Adhyaya 2

Verse 1

। सूत उवाच । तस्मिन्नुत्पाटिते लिंगे भूतलाद्द्विजसत्तमाः । पातालाज्जाह्नवीतोयं तेन मार्गेण निःसृतम् । सर्वपापहरं नॄणां सर्वकामप्रदायकम्

சூதர் கூறினார்—ஓ இருமுறை பிறந்தோரில் சிறந்தவர்களே, அந்த லிங்கம் பூமித்தளத்திலிருந்து பிடுங்கப்பட்டபோது, பாதாளத்திலிருந்து ஜாஹ்னவி (கங்கை) நீர் அதே வழியால் வெளிப்பட்டது; அது மனிதரின் எல்லாப் பாவங்களையும் போக்கும், எல்லா விருப்பங்களையும் அருளும்.

Verse 2

तत्र स्वयमभूत्पूर्वं यत्तद्द्विजवरोत्तमाः । शृणुध्वं वदतो मेऽद्य लोकविस्मयकारकम्

ஓ இருமுறை பிறந்தோரில் மிகச் சிறந்தவர்களே, அங்கே முன்பு தானாகவே நிகழ்ந்ததை இன்று நான் கூறுகிறேன்; அதை கேளுங்கள்—அது உலகையே வியப்புறச் செய்த நிகழ்வு.

Verse 3

त्रिशंकुर्नाम राजेंद्रश्चंडालत्वं समागतः । तत्र स्नातः पुनर्लेभे शरीरं पार्थिवोचितम्

த்ரிசங்கு என்னும் அரசன் சாண்டாள நிலையினை அடைந்தான்; ஆனால் அங்கே நீராடிய பின், அரசனுக்கேற்ற உடலை மீண்டும் பெற்றான்.

Verse 4

ऋषयः ऊचुः । चंडालत्वं कथं प्राप्तस्त्रिशंकुर्नृपसत्तमः । एतत्त्वं सर्वमाचक्ष्व विस्तरात्सूतनन्दन

ரிஷிகள் கூறினர்—ஓ சூதநந்தனே! அரசர்களில் சிறந்த திரிசங்கு எவ்வாறு சண்டாள நிலையைக் அடைந்தான்? இதனை முழுவதும் விரிவாகச் சொல்வாயாக।

Verse 5

सूत उवाच । अहं वः कीर्तयिष्यामि कथामेतां पुरातनीम् । सर्वपापहरां मेध्यां त्रिशंकुनृपसंभवाम्

சூதர் கூறினார்—நான் உங்களுக்கு இந்தப் பழம்பெரும் கதையை உரைப்பேன்; இது தூய்மையானது, எல்லாப் பாவங்களையும் அகற்றுவது, திரிசங்கு அரசனைச் சார்ந்தது।

Verse 6

सूर्यवंशोद्भवः पूर्वं त्रिशंकुरिति विश्रुतः । आसीत्पार्थिवशार्दूलः शार्दूलसमविक्रमः

முன்னொரு காலத்தில் சூரிய வம்சத்தில் பிறந்து ‘திரிசங்கு’ எனப் புகழ்பெற்ற அரசன் இருந்தான்; அரசர்களில் புலி போன்றவன், புலிக்குச் சமமான வீரத்துடன் விளங்கினான்।

Verse 7

वसिष्ठस्य मुनेः शिष्यो यज्वा दानपतिः प्रभुः । तेनेष्टं च मखैः सर्वैरग्निष्टोमादिभिः सदा

அவன் முனிவர் வசிஷ்டரின் சீடன்; யாகம் செய்பவன், தானத்தின் தலைவன், திறமையான அரசன்; மேலும் அக்னிஷ்டோமம் முதலான எல்லா யாகங்களையும் எப்போதும் நடத்தினான்।

Verse 8

संपूर्णदक्षिणैरेव वत्सरं वत्सरं प्रति । तथा दानानि सर्वाणि प्रदत्तानि महात्मना

ஆண்டு தோறும் முழு தக்ஷிணையுடன் யாகங்களை நிறைவேற்றினான்; அதுபோல அந்த மகாத்மா எல்லா வகைத் தானங்களையும் வழங்கினான்।

