Adhyaya 68

Verse 1

। सूत उवाच । अथ ते शबरा यत्नाद्रक्तं तद्धैहयोद्भवम् । तत्र निन्युः स्थिता यत्र गर्ता सा पितृसंभवा

சூதர் கூறினார்—அப்போது அந்த சபரர்கள் மிகுந்த கவனத்துடன் ஹைஹய வம்சத்திலிருந்து தோன்றிய அந்த இரத்தத்தை எடுத்துக்கொண்டு, பித்ருக்களுடன் தொடர்புடைய அந்தக் குழி (பித்ருகர்த்தம்) இருந்த இடத்திற்குக் கொண்டு சென்றனர்.

Verse 2

भार्गवोऽपि च तं हत्वा रक्तमादाय कृत्स्नशः । ततः संप्रेषयामास यत्र गर्ताऽथ पैतृकी

பார்கவர் (பரசுராமர்) அவனை வதைத்து, முழு இரத்தத்தையும் திரட்டி எடுத்தார்; பின்னர் பித்ருக்களுக்கான அந்தப் பித்ருகர்த்தம் இருந்த இடத்திற்கே அதை அனுப்பினார்.

Verse 3

न स बालं न वृद्धं च परित्यजति भार्गवः । यौवनस्थं विशेषेण गर्भस्थं वाथ क्षत्रियम्

பார்கவர் குழந்தையையும் முதியவரையும் விட்டுவைக்கவில்லை; குறிப்பாக இளமைத் துடிப்பில் உள்ள க்ஷத்திரியனையும், கருவிலிருப்பவனையும் கூட அவர் விடவில்லை.

Verse 4

स्वयं जघान भूपान्स तेषां पार्श्वे तथा परान् । विध्वंसाययति क्रुद्धः सैनिकैश्च समन्ततः

அவர் தாமே அரசர்களை வெட்டிக் கொன்றார்; அவர்களின் அருகில் நின்ற மற்றவர்களையும் கூட; கோபத்துடன் சுற்றிலும் படைகளோடு அழிவை ஏற்படுத்தினார்.

Verse 5

तथैवासृक्प्रगृह्णाति गृह्णापयति चादरात् । तेषां पार्श्वैस्ततस्तूर्णं प्रेषयामास तत्र च

அதேபோல் அவர் இரத்தத்தைத் தாமே திரட்டினார்; கவனத்துடன் பிறராலும் திரட்டச் செய்தார்; பின்னர் அருகிலிருந்தவர்களால் அதை விரைவாக அங்கேயும் அனுப்பச் செய்தார்.

Verse 6

एवं निःक्षत्रियां कृत्वा कृत्स्नां पृथ्वीं भृगद्वहः । हाटकेश्वरजे क्षेत्रे जगाम तदनन्तरम्

இவ்வாறு முழு பூமியையும் க்ஷத்திரியர் இன்றாக்கி, ப்ருகுவம்சச் சிறந்த பரசுராமன் பின்னர் ஹாடகேஸ்வரரின் புனிதக் க்ஷேத்திரத்திற்குச் சென்றான்।

Verse 7

ततस्तै रुधिरैः स्नात्वा समादाय तिलान्बहून् । अपसव्यं समाधाय प्रचक्रे पितृतर्पणम्

பின்னர் அந்த இரத்தத்தில் நீராடி, பல எள்ளை எடுத்துக் கொண்டு, யஜ்ஞோபவீதத்தை அபஸவ்யமாக அணிந்து பித்ருத் தர்ப்பணத்தைச் செய்தான்।

Verse 8

प्रत्यक्षं सर्वविप्राणां तथान्येषां तपस्विनाम् । प्रतिज्ञां पूरयित्वाऽथ विशोकः स बभूव ह

அனைத்து பிராமணர்களும் பிற தவசிகளும் நேரில் காண, தன் பிரதிஞ்ஞையை நிறைவேற்றிய பின் அவன் உண்மையிலே துயரமற்றவனானான்।

Verse 9

ततो निःक्षत्रिये लोके कृत्वा हयमखं च सः । प्रायच्छत्सकलामुर्वीं ब्राह्मणेभ्यश्च दक्षिणाम्

பின்னர் உலகம் க்ஷத்திரியர் இன்றானபோது, அவன் அஸ்வமேத யாகத்தைச் செய்து, முழுப் பூமியையும் மேலும் தக்ஷிணையையும் பிராமணர்களுக்கு அளித்தான்।

Verse 10

अथ लब्धवरा विप्रास्तमूचुर्भृगुसत्तमम् । नास्मद्भूमौ त्वया स्थेयमेको राजा यतः स्मृतः

அப்போது வரங்களைப் பெற்ற பிராமணர்கள் ப்ருகுவம்சச் சிறந்தவனை நோக்கி—“எங்கள் நிலத்தில் நீ தங்க வேண்டாம்; ஸ்மிருதியில் ஒரே அரசன் இருக்க வேண்டும் என்று கூறப்பட்டுள்ளது” என்றனர்।

Verse 14

तस्मात्त्वं देहि मे स्थानं कृत्वाऽपसरणं स्वयम् । न हि दत्त्वा ग्रही ष्यामि विप्रेभ्यो मेदिनीं पुनः

ஆகையால் எனக்கு ஒரு இடத்தை அளித்து நீயே விலகிச் செல். பிராமணர்களுக்கு ஒருமுறை பூமியைத் தானமாக அளித்த பின், நான் மீண்டும் அந்த நிலத்தை எடுத்துக்கொள்ளமாட்டேன்.

Verse 15

न करोष्यथवा वाक्यं ममाद्य त्वं नदीपते । स्थलरूपं करिष्यामि वह्न्यस्त्रपरिशोषितम्

இன்று நீ என் கட்டளையை நிறைவேற்றாவிட்டால், ஓ நதிகளின் தலைவனே, அக்கினி-அஸ்திரத்தால் உன்னை வற்றச் செய்து வறண்ட நிலமாக மாற்றுவேன்.

Verse 16

सूत उवाच । तस्य तद्वचनं श्रुत्वा समुद्रो भयसंकुलः । अपसारं ततश्चक्रे यावत्तस्याभिवांछितम्

சூதர் கூறினார்—அந்த வார்த்தைகளை கேட்டதும் கடல் அச்சத்தால் கலங்கி, அவர் விரும்பிய அளவு வரை பின்னோக்கி விலகியது.