Adhyaya 40

Verse 1

। ऋषय ऊचुः । यदेषा भवता प्रोक्ता ब्राह्मी तत्र महाशिला । मोक्षदा सर्वजंतूनां तथा पातकनाशिनी

ரிஷிகள் கூறினர்—நீங்கள் சொன்ன அங்கேயுள்ள ‘பிராஹ்மீ’ எனப்படும் மகா சிலை, எல்லா உயிர்களுக்கும் மோட்சம் எவ்வாறு அளிக்கிறது? பாவங்களை எவ்வாறு அழிக்கிறது?

Verse 2

सा कथं स्थापिता तत्र किंप्रभावा च सूतज । एतन्नो ब्रूहि निःशेषं न हि तृप्यामहे वयम्

சூதபுத்ரரே! அது அங்கே எவ்வாறு நிறுவப்பட்டது? அதன் மகிமை என்ன? எதையும் விடாமல் முழுவதும் எங்களுக்குச் சொல்லுங்கள்; நாங்கள் இன்னும் திருப்தியடையவில்லை.

Verse 3

सूत उवाच । ब्रह्मलोकनिविष्टस्य ब्रह्मणोऽ व्यक्तजन्मनः । पुराऽभून्महती चिन्ता तीर्थयात्रासमुद्भवा

சூதர் கூறினார்—முன்னொரு காலத்தில் பிரம்மலோகத்தில் உறையும், வெளிப்படாத தோற்றமுடைய பிரம்மாவுக்கு, தீர்த்தயாத்திரை பற்றிய ஒரு பெரும் கவலை எழுந்தது.

Verse 4

सर्वेषामेव देवानां संति तीर्थानि भूतले । मुक्त्वा मां तन्मया कार्यं तीर्थमेकं धरातले

(அவர் எண்ணினார்:) “பூமியில் எல்லாத் தேவர்களுக்கும் தீர்த்தங்கள் உள்ளன; எனக்கே இல்லை. ஆகவே எனக்கென அர்ப்பணிக்கப்பட்ட ஒரு தீர்த்தம் பூமியில் நிறுவப்பட வேண்டும்.”

Verse 5

यत्र त्रिकालमासाद्य कर्म संध्यासमुद्भवम् । मर्त्यलोकं समासाद्य करोमि तदनंतरम्

அங்கே முக்காலச் சந்திகளிலும் நான் அந்த இடத்தை அடைந்து சந்த்யையால் உண்டாகும் கருமங்களை (சந்த்யாவந்தனம் முதலியவை) ஆற்றுவேன்; அதன் பின் மர்த்தியலோகத்துக்கு வந்து உரியபடி நடப்பேன்।

Verse 6

तथान्यदपि यत्किञ्चित्कर्म धर्म्यं हितावहम् । तत्करोमि यथान्येऽपि चक्रुर्देवाः शिवादयः

அவ்வாறே, நீதியுடனும் நன்மை தருவதாகவும் உள்ள வேறு எந்தச் செயலும் இருந்தால் அதையும் நான் செய்வேன்; சிவன் முதலிய தேவர்கள் செய்ததுபோலவே।

Verse 7

न स्वर्गेऽस्ति हि कृत्यानामधिकारोऽत्र कश्चन । शुभानां कर्मणामेव केवलं भुज्यते फलम्

ஏனெனில் சொர்க்கத்தில் செயல்களைச் செய்ய எந்த வாய்ப்பும் அதிகாரமும் இல்லை; அங்கே முன்பு செய்த நற்கருமங்களின் பலனையே மட்டும் அனுபவிக்கிறார்கள்।

Verse 8

तस्माद्यत्र धरापृष्ठे शिलेयं निपतिष्यति । त्रिसंध्यं तत्र गन्तव्यमनुष्ठानार्थमेव हि

