Adhyaya 73

Verse 1

। सूत उवाच । एवं ते कौरवाः सर्वे पांडोः पुत्राश्च शालिनः । तस्मात्स्थानात्ततो जग्मुर्यत्र द्वारवती पुरी

சூதர் கூறினார்—இவ்வாறு அந்தக் கௌரவர்கள் அனைவரும், பாண்டுவின் புகழ்மிகு புதல்வர்களுடன் சேர்ந்து, துவாரவதி நகரம் உள்ள இடத்திற்காக அந்த இடத்திலிருந்து புறப்பட்டனர்।

Verse 2

तत्र गत्वा विवाहं तु चक्रुः संहृष्टमानसाः । दुर्योधनस्य भूपस्य भानुमत्या समं तदा

அங்கே சென்று மகிழ்ச்சியடைந்த மனத்துடன் அவர்கள் அப்போது அரசன் துரியோதனனின் திருமணத்தை பானுமதியுடன் நடத்தினர்।

Verse 3

नानावादित्रघोषेण वेदध्वनियुतेन च । गीतैर्मनोहरैः पाठैर्बन्दिनां च सहस्रशः

பலவகை வாத்தியங்களின் முழக்கம், வேத மந்திர ஒலியுடன் கூடி, மனம் கவரும் பாடல்களும் பாராயணங்களும், ஆயிரக்கணக்கான வண்டிகளின் (புகழ்பாடுவோரின்) உடனும்—

Verse 4

एवं महोत्सवो जज्ञे तत्र यावद्दिनाष्टकम् । यादवानां कुरूणां च मिलितानां परस्परम्

இவ்வாறு அங்கே எட்டு நாட்கள் மகா உற்சவம் நிகழ்ந்தது. யாதவர்கள் மற்றும் குருக்கள் பரஸ்பர அன்புடன் கூடிச் சேர்ந்தனர்.

Verse 5

कृतार्थास्तत्र संजाताः सूतमागध बन्दिनः । चारणा ब्राह्मणेंद्राश्च तथान्येऽपि च तार्किकाः

அங்கே சூதர், மாகதர், பந்தினர் ஆகிய புகழ்பாடிகள் கृतார்த்தரானார்கள். சாரணர், பிராமணர்களில் சிறந்தோர் மற்றும் பிற தர்க்கவாதிகளும் நிறைவு பெற்றனர்.

Verse 6

ततस्तु नवमे प्राप्ते दिवसे कुरुपांडवाः । भीष्माद्याः पुंडरीकाक्षमिदमूचुः ससौहृ दम्

பின்பு ஒன்பதாம் நாள் வந்தபோது, பீஷ்மர் முதலியோருடன் கூடிய குரு-பாண்டவர்கள் அன்பார்ந்த நல்வாழ்த்துடன் புண்டரீகாக்ஷனிடம் இவ்வாறு கூறினர்.

Verse 7

न वयं पुंडरीकाक्ष तव रामस्य चाश्रयम् । कथंचित्त्यक्तुमिच्छामः स्नेहपाशनियंत्रिताः

ஓ புண்டரீகாக்ஷா! உன்னதும் ராமனதும் சரணத்தை எவ்விதத்திலும் விட்டு விட விரும்பவில்லை; அன்பின் பாசத்தால் கட்டுண்டுள்ளோம்.

Verse 8

तथापि च प्रगन्तव्यं स्वपुरं प्रति माध व । बलभद्रसमायुक्तस्तस्मान्नः कुरु मोक्षणम्

ஆயினும், ஓ மாதவா! நீ பலபத்ரனுடன் உன் நகரத்திற்குச் செல்ல வேண்டியது உண்டு; ஆகவே எங்களுக்கும் விடை அளித்து புறப்பட அனுமதி தாரும்.

Verse 9

विष्णुरुवाच । न तावद्वत्सरो जातो न मासः पक्ष एव च । स्थितानामत्र युष्माकं तत्किमौत्सुक्यमागतम्

விஷ்ணு கூறினார்—நீங்கள் இங்கே தங்கியிருந்து இன்னும் ஒரு வருடமோ, ஒரு மாதமோ, ஒரு பக்கமோ கூட கடந்ததில்லை. அப்படியிருக்க, உங்களில் இத்தகைய அவசரமும் ஆவலும் ஏன் எழுந்தது?

