Adhyaya 106

Verse 1

ऋषय ऊचुः । भूपृष्ठे पांसुभिस्तस्मिन्प्रेतैस्तैः परिपूरिते । यानि तीर्थानि लुप्तानि लिङ्गानि च वदस्व नः

ரிஷிகள் கூறினர்—அங்கே பூமியின் மேற்பரப்பு தூசியாலும் அந்தப் பேய்களாலும் நிரம்பியபோது, மறைந்த தீர்த்தங்களும் மறைந்த லிங்கங்களும் எவை என்பதை எங்களுக்குச் சொல்லுங்கள்।

Verse 2

सूत उवाच । असंख्यातानि तीर्थानि तथा लिंगानि च द्विजाः । लोपं गतानि वक्ष्यामि प्राधान्येन प्रबोधत

சூதர் கூறினார்—ஓ இருமுறைப் பிறந்தவர்களே! தீர்த்தங்களும் லிங்கங்களும் எண்ணற்றவை. மறைவடைந்தவற்றில் முதன்மையானவற்றை நான் கூறுவேன்; கவனத்துடன் கேளுங்கள்.

Verse 3

तत्र लोपं गतं तीर्थं चक्रतीर्थमिति स्मृतम् । यत्र चक्रं पुरा न्यस्तं विष्णुना प्रभविष्णुना

அவற்றில் மறைவடைந்த ஒரு தீர்த்தம் ‘சக்கர தீர்த்தம்’ எனப் போற்றப்படுகிறது—அங்கு பழங்காலத்தில் வல்லமைமிகு விஷ்ணு தமது சக்கரத்தை வைத்தார்.

Verse 4

मातृतीर्थं तथैवान्यत्सर्वकामप्रदं नृणाम् । यत्र ता मातरो दिव्याः कार्तिकेयप्रतिष्ठिताः

அதேபோல் ‘மாத்ரு தீர்த்தம்’ எனும் மற்றொன்று உள்ளது; அது மக்களுக்கு எல்லா விருப்பங்களையும் அருளும்—அங்கு தெய்வீக மாதர்கள் கார்த்திகேயனால் நிறுவப்பட்டனர்.

Verse 5

मुचुकुन्दस्य राजर्षेस्तथान्यल्लिंग मुत्तमम् । तत्र लोपं गतं विप्राः सगरस्य तु भूपतेः

ராஜரிஷி முசுகுந்தரின் சிறந்த லிங்கமும், அரசன் சகரனுடைய (லிங்கமும்)—ஓ பிராமணர்களே! அங்கு மறைவடைந்தன.

Verse 6

इक्ष्वाकोर्वसुषेणस्य ककुत्स्थस्य महात्मनः । ऐलस्य चन्द्रदेवस्य काशिराजस्य सन्मतेः

இக்ஷ்வாகு, வசுஷேணன், மகாத்மா ககுத்ஸ்தன், ஐலன், சந்திரதேவன், சன்மதியுடைய காசிராஜன்—இவர்களின் புனித நிறுவல்களும் அங்கு மறைவடைந்தன.

Verse 7

अग्निवेशस्य रैभ्यस्य च्यवनस्य भृगोस्तथा । आश्रमो याज्ञवल्क्यस्य तत्र लोपं समाययौ

அங்கே அக்னிவேசர், ரைப்யர், ச்யவனர், ப்ருகு ஆகியோரின் புனிதத் தலங்களும், யாஜ்ஞவல்க்யரின் ஆசிரமமும்—அனைத்தும் பார்வையிலிருந்து மறைந்து போயின.

Verse 8

हारीतस्य महर्षेश्च हर्यश्वस्य महात्मनः । कुत्सस्य च वसिष्ठस्य नारदस्य त्रितस्य च

இங்கே மகரிஷி ஹாரீதர், மகாத்மா ஹர்யஷ்வர், மேலும் குத்ஸர், வசிஷ்டர், நாரதர், த்ரிதர் ஆகியோரின் புனித லிங்கங்கள் உள்ளன.

Verse 9

तथैव ऋषिपत्नीनां तत्र लिंगानि भूरिशः । कात्यायन्याश्च शांडिल्या मैत्रेय्याश्च तथा पुरा

அதேபோல் அங்கே ரிஷி-பத்னிகளுக்குரிய பல லிங்கங்களும் உள்ளன—காத்யாயனி, சாண்டில்யா, மேலும் முற்கால மைத்ரேயிக்கும் உரியவை.