ஆகையால் பூமியின் மேற்பரப்பில் எங்கே இந்தக் கல் விழுமோ, அங்கே முக்காலச் சந்த்யைகளிலும் செல்ல வேண்டும்—அனுஷ்டானத்திற்காக மட்டுமே।

Verse 9

एवमुक्त्वा सुविस्तीर्णां शिलां तामा सनोद्भवाम् । प्रचिक्षेप धरापृष्ठं समुद्दिश्य पितामहः

இவ்வாறு கூறி, பிதாமஹன் பிரம்மா சனாவிலிருந்து தோன்றிய, பரந்து விரிந்த பெரிய அந்தக் கல்லை அதன் நியத இடத்தை நோக்கி பூமியின் மேற்பரப்பில் எறிந்தான்।

Verse 10

अथ सा पतिता भूमौ सर्वरत्नमयी शिला । चमत्कारपुरे क्षेत्रे सर्वक्षेत्रमहोदये

அப்போது எல்லா ரத்தினங்களாலும் ஆன அந்தச் சிலை பூமியில் விழுந்தது—அனைத்து க்ஷேத்திரங்களிலும் மகோதயமாக விளங்கும் சமத்காரபுரத் திருக்க்ஷேத்திரத்தில்।

Verse 11

तत आगत्य लोकेशः स्वयमेव धरातलम् । तत्क्षेत्रं वीक्षयामास व्याप्तं तीर्थैः समन्ततः

பின்னர் லோகேசர் தாமே பூமிக்கு வந்து, எல்லாத் திசைகளிலும் தீர்த்தங்களால் நிறைந்திருந்த அந்தக் க்ஷேத்திரத்தை நோக்கினார்।

Verse 12

ततः पुण्यतमे देशे दृष्ट्वा तां समुपस्थिताम् । शिलामानंदमापन्नः प्रोवाच तदनन्तरम्

பின்னர் மிகப் புண்ணியமான அந்த நாட்டில் அருகில் இருந்த அந்தச் சிலையைப் பார்த்து, அவர் ஆனந்தத்தில் நிறைந்து உடனே உரைத்தார்।

Verse 14

सलिलेन विना यस्मान्न क्रिया संप्रवर्तते । तस्मादत्र मया कार्यः शुचितोयो महाह्रदः

நீர் இன்றிப் புனிதக் கிரியைகள் நடைபெறாது; ஆகவே இங்கே நான் தூய நீரால் நிறைந்த ஒரு மாபெரும் ஹ்ரதத்தை உருவாக்க வேண்டும்।

Verse 15

ततः संचिंतयामास स्वसुतां च सरस्वतीम् । जन संस्पर्शभीत्या च पातालतलवाहिनीम्

அப்போது அவர் தம் மகள் சரஸ்வதியைத் தியானித்தார்—மனிதத் தொடுதலின் அச்சத்தால் பாதாளத் தளங்களில் வழிந்தோடும் அவளை।

Verse 16

अथ भूमितलं भित्त्वा प्रादुर्भूता महानदी । तां शिलाममलैस्तोयैः क्षालयन्ती समंततः

அப்போது பூமித்தளத்தைப் பிளந்து மகாநதி வெளிப்பட்டு, மாசற்ற நீரால் அந்தச் சிலையை எல்லாத் திசைகளிலும் கழுவியது।

Verse 18

ब्रह्मोवाच । त्वयात्रैव सदा स्थेयं शिलायां मम संनिधौ । संध्यात्रयेऽपि त्वत्तोयैर्येन कृत्यं करोम्यहम्

பிரம்மா கூறினார்—நீ இங்கேயே எப்போதும், இந்தச் சிலையின் மீது, என் சன்னிதியில் தங்க வேண்டும்; ஏனெனில் மூன்று சந்தியைகளிலும் நான் உன் நீரால் நித்தியக் கிரியைகளைச் செய்கிறேன்।

Verse 19

तथा ये मानवाः स्नानं करिष्यंति जले तव । ते यास्यंति परां सिद्धिं दुर्लभां देवा मानुषैः