Verse 10

तस्मादत्रैव तिष्ठामः सहिताः कुरुपांडवाः । यूयं वयं विनोदेन मृगयाक्षोद्भवेन च

ஆகையால் குருவும் பாண்டவரும் அனைவரும் ஒன்றாக இங்கேயே தங்குவோம். நீங்களும் நாமும் சேர்ந்து, இனிய விளையாட்டுகளாலும் வேட்டையால் உண்டாகும் உழைப்பினாலும் காலத்தை கழிப்போம்.

Verse 11

शस्त्रशिक्षाक्रियाभिश्च दमनेन च दन्तिनाम् । तथाभिवांछितैरन्यैः स्नेहोऽस्ति यदि वो मयि

ஆயுதப் பயிற்சிகளாலும், யானைகளை அடக்கிப் பழக்குவதாலும், மேலும் நீங்கள் விரும்பும் பிற விளையாட்டு-வினோதங்களாலும்—எனக்கு உங்களிடம் அன்பு இருந்தால் அல்ல, உங்களுக்கு என்மேல் பாசம் இருந்தால்.

Verse 12

भीष्म उवाच । उपपन्नमिदं विष्णो यत्त्वया व्याहृतं वचः । परं शृणुष्व मे वाक्यं यदर्थं ह्युत्सुका वयम्

பீஷ்மர் கூறினார்—ஓ விஷ்ணுவே! நீங்கள் உரைத்த சொல் முற்றிலும் பொருத்தமானதே. இப்போது என் சொல்லைக் கேளுங்கள்—எதற்காக நாங்கள் உண்மையிலேயே ஆவலுற்றுள்ளோம் என்பதைக் கூறுகிறேன்.

Verse 13

आनर्तविषयेऽस्माभिरागच्छद्भिस्तवांतिकम् । दृष्टमत्यद्भुतं क्षेत्रं हाटकेश्वरजं महत् । तत्र लिंगानि दृष्टानि भूपतीनां महात्मनाम्

ஆனர்த்த நாட்டில் உங்கள் அருகே வருகையில், ஹாடகேஸ்வரருடன் தொடர்புடைய மிக அதிசயமான, மகத்தான திருத்தலத்தை நாங்கள் கண்டோம். அங்கே மகாத்ம அரசர்கள் நிறுவிய லிங்கங்களையும் தரிசித்தோம்.

Verse 14

सूर्यचन्द्रान्वयोत्थानामन्येषां च महात्मनाम्

சூரியவம்சமும் சந்திரவம்சமும் தோன்றிய பிற மகாத்ம அரசர்களுடையவும் (அங்கே) லிங்கங்கள் உள்ளன।

Verse 15

देवानां दानवानां च मुनीनां च विशेषतः । साकाराणि सुतेजांसि नानाप्रासादभोजि च

அங்கே குறிப்பாக தேவர்கள், தானவர்கள், முனிவர்கள் ஆகியோரின் சாகாரமான, மிகுந்த தேஜஸுடன் விளங்கும் தெய்வ வெளிப்பாடுகள் உள்ளன; அவை பலவகை பிராசாதம் போன்ற ஆலயங்களோடு இணைந்துள்ளன।

Verse 16

ततश्च कुरुमुख्यानां पांडवानां च माधव । लिंगसंस्थापनार्थाय तत्र जाता मतिर्दृढा

பின்பு, ஓ மாதவா! குருக்களில் முதன்மையோருக்கும் பாண்டவர்களுக்கும் அங்கே சிவலிங்கங்களை நிறுவ வேண்டுமென உறுதியான தீர்மானம் எழுந்தது।

Verse 17

ते वयं तत्र गत्वाशु यथाशक्त्या यथेच्छया । लिंगानि स्थापयिष्यामः स्वानिस्वानि पृथक्पृथक्

ஆகவே நாம் விரைந்து அங்கே சென்று, ஒவ்வொருவரும் தம் திறனுக்கும் உள்ளார்ந்த விருப்பத்திற்கும் ஏற்ப, தனித்தனியாகத் தத்தம் லிங்கங்களை நிறுவுவோம்।

