Adhyaya 28

Verse 1

। सूत उवाच । तस्यां देवसभायां च संस्थिता ये द्विजोत्तमाः । प्रभासादीनि तीर्थानि मूर्तानि सकलानि च

சூதர் கூறினார்—அந்த தேவசபையில் சிறந்த இருபிறப்பினர் இருந்தனர்; பிரபாசம் முதலிய எல்லா தீர்த்தங்களும் உருவமெடுத்து கண்முன் அங்கே இருந்தன।

Verse 2

तानि श्रुत्वा वचस्तस्य देवाचार्यस्य तादृशम् । भयं कृत्वा महच्चित्ते प्रोचुश्च त्रिदिवेश्वरम्

தேவர்களின் ஆசாரியர் கூறிய அத்தகைய சொற்களைச் செவிமடுத்ததும், அவர்களின் உள்ளத்தில் பெரும் அச்சம் எழுந்தது; அவர்கள் திரிதிவேசுவரனிடம் உரைத்தனர்।

Verse 3

यद्येवं देवदेवेश भविष्य त्यशुभं युगम् । वयं नाशं समेष्यामो न स्थास्यामो जगत्त्रये

அப்படியானால், ஓ தேவர்களின் தேவனே! அசுப யுகம் வரும்; நாம் அழிவை அடைவோம், மூவுலகிலும் நிலைபெற முடியாது।

Verse 4

पुरंदराद्य चास्माकं स्थानं किंचित्प्रदर्शय । तस्मात्कीर्तय नः स्थानं किंचित्क्वापि पुरंदर

ஏ புரந்தரா! இன்று எங்களுக்கு ஏதாவது அடைக்கல இடத்தை காட்டுவாயாக; ஆகவே, ஏ புரந்தரா, எங்காவது தங்கத் தகுந்த ஒரு வாசஸ்தலத்தை எங்களுக்குச் சொல்லுவாயாக।

Verse 5

यदाश्रित्य नयिष्यामो रौद्रं कलियुगं विभो । अस्पृष्टानि नरैर्म्लेच्छैः प्रभावसहितानि च । पाताले स्वर्गलोके वा मर्त्ये वा सुरसत्तम

ஏ விபோ! எந்த (இடத்தின்) அடைக்கலத்தால் நாம் கொடிய கலியுகத்தை கடக்கப்போகிறோமோ—ம்லேச்ச மனிதர்களால் தொடப்படாததும், புனிதப் பிரபாவம் உடையதும்—பாதாளத்தில் இருந்தாலும், ஸ்வர்கத்தில் இருந்தாலும், மর্ত்யத்தில் இருந்தாலும், ஏ தேவர்களில் சிறந்தவனே!

Verse 6

तेषां तद्वचनं श्रुत्वा कृपाविष्टः शतक्रतुः । प्रोवाच ब्राह्मणश्रेष्ठं भूय एव बृहस्पतिम्

அவர்களின் சொற்களை கேட்டுச் சதக்ரது (இந்திரன்) கருணையால் நெகிழ்ந்தான்; பின்னர் பிராமணர்களில் சிறந்த ப்ருஹஸ்பதியிடம் மீண்டும் கூறினான்।

Verse 7

अस्पृष्टं कलिना स्थानं किंचि द्वद बृहस्पते । समाश्रयाय तीर्थानां यदि वेत्सि जगत्त्रये

ஏ ப்ருஹஸ்பதே! கலியால் தொடப்படாத ஒரு இடத்தைச் சொல்வாயாக; அது தீர்த்தங்களுக்கு பொதுவான அடைக்கலமாக இருக்கட்டும்—மூன்று உலகங்களிலும் அதை நீ அறிந்திருந்தால்।

Verse 8

शक्रस्य तद्वचः श्रुत्वा चिरं ध्यात्वा वृहस्पतिः । तत्र प्रोवाच तीर्थानि भया द्भीतानि हर्षयन्

சக்ரனின் சொற்களை கேட்ட ப்ருஹஸ்பதி நீண்ட நேரம் தியானித்து சிந்தித்தார்; பின்னர் அங்கேயே பயத்தால் அஞ்சிய தீர்த்தங்களை மகிழ்வித்து உரைத்தார்।

Verse 9

हाटकेश्वरमित्युक्तमस्ति क्षेत्रमनुत्तमम् । लिंगस्य पतनाज्जातं देवदेवस्य शूलिनः

ஹாடகேஸ்வரம் எனப் புகழ்பெற்ற ஒப்பற்ற திருத்தலம் ஒன்று உள்ளது; அது தேவர்களின் தேவனாகிய திரிசூலதாரி சிவனின் லிங்கம் அவதரித்து வீழ்ந்ததனால் தோன்றியது.