அதேபோல் உன் நீரில் நீராடும் மனிதர்கள், தேவர்களுக்கும் மனிதர்களுக்கும் அரிதான பரமசித்தியை அடைவார்கள்।

Verse 20

सरस्वत्युवाच । अहं कन्या सुरश्रेष्ठ पातालतलवाहिनी । जनस्पर्शभयाद्भीता नागच्छामि महीतले

சரஸ்வதி கூறினாள்—ஓ தேவர்களில் சிறந்தவரே, நான் கன்னி; பாதாளத் தளத்தில் ஓடுபவள். மக்களின் தொடுதலை அஞ்சித் தரைத்தளத்திற்கு வருவதில்லை।

Verse 21

तवादेशोऽन्यथा नैव मया कार्यः कथंचन । एवं मत्वा सुरश्रेष्ठ यद्युक्तं तत्समाचर

உன் ஆணையை நான் எவ்விதத்திலும் மாற்றி செய்ய இயலாது; இதை உணர்ந்து, ஓ தேவர்களில் சிறந்தவரே, ஏற்றதையே செய்।

Verse 22

ब्रह्मोवाच । तवार्थे कल्पयिष्यामि स्थानेऽत्रैव महाह्रदम् । अगम्यं सर्वमर्त्यानां तत्र त्वं स्थातुमर्हसि

பிரம்மா கூறினார்—உன் நலனுக்காக இவ்விடத்திலேயே நான் ஒரு மாபெரும் ஏரியை அமைப்பேன்; அது எல்லா மானிடருக்கும் அணுகமுடியாதது. நீ அங்கேயே வாசிக்கத் தகுதியுடையவள்.

Verse 23

एवमुक्त्वा स देवेशश्चखान च महाह्रदम् । ततः सरस्वती तत्र स्वस्थानमकरो दथ

இவ்வாறு கூறி தேவேசன் அந்த மாபெரும் ஏரியைத் தோண்டி அமைத்தான். பின்னர் சரஸ்வதி அங்கேயே தன் இருப்பிடமாக்கிக் கொண்டாள்.

Verse 24

ततो दृष्टिविषान्सर्पानादिदेश पितामहः । युष्माभिः सर्वदा स्थेयं ह्रदेस्मिञ्छासनान्मम

பின்னர் பிதாமகன் பார்வை-விஷம் உடைய பாம்புகளுக்கு ஆணையிட்டான்—‘என் கட்டளையின்படி நீங்கள் எப்போதும் இந்த ஏரியிலேயே தங்க வேண்டும்.’

Verse 25

यथा सरस्वतीं मर्त्या न स्पृशंति कथंचन । भवद्भिः सर्वथा कार्यं तथा पन्नगसत्तमाः

‘மானிடர்கள் எந்த விதத்திலும் சரஸ்வதியைத் தொட முடியாதபடி—ஓ பன்னகச் சிறந்தவர்களே, நீங்கள் எல்லா வகையிலும் அதனைச் செய்து காக்க வேண்டும்.’

Verse 26

सूत उवाच । एवं ब्रह्मा व्यवस्थाप्य तत्र क्षेत्रे सरस्वतीम् । तां च चित्रशिलां मध्ये ब्रह्मलोकं जगाम ह

சூதர் கூறினார்—இவ்வாறு பிரம்மா அந்தத் திருக்க்ஷேத்திரத்தில் சரஸ்வதியை முறையாக நிறுவி, அவளை சித்ரசிலையின் நடுவில் வைத்துப் பிரம்மலோகத்திற்குச் சென்றார்.