Verse 9

ब्राह्मणेभ्यो विशिष्टेभ्यो दीनेभ्यश्च विशेषतः । व्रतानि च प्रचीर्णानि रक्षिताः शरणागताः

அவன் சிறந்த பிராமணர்களுக்கு தானம் அளித்தான்; குறிப்பாக ஏழை எளியோரைக் காத்தான்; விரதங்களை முறையாக அனுஷ்டித்து, சரணடைந்தவர்களைப் பாதுகாத்தான்।

Verse 10

पुत्रवल्लालिता लोकाः शत्रवश्च निषूदिताः । भ्रांतानि भूतले यानि तीर्थान्यायतनानि च । तपस्विभ्यो यथाकामं यच्छता वांछितं धनम्

அவன் குடிகளைத் தன் பிள்ளைகள் போலப் பேணி வளர்த்தான்; பகைவர்களை அடக்கினான்; பூமியெங்கும் உள்ள தீர்த்தங்களையும் புனித ஆலயங்களையும் யாத்திரை செய்தான்; தவசிகளுக்கு அவர்கள் விருப்பத்திற்கேற்ற வேண்டிய செல்வத்தை அளித்தான்।

Verse 11

कस्यचित्त्वथ कालस्य वसिष्ठो भगवान्मुनिः । तेन प्रोक्तः सभामध्ये संस्थितो नतिपूर्वकम्

பின்னர் ஒரு காலத்தில், பகவான் முனி வசிஷ்டரை அவன் அணுகி உரைத்தான்; அவர் அரசசபையின் நடுவில் மரியாதையுடன் நின்று பேசினார்।

Verse 12

त्रिशंकुरुवाच । भगवन्यष्टुमिच्छामि तेन यज्ञेन सांप्रतम् । गम्यते त्रिदिवं येन सशरीरेण सत्वरम्

திரிசங்கு கூறினான்— பகவனே, இப்போது நான் அந்த யாகத்தைச் செய்ய விரும்புகிறேன்; அதனால் இவ்வுடலோடு விரைவில் ஸ்வர்கலோகத்தை அடையலாம்।

Verse 13

तस्मात्कुरु प्रसादं मे संभारानाहर द्रुतम् । तस्य यज्ञस्य सिद्ध्यर्थं यथार्हान्ब्राह्मणांस्तथा

ஆகையால் என்மேல் அருள் புரியுங்கள்; யாகத்திற்குத் தேவையான பொருட்களை விரைவில் கொண்டுவரச் செய்யுங்கள்; அந்த யாகம் நிறைவேறத் தகுதியான பிராமணர்களையும் அழைக்கச் செய்யுங்கள்।

Verse 14

वसिष्ठ उवाच । न स कश्चित्क्रतुर्येन गम्यते त्रिदिवं नृप । अनेनैव शरीरेण सत्यमेतद्ब्रवीम्यहम्

வசிஷ்டர் கூறினார்—ஓ அரசே! இவ்வுடலோடே த்ரிதிவம் (சுவர்க்கம்) அடையச் செய்யும் யாகம் எதுவும் இல்லை; இதுவே உண்மை என்று நான் சொல்கிறேன்.

Verse 15

अग्निष्टोमादयो यज्ञा ये प्रोक्ताः प्राक्स्वयंभुवा । अन्यदेहांतरे स्वर्गः प्राप्यते तैः कृतैर्नृप

ஓ அரசே! சுயம்பூ (பிரம்மா) முன்னரே உரைத்த அக்னிஷ்டோம முதலிய யாகங்கள் சுவர்க்கத்தை அளிக்கும்; ஆனால் அது தேஹாந்தரம் அடைந்த பின்பே (மரணத்திற்குப் பின்) கிடைக்கும்.

