Adhyaya 263

Verse 1

ईश्वर उवाच । यदि चेत्तामसं कर्म त्यक्त्वा कर्मसु जायते । तदा ज्ञानमयो योगी जीवतां मोक्षदायकः

ஈச்வரன் கூறினார்—தாமஸக் கர்மத்தை விட்டு, தர்மமான கடமைகளில் நிலைத்திருப்பவன், ஞானமய யோகி; வாழ்ந்தபடியே மோட்சம் அருள்வான்.

Verse 2

यदा निर्ममता देहे यदा चित्तं सुनिर्मलम् । यदा हरौ भक्तियोगस्तदा बन्धो न कर्मणा

உடல்மீது பற்றின்மை உண்டாகி, மனம் மிகத் தூய்மையடைந்து, ஹரியில் பக்தியோகமே யோகமாக நிலைத்தால்—கர்மம் பந்தமாகாது.

Verse 3

कुर्वन्नेव हि कर्माणि मनः शांतं नृणां यदा । तदा योगमयी सिद्धिर्जायते नात्र संशयः

கர்மங்களைச் செய்துகொண்டே மனிதனின் மனம் அமைதியடைந்தால், அப்போது யோகமயமான சித்தி உண்டாகும்—இதில் ஐயமில்லை.

Verse 4

गुरुत्वं स्थानमसकृदनुभूय महामतिः । जीवन्विष्णुत्वमासाद्य कर्म संगात्प्रमुच्यते

குருத்துவ நிலையைக் மீண்டும் மீண்டும் அனுபவித்த மகாமதி, வாழ்ந்தபடியே ‘விஷ்ணுத்துவம்’ அடைந்து, கர்மப் பற்றிலிருந்து விடுபடுவான்.

Verse 5

कर्माणि नित्यजातानि नित्यनैमित्तिकानि च । इच्छया नैव सेव्यानि दुःखतापविवृद्धये

நித்தியக் கடமைகளும் நித்திய-நைமித்திக விதிகளும் தன்விருப்பத்தால் மட்டும் செய்யப்படக் கூடாது; அதனால் துக்கமும் உள்ளத்தாபமும் மேலும் பெருகும்.

Verse 6

कर्मणामीशितारं च विष्णुं विद्धि महेश्वरि । तस्मिन्संत्यज्य सर्वाणि संसारान्मुच्यतेऽखिलात्

மகேஸ்வரீ, எல்லாக் கருமங்களுக்கும் ஈசனாக விஷ்ணுவையே அறிக. அனைத்தையும் அவரிடமே ஒப்படைத்தால் உயிர் முழுச் சம்சாரப் பந்தத்திலிருந்து விடுபடும்.

Verse 7

एतदेव परं ज्ञानमेतदेव परं तपः । एतदेव परं श्रेयो यत्कृष्णे कर्मणोऽर्पणम्

இதுவே உன்னத ஞானம், இதுவே உன்னத தவம்; இதுவே உன்னத நன்மை—தன் கருமங்களை ஸ்ரீகிருஷ்ணனுக்கே அர்ப்பணிப்பது.

Verse 8

अयं हि निर्मलो योगो निर्गुणः स उदाहृतः । तद्विष्णोः कर्म जनितं शुभत्व प्रतिपादनम्

இவ்வியோகம் நிச்சயமாக மாசற்றது என்றும் குணங்களைக் கடந்தது என்றும் கூறப்படுகிறது. விஷ்ணுவைச் சார்ந்த கருமத்தால் இது தோன்றி, சுபத்துவம் (புனித நலன்) நிலைநிறுத்துகிறது.

Verse 9

तावद्भ्रमंति संसारे पितरः पिंडतत्पराः । यावत्कुले भक्तियुतः स्तो नैव प्रजायते

அந்த குலத்தில் பக்தியுடன் கூடிய பக்தன் பிறக்கும்வரை, பிண்ட அர்ப்பணத்திலேயே பற்றுடைய பித்ருக்கள் சம்சாரத்தில் அலைந்து திரிவார்கள்.