Verse 27

अथ मंकणकोनाम महर्षिः संशितव्रतः । क्षेत्रे तत्र समायातो विषविद्याविचक्षणः

அப்போது மங்கணகன் என்னும் மகரிஷி—உறுதியான விரதத்துடன், விஷவித்தையில் தேர்ந்தவர்—அந்தப் புனிதக் க்ஷேத்திரத்துக்கு வந்தடைந்தார்।

Verse 28

सक्रमाद्भ्रममाणस्तु तस्मिन्सर्पाभिरक्षिते । तं मुनिं वेष्टयामासुर्बबन्धुश्चैव पाशकैः

ஆனால் பாம்புகள் காக்கும் அந்த இடத்தில் அவர் நுழைந்து அலைந்தபோது, அந்த நாகங்கள் முனிவரைச் சுற்றிப் பிணைத்து, பாசங்களால் கட்டியதுபோல் உறுதியாகக் கட்டின.

Verse 29

सोऽपि विद्याबलात्सर्पान्निर्विषांस्तांश्चकारह । तत्र स्नात्वा शुचिर्भूत्वा कृत्वा च पितृतर्पणम् । निष्क्रांतः सलिलात्तस्मात्कृतकृत्यो मुदान्वितः

அவரும் தம் வித்யாபலத்தால் அந்தப் பாம்புகளை விஷமற்றவையாகச் செய்தார். பின்னர் அங்கே நீராடி தூய்மையடைந்து, பித்ருதர்ப்பணம் செய்து, அந்த நீரிலிருந்து வெளியே வந்தார்—கடமை நிறைவேறி மனம் மகிழ்ச்சியால் நிறைந்தார்।

Verse 30

ततश्चक्रे मुनिर्यावत्सम्यक्कुशपरिग्रहम् । दर्भाग्रेणास्य हस्ताग्रं पाटितं तावदेव हि

பின்னர் முனிவர் முறையாக குசையை எடுத்துக்கொள்ள முயன்றார்; ஆனால் அதே கணத்தில் தர்ப்பையின் கூர்மையான முனையால் அவரது கையின் முன்பகுதி வெட்டப்பட்டது।

Verse 31

अथ तस्मात्क्षताज्जातस्तस्य शाकरसो महान् । तं दृष्ट्वा स विशेषेण हर्षितो विस्मयान्वितः

அப்போது அந்தக் காயத்திலிருந்து பெரும் சர்க்கரைச் சாறு போன்ற ஓடை எழுந்தது. அதை கண்ட அவர் மிகுந்த மகிழ்ச்சியுடனும் வியப்புடனும் நிறைந்தார்।

Verse 32

सिद्धोऽहमिति विज्ञाय नृत्यं चक्रे ततः परम् । ब्राह्मीं शिलां समारुह्य आनंदाश्रुपरिप्लुतः

“நான் சித்தி பெற்றேன்” என்று உணர்ந்து, அதன் பின் அவர் நடனம் தொடங்கினார். பிராஹ்மீச் சிலையின் மேல் ஏறி, ஆனந்தக் கண்ணீரால் நனைந்தார்.

Verse 33

अथैवं नृत्यमानस्य मुनेस्तस्य महात्मनः । लास्यं चक्रे ततः सर्वं जगत्स्थावरजंगमम्

அந்த மகாத்ம முனிவர் இவ்வாறு நடனமாட, அப்போது உலகமெங்கும்—அசையாததும் அசையும் உயிர்களும்—அவருடன் சேர்ந்து லாஸ்யம் ஆடத் தொடங்கின.

Verse 34

चमत्कारपुरं कृत्स्नं भग्नं नष्टा द्विजोत्तमाः । प्रासादैर्ध्वंसितैस्तत्र हाहाकारो महानभूत्

முழு சமத்காரபுரமும் சிதைந்தது; உயர்ந்த இருபிறப்பினர் அழிந்தனர். அங்கு மாளிகைகள் இடிந்து விழ, பேரலறல் எழுந்தது.