Verse 10

अन्यासां मुनिपत्नीनां यासां संख्या न विद्यते । तत्राश्चर्यमभूदन्यत्पूर्यमाणे महीतले

எண்ணிக்கையறியாத பிற முனிவர்-பத்னிகளுக்குரியவையும் அங்கே இருந்தன; நிலம் நிரப்பப்பட்டுக் கொண்டிருந்தபோது அங்கே இன்னொரு அதிசயம் நிகழ்ந்தது.

Verse 11

दृष्ट्वा पांसुमयीं वृष्टिं मुक्तां प्रेतैः समंततः । मातृवर्गेण तेनाथ प्रमुक्तः प्रचुरोऽनिलः

எல்லாத் திசைகளிலும் பேய்கள் விடுத்த தூள்மழையைப் பார்த்ததும், அப்போது மாத்ருகணம் பேராற்றலான காற்றை எழுப்பியது.

Verse 13

तेन पांसुकृता वृष्टिः समंतान्मथिता बहिः । तस्या भूमेः पतत्येव न किंचित्तत्र पूर्यते

அந்த காற்றினால் தூளால் ஆன மழை எல்லாத் திசைகளிலும் கலக்கப்பட்டு வெளியே தள்ளப்பட்டது. அது அந்த நிலத்தில் விழுந்துகொண்டிருந்தாலும், அங்கே எதுவும் நிரம்பவில்லை.

Verse 14

ततस्ते व्यंतराः खिन्ना निराशास्तस्य पूरणे । भूतास्तस्य पुरो गत्वा चुक्रुशुः कुशभूपतेः

பின்னர் அந்த வ்யந்தரர்கள் அதை நிரப்புவதில் சோர்ந்து நம்பிக்கையிழந்தனர். அவர்கள் பூதகணமாகக் குச அரசனின் முன் சென்று அழுதபடி முறையிட்டனர்.

Verse 16

स त्वं तासां विघातार्थमुपायं भूप चिंतय । येन तां पांसुभिर्भूमिं पूरयामः समंततः

ஆகவே, அரசே, அந்த (மாத்ருகைகளின்) தடையைத் தடுக்க ஒரு வழியைச் சிந்தியுங்கள்; அதனால் நாம் எல்லாப் புறங்களிலும் அந்த நிலத்தைத் தூளால் நிரப்ப முடியும்.

Verse 17

तेषां तद्वचनं श्रुत्वा ततः कुशमहीपतिः । रुद्रमाराधयामास तत्क्षेत्रं प्राप्य सद्द्विजाः

அவர்களின் சொற்களைக் கேட்டுக் குச அரசன் அந்தப் புனிதக் க்ஷேத்திரத்தை அடைந்து—ஓ சிறந்த த்விஜர்களே—ருத்ரனை வழிபடத் தொடங்கினான்.

Verse 19

अस्माभिर्विहिता तत्र पांसुवृष्टिर्महीपते । नीयते शतधाऽन्यत्र मातृमुक्तेन वायुना

மன்னரே, அங்கே எங்களால் ஏற்படுத்தப்பட்ட தூள்-மழை, மாத்ருகைகள் விடுத்த காற்றினால் நூறு திசைகளில் வேறிடங்களுக்கு எடுத்துச் செல்லப்படுகிறது.

Verse 20

मया प्रेतगणादेव निर्दिष्टास्तस्य पूरणे । मातृसंरक्ष्यमाणं तच्छक्यं चैतन्न पूरितुम्

அதை நிரப்பும் பணிக்காக நான் தானே பிரேதகணங்களை நியமித்தேன்; ஆனால் மாத்ருகணங்கள் காக்கும் அந்த இடம் எவ்விதத்தாலும் நிரப்ப இயலாது.

Verse 21

तत्र राक्षसजैर्मंत्रैः संति लिंगानि च प्रभो । प्रतिष्ठितानि तत्स्पर्शाद्दर्शनात्स्याज्जनक्षयः

பிரபோ, அங்கே ராக்ஷச மந்திரங்களால் பிரதிஷ்டை செய்யப்பட்ட லிங்கங்கள் உள்ளன; அவற்றைத் தொடுவதாலோ—அல்லது காண்பதாலோ கூட—மக்கள் அழிவு ஏற்படும்.