Verse 16

यदि वा पृथिवीपाल त्वया यज्ञप्रभावतः । पार्थिवो वा द्विजो वाथ वैश्यो वान्यतरोऽपि वा

ஓ பூமியைப் பாதுகாப்பவனே! யாகத்தின் பலத்தால் நீ—அரசனாக இருந்தாலும், த்விஜனாக இருந்தாலும், வைசியனாக இருந்தாலும், வேறு யாராக இருந்தாலும்—அத்தகைய பலனை நாடினால்…

Verse 17

स्वयं दृष्टः श्रुतो वापि संजातोऽत्र धरातले । स्वर्गं गतः शरीरेण सहितस्तत्प्रकीर्तय

நீயே கண்டதோ அல்லது கேட்டதோ—இந்தப் பூமியில் பிறந்த ஒருவர் தன் உடலோடே சுவர்க்கம் சென்றார் என்றால்—அந்த எடுத்துக்காட்டைத் தெளிவாகச் சொல்.

Verse 18

त्रिशंकुरुवाच । नासाध्यं विद्यते ब्रह्मंस्तवाहं वेद्मि तत्त्वतः । तस्मात्कुरु प्रसादं मे यथा स्यान्मनसेप्सितम्

திரிசங்கு கூறினார்—ஹே பிரஹ்மன்! உமக்குச் சாதிக்க முடியாதது எதுவும் இல்லை என்பதை நான் உண்மையாக அறிந்தேன்; ஆகவே என்மேல் அருள் செய்து, என் மனம் விரும்பியது நிறைவேறச் செய்யுங்கள்.

Verse 19

वसिष्ठ उवाच । अनृतं नोक्तपूर्वं मे स्वैरेष्वपि हि जिह्वया । तस्मान्नास्ति मखः कश्चित्सत्यं त्वं यष्टुमिच्छसि

வசிஷ்டர் கூறினார்—என் நாவு முன்பு ஒருபோதும், சுயஇச்சை நேரங்களிலும் கூட, பொய்யைச் சொல்லவில்லை. ஆகவே நீ விரும்பும் வகையிலான யாகம் எதுவும் இல்லை; உண்மையில் நீ தர்மத்துக்கு ஒவ்வாத செயலைச் செய்ய விரும்புகிறாய்.

Verse 20

त्रिशंकुरुवाच । यदि मां विप्रशार्दूल न त्वं याजयितुं क्षमः । स्वर्गप्रदेन यज्ञेन वपुषानेन वै विभो

திரிசங்கு கூறினார்—ஓ பிராமணச் சிங்கமே! இந்த உடலோடு நான் சொர்க்கம் அடையும்படி சொர்க்கம் அளிக்கும் யாகத்தால் என்னை யாஜிக்க நீ இயலாதாயின், ஓ வல்லவனே—

Verse 21

तत्किं ते तपसः शक्त्या ब्राह्मणस्य विचक्षण । अपरं शृणु मे वाक्यं यद्ब्रवीमि परिस्फुटम् । शृण्वतां मुनिवृन्दानां तथान्येषां द्विजोत्तम

ஓ விவேகமுள்ள பிராமணரே! அப்படியெனில் உன் தவவலிமையின் பயன் என்ன? இப்போது நான் தெளிவாகச் சொல்லும் இன்னொரு வார்த்தையை கேள்—முனிவர்கள் கூட்டமும் மற்றவர்களும் கேட்க, ஓ இருபிறப்பில் சிறந்தவரே.

Verse 22

यदि मे न करोषि त्वं वचनं वदतोऽसकृत् । तेन यज्ञेन यक्ष्येऽहं तत्कृत्वान्यं द्विजं गुरुम्

நீ நான் மீண்டும் மீண்டும் கூறும் வேண்டுகோளை நிறைவேற்றாவிட்டால், அதே யாகத்தை வேறு ஒரு பிராமணன் மூலம் நடத்துவேன்; அவனையே என் குருவாக ஏற்றுக் கொள்வேன்.

Verse 23

सूत उवाच । तस्य तद्वचनं श्रुत्वा वसिष्ठो भगवांस्ततः । तमुवाच विहस्योच्चैः कुरुष्वैवं महीपते

சூதர் கூறினார்—அவன் சொன்னதை கேட்ட பின், பகவான் வசிஷ்டர் உரக்கச் சிரித்தபடி அவனிடம் கூறினார்—“அப்படியே செய், ஓ மன்னனே.”