வேண்டும்.

Verse 82

पर्वकालं समुद्दिश्य सम्यक्छ्रद्धासमन्वितः । आनयेद्ब्राह्मणं राजन्वेदवेदांगपारगम्

அரசே, புனிதப் பர்வகாலத்தை நோக்கி, முறையான பக்தி-நம்பிக்கையுடன், வேதமும் வேதாங்கங்களும் நன்கு அறிந்த பிராமணரை அழைக்க வேண்டும்।

Verse 83

प्रक्षाल्य चरणौ तस्य वाससी परिधापयेत् । संपूज्य गंधपुष्पाद्यैस्ततः पत्रं हिरण्मयम् । स्वशक्त्या कारयित्वाऽथ चूर्णे मुक्ताफलं न्यसेत्

அவருடைய பாதங்களைத் துவைத்து, ஆடைகள் அணிவிக்க வேண்டும். சந்தனம், மலர்கள் முதலியவற்றால் முறையாகப் பூஜித்து, தன் ஆற்றலுக்கேற்ப பொன்னாலான தாம்பூல இலை தயாரித்து, மணப்பொடி மீது முத்தை வைக்க வேண்டும்।

Verse 84

पूगीफलं च वैडूर्यं खदिरं रूप्यमेव च । मन्त्रेणानेन विप्राय तथैव च समर्पयेत्

மேலும் இந்த மந்திரத்துடன் பிராமணருக்கு பாக்கு, வைடூர்ய மணிக் கல், கதீரம், மேலும் வெள்ளியும் சமர்ப்பிக்க வேண்டும்।

Verse 85

यन्मया भक्षितं पूर्वं वृन्तं पत्रसमुद्भवम् । चूर्णपत्रं तथैवान्यद्रात्रौ खदिरमेव च

நான் முன்பு உண்டவை—தண்டு, இலைகளிலிருந்து உண்டான பொருட்கள், பொடியுடன் கூடிய இலைத் தயாரிப்புகள், பிறவற்றும், மேலும் இரவில் கதீரமும்—

Verse 86

तस्य पापस्य शुद्ध्यर्थं तांबूलं प्रतिगृह्यताम् । ततस्तु ब्राह्मणो मंत्रमेवं राजन्नुदाहरेत्

அந்தப் பாவத்தின் சுத்திக்காக இந்தத் தாம்பூலத்தை ஏற்றுக் கொள்ள வேண்டும். பின்னர், அரசே, பிராமணர் இவ்விதமாக மந்திரத்தை உச்சரிக்க வேண்டும்।

Verse 87

यजमानहितार्थाय सर्वपापविशुद्धये । अज्ञानाज्ज्ञानतो वापि कुतांबूलं प्रभक्षितम्

யஜமானரின் நலனுக்காகவும், எல்லாப் பாவங்களின் சுத்திக்காகவும்—அறியாமையாலோ அறிந்தேனோ—அசுத்த/விலக்கப்பட்ட தாம்பூலம் உண்டாயிற்று.

Verse 88

भक्षयिष्यसि यच्चान्यत्कदाचिन्मे प्रसादनात् । तस्य दोषो न ते भावी मम वाक्यादसंशयम्

என் பிரசாதத்தினால் நீ எப்போதாவது வேறு எதையாயினும் உண்டாலும், அதன் தோஷம் உனக்கு வராது—என் வாக்கினால் இதில் ஐயமில்லை.

Verse 89

अनेन विधिना दत्त्वा तांबूलं शुद्धिमाप्नुयात् । कुतांबूलस्य दोषेण गृह्यते न नरो नृप

இந்த விதிப்படி தாம்பூலம் தானம் செய்தால் சுத்தி பெறுவர். அரசே! குதாம்பூலத்தின் தோஷத்தால் மனிதன் பிடிக்கப்படான் (துன்புறான்) அல்லன்.

