Adhyaya 129

Verse 1

सूत उवाच । तथान्योऽपि च तत्रास्ति याज्ञवल्क्यसमुद्रवः । आश्रमो लोक विख्यातो मूर्खाणामपि सिद्धिदः

சூதர் கூறினார்—அங்கே இன்னொரு தீர்த்தவிசேஷமும் உள்ளது; அது ‘யாஜ்ஞவல்க்ய-சமுத்ரவ’ எனப்படும். அந்த ஆசிரமம் உலகில் புகழ்பெற்றது; மந்தபுத்தியர்க்கும் சித்தி அளிப்பது.

Verse 2

यत्र तप्त्वा तपस्तीव्रं याज्ञवल्क्येन धीमता । संप्राप्ता निखिला वेदा गुरुणाऽपहृताश्च ये

அங்கே அறிவுடைய யாஜ்ஞவல்க்யர் கடுந்தவம் செய்தார்; அங்கேயே குருவால் முன்பு பறிக்கப்பட்டிருந்த எல்லா வேதங்களையும் அவர் முழுமையாக மீண்டும் பெற்றார்.

Verse 3

ऋषय ऊचुः । कोऽसौ गुरुरभूत्तस्य याज्ञवल्क्यस्य धीमतः । पाठयित्वा पुनर्येन हृता वेदा महात्मना

ரிஷிகள் கூறினர்—அந்த அறிவுடைய யாஜ்ஞவல்க்யரின் குரு யார்? அந்த மகாத்மா கற்பித்த பின் மீண்டும் வேதங்களை எவ்வாறு பறித்தார்?

Verse 4

किमर्थं च समाचक्ष्व सूतपुत्रात्र विस्तरात् । कौतुकं परमं जातं सर्वेषां नो द्विजन्मनाम्

இது எதற்காக நிகழ்ந்தது? சூதபுத்திரனே, இங்கே விரிவாகச் சொல்வாயாக; எங்கள் எல்லா த்விஜர்களுக்கும் மிகுந்த ஆவல் எழுந்துள்ளது.

Verse 5

सूत उवाच । आसीद्ब्राह्मणशार्दूलः शाकल्य इति विश्रुतः । भार्गवान्वयसंभूतो वेद वेदांगपारगः

சூதர் கூறினார்—ஒருகாலத்தில் ‘சாகல்ய’ எனப் புகழ்பெற்ற, பிராமணர்களில் புலி போன்றவர் ஒருவர் இருந்தார். அவர் பார்கவ குலத்தில் பிறந்தவர்; வேதமும் வேதாங்கங்களும் நன்கு அறிந்தவர்.

Verse 6

बृहत्कल्पे पुरा विप्रा वर्धमाने पुरोत्तमे । बहुशिष्यसमायुक्तो वेदाध्ययनतत्परः

பண்டைய ப்ருஹத்கல்பத்தில், ஓ பிராமணர்களே, வர்தமானம் எனும் சிறந்த நகரில் அவர் பல சீடர்களால் சூழப்பட்டு வேதத்தின் படிப்பு-போதனையில் எப்போதும் ஈடுபட்டிருந்தார்।

Verse 7

स सदा प्रातरुत्थाय विद्यादानं प्रयच्छति । शिष्येभ्यश्चानुरूपेभ्यः प्रसादाद्विजसत्तमाः

அவர் தினமும் காலையில் எழுந்து வித்யாதானம் அளித்தார்; ஓ த்விஜச்ரேஷ்டர்களே, அருளோடு தகுதியான சீடர்களுக்கு அவரவர் திறனுக்கேற்ப உபதேசித்தார்।

Verse 8

चकार स तदा विप्राः पौरोहित्यं महीपतेः । सूर्यवंशप्रसूतस्य सुप्रियस्य महात्मनः

அக்காலத்தில், ஓ பிராமணர்களே, சூரியவம்சத்தில் பிறந்த மகாத்மா சுப்ரிய அரசனுக்கு அவர் ராஜபுரோகிதராகப் பணியாற்றினார்।

Verse 9

स तस्य धर्मकृत्यानि सर्वाण्येव दिनेदिने । कृत्वा स्वगृहमभ्येति पूजितस्तेन भूभुजा

அவர் நாள்தோறும் அரசனுக்குரிய எல்லா தர்மக் கடமைகளையும் செய்து முடித்து, அந்த மன்னனால் போற்றப்பட்டு தம் இல்லத்திற்குத் திரும்புவார்।