Verse 22

अचलत्वात्तथा देव लिंगानां शास्त्रसद्भयात् । अन्यदुत्पाटनाद्यं च नैव कुर्मः कथंचन

தேவா, அந்த லிங்கங்கள் அசையாதவை; மேலும் லிங்கம் பற்றிய சாஸ்திரங்களின் தர்மபயம் காரணமாகவும், அவற்றை வேரோடு அகற்றுதல் முதலான வேறு செயலை எவ்விதத்திலும் நாம் செய்யோம்.

Verse 23

तस्माल्लिंगकृतो नाशो ब्राह्मणानां तपस्विनाम् । यथा न स्यात्सुरश्रेष्ठ तथा नीतिर्विधीयताम्

ஆகையால், தேவர்களில் சிறந்தவரே, அந்த லிங்கங்களால் பிராமணர்களுக்கும் தவசிகளுக்கும் அழிவு நேராதபடி உரிய நெறி/உபாயம் விதிக்கப்படுக.

Verse 24

ततश्च भगवान्रुद्रस्ताः समाहूय मातरः । प्रोवाच त्यज्यतां स्थानं भवत्यो यत्र संस्थिताः

பின்னர் பகவான் ருத்ரர் அந்த மாத்ருகணங்களை அழைத்து கூறினார்—“தேவியரே, நீங்கள் தங்கியுள்ள அந்த இடத்தை விட்டு நீங்குங்கள்.”

Verse 25

तत्र पांसुभिरव्यग्राः करिष्यंति दिवानिशम् । प्रेताः कुशसमादेशाद्वृष्टिं लोकहिताय च

அங்கே பேய்கள் தூசியுடன் சிதறாமல் பகலும் இரவும் பணிபுரிவர்; குசப்புல் ஆணையினால் உலக நலனுக்காக மழையை வருவிப்பர்।

Verse 26

मातर ऊचुः । त्यक्ष्यामश्च तवादेशात्तत्स्थानं वृषभध्वज । परं दर्शय चास्माकं किंचिदन्यत्तथाविधम्

மாதர்கள் கூறினர்—ஓ வृषபத்வஜா! உமது ஆணையால் அந்த இடத்தை விட்டு விலகுவோம்; ஆனால் அதுபோன்ற இன்னொரு உயர்ந்த இடத்தை எங்களுக்குக் காட்டுவீராக।

Verse 27

क्षेत्रेऽत्रैव निवत्स्यामो येन स्कन्दकृते वयम् । तेन संस्थापिताश्चात्र प्रोक्ताः स्थेयं सदा ततः

நாங்கள் இந்தத் திருக்க்ஷேத்திரத்திலேயே தங்குவோம்; ஏனெனில் ஸ்கந்தனின் பணியுடன் நாங்கள் தொடர்புடையோர். அவர் எங்களை இங்கே நிறுவி, ‘என்றும் இங்கேயே இருங்கள்’ என்று கூறினார்।

Verse 28

ततः प्रोवाच भगवांस्तस्मात्स्थानान्महत्तरम् । स्थानं दास्यामि सर्वासां पृथक्त्वेन शुभावहम्

அப்போது பகவான் கூறினார்—அந்த இடத்தைவிட மிகச் சிறந்த இடத்தை நான் அளிப்பேன். உங்களுக்கெல்லாம் தனித்தனியாக மங்களம் தரும் வாசஸ்தலங்களை வழங்குவேன்।

Verse 29

अष्टषष्टिस्तु क्षेत्राणां मदीयानां समंततः । संस्थितास्ति महाभागा येषु मत्संस्थितिः सदा

ஓ மகாபாக்யவான்களே, எனது அறுபத்தெட்டு திருக்க்ஷேத்திரங்கள் எங்கும் பரவி உள்ளன; அவற்றில் என் சந்நிதி எப்போதும் நிலைத்திருக்கும்।

Verse 30

अष्टषष्टिविभागेन भूत्वा सर्वाः पृथक्पृथक् । तेषु तिष्ठथ मद्वाक्यात्पूजामग्र्यामवाप्स्यथ

அறுபத்தெட்டு பகுதிகளாகப் பிரிந்து, நீங்கள் எல்லா மாத்ருகைகளும் தனித்தனியாகத் தத்தம் இடங்களில் நிலைபெறுங்கள். என் வாக்கினால் அந்தக் க்ஷேத்திரங்களில் தங்கினால், உன்னதமான பூஜையை அடைவீர்கள்.