Verse 10

यत्र पूर्वं तपस्तप्तं विश्वामित्रेण धीमता । त्रिशंकोर्भूमिपालस्य कृते तीर्थे महात्मना

இதுவே அந்தத் தீர்த்தம்; முற்காலத்தில் அறிவுமிக்க மகாத்மா விசுவாமித்திரர் இங்கு கடுந்தவம் செய்து, பூபதி திரிசங்குவின் நலனுக்காக இந்தத் தீர்த்தத்தை நிறுவினார்.

Verse 11

यत्र स्थित्वा सभूपालस्त्रिशंकुः पापवर्जितः । चण्डालत्वं परित्यज्य सदेह स्त्रिदिवं गतः

அந்த இடத்தில் தங்கி அரசன் திரிசங்கு பாவமற்றவனானான்; சண்டாள நிலையைக் கைவிட்டு, தன் உடலோடே சொர்க்கத்தை அடைந்தான்.

Verse 12

यत्र शक्रसमादेशात्पूरितं पांसुभिः पुरा । संवर्तकेन रौद्रेण वायुना तीर्थमुत्तमम्

அங்கேயே முற்காலத்தில் சக்ரன் (இந்திரன்) ஆணையினால், ‘சம்வர்த்தக’ எனும் பிரளயகரமான கொடிய காற்று அந்த உத்தம தீர்த்தத்தைத் தூசியால் நிரப்பியது.

Verse 13

यत्र रक्षत्यधस्ताच्च स स्वयं हाटकेश्वरः । उपरिष्टात्प्रदेशं च कलौ देवोऽचलेश्वरः

அங்கே கீழ்ப்பகுதியைத் தாமே ஹாடகேஸ்வரர் காக்கிறார்; மேலும் கலியுகத்தில் மேல்பகுதியைத் தேவன் அசலேஸ்வரர் பாதுகாக்கிறார்.

Verse 14

हाटकेश्वरमाहात्म्यादस्पृष्टं कलिना हि तत् । पंचक्रोशप्रमाणेन अचलेश्वरजेन च

ஹாடகேஸ்வரரின் மஹாத்மியப் பெருமையால் அந்தக் க்ஷேத்திரம் கலியால் தீண்டப்படாதது. அது ஐந்து க்ரோச அளவுக்குள் இருந்து, அசலேஸ்வரரிலிருந்து எழும் சக்தியாலும் காக்கப்படுகிறது।

Verse 15

तस्मास्वांशेन गच्छंतु तत्र तीर्थान्यशेषतः । तेषां कलिभयं शक्र नैव तत्रास्त्यसंशयम्

ஆகையால் எல்லா தீர்த்தங்களும் தத்தம் அங்கங்களுடன் முழுமையாக அங்கே செல்லட்டும். ஹே சக்ரா, அங்கே அவர்களுக்கு கலியின் பயம் இல்லை—இதில் ஐயமில்லை।

Verse 16

तच्छ्रुत्वा वचनं तस्य सर्वतीर्थानि तत्क्षणात् । हाटकेश्वरसंज्ञं तत्क्षेत्रं जग्मुर्द्विजोत्तमाः

அவருடைய சொற்களை கேட்டவுடன் எல்லா தீர்த்தங்களும் அந்தக் கணமே ஹாடகேஸ்வர எனப்படும் அந்தப் புனிதக் க்ஷேத்திரத்திற்குச் சென்றன, ஹே த்விஜோத்தமா।

Verse 17

यज्ञोपवीतमात्राणि कृत्वा स्थानानि चात्मनः । क्षेत्रमासादयामासुस्तत्सर्वहि द्विजोत्तमाः

யஜ்ஞோபவீதம் என்ற ஒரே அடையாளத்தால் தத்தம் இடங்களை நிறுவிக் கொண்டு, அவர்கள் அனைவரும் அந்தக் க்ஷேத்திரத்தை அடைந்தனர், ஹே த்விஜோத்தமா।