Verse 10

एकं शिष्यं समारोप्य शांत्यर्थं तस्य भूपतेः । कथयित्वा प्रमाणं च विधानं होमसंभवम्

அந்த மன்னனின் சாந்திக்காக அவர் ஒரு சீடனை நியமித்து, சாந்திஹோமத்திற்கான சரியான அளவுகளையும் (ப்ரமாணம்) விதிமுறைகளையும் விளக்கினார்।

Verse 11

शिष्योऽपि सकलं कृत्वा तत्कर्म सुसमाहितः । आशीर्वादं प्रदत्त्वा च भूपतेर्गृहमेति च

சிஷ்யனும் முழு ஒருமைப்பாட்டுடன் அந்தக் கிரியையனைத்தையும் முறையாக நிறைவேற்றி, ஆசீர்வாதம் அளித்து அரசனின் இல்லத்திற்குச் சென்றான்।

Verse 12

एवं प्रकुर्वतस्तस्य शाकल्यस्य महात्मनः । पौरोहित्यं गतः कालः कियन्मात्रो द्विजोत्तमाः

இவ்வாறு செயல்பட்ட மகாத்மா சாகல்யன் அரசபுரோகிதப் பதவியில், ஓ இருபிறப்போரில் சிறந்தவர்களே, எத்தனை காலம் கடந்தது?

Verse 13

तदा वैवाहिके काले शप्तो यः शंभुना स्वयम् । सुनिंद्यां विकृतिं दृष्ट्वा तस्य वेद्यां गतस्य च

அப்போது திருமணச் சமயத்தில், தாமே சம்புவால் சபிக்கப்பட்டவன், வேதிக்குச் செல்லும் அவனுடைய மிக நிந்தைக்குரிய விகாரத்தைப் பார்த்து…

Verse 14

अथ तं योजयामास शांत्यर्थं नृपमंदिरे । याज्ञवल्क्यं स शाकल्यः प्रतिपद्यागतं तदा

பின்னர் சாந்தி-கிரியைக்காக சாகல்யன் அரசமாளிகையில் அவரை நியமித்தான்; அப்போது அங்கு வந்த யாஜ்ஞவல்க்யரை ஏற்றுக்கொண்டான்।

Verse 15

सोऽपि तारुण्यगर्वेण वेश्याकरजविक्षतः । सर्वांगेषु सुनिर्लज्जः प्रकटांगो जगाम वै

அவனும் இளமைப் பெருமிதத்தில் மயங்கி, வेश्यையின் நகக் கீறல்களால் காயமுற்று, உடலெங்கும் குறியுடன், வெட்கமின்றி வெளிப்படையாகச் சுற்றினான்।

Verse 16

ततश्च शांतिकं कृत्वा जपांते भूपतिं च तम् । शांतोदकप्रदानाय हस्यमानो जनैर्ययौ

பின்னர் சாந்திகர்மத்தைச் செய்து, அந்த அரசனுக்கான ஜபத்தை முடித்து, சாந்தோதகத்தை வழங்கச் சென்றான்; மக்கள் அவனைப் பார்த்து நகைத்தனர்।

Verse 17

पार्थिवोऽपि च तं दृष्ट्वा तादृग्रूपं विटं द्विजम् । नाशीर्जग्राह तेनोक्तां वाक्यमेतदुवाच ह

அரசனும் அந்தப் பிராமணனை அத்தகைய நிலையில்—விலாசி விடன் போல—கண்டு, அவன் கூறிய ஆசீர்வாதத்தை ஏற்காமல், இவ்வாறு சொன்னான்।

Verse 18

उच्छिष्टोऽहं द्विजश्रेष्ठ शय्यारूढो व्यवस्थितः । अत्र शालोद्भवे स्तंभे तस्मादेतज्जलं क्षिप

ஓ த்விஜச்ரேஷ்டா, நான் உச்சிஷ்ட நிலையில் படுக்கையில் நிலைத்திருக்கிறேன்; ஆகவே சாலமரத்திலிருந்து தோன்றிய இந்தத் தூண்மேல் இந்த நீரைத் தெளி/வீசி விடு।

Verse 19

सोऽपि सावज्ञमाज्ञाय तं भूपं कुपिताननः । तं च स्तंभं समुद्दिश्य ध्यात्वा तद्ब्रह्म शाश्वतम्