Verse 10

तावद्द्विजानि गर्जंति तावद्गर्जति पातकम् । तावत्तीर्थान्यनेकानि यावद्भक्तिं न विंदति

உண்மையான பக்தி கிடைக்கும் வரை இருமுறை பிறந்தோர் வாதத்தில் கர்ஜிக்கின்றனர்; அதுவரை பாவமும் கர்ஜிக்கிறது; அதுவரை தீர்த்தங்கள் ‘பல’ எனத் தோன்றுகின்றன।

Verse 11

स एव ज्ञानवांल्लोके योगिनां प्रथमो हि सः । महाक्रतूनामाहर्ता हरिभक्तियुतो हि सः

ஹரிபக்தியுடன் கூடியவனே உலகில் உண்மையான ஞானி; அவனே யோகிகளில் முதன்மை; அவனே மகாயாகங்களின் உண்மையான நிறைவேற்றுபவன்—ஏனெனில் அவன் ஹரிபக்தியால் நிறைந்தவன்।

Verse 12

निमिषं निर्नयन्मेषं योगः समभिजायते । वाणीजये योगिनस्तु गोमेधश्च प्रकीर्तितः

கண் இமைப்பையும் அடக்கினால் யோகம் முழுமையாக உதயமாகிறது. யோகிக்குப் பேச்சின் மீது வெற்றி கோமேத யாகத்தின் சமபலன் எனப் புகழப்படுகிறது।

Verse 13

मनसो विजये नित्यमश्वमेधफलं लभेत् । कल्पनाविजयान्नित्यं यज्ञं सौत्रामणिं लभेत्

மனத்தின் மீது இடையறாத வெற்றி பெற்றால் அசுவமேதத்தின் பலன் கிடைக்கும். கற்பனை-கட்டமைப்பின் மீது இடையறாத வெற்றி பெற்றால் சௌத்ராமணி யாகத்தின் புண்ணியம் கிடைக்கும்।

Verse 14

देहस्योत्सर्जनान्नित्यं नरयज्ञः प्रकीर्तितः । पंचेंद्रियपशून्हत्वाऽनग्नौ शीर्षे च कुण्डले

உடல் பற்றுதலை இடையறாது துறப்பதே ‘நரயாகம்’ எனப் போற்றப்படுகிறது. ஐந்து இந்திரிய-மிருகங்களை ‘வதை’ செய்து—வெளி அக்கினியின்றி—யோகி தலைச் சின்னமும் காதணிகளும் தரிக்கிறான் (உள் யாகத்தின் குறியீடாக)।

Verse 15

गुरूपदेशविधिना ब्रह्मभूतत्वमश्नुते । स योगी नियताहारोदण्डत्रितयधारकः

குருவின் உபதேச முறையால் அவன் பிரம்மநிலையை அடைகிறான். அத்தகைய யோகி உணவில் கட்டுப்பாடு உடையவன்; உடல்‑வாக்கு‑மனம் எனும் திரிதண்டத்தைத் தாங்குவான்.

Verse 16

त्रिदंडी स तु विज्ञेयो ज्ञाते देवे निरंजने । मनोदण्डः कर्मदण्डो वाग्दंडो यस्य योगिनः

களங்கமற்ற, ஆசையற்ற இறைவனை உணர்ந்தவனே உண்மையான திரிதண்டி. அந்த யோகியின் தண்டங்கள்: மனக் கட்டுப்பாடு, செயல் கட்டுப்பாடு, வாக்குக் கட்டுப்பாடு.

Verse 17

स योगी ब्रह्मरूपेण जीवन्नेव समाप्यते । अज्ञानी बाध्यते नित्यं कर्मभिर्बंधनात्मकैः

அந்த யோகி உயிரோடு இருக்கும்போதே பிரம்மரூபமாக நிறைவு பெறுகிறான்; ஆனால் அறியாதவன் பந்தன இயல்புடைய கர்மங்களால் எப்போதும் கட்டுண்டு துன்புறுகிறான்.

Verse 18

कुर्वन्नेव हि कर्माणि ज्ञानी मुक्तिं प्रयाति हि । यदा हि गुरुभिः स्थानं ब्रह्मणः प्रतिपाद्यते

கர்மங்களைச் செய்துகொண்டிருந்தாலும் ஞானி நிச்சயமாக முக்தியை அடைகிறான்; குருமார்களால் பிரம்மத்தின் நிலை/அடைவிடம் முறையாக எடுத்துரைக்கப்பட்டு நிறுவப்படும் போது.