Verse 35

ततो देवगणाः सर्वे तद्दृष्ट्वा तस्य चेष्टितम् । लास्यस्य वारणार्थाय प्रोचुर्वृषभवाहनम्

பின்னர் தேவர்களின் கூட்டமெல்லாம் அவன் செயலைக் கண்டு, அந்த லாஸ்யத்தைத் தடுக்க வृषபவாஹனனாகிய இறைவனை வேண்டினர்.

Verse 36

अनेन नृत्यमानेन जगत्स्थावरजंगमम् । नृत्यं करोति देवेश तस्माद्गत्वा निवारय

“இவன் நடனமாடுவதால் உலகமெங்கும்—அசையாததும் அசையும் உயிர்களும்—நடனமாடத் தொடங்கிவிட்டன. ஆகவே, தேவேசா, நீர் சென்று இதைத் தடுக்கவும்.”

Verse 37

नान्यः शक्तः सुरश्रेष्ठ मुनिमेनं कथंचन । निषेधयितुमीशान ततः कुरु जगद्धितम्

தேவர்களில் சிறந்தவரே! இந்த முனிவரை எவ்விதத்திலும் தடுக்க வேறு யாராலும் இயலாது. ஆகவே ஈசானனே, உலக நலனுக்காக நீயே செயல் புரிவாயாக.

Verse 38

अथ तेषां वचः श्रुत्वा भगवान्वृषभध्वजः । कृत्वा रूपं द्विजेंद्रस्य तत्सकाशमुपाद्रवत्

அவர்களின் சொற்களை கேட்ட வृषபத்வஜனாகிய பகவான், முதன்மை பிராமணரின் வடிவம் கொண்டு உடனே அவன் அருகே விரைந்தார்.

Verse 39

अब्रवीच्च मुने कस्मात्त्वयैतन्नृत्यतेऽधुना । तस्मात्कार्यं वदाशु त्वं परं कौतूहलं हि नः

அவர் கூறினார்—முனிவரே! இப்போது நீ இவ்வாறு ஏன் நடனம் செய்கிறாய்? காரணத்தை விரைவில் சொல்; எங்களுக்கு மிகுந்த ஆவல் எழுந்துள்ளது.

Verse 40

एवमुक्तः स विप्रेंद्रः शंकरेण द्विजोत्तमाः । हस्तं संदर्शयामास तस्य शाकरसान्वितम्

சங்கரன் இவ்வாறு கூறியதும், அந்த முதன்மை பிராமணன் தன் கையை காட்டினான்; அது அதிசயமான ‘சாகரச’ம் நிறைந்ததாக இருந்தது.

Verse 41

किं नपश्यसि मे ब्रह्मन्कराच्छाकरसो महान् । संजातः क्षतवक्त्रेण तस्मात्सिद्धिरुपस्थिता

பிராமணரே! நீ காணவில்லையா? என் கையிலிருந்து பெரும் ‘சாகரச’ம் தோன்றியுள்ளது—வாயில் ஏற்பட்ட காயத்தினால்; ஆகவே எனக்கு சித்தி வந்தடைந்தது.

Verse 42

एतस्मात्कारणाद्विप्र नृत्यमेतत्करोम्यहम् । आनंदं परमं प्राप्य सिद्धिजं सिद्धसत्तम

இந்தக் காரணத்தினால், ஓ விப்ரா, நான் இந்நடனத்தை ஆடுகிறேன்; சித்தியால் பிறந்த பரமானந்தத்தை அடைந்து, ஓ சித்தர்களில் சிறந்தவனே।

Verse 43

एवं तु वदतस्तस्य भगवान्वृषभध्वजः । अंगुष्ठं ताडयामास स्वांगुल्यग्रेण तत्क्षणात्

அவன் இவ்வாறு பேசிக்கொண்டிருக்கையில், வृषபத்வஜராகிய பகவான் அதே கணத்தில் தமது விரலின் நுனியால் தமது அங்குதத்தைத் தட்டினார்/அடித்தார்।