அவனும் அரசனின் அவமதிப்பை உணர்ந்து, கோபமுகத்துடன், அந்தத் தூணை நோக்கி மனத்தைச் செலுத்தி, அந்த நித்திய பிரம்மத்தைத் தியானித்தான்।

Verse 20

द्यां त्वमालिख्य इत्येव प्रोक्त्वा मंत्रं च याजुषम् प्राक्षिपच्छांतिकं तोयं तस्य मूर्धनि सत्वरम्

“த்யாம் த்வமாலிக்ய…” என்று தொடங்கும் யாஜுஷ மந்திரத்தை உச்சரித்து, அவன் விரைவாக சாந்திக நீரை அவன் தலையில் ஊற்றினான்।

Verse 21

ततः स पतिते तोये स्तंभः पल्लवशोभितः । तत्क्षणादेव संजज्ञे फल पुष्पैर्विराजितः

அந்நீர் விழுந்தவுடன் அந்தத் தூண் புதிய தளிர்களால் அலங்கரிக்கப்பட்டது; அதே கணத்தில் கனிகளும் மலர்களும் பொலிந்து விளங்கியது.

Verse 22

तं दृष्ट्वा पार्थिवः सोऽथ विस्मयोत्फुल्ललोचनः । पश्चात्तापं विधायाथ वाक्यमेतदुवाच ह

அவரைக் கண்ட அரசன் வியப்பால் விரிந்த கண்களுடன் நின்றான்; பின்னர் மனவருத்தம் கொண்டு இவ்வார்த்தைகளைச் சொன்னான்.

Verse 23

अभिषेकं द्विजश्रेष्ठ ममापि त्वं प्रयच्छ भोः । अनेनैव तु मन्त्रेण शुचित्वं मे व्यवस्थितम्

ஓ த்விஜசிரேஷ்டரே! எனக்கும் அபிஷேகத்தை அருள்வீராக. இம்மந்திரத்தாலேயே என் தூய்மை முறையாக நிலைபெறும்.

Verse 24

याज्ञवल्क्य उवाच । ममाभिषेकदानस्य त्वमनर्होऽसि पार्थिव । तस्माद्यास्याम्यहं सद्यो यत्रस्थः स गुरुर्मम

யாஜ்ஞவல்க்யர் கூறினார்—ஓ அரசனே! என் கையால் அளிக்கப்படும் அபிஷேகத்தைப் பெற நீ தகுதியற்றவன். ஆகவே என் குரு இருப்பிடத்திற்கே நான் உடனே செல்கிறேன்.

Verse 25

राजोवाच । तव दास्यामि वस्त्राणि वाहनानि वसूनि च । तस्माद्यच्छाभिषेकं मे मन्त्रेणाऽनेन सांप्रतम्

அரசன் கூறினான்—உமக்கு ஆடைகள், வாகனங்கள், செல்வம் ஆகியவற்றையும் அளிப்பேன். ஆகவே இம்மந்திரத்தால் இப்போதே எனக்கு அபிஷேகம் அருள்வீராக.

Verse 26

याज्ञवल्क्य उवाच । न होमांतं विना मन्त्रः स्फुरते पार्थिवोत्तम । अभिषेकविधौ प्रोक्तो यः पूर्वं पद्मयोनिना । तस्मान्नाहं करिष्यामि तव यद्वै हृदि स्थितम्

யாஜ்ஞவல்க்யர் கூறினார்—அரசர்களில் சிறந்தவனே, ஹோமாந்தம் நிறைவேறாமல் மந்திரம் உண்மையாகப் பலிக்காது. அபிஷேக விதியில் முன்பு பத்மயோனி பிரம்மா உரைத்த அந்த மந்திரம் இருப்பதால், உன் உள்ளத்தில் நிலைத்த கோரிக்கைக்கேற்ப நான் அதைச் செய்யமாட்டேன்।

Verse 27

इत्युक्त्वा वचनं भूपं याज्ञवल्क्यः स वै द्विजः । जगाम स्वगृहं तूर्णं निस्पृहत्वं समाश्रितः

அரசனிடம் இவ்வாறு கூறிய அந்தத் த்விஜன் யாஜ்ஞவல்க்யர், ஆசையின்மையில் நிலைத்து, விரைவாகத் தம் இல்லத்திற்குச் சென்றார்।