Verse 90

तस्मात्त्वं हि महाराज व्रतमेतत्समाचर । बहु पुण्यतमं ह्येतन्महाभोगविवर्द्धनम्

ஆகையால், மகாராஜா! இந்த விரதத்தை அனுஷ்டிக்க. இது மிகப் புண்ணியமானது; மாபெரும் போக-செல்வத்தை வளர்ப்பது.

Verse 91

यः प्रयच्छति राजेन्द्र विधिनानेन भक्तितः । जन्मजन्मान्तरे वापि न तांबूलेन मुच्यते

ராஜேந்திரா! யார் இந்த விதிப்படி பக்தியுடன் (தாம்பூலம்) அர்ப்பணிக்கிறாரோ, அவர் பிறவி பிறவியிலும் தாம்பூலத்தின் நன்மையிலிருந்து வஞ்சிக்கப்படார்.

Verse 92

तांबूलं भक्षयित्वा यो नैतद्दानं प्रयच्छति । तांबूलवर्जितः सोऽत्र भवेज्जन्मनिजन्मनि

தாம்பூலம் உண்டு அதற்குரிய தானத்தை அளிக்காதவன், இவ்வுலகில் பிறவி பிறவியாகத் தாம்பூலமின்றி வஞ்சிக்கப்படுவான்.

Verse 93

तांबूलवर्जितं यस्य मुखं स्यात्पृथिवीपते । कृपणस्य दरिद्रस्य तद्बिलं न हि तन्मुखम्

ஓ பூமிபதி! தாம்பூலம் இல்லாதவனின் வாய் வாய் அல்ல; அது ஒரு குழிபோல். கஞ்சனும் வறியவனும் உடையது உண்மையில் ‘வாய்’ எனப்படாது.

Verse 94

तांबूलं ब्राह्मणेन्द्राय यो दत्त्वा प्राक्प्रभक्षयेत् । सुरूपो भाग्यवान्दक्षो भवेज्जन्मनिजन्मनि

முதலில் உயர்ந்த பிராமணருக்கு தாம்பூலத்தை அளித்து, பின்னர் தானே அதை உண்ணும்வன், பிறவி பிறவியாக அழகும், நற்பேறும், திறமையும் உடையவனாவான்.

Verse 95

एतत्ते सर्वमाख्यातं कुतांबूलस्य भक्षणात् । यत्फलं जायते पुंसां यद्दानेन महीपते

ஓ மன்னா! தாம்பூலம் உண்ணுவதாலும் அதைத் தானமாக அளிப்பதாலும் மனிதருக்கு உண்டாகும் பலனை அனைத்தையும் நான் உமக்கு முழுமையாக விளக்கியேன்.

Verse 96

शंखादित्यानुषंगेण तांबूलस्य च भक्षणे । ये दोषा ये गुणा राजन्दानं चैव प्रभक्षणे

ஓ அரசே! சங்கம் முதலிய தொடர்புடைய அனுஷ்டானங்களுடன் தாம்பூலம் உண்ணுதலில் உள்ள குறைகளும் நற்குணங்களும், மேலும் அதன் தானமும் உண்ணுதலும் பற்றியவையும் நான் விளக்கியேன்.

Verse 210

इति श्रीस्कांदे महापुराण एकाशीतिसाहस्र्यां संहितायां षष्ठे नागरखण्डे हाटकेश्वरक्षेत्रमाहात्म्ये तांबूलोत्पत्ति तांबूलमाहात्म्यवर्णनंनाम दशोत्तरद्विशततमोऽध्यायः

இவ்வாறு ஸ்ரீ ஸ்கந்த மஹாபுராணத்தின் ஏகாஶீதிஸாஹஸ்ரீ ஸம்ஹிதையில், ஆறாம் நூலான நாகரகண்டத்தில், ஹாடகேஸ்வர-க்ஷேத்ரமாஹாத்ம்யத்தின் உட்பிரிவாக “தாம்பூலத்தின் தோற்றமும் தாம்பூல மாஹாத்ம்ய விளக்கமும்” எனும் இருநூற்று பத்தாம் அத்தியாயம் நிறைவுற்றது।