Verse 44

निश्चक्राम ततो भस्म हिमस्फटिकसंनिभम् । क्षताग्रात्सहसा तस्य महाविस्मयकारकम्

பின்னர் அவன் காயத்தின்/சின்னத்தின் நுனியிலிருந்து திடீரென பனிக்கரிஸ்டல் போன்ற வெண்மையான பஸ்மம் வெளிப்பட்டது; அது பெரும் வியப்பை உண்டாக்கியது।

Verse 45

ततः प्रोवाच तं विप्रं स देवो द्विजसत्तमाः । यस्यांगुष्ठाग्रतो मह्यं निष्क्रांतं भस्म पांडुरम्

அப்போது அந்த தேவன் அந்த விப்ரனை நோக்கி கூறினார்—“ஓ த்விஜர்களில் சிறந்தவனே, என் அங்குதத்தின் நுனியிலிருந்து பாண்டுரமான (வெண்மையான) பஸ்மம் வெளிவந்தது.”

Verse 46

तथाप्यहं मुनिश्रेष्ठ न नृत्यं कर्तुमुत्सहे । त्वं पुनर्नृत्यसे कस्मादपि शाकरसेक्षणात्

அப்படியிருந்தும், ஓ முனிவர்களில் சிறந்தவனே, நான் நடனம் ஆட விரும்பவில்லை; ஆனால் நீ சாகரசத்தை மட்டும் பார்த்தவுடனே ஏன் ஆடுகிறாய்?”

Verse 47

विरामं कुरु तस्मात्त्वं नृत्यादस्माद्विगर्हितात् । तपः क्षरति विप्रेन्द्र नृत्यगीताद्द्विजन्मनः

ஆகையால் இந்த நிந்தைக்குரிய நடனத்தை நிறுத்து. ஓ பிராமணச் சிறந்தவரே, இருபிறப்பாளனின் தவம் நடனமும் பாடலும் காரணமாகக் குறைகிறது.

Verse 49

अब्रवीत्त्वामहं मन्ये नान्यं देवान्महेश्वरात् । तस्मात्कुरु प्रसादं मे यथा न स्यात्तपःक्षतिः

அவன் கூறினான்—மகேஸ்வரனை விட உயர்ந்த வேறு தெய்வம் இல்லை என்று நான் கருதுகிறேன். ஆகவே என்மேல் அருள் புரிவாயாக; என் தவத்திற்கு சேதம் ஏற்படாதிருக்கட்டும்.

Verse 50

श्रीभगवानुवाच । तपस्ते मत्प्रसादेन वृद्धिं शस्यति नित्यशः । स्थानेऽत्र भवता सार्धमहं स्थास्यामि सर्वदा

பகவான் கூறினார்—என் அருளால் உன் தவம் எப்போதும் வளர்ந்து பலன் தரும். இங்கேயே உன்னுடன் நான் என்றும் தங்குவேன்.

Verse 51

आनन्दितेन भवता प्रार्थितोऽहं यतो मुने । आनन्देश्वरसंज्ञस्तु ख्यातिं यास्यामि भूतले । एतत्पुरं च मे नाम्ना आनन्दाख्यं भविष्यति

ஓ முனிவரே, ஆனந்த நிலையில் நீ என்னை வேண்டியதால், நான் பூமியில் ‘ஆனந்தேஸ்வரன்’ என்ற பெயரால் புகழ்பெறுவேன். இந்த நகரமும் என் பெயரால் ‘ஆனந்தா’ என அழைக்கப்படும்.

Verse 52

एवमुक्त्वा महादेवो गतश्चादर्शनं ततः । सोऽपि मंकणकस्तत्र तपस्तेपे मुनीश्वरः

இவ்வாறு கூறி மகாதேவன் பின்னர் கண்முன்னே இருந்து மறைந்தான். அங்கே முனிவர்தலைவன் மங்கணகன் தவம் செய்து கொண்டே இருந்தான்.