Verse 28

अपरेऽह्नि समायातं शाकल्यमथ भूपतिः । प्रोवाच प्रांजलिर्भूत्वा विनयावनतः स्थितः

அடுத்த நாள் சாகல்யர் வந்தபோது, அரசன் கைகளை இணைத்து, பணிவுடன் வணங்கி நின்று அவரை உரைத்தான்।

Verse 29

यस्त्वया प्रेषितः कल्य शिष्यो ब्राह्मणसत्तमः । शांत्यर्थं प्रेषणीयश्च भूयोऽप्येवं गृहे मम

நலமுடையவரே, நீங்கள் அனுப்பிய அந்தச் சிறந்த பிராமண சீடரை, சாந்திக்காக மீண்டும் என் இல்லத்திற்கே அனுப்ப வேண்டும்।

Verse 30

बाढमित्येव स प्रोक्त्वा ततो गत्वा निजालयम् । याज्ञवल्क्यं समाहूय ततः प्रोवाच सादरम्

“அப்படியே” என்று கூறி அவர் தம் இல்லத்திற்குச் சென்றார்; பின்னர் யாஜ்ஞவல்க்யரை அழைத்து, மரியாதையுடன் அவரிடம் உரைத்தார்।

Verse 31

अद्यापि त्वं नरेंद्रस्य शांत्यर्थं भवने व्रज । विशेषात्पार्थिवेंद्रेण समाहूतोऽसि पुत्रक

இன்றும் சாந்திக்காக நரேந்திரனின் அரண்மனைக்கு செல். சிறப்பாக அரசாதிராஜன் உன்னை அழைத்துள்ளான், மகனே.

Verse 32

याज्ञवल्क्य उवाच । नाहं तात गमिष्यामि शांत्यर्थं तस्य मंदिरे । अवलेपेन युक्तस्य शुद्ध्या विरहितस्य च

யாஜ்ஞவல்க்யர் கூறினார்— அன்புள்ளவரே, சாந்திக்காக அவன் ஆலய-வீட்டிற்கு நான் செல்லமாட்டேன்; அவன் அகந்தையுடன், தூய்மையற்றவன்.

Verse 33

मया तस्याभिषेकार्थं सलिलं चोद्यतं च यत् । सलिलं तेन तत्काष्ठे समादिष्टं कुबुद्धिना

அவனின் அபிஷேகத்திற்காக நான் ஆயத்தப்படுத்திய நீரை, அந்த குபுத்தியுடையவன் ஒரு மரத்துண்டின் மீது ஊற்றுமாறு ஆணையிட்டான்.

Verse 34

ततो मयापि तत्रैव तत्क्षणात्सलिलं च यत् । तस्मिन्काष्ठे परिक्षिप्तं नीतं वृद्धिं च तत्क्षणात्

அப்போது அங்கேயே நான் அந்தக் கணமே அந்த நீரை அந்த மரத்துண்டின் மீது ஊற்றினேன்; அது உடனே பெருகி வளர்ந்தது.

Verse 35

शाकल्य उवाच । अत एव विशेषेण समाहूतोऽसि पुत्रक । तस्मात्तत्र द्रुतं गच्छ नावज्ञेया महीभुजः

சாகல்யர் கூறினார்— இதனாலேயே, மகனே, நீ சிறப்பாக அழைக்கப்பட்டுள்ளாய். ஆகவே விரைந்து அங்கே செல்; அரசனை அவமதிக்கக் கூடாது.

Verse 36

अपमानाद्भवेन्मानं पार्थिवानामसंशयम् । यः करोति पुनस्तत्र मानं न स भवेत्प्रियः

அவமதிப்பினால் அரசர்களில் நிச்சயமாக மான உணர்வு எழுகிறது. அங்கே மீண்டும் மீண்டும் மரியாதை காட்டுபவன் அரசனுக்கு பிரியனாக மாட்டான்.

Verse 37

कोपप्रसाद वस्तूनि विचिन्वंतीह ये सदा । आरोहंति शनैर्भृत्या धुन्वंतमपि पार्थिवम्

அரசனின் கோபமும் அருளும் எதுவென்று எப்போதும் ஆராயும் பணியாளர்கள்—அரசன் கலக்கத்தால் நடுங்கினாலும்—மெல்ல மெல்ல உயர்வடைகிறார்கள்.

