Adhyaya 225

Verse 1

आनर्त उवाच । एकोद्दिष्टविधिं ब्रूहि मम त्वं वदतां वर । पार्वणं तु यथा प्रोक्तं विस्तरेण महामते

ஆனர்த்தன் கூறினான்—வாக்கில் சிறந்தவரே! எனக்கு ஏகோத்திஷ்ட சிராத்தத்தின் விதியைச் சொல்லுங்கள்; நீங்கள் பார்வணக் கிரியையை விரிவாக உரைத்ததுபோல, மகாமதியே।

Verse 2

भर्तृयज्ञ उवाच । त्रीणि संचयनादर्वाक्तानि त्वं शृणु सांप्रतम् । यस्मिन्स्थाने भवेन्मृत्युस्तत्र श्राद्धं तु कारयेत्

பர்த்ருயஜ்ஞன் கூறினான்—இப்போது கேள்; சஞ்சயனம் (அஸ்தி சேகரிப்பு) முன்னர் செய்யவேண்டிய மூன்று சிராத்தங்கள். எந்த இடத்தில் மரணம் நிகழுமோ, அங்கேயே சிராத்தம் நடத்த வேண்டும்।

Verse 3

एकोद्दिष्टं ततो मार्गे विश्रामो यत्र कारितः । ततः संचयनस्थाने तृतीयं श्राद्धमिष्यते

அதன்பின் பயண வழியில் ஓய்வு எடுத்த இடத்தில் ஏகோத்திஷ்டம் செய்ய வேண்டும்; பின்னர் சஞ்சயன இடத்தில் மூன்றாம் சிராத்தம் விதிக்கப்பட்டுள்ளது।

Verse 4

प्रथमेऽह्नि द्वितीयेह्नि पञ्चमे सप्तमे तथा । नवमे दशमे चैव नव श्राद्धानि तानि च

முதல் நாள், இரண்டாம் நாள், ஐந்தாம், ஏழாம், ஒன்பதாம் மற்றும் பத்தாம் நாள்—இவையே ஒன்பது சிராத்தங்களில் சேர்த்துக் கணிக்கப்படுகின்றன।

Verse 5

वैतरिण्याश्च संप्राप्तौ प्रेतस्तृप्तिमवाप्नुयात् । एकोद्दिष्टं दैवहीनमेकार्घैकपवित्रकम्

வைதரணியை அடைந்தபோது பிரேதன் திருப்தி அடைகிறான். ஏகோத்திஷ்ட சிராத்தம் தேவதர்ப்பணம் இன்றி, ஒரே அர்க்யமும் ஒரே பவித்ரமும் (குச வளையம்) கொண்டு செய்யப்படுகிறது।

Verse 6

आवाहनपरित्यक्तं कार्यं पार्थिवसत्तम । तृप्तिप्रश्नस्तथा कार्यः स्वदितं च सकृत्ततः

அரசருள் சிறந்தவனே, முறையான ‘ஆவாஹனம்’ இன்றி இக்கருமம் செய்யப்பட வேண்டும். திருப்தி ஏற்பட்டதா எனக் கேட்க வேண்டும்; அதன் பின் பிரசாதம்/உணவை ஒருமுறை மட்டுமே சுவைக்க வேண்டும்.

Verse 7

अभिरम्यतामिति मन्त्रेण ब्राह्मणस्य विसर्जनम् । अच्छिन्नाग्रमभिन्नाग्रं कुर्याद्दर्भतृणद्वयम् । पवित्रं तद्विजानीयादेकोद्दिष्टे विधीयते

‘அபிரம்யதாம்’ என்னும் மந்திரத்தால் பிராமணரை மரியாதையுடன் விடைபெறச் செய்ய வேண்டும். முனை வெட்டப்படாததும் பிளக்கப்படாததும் ஆகிய இரண்டு தர்பைத் தண்டுகளை அமைத்து, அதையே ‘பவித்ரம்’ என அறிய வேண்டும். இது ஏகோத்திஷ்ட விதியில் கூறப்பட்டது.