Verse 54

तस्मात्कुरु प्रसादं नो यथा स्याद्दारुणं विषम् । नो चेद्वयं गमिष्यामः सर्वलोक पराभवम्

ஆகையால் எங்கள்மேல் அருள் புரிவாயாக; கொடிய விஷம் எழாதிருக்கட்டும். இல்லையெனில் எல்லா உலகங்களின் முன்னிலும் தோல்வியுற்று நாங்கள் அழிவை அடைவோம்.

Verse 55

मंकणक उवाच । अनृतं न मया प्रोक्तं स्वैरेणापि कदाचन । तस्मादेवंविधाः सर्वे जलसर्पा भविष्यथ

மங்கணகன் கூறினான்—நான் ஒருபோதும், சுயஇச்சையாலோ அலட்சியத்தாலோ கூட, பொய் சொல்லவில்லை. ஆகவே நீங்கள் அனைவரும் இவ்வகை நீர்ச் சர்ப்பங்களாக ஆகுவீர்கள்.

Verse 56

सूत उवाच । ततःप्रभृति संजाता जलसर्पा महीतले । तद्वद्रूपा द्विजिह्वाश्च केवलं विषवर्जिताः

சூதன் கூறினான்—அந்நாளிலிருந்து பூமியில் நீர்ச் சர்ப்பங்கள் தோன்றின; அவை அதே வடிவம் உடையவை, இரு நாவுடையவை, ஆனால் முற்றிலும் விஷமற்றவை.

Verse 57

अथ तस्मिन्ह्रदे मर्त्याः स्नात्वा सारस्वते शुभे । स्पृष्ट्वा चित्रशिलां तां च प्रयांति परमां गतिम्

பின்னர் அந்த ஏரியில் மனிதர்கள் புனிதமான சாரஸ்வத நீரில் நீராடி, அந்தச் சித்ரசிலையைத் தொடுவதால், பரம நிலையைக் அடைகின்றனர்.

Verse 58

अथ भीतः सहस्राक्षो गत्वा देवं पितामहम् । यमेन सहितस्तूर्णं प्रोवाचेदं वचस्तदा

அப்போது அஞ்சிய சஹஸ்ராக்ஷன் (இந்திரன்) விரைந்து தேவ பிதாமஹன் (பிரம்மா) அருகே சென்றான்; யமனுடன் சேர்ந்து அப்போது இவ்வார்த்தைகளைச் சொன்னான்.

Verse 59

त्वत्प्रसादात्समुद्वीक्ष्य गच्छंति मनुजा दिवम् । पितामह महातीर्थं यत्त्वया विहितं क्षितौ । सारस्वतं नरास्तत्र स्नात्वा यांति त्रिविष्टपम्

உமது அருளால் அதனைத் தரிசித்த மாத்திரத்தில் மனிதர்கள் ஸ்வர்க்கம் செல்கின்றனர். ஓ பிதாமஹா! பூமியில் நீ நிறுவிய அந்த மகாதீர்த்தம் ‘ஸாரஸ்வதம்’; அங்கே நீராடுவோர் திரிவிஷ்டபம் (ஸ்வர்க்கலோகம்) அடைகின்றனர்.

Verse 60

अपि पापसमाचाराः सर्वधर्मबहिष्कृताः । तत्र स्नात्वा शिलां स्पृष्ट्वा तदैवायांति सद्गतिम्

பாவச் செயல்களில் வாழ்பவர்களும், எல்லா தர்மக் கடமைகளிலிருந்தும் விலக்கப்பட்டவர்களும்கூட—அங்கே நீராடி அந்தப் புனிதக் கல்லைத் தொடினால் உடனே சத்கதி அடைகின்றனர்.