Verse 38

समौ मानापमानौ च चित्तज्ञः कालवित्तथा । सर्वंसहः क्षमी विज्ञः स भवेद्राजवल्लभः

மரியாதையும் அவமதிப்பும் சமமெனக் கருதுபவன்; மனங்களை அறிந்தவன், காலத்தை அறிந்தவன்; அனைத்தையும் தாங்கும், பொறுமையுள்ள, விவேகி—அவனே அரசனுக்கு பிரியன் ஆவான்.

Verse 39

अपमानमनादृत्य तस्माद्गच्छ नृपालयम् । ममाज्ञापि न लंघ्या त एष धर्मः सनातनः

ஆகவே அவமதிப்பை பொருட்படுத்தாமல் அரசன் அரண்மனைக்கு செல். என் ஆணையும் மீறப்படக் கூடாது—இதுவே சனாதன தர்மம்.

Verse 40

याज्ञवल्क्य उवाच । आज्ञाभंगो ध्रुवं भावी परिपाटीव्यतिक्रमात् । करोषि यदि शिष्याणां ये त्वया तत्र योजिताः

யாஜ்ஞவல்க்யர் கூறினார்—முறையான நடைமுறையை மீறினால் ஆணை மீறல் நிச்சயம் நிகழும்; நீ அங்கே நியமித்த சீடர்களை பயன்படுத்தினால்.

Verse 41

तस्माद्यदि बलान्मां त्वं योजयिष्यसि तं प्रति । त्वां त्यक्त्वाऽन्यत्र यास्यामि यतः प्रोक्तं महर्षिभिः

ஆகையால் நீ என்னை வலுக்கட்டாயமாக அவனுடைய சேவைக்குச் சேர்த்தால், நான் உன்னை விட்டுவிட்டு வேறிடத்திற்குச் செல்வேன்; மகரிஷிகள் இவ்வாறே கூறியுள்ளனர்.

Verse 42

गुरोरप्यवलिप्तस्य कार्याकार्यमजानतः । उत्पथे वर्तमानस्य परित्यागो विधीयते

அகந்தையுடைய குருவும்—செய்யவேண்டியது, செய்யக்கூடாதது அறியாமல் தவறான பாதையில் நடப்பவராயின்—தர்மப்படி துறக்கப்படவேண்டும்; அத்தகைய பரித்யாகம் விதிக்கப்பட்டுள்ளது.

Verse 43

सूत उवाच । तस्य तद्वचनं श्रुत्वा शाकल्यः क्रोधमूर्छितः । ततः प्रोवाच तं भूयो भर्त्समानो मुहुर्मुहुः

சூதர் கூறினார்—அவன் சொற்களை கேட்டதும் சாகல்யன் கோபத்தில் மயங்கினான். பின்னர் அவனை மீண்டும் மீண்டும் கடிந்து கொண்டு மறுபடியும் பேசினான்.

Verse 44

एकमप्यक्षरं यत्र गुरुः शिष्ये निवेदयेत् । पृथिव्यां नास्ति तद्द्रव्यं यद्दत्त्वा ह्यनृणी भवेत्

குரு சீடனுக்கு ஒரு எழுத்தையேனும் அருளினால், அதை ஈடு செய்யத் தந்து உண்மையில் கடனற்றவனாக ஆகும் செல்வம் பூமியில் இல்லை.

Verse 45

तस्माद्गच्छ द्रुतं दत्त्वा मदध्ययनमालयम् । त्यक्त्वा विद्यां मया दत्तां नो चेच्छप्स्याम्यहं तव

ஆகையால் உடனே செல்—என் முழு போதனையின் ஈடுகொடுத்து. நான் அளித்த கல்வியைத் துற; இல்லையெனில் நான் உன்னை சபிப்பேன்.