Verse 19

तदैष मुक्तिमाप्नोति देहस्तिष्ठति केवलम् । यावद्ब्रह्मफलावाप्त्यै प्रयाति पुरुषोत्तमः

அப்போது அவன் முக்தியை அடைகிறான்; உடல் மட்டும் நிலைத்திருக்கும். பிரம்மத்தின் பரம பலனை அடையும்படி புருஷோத்தமன் அவனை முன்னே நடத்தும் வரை.

Verse 20

तावत्कर्ममयी वृत्तिर्ब्रह्म वृक्षांतराभवेत् । अवांतराणि पर्वाणि ज्ञेयानि मुनिभिः सदा

விருத்தி கர்மமயமாக உள்ளவரை, பிரம்மம் மரக்கிளைகளின் இடையில் இருப்பதுபோல் பகுதியளவே புலப்படும்; ஆகவே இடைநிலைப் பர்வங்கள் (அவாந்தர நிலைகள்) முனிவர்களால் எப்போதும் அறியப்படவேண்டும்.

Verse 21

मोक्षमार्गो द्विजैश्चैव श्रुतिस्मृतिसमुच्चयात् । मोक्षोऽयं नगराकारश्चतुर्द्वार समाकुलः

ஸ்ருதி-ஸ்மிருதி சாட்சிகளின் சமுச்சயத்தால் த்விஜர்கள் மோட்சமார்க்கத்தை உரைத்தனர்; இந்த மோட்சம் நான்கு வாயில்களுடன் கூடிய ஒரு நகரம் போன்றது.

Verse 22

द्वारपालास्तत्र नित्यं चत्वारस्तु शमादयः । त एव प्रथमं सेव्या मनुजैर्माक्षदायकाः

அங்கே எப்போதும் நான்கு வாயிற்காவலர்கள் உள்ளனர்—சமம் முதலியோர்; அவர்கள் மோட்சப் பலனை அளிப்பதால் மனிதர்கள் முதலில் அவர்களையே சேவிக்க வேண்டும்.

Verse 23

शमश्च सद्विचारश्च संतोषः साधुसंगमः । एते वै हस्तगा यस्य तस्य सिद्धिर्न दूरतः

சமம், சத்விசாரம், சந்தோஷம், சாதுசங்கம்—இவை யாருக்கு கைப்பிடியில் இருப்பதுபோல் உள்ளனவோ, அவருக்கு சித்தி தொலைவில் இல்லை.

Verse 24

योगसिद्धिर्विष्णुभक्त्या सद्धर्माचरणेन च । प्राप्यते मनुजैर्देवि ह्येतज्ज्ञानमलं विदुः

தேவி, விஷ்ணுபக்தியும் சத்தர்ம அனுஷ்டானமும் மூலம் மனிதர்கள் யோகசித்தியை அடைகிறார்கள்; இதுவே ஞானத்தின் மாசற்ற தூய்மை என்று ஞானிகள் அறிகின்றனர்.

Verse 25

ज्ञानार्थं च भ्रमन्मर्त्यो विद्यास्थानेषु सर्वशः । सद्यो ज्ञानं सद्गुरुतो दीपार्चिरिव निर्मला

ஞானத்திற்காக மனிதன் எங்கெங்கும் அலைந்தாலும், சத்குருவிடமிருந்து உடனே தூய ஞானம் விளக்கின் நிர்மல ஜ்வாலையைப் போல ஒளிர்கிறது।

Verse 26

मुहूर्तमात्रमपि यो लयं चिंत यति ध्रुवम् । तस्य पापसहस्राणि विलयं यांति तत्क्षणात्

யார் ஒரு முஹூர்த்தம் மட்டுமாவது அந்த உறுதியான லயத்தைத் தியானிக்கிறாரோ, அவருடைய ஆயிரம் பாவங்கள் அந்தக் கணமே அழிந்துவிடும்।

Verse 27

रागद्वेषौ परित्यज्य क्रोधलोभविवर्जितः । सर्वत्र समदर्शी च विष्णुभक्तस्य दर्शनम्

ராக-த்வேஷங்களைத் துறந்து, கோபம்-லோபம் இன்றிப் இருந்து, எங்கும் சமதரிசனமாகக் காண்பது—இதுவே விஷ்ணு பக்தனின் உண்மை தரிசனத்தின் அடையாளம்।