Verse 8

सर्वत्रैव पितः प्रोक्तं पिता तर्पणकर्मणि । पित्र्ये संकल्पकाले च पितुरक्षय्यदापने

எங்கும் ‘பிதஃ’ என்ற வடிவம் கூறப்பட்டுள்ளது. தர்ப்பணக் கருமத்தில் ‘பிதா’ எனப் பயன்படுத்த வேண்டும்; பித்ரு சங்கல்ப நேரத்திலும் அக்‌ஷய்ய தானம் அர்ப்பணிப்பிலும் ‘பிதுஃ’ என்ற வடிவமே உரியது.

Verse 9

गोत्रं स्वरांतं सर्वत्र गोत्रे तर्पणकर्मणि । गोत्राय कल्पनविधौ गोत्रस्याक्षय्यदापने

கோத்திரப் பெயரை உரிய ஸ்வரத்துடன் எங்கும் உச்சரிக்க வேண்டும். தர்ப்பணத்தில் ‘கோத்திரே’, கல்பன/வினியோக விதியில் ‘கோத்திராய’, அக்‌ஷய்ய தானத்தில் ‘கோத்திரஸ்ய’ என்ற வடிவம் பயன்படுத்த வேண்டும்.

Verse 10

शर्मन्नर्घ्यादिकर्तव्ये शर्मा तर्पणकर्मणि । शर्मणे सस्यदाने च शर्मणोऽक्षय्यके विधौ

அர்க்யம் முதலிய அர்ப்பணங்களில் ‘ஷர்மன்’ என்ற பெயர்-வடிவத்தைப் பயன்படுத்த வேண்டும். தர்ப்பணத்தில் ‘ஷர்மா’; சஸ்யதானம் (தானியம்/அன்னதானம்) செய்யும் போது ‘ஷர்மணே’; அக்‌ஷய்ய தான விதியில் ‘ஷர்மணஃ/ஷர்மணோ’ என்ற வடிவம் உரியது.

Verse 11

मातर्मात्रे तथा मातुरासने कल्पनेऽक्षये । गोत्रे गोत्रायै गोत्रायाः प्रथमाद्या विभक्तयः

அதேபோல் தாயைச் சுட்டி ஆசனம், கல்பனை, அக்ஷய்ய அர்ப்பணம் ஆகிய இடங்களில் ‘மாதர்’, ‘மாத்ரே’, ‘மாதுஃ’ என்று கூற வேண்டும். கோத்திரத்திற்கு ‘கோத்ரே’, ‘கோத்ராயை’, ‘கோத்ராயாஃ’—இவை முதலாம் முதலான வேற்றுமை உருபுகளாகத் தேவைக்கேற்பப் பயன்படும்.

Verse 12

देवि देव्यै तथा देव्या एवं मातुश्च कीर्तयेत् । प्रथमा च चतुर्थी च षष्ठी स्याच्छ्राद्धसिद्धये

‘தேவி’, ‘தேவ்யை’, ‘தேவ்யா’ என்று, அதேபோல் தாய்ச் சொல்லின் உருபுகளையும் இவ்விதமே உச்சரிக்க வேண்டும். ஸ்ராத்தம் நிறைவேற முதலாம், நான்காம், ஆறாம் வேற்றுமை உருபுகள் பயன்பட வேண்டும்.

Verse 13

विभक्तिरहितं श्राद्धं क्रियते वा विपर्ययात् । अकृतं तद्विजानीयात्पितृणां नोपतिष्ठति

சரியான வேற்றுமை உருபுகள் இன்றி ஸ்ராத்தம் செய்யப்படினும், அல்லது தவறால் உருபுகள் மாறி உபயோகிக்கப்பட்டினும், அது செய்யப்படாததென அறிய வேண்டும்; அது பித்ருக்களை அடையாது, திருப்தியையும் அளிக்காது.

Verse 14

तस्मात्सर्वप्रयत्नेन ब्राह्मणेन विजानता । विभक्तिभिर्यथोक्ताभिः श्राद्धे कार्यो विधिः सदा

ஆகையால் விதியை அறிந்த பிராமணன் முழு முயற்சியுடன், ஸ்ராத்தத்தில் சாஸ்திரம் கூறிய வேற்றுமை உருபுகளையே துல்லியமாகப் பயன்படுத்தி எப்போதும் முறையை நிறைவேற்ற வேண்டும்.