Verse 46

एवमुक्त्वाभिमंत्र्याथ नादबिंदुसमुद्भवैः । मंत्रैराथर्वणैस्तोयं पानार्थं चार्पयत्ततः

இவ்வாறு கூறி, நாதம்-பிந்து எனும் மூலத்திலிருந்து எழுந்த ஆத்தர்வண மந்திரங்களால் நீரை அபிமந்திரித்து, பின்னர் குடிப்பதற்காக அர்ப்பணித்தான்।

Verse 47

सोऽपिबत्तत्क्षणात्तोयं तत्पीत्वा व्याकुलेंद्रियः । उद्गिरद्वांतिधर्मेण तत्त्वविद्याविमिश्रितम्

அவன் உடனே அந்த நீரைப் பருகினான்; பருகியவுடன் அவன் புலன்கள் கலங்கின; வாந்தி இயல்பால் உமிழ்ந்தான்—அதனுடன் தத்துவவித்யையும் கலந்து வெளிப்பட்டது।

Verse 48

ततः प्रोवाच तं भूयः शाकल्यं कुपिताननः । एकमप्यक्षरं नास्ति तावकीयं ममोदरे

பின்னர் கோபமுகத்துடன் அவன் மீண்டும் சாகல்யனிடம் கூறினான்—“என் வயிற்றில் உன் ஒரு எழுத்தும் இல்லை.”

Verse 49

तस्माच्छिष्योऽस्मि ते नाहं न च मे त्वं गुरुः स्थितः । सांप्रतं स्वेच्छयाऽन्यत्र प्रयास्यामि करोषि किम्

“ஆகையால் நான் உன் சீடன் அல்ல; நீயும் எனக்கு குருவாக நில்லவில்லை. இப்போது என் விருப்பத்தால் வேறிடத்திற்குச் செல்வேன்—நீ என்ன செய்ய முடியும்?”

Verse 50

एवमुक्त्वाऽथ निर्गत्य तस्मात्स्थानाच्चिरंतनात् । पप्रच्छ मानवान्भूयः सिद्धिक्षेत्राणि चासकृत्

இவ்வாறு கூறி அவன் அந்தப் பழமையான இடத்திலிருந்து புறப்பட்டான்; மேலும் மேலும் மக்களிடம் சித்தி அளிக்கும் புண்ணியக் க்ஷேத்திரங்களைப் பற்றி மீண்டும் மீண்டும் கேட்டான்।

Verse 51

ततस्तस्य समादिष्टं क्षेत्रमेतन्मनीषिभिः । सिद्धिदं सर्वजंतूनां न वृथा स्यात्कथंचन

அப்போது ஞானிகள் அவனுக்கு இதே புனிதக் க்ஷேத்திரத்தைச் சுட்டிக் காட்டினர்—இது எல்லா உயிர்களுக்கும் சித்தி அளிப்பது; எவ்விதத்திலும் இது வீணாகாது.

Verse 52

आस्तां तावत्तपस्तप्त्वा व्रतं नियममेव वा । हाटकेश्वरजे क्षेत्रे सिद्धिः संवसतोऽपि च

தவம், விரதம், கடும் நியமங்கள் எதையும் மேற்கொள்ளாவிட்டாலும்—ஹாடகேஸ்வரரின் புனிதக் க்ஷேத்திரத்தில் தங்குவதாலேயே சித்தி கிடைக்கும்.

Verse 53

येनयेन च भावेन तत्र क्षेत्रे वसेज्जनः । तस्यानुरूपिणी सिद्धिः शुभा स्याद्यदि वाऽशुभा

எந்த எந்த உள்ளநிலையோடு ஒருவர் அந்தக் க்ஷேத்திரத்தில் தங்குகிறாரோ, அதற்கேற்ப சித்தி உண்டாகும்—நல்லதாயினும், தீயதாயினும்.

Verse 54

तच्छ्रुत्वा च द्रुतं प्राप्य क्षेत्रमेतद्द्विजोत्तमाः । भानुमाराधयामास स्थापयित्वा ततः परम्

இதைக் கேட்ட சிறந்த த்விஜர் விரைவில் அந்தப் புனிதக் க்ஷேத்திரத்தை அடைந்தார்; பின்னர் முறையாக நிறுவி, பானு (சூரியன்) வழிபாடு செய்தார்.

Verse 55

नियतो नियताहारो ब्रह्मचर्यपरायणः । गायत्रं न्यासमासाद्य निर्विकल्पेन चेतसा

அவர் கட்டுப்பாட்டுடன், அளவான உணவுடன், பிரம்மச்சரியத்தில் நிலைத்தவர்; காயத்ரீ-ந்யாசத்தை ஏற்று, அசையாத மனத்துடன் திகழ்ந்தார்.