Verse 18

एतस्मात्कारणाजात क्षेत्रं पुण्यतमं हि तत् । हाटकेश्वरदेवस्य महापातकनाशनम्

இந்தக் காரணத்தால் அந்தக் க்ஷேத்திரம் மிகப் புனிதமானதாக ஆனது. அது ஹாடகேஸ்வர தேவனின் திருத்தலம்; மகாபாதகங்களையும் அழிக்கவல்லது।

Verse 19

ऋषय ऊचुः । अत्याश्चर्यमिदं सूत यत्त्वयैतदुदाहृतम् । संगमं सर्वतीर्थानां क्षेत्रे तत्र प्रकीर्तितम्

ரிஷிகள் கூறினர்—ஓ சூதா! நீ உரைத்தது மிகுந்த அதிசயம்; அந்தக் க்ஷேத்திரத்தில் எல்லாத் தீர்த்தங்களின் சங்கமம் புகழப்பட்டதாக அறிவிக்கப்பட்டுள்ளது.

Verse 20

तावन्मात्रप्रभावाणि तत्स्थानि प्रभवंति किम् । तानि तीर्थानि नो ब्रूहि विस्तरेण महामते

அங்கே உள்ள அந்தத் தீர்த்தங்களின் ஆற்றல் எத்தகையது, எவ்வளவு? ஓ மகாமதியே, அந்தத் தீர்த்தங்களை எங்களுக்கு விரிவாகச் சொல்லுங்கள்.

Verse 21

नामतः स्थानतश्चैव तथा चैव प्रभावतः । सर्वाण्यपिमहाभाग परं कौतूहलं हि नः

ஓ மகாபாகனே! பெயராலும், இடத்தாலும், ஆன்மிகப் பிரபாவத்தாலும்—அவை அனைத்தையும் அறிய எங்களுக்கு மிகுந்த ஆவல் உள்ளது.

Verse 22

सूत उवाच । तिस्रः कोट्योऽर्धकोटिश्च तीर्थानां द्विजसत्तमाः । हाटकेश्वरजं क्षेत्रं व्याप्य सर्वं व्यवस्थिताः

சூதர் கூறினார்—ஓ த்விஜச்ரேஷ்டர்களே! மூன்று கோடியும் மேலும் அரைக் கோடியும் தீர்த்தங்கள் ஹாடகேஸ்வரக் க்ஷேத்திரம் முழுவதும் பரவி நிறுவப்பட்டுள்ளன.

Verse 23

न तेषां कीर्तनं शक्यं कर्तुं वर्षशतैरपि । तथा स्वायंभुवस्यादौ कल्पस्य प्रथमस्य च

அவற்றின் கீர்த்தனையோ எண்ணிக்கையோ நூறு நூறு ஆண்டுகளாலும் இயலாது; இது ஸ்வாயம்புவ யுகத்தின் தொடக்கத்திலிருந்தும் முதல் கல்பத்திலிருந்தும் இப்படியே உள்ளது.

Verse 24

कृतः समाश्रयस्तत्र क्षेत्रे तीर्थैः शुभावहे । बहुत्वादथ कालस्य बहूनि द्विजसत्तमाः

அந்த மங்களமும் நலமளிப்பதும் ஆன க்ஷேத்திரத்தில் தீர்த்தங்கள் ஒன்றாகத் தஞ்சமடைந்தன; ஆனால் காலம் நீண்டதால், ஓ த்விஜசத்தமர்களே, பல (தீர்த்தங்கள்) மாற்றமடைந்தன।

Verse 25

उच्छेदं संप्रयातानि तीर्थान्यायतनानि च । यान्यहं वेद कार्त्स्न्येन प्रभावसहितानि च । तानि वः कीर्तयिष्यामि शृणुध्वं सुसमाहिताः

பல தீர்த்தங்களும் ஆலயத் தலங்களும் மறைந்துவிட்டன. ஆனால் நான் அவற்றின் மகிமையுடன் முழுமையாக அறிந்தவற்றை உங்களுக்குச் சொல்வேன்; நீங்கள் மனம் ஒருமித்து கேளுங்கள்।

Verse 26

येषां संश्रवणादेव नरः पापात्प्रमुच्यते । ध्यानात्स्नानात्तथा दानात्स्पर्शनाद्विजसत्तमाः

அவற்றைப் பற்றி கேட்பதாலேயே மனிதன் பாவத்திலிருந்து விடுபடுகிறான்; அதுபோல அவற்றைத் தியானிப்பதால், அங்கே நீராடுவதால், தானம் செய்வதால், பக்தியுடன் தொடுவதாலும்—ஓ த்விஜசத்தமர்களே।