Verse 15

ततः सपिंडीकरणं वत्सरा दूर्ध्वतः स्थितम् । वृद्धिर्वाऽगामिनी चेत्स्यात्तदार्वागपि कारयेत्

அதன்பின் சபிண்டீகரணம் ஒரு ஆண்டு நிறைவுற்ற பின் செய்யப்பட வேண்டும் என்று விதி. ஆனால் குடும்ப வரிசையில் இன்னொரு மரணம் வரக்கூடும் என்ற அச்சம் இருந்தால், அதை அதற்கு முன்பாகவும் செய்யலாம்.

Verse 16

पार्वणोक्तविधानेन त्रिदैवत्यमदैविकम् । प्रेतमुद्दिश्य कर्तव्यमेको द्दिष्टं च पार्थिव

பார்வண ஸ்ராத்த விதிப்படி, மூன்று தெய்வங்களுக்கு உரிய அர்ப்பணம் பிற (அசம்பந்த) தெய்வங்களை ஆவாஹனம் செய்யாமல் செய்யப்பட வேண்டும். பிரேதனை நோக்கி, அரசே, ஏகோத்திஷ்ட கருமம் செய்ய வேண்டும்.

Verse 17

एकेनैव तु पाकेन मम चैतन्मतं स्मृतम् । अर्घपात्रं समादाय यत्प्रेतार्थं प्रकल्पितम्

என் ஸ்மிருதி மரபில் இதுவே கருத்து: ஒரே சமையலே (ஒருமுறை சமைத்ததே) பயன்பட வேண்டும். பிரேதார்த்தமாக அமைக்கப்பட்ட அர்க்யப் பாத்திரத்தை எடுத்துக் கொண்டு அந்த பிரேதக் காரியத்தைச் செய்ய வேண்டும்.

Verse 18

पितृपात्रेषु त्रिष्वेव त्रिधा तच्च परिक्षिपेत् । एवं पिंडं त्रिधा कृत्वा पितृपिंडेषु च त्रिषु

பித்ருக்களுக்கான மூன்று பாத்திரங்களிலேயே அந்த அர்ப்பணத்தை மூன்று பாகங்களாகப் பகிர்ந்து இட வேண்டும். அதுபோல பிண்டத்தையும் மூன்று பாகங்களாகப் பிரித்து மூன்று பித்ரு-பிண்டங்களில் வைக்க வேண்டும்.

Verse 19

ये समानेति मन्त्राभ्यां न स्यात्प्रेतस्ततः परम् । अवनेजनं ततः कृत्वा पितृपूर्वं यथाक्रमम्

“யே சமானே…” என்று தொடங்கும் இரண்டு மந்திரங்களால், அதன் பின் அவன் பிரேதன் எனக் கருதப்படமாட்டான். பின்னர் அவநேஜனம் (கழுவி-சுத்தி) செய்து, பித்ருக்களை முன்னிட்டு வரிசைப்படி தொடர வேண்டும்.

Verse 20

गन्धधूपादिकं सर्वं पुनरेव प्रदापयेत् । पितृपूर्वं समुच्चार्य वर्जयेच्च चतुर्थकम्

கந்தம், தூபம் முதலிய எல்லா உபசாரங்களையும் மீண்டும் அர்ப்பணிக்க வேண்டும். பித்ருக்களை முன்னிட்டு வரிசையாக உச்சரித்து, நான்காவது (பங்கு/அர்ப்பணம்) தவிர்க்க வேண்டும்.

Verse 21

केचिच्चतुर्थं कुर्वंति प्रेतं च स्वपितुस्ततः । पितुः पूर्वं भवेच्छ्राद्धं परं नैतन्मतं मम

சிலர் நான்காம் பங்கினைச் செய்து, பின்னர் தம் தந்தையையே பிரேதனெனக் கருதுவர். அந்த முறையில் தந்தைக்கான ஸ்ராத்தம் முன்பே வரும்; ஆனால் அது என் கருத்தல்ல.

Verse 22

सपिण्डीकरणादूर्ध्वमेकोद्दिष्टं न कारयेत् । क्षयाहं च परित्यज्य शस्त्राहत चतुर्दशीम्

சபிண்டீகரணத்திற்குப் பின் ஏகோத்திஷ்ட ஸ்ராத்தம் செய்யக் கூடாது. மேலும் க்ஷயாஹம் மற்றும் ஆயுதமரணச் சதுர்தசி ஆகியவற்றைத் தவிர்த்து, உரிய காலத்தில் பித்ருகர்மம் செய்ய வேண்டும்.