Verse 29

मायाधिपटलैर्हीनो मिथ्या वस्तुविरागवान् । कुसंसर्गविहीनश्च योगसिद्धेश्च लक्षणम्

மாயையின் மறைப்புகளின்றி, பொய்யான பொருட்களின்மேல் வைராக்யம் கொண்டு, தீய சங்கமின்றி இருப்பது—இவையே யோகசித்தியின் அறிகுறிகள்।

Verse 30

ममतावह्निसंयोगो नराणां तापदायकः । उत्पन्नः शमनं तस्य योगिनां शांतिचारणम्

‘என்னுடையது’ எனும் மமதை-அக்னியுடன் சேர்தல் மனிதருக்கு துன்பத்தைத் தரும்; அது எழும்பினால் யோகிகளின் அமைதி வழி-ஆசாரமே அதை அடக்குகிறது।

Verse 31

इन्द्रियाणामथोद्धृत्य मनसैव निषेधयेत् । यथा लोहेन लोहं च घर्षितं तीक्ष्णतां व्रजेत्

இந்திரியங்களை அடக்கி மனத்தாலேயே அவற்றைத் தடுத்து நிறுத்த வேண்டும்; இரும்பு இரும்புடன் உரசினால் அது மேலும் கூர்மையடைவதுபோல்.

Verse 32

बुद्धिर्हि द्विविधा देहे देया ग्राह्या विशुद्धिदा । संसारविषया त्याज्या परब्रह्मणि सा शुभा

உடலில் உள்ள புத்தி இருவகை—ஒன்று துறக்கத்தக்கது, மற்றொன்று ஏற்கத்தக்கது; அது தூய்மையளிக்கும். உலகவிஷயங்களில் பற்றிய புத்தியை விட வேண்டும்; பரப்ரஹ்மத்தில் நிலைபெறும் புத்தி மங்களமானது.

Verse 33

अहंकारो यथा देवि पापपुण्यप्रदायकः । ज्ञाते तत्त्वे शुभफले कृतः संधाय नान्यथा

தேவி, அகங்காரம் பாவமும் புண்ணியமும் அளிப்பதாகிறது. ஆனால் தத்துவம் அறிந்து மங்களப் பயனை உணர்ந்தபின், அதைச் சரியாக இணைத்து (கட்டுப்படுத்தி) நடத்த வேண்டும்; வேறுபட அல்ல.

Verse 34

श्यामलं च उपस्थं च रूपातीतान्नराः शिवम् । हृदिस्थं सिरशिस्थं च द्वयं बद्धविमुक्तये

உருவத்தைக் கடந்த சிவனை மக்கள் நாடுகின்றனர்—உள்ளுறையும் ஷ்யாமலத் தன்மையிலும், உபஸ்தத்தில் நிலையும் சக்தி-நிலையிலும். கட்டுண்டோரின் விடுதலைக்காக அவர்கள் இருவகை இருப்பைத் தியானிக்கின்றனர்—இதயத்தில் உறையும் சிவன், சிரத்தில் உறையும் சிவன்.

Verse 36

एतदक्षरमव्यकममृतं सकलं तव । रूपरूपविष्णुरूपरूपमूर्तिनिवेदितम्

இதுவே உமது அக்ஷரத் தத்துவம்—அவ்யக்தம், அம்ருதம், முழுமையானது. இது உருவம் உருவமாக, விஷ்ணுவின் உருவங்களாலும் தெய்வ வெளிப்பாட்டின் பல்வேறு மூர்த்திகளாலும் வெளிப்படுத்தப்பட்டுள்ளது.

Verse 37

यदा गुरुः प्रसन्नात्मा तस्य विश्वं प्रसीदति । गुरुश्च तोषितो येन संतुष्टाः पितृदेवताः

குருவின் உள்ளம் மகிழ்ந்தால், சீடனுக்காக உலகமெங்கும் அருளோடு அமையும். யார் குருவைத் திருப்திப்படுத்தினாரோ, அவரின் பித்ருக்களும் தேவர்களும் திருப்தியடைவார்கள்.

Verse 38

गुरूपदेशः प्रतिमा सद्विचारः समे मनः । क्रिया च ज्ञानसहिता मोक्षसिद्धेर्हि लक्षणम्

குருவின் உபதேசம், பிரதிமை வழிபாடு, நல்விவேகம், சமநிலை கொண்ட நிலையான மனம், மேலும் ஞானத்துடன் இணைந்த கிரியை—இவையே மோட்சசித்தியின் அடையாளங்கள்.