Verse 56

ततश्च भगवांस्तुष्टो वर्षांते तमुवाच सः । दर्शने तस्य संस्थित्वा तेजः संयम्य दारुणम्

அப்போது பகவான் திருப்தியடைந்து ஒரு ஆண்டின் முடிவில் அவனிடம் உரைத்தார். அவன் முன்னே தோன்றி, தமது கடுமையான ஒளித்தீவிரத்தை அடக்கினார்.

Verse 57

याज्ञवल्क्य वरं ब्रूहि यत्ते मनसि रोचते । सर्वमेव प्रदास्यामि नादेयं विद्यते त्वयि

யாஜ்ஞவல்க்யா! உன் மனத்திற்கு இனிய வரத்தைச் சொல். அனைத்தையும் நான் அளிப்பேன்; உனக்குத் தரமுடியாதது எதுவும் இல்லை.

Verse 58

याज्ञवल्क्य उवाच । यदि तुष्टः सुरश्रेष्ठ वेदाध्ययनसंभवे । गुरुर्भव ममाद्यैव ममैतद्वांछितं हृदि

யாஜ்ஞவல்க்யர் கூறினார்—தேவர்களில் சிறந்தவரே! நீங்கள் திருப்தியடைந்திருந்தால், வேதஅध्यயனத்தின் எழுச்சி/சித்திக்காக இன்று தாமே என் குருவாக இருங்கள். இதுவே என் உள்ளத்தின் விருப்பம்.

Verse 59

भास्कर उवाच । अहं तव कृपाविष्टस्तेजः संहृत्य तत्परम् । ततश्चात्र समायातस्तेन नो दह्यसे द्विज

பாஸ்கரன் உரைத்தான்—உன் மீது கருணையால் நான் என் தெய்வீகத் தேஜஸை அடக்கிக் கொண்டேன். ஆகையால் இவ்வாறு இங்கு வந்தேன்; ஓ த்விஜா, நீ அதனால் எரியாதிருக்கவே.

Verse 60

तस्मादत्रैव कुंडे च मंत्रान्सारस्वताञ्छुभान् । वेदोक्तान्क्षेपयिष्यामि स्वयमेव द्विजोत्तम

ஆகையால், ஓ த்விஜோத்தமா! இங்கேயே இந்த குண்டத்தில், வேதத்தில் கூறப்பட்ட மங்களமான சாரஸ்வத மந்திரங்களை நான் தாமே உன்னுள் பதிப்பேன்.

Verse 61

तत्र स्नात्वा शुचिर्भूत्वा यत्किंचिद्वेदसंभवम् । पठिष्यसि सकृत्तत्ते कंठस्थं संभविष्यति

அங்கே நீராடி தூய்மையடைந்த பின், வேதத்தில் பிறந்த எந்தப் பகுதியையும் நீ ஒருமுறை ஓதினாலும், அது உன் குரலில் நிலைத்து நினைவில் பதியும்।

Verse 62

तत्त्वार्थं प्रकटं कृत्स्नं विदितं ते भविष्यति । मत्प्रसादान्न संदेहः सत्यमेतन्मयोदितम्

என் அருளால் முழுத் தத்துவார்த்தமும் தெளிவாக வெளிப்பட்டு உனக்குத் தெரியும். ஐயம் கொள்ளாதே—நான் உரைத்தது உண்மையே.

Verse 63

अद्यादि मानवः प्रातः स्नात्वा त्वत्र ह्रदे च यः । सावित्रेण च सूक्तेन मां दृष्ट्वा प्रपठिष्यति । तस्मै तत्स्यादसंदिग्धं यत्तवोक्तं मया द्विज

இன்றுமுதல் எவன் விடியற்காலையில் இவ்வேரியில் நீராடி, என்னைத் தரிசித்து, சாவித்ரீ ஸூக்தத்தை ஓதுகிறானோ—ஓ இருபிறப்பனே, உனக்குச் சொன்னதை நான் கூறியபடி அவனுக்கு ஐயமின்றி நிகழும்.

Verse 64

याज्ञवल्क्य उवाच । एवं भवतु देवेश यत्त्वयोक्तं वचोऽखिलम् । परं मम वचोऽन्यच्च तच्छृणुष्व ब्रवीमि ते

யாஜ்ஞவல்க்யர் கூறினார்: தேவேசா, நீ உரைத்த அனைத்தும் அப்படியே நிகழட்டும். இப்போது என் இன்னொரு சொல்லையும் கேள்; அதை உனக்குச் சொல்கிறேன்.