Verse 23

यः सपिण्डीकृतं प्रेतं पृथक्पिण्डे नियोजयेत् । अकृतं तद्विजानीयात्पितृहा चोपजायते

சபிண்டீகரணம் செய்யப்பட்ட பிரேதனைத் தனிப் பிண்டத்தில் நியமிப்பவன், அது செய்யப்படாததுபோலவே என அறிய வேண்டும்; அவனுக்கு பித்ருத்ரோகம் என்னும் பெருந்தோஷம் உண்டாகும்.

Verse 24

पिता यस्य तु निर्वृत्तो जीवते च पितामहः । पितुः स नाम संकीर्त्य कीर्तयेत्प्रपितामहम्

ஒருவனின் தந்தை மறைந்திருக்க, பிதாமகர் உயிருடன் இருந்தால், அவன் தந்தையின் பெயரைச் சொல்லி, பின்னர் ப்ரபிதாமகரின் பெயரைச் சொல்ல வேண்டும்.

Verse 25

पितामहस्तु प्रत्यक्षं भुक्त्वा गृह्णाति पिण्डकम् । पितामहक्षयाहे च पार्वणं श्राद्धमिष्यते

பிதாமகர் நேரில் இருந்து உணவு உண்டு பிண்டத்தை ஏற்றுக் கொள்கிறார். மேலும் பிதாமகரின் க்ஷயாஹ நாளில் பார்வண ஸ்ராத்தம் விதிக்கப்பட்டுள்ளது.

Verse 26

जनकं स्वं परित्यज्य कथंचिन्नास्य दीयते । तस्याकृतेन श्राद्धेन न स्वल्पं पितृतो भयम्

தன் தந்தையைப் புறக்கணித்து எப்படியோ அவருக்கு எதையும் அளிக்காதவன், செய்யப்படாத அந்தச் சிராத்தத்தினால் பித்ருக்களிடமிருந்து வரும் பயமும் குற்றமும் சிறிதல்ல।

Verse 27

अमावास्यासु सर्वासु मृते पितरि पार्वणम् । नभस्यापरपक्षस्य मध्ये चैतदुदाहृतम्

தந்தை மறைந்த பின் ஒவ்வொரு அமாவாசையிலும் பார்வணச் சிராத்தம் செய்ய வேண்டும்; மேலும் நபஸ்ய (பாத்ரபத) மாதத்தின் கிருஷ்ணபக்ஷ நடுப்பகுதியிலும் இதே விதி கூறப்பட்டுள்ளது।

Verse 28

यावत्सपिंडता नैव न तावच्छ्राद्धमाचरेत्

சபிண்டதா (சபிண்டீகரணம்) நிகழும் வரை சிராத்தம் செய்யக் கூடாது।

Verse 29

जनके मृत्युमापन्ने श्राद्धपक्षे समागते । पितामहादेः कर्तव्यं श्राद्धं यन्नैकपिंडता

தந்தை இறந்து சிராத்தப் பக்ஷம் வந்தபோது, பிதாமஹர் முதலிய முன்னோர்களுக்குச் சிராத்தம் செய்ய வேண்டும்; ஏனெனில் அப்போது இன்னும் ஏக-பிண்டதா நிலை ஏற்படவில்லை।

Verse 225

इति श्रीस्कांदे महापुराण एकाशीतिसाहस्र्यां संहितायां षष्ठे नागरखण्डे हाटकेश्वरक्षेत्रमाहात्म्ये सपिंडीकरणविधिवर्णनंनाम पञ्चविंशत्युत्तरद्विशततमोऽध्यायः

இவ்வாறு ஸ்ரீ ஸ்கந்த மகாபுராணத்தின் ஏகாஷீதிஸாஹஸ்ரீ ஸம்ஹிதையில், ஆறாம் நாகரகண்டத்தில், ஹாடகேஸ்வர க்ஷேத்ரமாஹாத்ம்யத்தில் ‘சபிண்டீகரண விதி வர்ணனம்’ எனும் 225ஆம் அத்தியாயம் நிறைவுற்றது।