Verse 39

क्रियापतिर्विष्णुरेव स्वयमेव हि निष्क्रि यः । स च प्राणविरूपाय द्वादशाक्षरवीजकः

கிரியைகளின் அதிபதி விஷ்ணுவே; ஆயினும் அவர் தாமே நிஷ்க்ரியன். மேலும் பிராணன் விரிவடைய அவர் பன்னிரண்டு எழுத்து பீஜமந்திர ரூபமாக விளங்குகிறார்.

Verse 40

द्वादशाक्षरकं चक्रं सर्वपापनिबर्हणम् । दुष्टानां दमनं चैव परब्रह्मप्रदायकम्

பன்னிரண்டு எழுத்துச் சக்கரம் எல்லாப் பாவங்களையும் அழிப்பது; அது துஷ்டரை அடக்கி, பரப்ரஹ்மத்தின் அருளை அளிப்பது.

Verse 41

एतदेव परं ब्रह्म द्वादशाक्षररूपधृक् । मया प्रकाशितं देवि स्कन्दे हि विमलं तव

இதுவே பரம்பிரஹ்மம்; அது பன்னிரண்டு எழுத்து ரூபத்தைத் தாங்கியது. தேவி, உன் பொருட்டு ஸ்கந்த பரம்பரையில் இதை நான் தூய்மையாக வெளிப்படுத்தினேன்.

Verse 42

एतत्सारं योगिनां ध्यानरूपं भक्तिग्राह्यं श्रद्धया चिन्तयेच्च । चातुर्मास्ये जन्मकोट्यां च जातं पापं दग्ध्वा मुक्तिदः कैटभारिः

இதுவே சாரம்—யோகிகள் தியானிக்கும் தியானரூபம், பக்தியால் அறியத்தக்கது; நம்பிக்கையுடன் இதைத் தியானிக்க வேண்டும். சாத்துர்மாஸ்ய காலத்தில் கைடபாரி (விஷ்ணு) கோடி பிறவிகளின் பாவங்களை எரித்து முக்தி அளிக்கிறார்।

Verse 43

ब्रह्मोवाच । एतस्मिन्नगरे तत्र क्षीरसागरमध्यतः । उज्जहार विमानाग्रे तेजोभाराभिपीडितः

பிரம்மா கூறினார்—அந்நகரில், பாற்கடலின் நடுவிலிருந்து, ஒளியின் பாரத்தால் அழுத்தப்பட்டவனாய், விமானத்தின் முன்பகுதியில் அதை அவர் எடுத்தெடுத்தார்।

Verse 44

उरो बाहुकृतिं कुर्वन्सान्निध्यं समुपागतः । महामत्स्योऽज्ञातपूर्वः सन्निधानेऽनहंकृतिः

மார்பும் கரங்களும் கொண்டு ஒரு சைகை செய்து அவர் நெருங்கி வந்தார். அங்கே முன்பு எவரும் காணாத ஒரு மாபெரும் மீன் தோன்றி, அருகில் நின்று, அகந்தையின்றி இருந்தது।

Verse 45

हुंकारगर्भे मत्स्यं च दृष्ट्वा तं स महेश्वरः । तेजसा स्तंभयामास वाक्यमेतदुवाच ह

‘ஹும்’காரத்தின் கருவில் இருந்த அந்த மீனைப் பார்த்த மகேஸ்வரன், தன் தெய்வீக ஒளியால் அதை அசையாமல் நிறுத்தி, பின்னர் இவ்வார்த்தைகளை உரைத்தார்।

Verse 46

कस्त्वं मत्स्योदरस्थश्च देवो यक्षोऽथ मानुषः । कथं जीवसि देहांतर्गतो मम वद प्रभो

“நீ யார்—மீனின் வயிற்றில் வசிப்பவன்—தேவனா, யக்ஷனா, மனிதனா? உடலுக்குள் புகுந்தபடியே நீ எவ்வாறு உயிர்வாழ்கிறாய்? பிரபுவே, எனக்குச் சொல்.”

Verse 47

मत्स्य उवाच । अहं मत्स्योदरे क्षिप्तः समुद्रे क्षीरसंभवे । मात्रा तु पितृवाक्येन नायं मम कुलान्वितः

மீன் கூறியது—பாற்கடலில் தோன்றிய அந்தக் கடலில் நான் ஒரு மீனின் வயிற்றில் எறியப்பட்டேன். ஆனால் தந்தையின் ஆணைப்படி என் தாய் சொன்னாள்—இவன் என் குலத்தவன் அல்ல.