Verse 18

एतस्मात्कारणात्तूर्णं चलिता वयमच्युत । न वयं तव संगस्य तृप्यामोऽब्दशतैरपि

இந்தக் காரணத்தால், ஓ அச்யுதா! நாம் உடனே புறப்பட்டோம்; ஆயினும் நூறு நூறு ஆண்டுகளிலும் உமது சங்கத்தால் எங்களுக்கு நிறைவு வராது।

Verse 19

तस्मादाज्ञापयस्वाद्य कृत्वा चित्तं दृढं विभो । भूयोऽप्यत्रागमिष्यामस्तव दर्शनलालसाः

ஆகையால், ஓ இறைவா, இன்று உறுதியான மனத்துடன் அருள்ஆணை வழங்குவீராக. உமது தரிசன அருளை நாடி நாங்கள் மீண்டும் இங்கு வருவோம்.

Verse 20

श्रीभगवानुवाच । अहं जानामि तत्क्षेत्रं सुपुण्यं पापनाशनम् । तापसैः कीर्तितं नित्यं ममान्यैस्तीर्थयात्रिकैः

ஸ்ரீபகவான் கூறினார்—அந்தக் க்ஷேத்திரத்தை நான் அறிவேன்; அது மிகப் புண்ணியமானதும் பாபநாசகமும் ஆகும். தவசிகள் மற்றும் பிற தீர்த்தயாத்திரிகர்கள் அதை எப்போதும் போற்றுகின்றனர்.

Verse 21

तस्मात्तत्र समेष्यामो युष्माभिः सहिता वयम् । लिंग संस्थापनार्थाय क्षेत्रदर्शनवांछया

ஆகையால் நாங்கள் உங்களுடன் அங்கே செல்வோம்—லிங்கத்தை நிறுவுவதற்கும், அந்தப் புனிதக் க்ஷேத்திரத்தைத் தரிசிக்க விரும்புவதாலும்.

Verse 22

सूत उवाच । तच्छुत्वा कौरवाः सर्वे परं हर्षमुपागताः । तथा पांडुसुताश्चैव ये चान्ये तत्र पार्थिवाः

சூதர் கூறினார்—அதை கேட்டதும் எல்லா கௌரவரும் பேரானந்தம் அடைந்தனர்; பாண்டுவின் புதல்வர்களும் அங்கே இருந்த பிற அரசர்களும் அதுபோலவே ஆனார்கள்.

Verse 23

ते तु संप्रस्थिताः सर्वे मिलिताः कुरुपांडवाः । गजवाजिविमर्देन कम्पयन्तो वसुन्धराम्

பின்னர் அனைவரும் புறப்பட்டனர்—குருவும் பாண்டவரும் ஒன்றிணைந்து—யானை, குதிரைகளின் இடியொலி போன்ற நெருக்கடியால் பூமியை அதிரச் செய்தனர்.

Verse 24

अथ तत्क्षेत्रमासाद्य दूरे कृत्वा निवेशनम् । कौरवा यादवा मुख्याश्चमत्कारपुरं गताः

பின்னர் அந்தப் புனிதக் க்ஷேத்திரத்தை அடைந்து, தூரத்தில் தங்குமிடத்தை அமைத்து, கௌரவரும் யாதவரும் தலைவர்கள் சமத்காரபுரத்திற்குச் சென்றனர்।

Verse 25

तत्र सर्वान्समाहूय ब्राह्मणान्विनयान्विताः । प्रोचुर्दत्त्वा विचित्राणि भूषणाच्छादनानि च

அங்கே பணிவுடன் அவர்கள் எல்லா பிராமணர்களையும் அழைத்து, வித்தியாசமான ஆபரணங்களும் ஆடைகளும் அளித்து அவர்களிடம் உரைத்தனர்।

Verse 26

वयं सर्वेऽत्र वांछामो लिगसंस्थापनक्रियाम् । कर्तुं प्रासादमुख्यानां पृथक्त्वेन स्वशक्तितः