Verse 31

तस्य देवस्य तच्छ्रुत्वा वाक्यं ता मातरस्तदा । प्रहृष्टास्तत्परित्यज्य स्थानं स्कन्दविनिर्मितम्

அந்த தேவனின் வாக்கை கேட்ட மாத்ருகைகள் அப்போது பேரானந்தம் கொண்டனர். பின்னர் ஸ்கந்தன் அமைத்த அந்த இடத்தை விட்டு அவர்கள் புறப்பட்டுச் சென்றனர்.

Verse 32

अष्टषष्टिविभागेन भूत्वा रूपैः पृथग्विधैः । अष्टषष्टिषु क्षेत्रेषु तस्य ताः संस्थिताः सदा

அறுபத்தெட்டு பகுதிகளாகப் பிரிந்து, பல்வேறு தனித்த வடிவங்களை ஏற்று, அந்த மாத்ருகைகள் அவருக்குரிய அறுபத்தெட்டு புனிதக் க்ஷேத்திரங்களில் எப்போதும் நிலைபெற்றிருக்கின்றனர்.

Verse 33

ततस्ताभिर्विनिर्मुक्तं तत्सर्वं भूमिमण्डलम् । पांसुभिः पूरितं प्रेतैर्दिवारात्रमतंद्रितैः

அதன்பின் அவர்கள் விட்டுச் சென்ற அந்த முழு பூமிமண்டலம், பகல்-இரவு சோர்வின்றி உழன்ற பிரேதங்களால் தூசியால் நிரம்பியது.

Verse 34

एवं तस्य वरं दत्त्वा भगवान्वृषवाहनः । जगामादर्शनं पश्चात्सार्धं सवर्गैणैर्द्विजाः

இவ்வாறு அவனுக்கு வரம் அளித்த பின், ரிஷபவாஹனனாகிய பகவான் (சிவன்) பின்னர், ஓ த்விஜர்களே, தேவர்கணங்களுடன் கண்ணுக்கு எட்டாதவாறு மறைந்தார்.

Verse 35

कुतोऽपि ब्राह्मणैः सर्वेस्तापसैश्च प्रशंसितः । लब्धाशी प्रययौ तस्मादयोध्यानगरीं प्रति

பிராமணர்களாலும் தவசிகளாலும் எல்லாத் திசைகளிலும் புகழப்பட்டு, உணவு பெற்ற பின், அவர் அங்கிருந்து அயோத்தியா நகரை நோக்கிப் புறப்பட்டார்।

Verse 106

इति श्रीस्कांदे महापुराण एकाशीतिसाहस्र्यां संहितायां षष्ठे नागरखण्डे हाटकेश्वरक्षेत्रमाहात्म्ये लुप्ततीर्थमाहात्म्यकथनंनाम षडुत्तरशततमोऽध्यायः

இவ்வாறு ஸ்ரீஸ்கந்த மஹாபுராணத்தின் ஏகாஷீதிஸாஹஸ்ரீ ஸம்ஹிதையில், ஆறாம் நாகரகண்டத்தில் உள்ள ஹாடகேஸ்வர-க்ஷேத்ரமாஹாத்ம்யத்தின் ‘லுப்ததீர்த்த-மாஹாத்ம்ய-கதனம்’ எனும் நூற்றாறு ஆம் அத்தியாயம் நிறைவுற்றது।

Verse 198

ततस्तस्य गतस्तुष्टिं वर्षांते भगवान्हरः । प्रोवाच प्रार्थयाभीष्टं यत्ते मनसि वांछितम्

பின்னர் மழைக்கால முடிவில் பகவான் ஹரர் அவன்மேல் திருப்தியடைந்து கூறினார்—“உனக்கு வேண்டிய வரத்தை வேண்டிக் கொள்; உன் மனம் விரும்புவது எதுவோ அதையே கேள்।”