Verse 48

कुलक्षयभयात्तेन जातं स्वकुलनाशनम् । गंडांतयोगजनितो बालो न गृहकर्मकृत्

குலம் அழியும் என்ற அச்சத்தாலேயே அவனிடமிருந்து தன் குலநாசம் ஏற்பட்டது. அச்சமூட்டும் கண்டு-அந்த யோகத்தில் ஒரு குழந்தை பிறந்தது; அவன் இல்லறக் கடமைகளை ஏற்கவில்லை.

Verse 49

इति मात्रा दुःखितया निरस्तः शृणु वंशजः । झषेणापि गृहीतोऽस्मि कालो मेऽत्र महानभूत्

இவ்வாறு துயருற்ற தாய் என்னைத் தள்ளினாள்—ஓ வம்சஜனே, கேள். பின்னர் ஒரு பெரிய ‘ஜஷ’ மீனும் என்னைப் பிடித்தது; அங்கே என் காலம் மிக நீண்டது.

Verse 50

तव वाक्यामृतैरेभिर्ज्ञानयोगो महानभूत् । तेन त्वं सकलो ज्ञातो मया मूर्तोऽथ मूर्त्तगः

உன் அமுதமயமான சொற்களால் மகத்தான ஞானயோகம் விழித்தெழுந்தது. அதனால் நான் உன்னை முழுமையாக அறிந்தேன்—சாகார ஆண்டவனாக, சாகார ரூபத்தில் இயங்குபவனாக.

Verse 51

अनुज्ञां मम देवेश देहि निष्क्रमणाय च । यथाऽहं पितृपो ब्रह्मन्भवान्याश्चापि लक्ष्यते

தேவேசனே! நான் வெளியேறவும் உமது அனுமதியை அருள்வாயாக; பிரம்மனே, நான் பித்ரு-கடனைத் தீர்த்தவன் என அறியப்படவும், பவானியாலும் அங்கீகரிக்கப்படவும் அருள்வாயாக.

Verse 52

हर उवाच विप्रोऽसि सुतरूपोऽसि पूज्योस्यासि बभाषतः । बहिर्निष्क्रम वेगेन स्तंभितोऽसि महाझषः

ஹரன் கூறினான்—நீ பிராமணன்; அழகிய வடிவுடையவன்; வணங்கத்தக்கவன். நீ பேசின உடனே அந்தப் பெருமீன் உறைந்தது; விரைவாக வெளியே வா.

Verse 53

ततोऽसौ शिरसा जात उत्क्लेशान्मत्स्ययोजितः । ततो हि विकृतं वक्त्रं क्षणाद्बहिरुपागतः

அப்போது மீனுக்குள் கட்டுண்டவனாய், துன்பத்தால் கலங்கித் தலைமுன்னாக வெளியே வந்தான். கணநேரத்தில் முகம் மாறி விகாரமடைந்து வெளியே தோன்றினான்.

Verse 56

यस्मान्मत्स्योदराज्जातो योगिनां प्रवरो ह्ययम् । तस्मात्तु मत्स्य नाथेति लोके ख्यातो भविष्यति

இந்த யோகிகளில் சிறந்தவன் மீனின் வயிற்றிலிருந்து பிறந்ததால், உலகில் ‘மத்ஸ்யநாதன்’ என்ற பெயரால் புகழ்பெறுவான்.

Verse 57

अच्छेद्यः स्यान्नरतनुर्ज्ञानयोगस्य पारगः । निर्मत्सरोऽपि निर्द्वंद्वो निराशो ब्रह्मसेवकः

அவனுடைய மனித உடல் வெட்டமுடியாததாக இருக்கும்; ஞானயோகத்தின் அப்பாற்கரையை அடைவான். பொறாமையற்றவன், இருமைகளைக் கடந்தவன், ஆசையற்றவன், பிரம்மசேவையில் நிலைத்தவன் ஆவான்.

Verse 58

जीवन्मुक्तश्च भविता भुवनानि चतुर्दश । इत्युक्तश्च महेशानं प्रणमंश्च पुनःपुनः । महेश्वरेण सहितो मंदराचलमाययौ

அவன் ஜீவன்முக்தனாகி பதினான்கு உலகங்களிலும் புகழ்பெறுவான். இவ்வாறு கூறப்பட்டதும் அவன் மகேசானனை மீண்டும் மீண்டும் வணங்கினான்; மகேஸ்வரனுடன் மந்தரமலையை நோக்கிச் சென்றான்.