நாங்கள் அனைவரும் இங்கே சிவலிங்கப் பிரதிஷ்டைச் சடங்கைச் செய்ய விரும்புகிறோம்; மேலும் ஒவ்வொருவரும் தம் திறனுக்கேற்ப தனித்தனியாக சிறந்த பிராசாதங்களும் ஆலயங்களும் அமைக்க விரும்புகிறோம்।

Verse 27

तस्मात्कृत्वा प्रसादं नो दयां च द्विजसत्तमाः । आज्ञापयत शीघ्रं हि येन कर्म प्रवर्तते

ஆகையால், ஓ த்விஜச்ரேஷ்டர்களே, எங்களுக்கு அருள் செய்து கருணை காட்டுங்கள்; இந்தப் புனிதக் காரியம் தொடங்கும்படி விரைவில் ஆணையிடுங்கள்।

Verse 28

भविष्यथ तथा यूयं होतारः सर्वकर्मसु । न चान्यो ब्राह्मणो बाह्यो यद्यपि स्याद्बृहस्पतिः

அதேபோல், இக்கருமங்கள் அனைத்திலும் நீங்களே ஹோதா (புரோகிதர்) ஆக இருப்பீர்கள்; வெளியில் இருந்து வேறு எந்தப் பிராமணனும் சேர்க்கப்படமாட்டான்—அவன் பிருஹஸ்பதியைப் போன்றவனாக இருந்தாலும் கூட।

Verse 29

यतोऽस्माभिः श्रुता वार्ता कीर्त्यमाना पुरातनी । विष्णुना तस्य राजर्षेः प्रेतश्राद्धसमुद्भवा

நாங்கள் ஒரு பழமையான வரலாற்றைக் கேட்டோம்; அது இன்றும் பாடப்படுகிறது—விஷ்ணுவின் ஆணையால் அந்த ராஜரிஷியின் பிரேத-ஸ்ராத்தம் பற்றிய நிகழ்வு எழுந்தது.

Verse 30

यथा तेन कृतं श्राद्धं पितुः प्रेतस्य यत्नतः । ब्राह्मणानां पुरोऽन्येषां यथोक्तानामपि द्विजाः

பிரேத நிலையிலிருந்த தன் தந்தைக்காக அவர் மிகுந்த முயற்சியுடன் ஸ்ராத்தம் செய்த விதம்—பிராமணர்களின் முன்னிலும், விதிப்படி நியமிக்கப்பட்ட பிற இருமுறை பிறந்தோரின் முன்னிலும், சாஸ்திர விதிப்படி.

Verse 31

यथोक्तविधिना तीर्थे नागानां पंचमीदिने । श्रावणे मासि नो मुक्तः पिता तस्य तथापि सः

ஸ்ராவண மாதத்தில் நாக பஞ்சமி நாளில் இந்த தீர்த்தத்தில் சாஸ்திர விதிப்படி செய்தபோதும்—அவனுடைய தந்தை விடுதலை பெறவில்லை, ஓ த்விஜர்களே.

Verse 32

प्रेतत्वात्सर्पदोषेण संजाता द्विजसत्तमाः । देवशर्मपुरो यावत्तत्कृतं श्राद्धमादरात् । तावत्पिता विनिर्मुक्तः प्रेतत्वाद्दारुणाद्द्विजाः

ஓ த்விஜசிறந்தோரே, நாக-தோஷத்தால் பிரேத நிலை ஏற்பட்டது. ஆனால் தேவசர்மாவின் முன்னிலையில் அந்த ஸ்ராத்தம் பக்தியுடனும் மரியாதையுடனும் செய்யப்பட்டது; அப்பொழுது அவனுடைய தந்தை அந்தக் கொடிய பிரேத நிலையிலிருந்து விடுபட்டார், ஓ த்விஜர்களே.

Verse 33

यदत्र क्रियते किंचित्कर्म धर्म्यं द्विजोत्तमाः । तद्बाह्यं च भवेद्व्यर्थमेतद्विद्मः स्फुटं वयम्

ஓ த்விஜோத்தமர்களே, இங்கே செய்யப்படும் எந்த தர்மச் செயலும் பலன் தரும்; ஆனால் இதன் புனித எல்லைக்கு வெளியே செய்தால் அது வீணாகும்—இதை நாங்கள் தெளிவாக அறிவோம்.