Verse 61

यम उवाच । अप्रमाणं विभो कर्म संप्रयातं ममोचितम् । शुभाशुभपरिज्ञानं सर्वेषामेव देहिनाम्

யமன் கூறினான்—ஓ பிரபுவே! எனக்கு விதிக்கப்பட்ட கடமை அளவில்லாததாய், நிலைபெறாததாய் ஆகிவிட்டது; ஏனெனில் எல்லா தேஹிகளின் நற்செயல்-தீச்செயல்களை நான் ஆராய்ந்து அறிய வேண்டியுள்ளது.

Verse 62

तस्मात्त्यज त्वं मां देव यद्वा तत्तीर्थमुत्तमम् । यत्प्रभावाज्जनैर्हीनाः संजाता नरका मम

ஆகையால், ஓ தேவா! என்னை விட்டு விடு; அல்லது அந்த உத்தம தீர்த்தத்தை அகற்று. அதன் பிரபாவத்தால் என் நரகங்கள் மனிதர்களின்றி வெறுமையாகிவிட்டன.

Verse 63

तस्य तद्वचनं श्रुत्वा यमस्य प्रपितामहः । प्राह पार्श्वस्थितं शक्रं तत्तीर्थं नय संक्षयम्

யமனின் அந்த வார்த்தைகளை கேட்ட ப்ரபிதாமஹன் அருகில் நின்ற சக்ரனிடம் கூறினான்—“அந்த தீர்த்தத்தை அழிவுக்குக் கொண்டு செல்.”

Verse 64

ततः शक्रो ह्रदं गत्वा पूरयामास पांसुभिः । ह्रदं सारस्वतं तं च तां च चित्रशिलां द्विजाः

அதன்பின் சக்ரன் அந்த ஏரிக்குச் சென்று அதைத் தூசியால் நிரப்பினான்—அந்த ஸாரஸ்வத ஏரியையும், அந்த அதிசயமான சித்ரசிலையையும், ஓ த்விஜர்களே।

Verse 65

अद्यापि मनुजः सम्यक्त स्मिन्स्थाने व्यवस्थितः । यः करोति तपश्चर्यां स शीघं सिद्धिमाप्नुयात्

இன்றும் அந்த இடத்தில் முறையாகத் தங்கி தவம் செய்பவன் விரைவில் சித்தியை அடைவான்।

Verse 66

सोऽपि मंकणकस्तत्र सार्द्धं देवेन शंभुना । तिष्ठत्यद्यापि विप्रेंद्र पूरितं चैव पांसुभिः

ஓ விப்ரேந்திரரே, அந்த மங்கணகனும் இன்றும் அங்கே தேவன் சம்புவுடன் தங்கியிருக்கிறான்; அந்த இடமும் தூசியால் நிரம்பியே உள்ளது।

Verse 67

लिंगं मंकणकन्यस्तं तत्रास्ति सुमहोदयम् । तत्स्पृष्ट्वा मानवाः पापैर्मुच्यंते द्विजसत्तमाः

ஓ த்விஜசத்தமர்களே, அங்கே மங்கணகனால் நிறுவப்பட்ட மிகுந்த மகிமையுடைய லிங்கம் உள்ளது; அதைத் தொடுவோர் பாவங்களிலிருந்து விடுபடுவர்।

Verse 68

माघ शुक्लचतुर्दश्यां यस्तं पूजयते नरः । स पापैरपि संयुक्तः शिवलोके महीयते

மாசி (மா஘) மாத சுக்ல சதுர்தசியன்று யார் அந்த (லிங்கத்தை) வழிபடுகிறாரோ, அவர் பாவம் கலந்தவராயினும் சிவலோகத்தில் போற்றப்படுவார்।

Verse 93

अथ ते पन्नगाः प्रोचुः प्रणिपत्य मुनीश्वरम् । भगवन्निर्विषाः सर्वे वयं हि भवता कृताः

அப்போது அந்த நாகங்கள் முனிவரேசருக்கு வணங்கி கூறின— “பகவனே! உங்கள் அருளால் நாங்கள் அனைவரும் விஷமற்றவர்களாக்கப்பட்டோம்.”