Verse 59

ब्रह्मोवाच । कृत्वा प्रदक्षिणं देवीं स्कन्दमालिंग्य सोऽगमत्

பிரம்மா கூறினார்—தேவியைப் பிரதட்சிணம் செய்து, ஸ்கந்தனை அணைத்துக்கொண்டு, அவன் அங்கிருந்து புறப்பட்டான்।

Verse 60

ततः सा पार्वती हृष्टा प्राप्य ज्ञानमनुत्तमम् । एवं सा परमां सिद्धिं प्रणवस्यप्रभा जनम्

பின்னர் மகிழ்ந்த பார்வதி ஒப்பற்ற ஞானத்தை அடைந்தாள்; இவ்வாறு பிரணவம் (ஓம்) எனும் சக்தி-ஒளியால் அவள் பரம சித்தியை எய்தினாள்।

Verse 61

सा प्राप्य जगतां माता द्वादशाक्षरजांबुना । इमां मत्स्येन्द्रनाथस्य चोत्पत्तिं यः शृणोति च

உலகங்களின் தாய், பன்னிரண்டு எழுத்து மந்திரம் எனும் அமுதச் சக்தியால் அந்த நிலையை அடைந்தாள்; மச்சேந்திரநாதரின் தோற்றக் கதையை யார் கேட்கிறாரோ…

Verse 62

चातुर्मास्ये विशेषेण सोऽश्वमेधफलं लभेत्

சாதுர்மாஸ்ய காலத்தில் சிறப்பாக, அவன் அச்வமேத யாகத்தின் பலனுக்கு இணையான புண்ணியத்தை அடைவான்।

Verse 263

इति श्रीस्कांदे महापुराण एकाशीतिसाह्स्र्यां संहितायां षष्ठे नागरखण्डे हाटकेश्वरक्षेत्रमाहात्म्ये शेषशाय्युपाख्याने ब्रह्मनारदसंवादे चातुर्मास्यमाहात्म्ये मत्स्येन्द्रनाथोत्पत्तिकथनं नाम त्रिषष्ट्युत्तरद्विशततमोऽध्यायः

இவ்வாறு ஸ்ரீ ஸ்கந்த மகாபுராணத்தின் ஏகாஶீதிஸாஹஸ்ரீ ஸம்ஹிதையில், ஆறாம் நாகரகண்டத்தில், ஹாடகேஸ்வர க்ஷேத்ரமாஹாத்ம்யத்தின் சேஷசாயீ உபாக்யானமும், பிரம்மா–நாரத உரையாடலின் சாதுர்மாஸ்ய மாஹாத்ம்யத்திலும் அமைந்த “மச்சேந்திரநாதர் தோற்றக் கதனம்” எனும் 263ஆம் அத்தியாயம் நிறைவுற்றது।

Verse 281

सर्वेषामपि जीवानां दया यस्य हृदि स्थिरा । शौचाचारसमायुक्तो योगी दुःखं न विंदति

எல்லா உயிர்களிடமும் கருணை இதயத்தில் உறுதியாக நிலைத்தும், தூய்மையும் நன்னடத்தையும் உடைய யோகி துன்பத்தை அடைவதில்லை।

Verse 854

रूपवान्प्रतिमायुक्तो मत्स्यगंधेन संयुतः । सोमकांतिसमस्तत्र ह्यभवद्दिव्यगंधभाक्

அவன் அழகும் ஒழுங்கான உடலமைப்பும் பெற்றான்; ஆயினும் மீன் மணம் அவனுடன் இருந்தது. அங்கே நிலவொளி போன்ற காந்தியுடன் விளங்கியும், அவன் தெய்வீகமான தனித்த மணத்தைப் பெற்றான்।

Verse 895

उमापि प्रणतं चामुं सुतं स्वोत्संगभाजनम् । चकार तस्य नामापि हरः परमहर्षितः

உமையும் வணங்கிய அந்த மகனைத் தன் மடியில் ஏற்றுக் கொண்டாள். பேரானந்தமுற்ற ஹரன் (சிவன்) அவனுக்கு நாமமும் அருளினார்।