Verse 34

प्रार्थयामो विशेषेण तेन दैन्यं समागताः । प्रसादः क्रियतां तस्मादाज्ञां यच्छत मा चिरम्

நாங்கள் உம்மை மிக விசேஷமாக வேண்டுகிறோம்; அந்தக் காரணத்தாலேயே துன்பநிலைக்கு வந்தோம். ஆகவே அருள் செய்து உத்தரவு அளியுங்கள்—தாமதிக்காதீர்।

Verse 35

सूत उवाच । तेषां तद्वचनं श्रुत्वा ब्राह्मणास्ते परस्परम् । मन्त्रं चक्रुस्तदर्थं हि किं कृतं सुकृतं भवेत्

சூதர் கூறினார்—அவர்களின் சொற்களை கேட்ட அந்தப் பிராமணர்கள் ஒருவருடன் ஒருவர் ஆலோசித்து, அந்தக் காரியத்தில் எந்தச் செயல் செய்தால் உண்மையான சுக்ருதம் ஆகும் என சிந்தித்தனர்।

Verse 36

एके प्रोचुर्न दास्यामः प्रासादार्थं वसुन्धराम् । एतेषामपि चैकस्य तस्माद्गच्छंतु सत्वरम्

சிலர் கூறினர்—“கோவில் கட்டுவதற்காக நாம் நிலத்தை அளிக்கமாட்டோம். ஆகவே இவர்கள் இவர்களில் ஒருவரிடமே விரைவாகச் செல்லட்டும்.”

Verse 37

पंचक्रोशप्रमाणेन क्षेत्रमेतद्व्यवस्थितम् । पूर्वेषामपि देवानां प्रासादैस्तत्समावृतम्

இந்தத் திருத்தலம் ஐந்து குரோச அளவில் நிறுவப்பட்டுள்ளது; பழம்பெரும் தேவர்களின் கோவில்களால் இது சுற்றிலும் சூழப்பட்டுள்ளது.

Verse 38

अन्ये प्रोचुर्धनोमत्ता यूयं च सुखमाश्रिताः । दारिद्यार्तिं न जानीथ ब्रूथ तेन भृशं वचः

மற்றோர் கூறினர்—“நீங்கள் செல்வ மயக்கத்தில் இருந்து சுகமாக வாழ்கிறீர்கள்; வறுமையின் வேதனையை அறியாததால் இவ்வளவு கடுமையான சொற்களைச் சொல்கிறீர்கள்.”

Verse 39

तस्माद्वयं प्रदास्याम एतेषां हि वसु न्धराम् । अर्थसिद्धिर्भवेद्येन भूषा स्थानस्य जायते

ஆகையால் நாம் அவர்களுக்கு நிலத்தை அளிப்போம்; அதனால் அவர்களின் நோக்கம் நிறைவேறும், மேலும் அவர்களின் பணியால் இந்தப் புனிதத் தலத்தின் அலங்காரம் (மகிமை) பெருகும்।

Verse 40

तथान्ये मध्यमाः प्रोचुर्यत्र साक्षाज्जनार्दनः । स्वयं प्रार्थयते भूमिं तत्कस्मान्न प्रदीयते

பின்னர் சிலர் நடுநிலைப் போக்கில் கூறினர்—சாட்சாத் ஜனார்தனன் தானே நிலத்தை வேண்டுகின்ற இடத்தில், அதை ஏன் வழங்கக் கூடாது?

Verse 41

तस्माद्यत्र समायाताः कुरुपांडवयादवाः । प्राधान्येन प्रकुर्वंतु प्रासादांस्तेन चापरे

ஆகையால் குரு, பாண்டவர், யாதவர் கூடிய இடத்தில் அவர்கள் முதன்மையாக ஆலயங்களை (பிராசாதங்களை) அமைக்கட்டும்; மற்றவர்கள் அதன்படி பின்தொடரட்டும்।

Verse 42

याचते यत्र गांगेयः स्वयमेव तथा परः । धृतराष्ट्रः सपुत्रश्च पांडवाश्च महाबलाः । लिंगसंस्थापनार्थाय निषेधस्तत्र नार्हति