Verse 65

नाहं मनुष्यधर्माणमुपाध्यायं कथंचन । करिष्यामि जगन्नाथ कृपां कुरु ममोपरि

ஜகந்நாதா, வெறும் மனித மரபுகளால் கட்டுப்பட்ட ஆசானை நான் எவ்விதத்திலும் ஏற்கமாட்டேன். என்மேல் கருணை புரிவாயாக.

Verse 66

ततस्तस्या ददौ सूर्यो लघिमा नाम शोभनाम् । विद्यां हि तत्प्रभावाय सुतुष्टेनांतरात्मना

அப்போது உள்ளத்தால் மிகுந்த திருப்தியுற்ற சூரியபகவான், அந்த சக்தி வெளிப்படுவதற்காக ‘லகிமா’ எனும் அழகிய வித்யையை அவனுக்கு அருளினார்।

Verse 67

ततस्तं प्राह कर्णांते ममाश्वानां प्रविश्य वै । अभ्यासं कुरु विद्यानां वेदाध्ययनमाचर

பின்னர் அவர் அவனிடம் காதோரமாகச் சொன்னார்—“என் குதிரைகளின் காதில் நுழைந்து, வித்யைகளின் பயிற்சியைச் செய்து, வேதாத்யயனத்தை மேற்கொள்।”

Verse 68

मन्मुखाद्ब्राह्मणश्रेष्ठ यद्येतत्तव वांछितम् । न ते स्याद्येन दोषोऽयं मम रश्मिसमुद्भवः

“பிராமணச் சிறந்தவனே! என் வாயிலிருந்தே (வேதத்தை) பெற வேண்டும் என்பது உன் விருப்பமாயின், உனக்கு எந்தத் தோஷமும் ஏற்படாது; இவ்விளைவு என் கதிர்களிலிருந்து தோன்றியது।”

Verse 69

एवमुक्तः स तेनाथ वाजिकर्णं समाश्रितः । लघुर्भूत्वाऽपठद्वेदान्भास्करस्य मुखात्ततः

இவ்வாறு உபதேசம் பெற்றவன் வாஜிகர்ணத்தைச் சார்ந்து, லகுவாக (நுண்மையாக) மாறி, பின்னர் பாஸ்கரனின் வாயிலிருந்து வேதங்களைப் பயின்றான்।

Verse 70

एवं सिद्धिं समापन्नो याज्ञवल्क्यो द्विजोत्तमाः । कृत्वोपनिषदं चारु वेदार्थैः सकलैर्युतम्

இவ்வாறு சித்தி அடைந்த யாஜ்ஞவல்க்யர்—இருமுறை பிறந்தோரில் தலைசிறந்தவர்—அனைத்து வேதார்த்தங்களும் நிறைந்த அழகிய உபநிஷத்தை இயற்றினார்।

Verse 71

जनकाय नरेंद्राय व्याख्याय च ततः परम् । कात्यायनं सुतं प्राप्य वेदसूत्रस्य कारकम्

அதன்பின் மனிதர்களில் தலைசிறந்த அரசன் ஜனகனுக்கு அதனைச் சரிவர விளக்கி, பின்னர் வேதசூத்திரங்களை இயற்றிய தன் மகன் காத்யாயனனைச் சந்தித்தான்।

Verse 72

त्यक्त्वा कलेवरं तत्र ब्रह्मद्वारि विनिर्मिते । तत्तेजो ब्रह्मणो गात्रे योजयामास शक्तितः

அங்கு நிறுவப்பட்ட புனித ‘பிரம்மத்வாரம்’ என்னும் இடத்தில் உடலைத் துறந்து, தன் ஆன்மீக வல்லமையால் அந்தத் தேஜஸை பிரம்மனுடைய உடலோடு ஒன்றாக்கினான்।

Verse 73

तस्य तीर्थे नरः स्नात्वा दृष्ट्वा तं च दिवाकरम् । नादबिंदुं पठित्वा च तदग्रे मुक्तिमाप्नुयात्

அந்தத் தீர்த்தத்தில் நீராடி, அந்தத் திவாகரன் (சூரியன்) தரிசனம் செய்து, அவன் முன்னிலையில் ‘நாதபிந்து’ எனும் மந்திரத்தைப் பாராயணம் செய்பவன் முக்தியை அடைவான்।