காங்கேயன் (பீஷ்மர்) தாமே, மேலும் பிறரும்—மகன்களுடன் திருதராஷ்டிரரும், மாபெரும் வலிமையுடைய பாண்டவரும்—சிவலிங்க நிறுவலுக்காக வேண்டுகின்ற இடத்தில், அங்கு தடையிடுதல் முறையல்ல।

Verse 43

तेषां तद्वचनं श्रुत्वा प्रतिपन्नं द्विजोत्तमैः । निर्धनैः सधनैश्चापि सस्पृहैर्निःस्पृहैरपि

அந்த வார்த்தைகளை கேட்டுத் துவிஜர்களில் சிறந்தோர் அந்த முடிவை ஏற்றனர்—ஏழையும் செல்வனும், ஆசையுள்ளவரும் ஆசையற்றவரும்—அனைவரும் ஒரேபோல்।

Verse 44

ततः समेत्य ते सर्वे ब्राह्मणाः कुरुसत्तमान् । यादवान्पांडवान्प्रोचुः कृत्वा वै मन्त्रनिश्चयम्

அப்போது அந்தப் பிராமணர்கள் அனைவரும் ஒன்று கூடி, ஆலோசனையை உறுதியாக நிர்ணயித்து, குருசிறந்தோர், யாதவர்கள், பாண்டவர்களிடம் உரைத்தனர்।

Verse 45

ब्राह्मणा ऊचुः । एतत्स्वल्पतरं क्षेत्रं सर्वेषामपि भूभुजाम् । प्रासादैः सर्वतो व्याप्तं तत्किं ब्रूमोऽधुना वयम्

பிராமணர்கள் கூறினர்—இந்தக் க்ஷேத்திரம் எல்லா அரசர்களுக்கும் கூட மிகச் சிறியது; எங்கும் கோயில் மாளிகைகள் நிறைந்துள்ளன, இனி நாம் என்ன சொல்லலாம்?

Verse 46

तद्भवंतः प्रकुर्वंतु प्राधान्येन यदृच्छया । क्षेत्रेऽत्रैवाभिमुख्येन प्रासादान्सुमनोहरान् । यथाज्येष्ठं यथाश्रेष्ठं पृथक्त्वेन व्यवस्थिताः

ஆகையால் நீங்கள் முன்னுரிமைக்கேற்ப, இயன்ற அளவும் சூழ்நிலைக்கேற்பவும், இக்க்ஷேத்திரத்திலேயே முன்னோக்கி மிக மனோகரமான கோயில் மாளிகைகளை அமைக்குங்கள்—மூத்தமைவும் சிறப்பும்கேற்ப தனித்தனியாக நிலைபெற்று।

Verse 47

अथ हर्षसमायुक्ता धृतराष्ट्रमुखाः क्रमात् । प्राधान्येन यथाश्रेष्ठं चक्रुः प्रासादपद्धतिम्

பின்னர் மகிழ்ச்சியால் நிறைந்த திருதராஷ்டிரர் முதலியோர், வரிசைப்படி, முன்னுரிமையும் சிறப்பும் ஏற்ப, கோயில் மாளிகைகளின் ஒழுங்கை நிறுவினர்।

Verse 73

इति श्रीस्कांदे महापुराण एकाशीतिसाहस्र्यां संहितायां षष्ठे नागरखण्डे हाटकेश्वरक्षेत्रमाहात्म्ये धृतराष्ट्रादिकृतप्रासादस्थापनोद्यमवर्णनंनाम त्रिसप्ततितमोऽध्यायः

இவ்வாறு ஸ்ரீஸ்கந்த மகாபுராணத்தின் ஏகாஶீதிஸாஹஸ்ரீ ஸம்ஹிதையில், ஆறாம் நாகரகண்டத்தில், ஹாடகேஸ்வர-க்ஷேத்ரமாஹாத்ம்யத்தில் ‘திருதராஷ்டிரர் முதலியோர் கோயில் மாளிகை நிறுவ முயற்சியின் வர்ணனை’ எனப் பெயருடைய எழுபத்துமூன்றாம் அத்தியாயம் நிறைவுற்றது।