Adhyaya 230

Verse 1

सूत उवाच । एवं गणत्वमापन्ने ह्यन्धके दानवोत्तमे । तस्य पुत्रो वृकोनाम निरुत्साहो द्विषज्जये

சூதர் கூறினார்—இவ்வாறு தானவர்களில் சிறந்த அந்தகன் கணத்துவத்தை அடைந்தபின், அவனுடைய ‘விருக’ என்னும் மகன் பகைவரை வெல்வதில் உற்சாகம் இழந்தான்.

Verse 2

भयेन महता युक्तो हतशेषैश्च दानवैः । प्रविवेश समुद्रांतं सुदुर्गं ब्राह्मणोत्तमाः

மிகுந்த அச்சத்தால் ஆட்கொள்ளப்பட்டு, கொல்லப்பட்டவர்களில் மீந்த தானவர்களுடன், ஓ பிராமணச் சிறந்தவர்களே, அவன் கடலால் சூழப்பட்ட மிக அரிய அணுகுமிடமான கோட்டைப் பகுதியில் நுழைந்தான்.

Verse 3

ततः शक्रः प्रहृष्टात्मा प्रणम्य वृषभध्वजम् । तस्यादेशं समासाद्य प्रविवेशामरावतीम्

அப்போது மகிழ்ந்த உள்ளத்துடன் சக்கிரன் (இந்திரன்) வृषபத்வஜனான மகேஸ்வரனை வணங்கினான். அவருடைய ஆணையைப் பெற்று அமராவதியில் நுழைந்தான்.

Verse 4

चकार च सुखी राज्यं त्रैलोक्येऽपि द्विजोत्तमाः । यज्ञभागान्पुनर्लेभे यथार्थं च धरातले

ஓ த்விஜோத்தமரே! அவன் மூவுலகங்களிலும் மகிழ்ச்சியுடன் ஆட்சி செய்தான்; பூமியில் விதிப்படி யாகப் பங்குகளை உரியவாறு மீண்டும் பெற்றான்.

Verse 5

एतस्मिन्नेव काले तु ह्यंधकस्य सुतो वृकः । निष्क्रम्य सागरात्तूर्णं जंबुद्वीपं समागतः

அதே காலத்தில் அந்தகனின் மகன் வ்ருகன் கடலிலிருந்து விரைவாக வெளிவந்து ஜம்பூத்வீபத்தை அடைந்தான்.

Verse 6

हाटकेश्वरजं क्षेत्रं मत्वा पुण्यं सुसिद्धिदम् । पित्रा यत्र तपस्तप्तमंधकेन दुरात्मना

ஹாடகேஸ்வரத் தலத்தைப் புனிதமும் உயர்ந்த சித்திகளை அளிப்பதும் எனக் கருதி, அவன் அங்கே சென்றான்; அங்கேயே அவன் தீய மனத்தையுடைய தந்தை அந்தகன் தவம் செய்திருந்தான்.

Verse 7

सगुप्तस्तु तपस्तेपेऽयथा वेत्ति न कश्चन । ध्यायमानः सुरश्रेष्ठं भक्त्या कमलसंभवम्

அவன் யாருக்கும் தெரியாதபடி மறைவாகத் தவம் செய்தான். பக்தியுடன் தேவர்களில் சிறந்த கமலசம்பவனான பிரம்மாவைத் தியானித்தான்.

Verse 8

यावद्वर्षसहस्रांतं जलाहारो द्वितीयकम् । तपस्तेपे स दैत्येन्द्रो ध्यायमानः पितामहम्

முழு ஆயிரம் ஆண்டுகள் நீரையே ஒரே உணவாகக் கொண்டு, அந்த தைத்யேந்திரன் பிதாமஹன் பிரம்மாவைத் தியானித்தவாறே மகத்தான தவம் செய்தான்।

Verse 9

वायुभक्षस्ततो जातस्तावत्कालं द्विजोत्तमाः । अंगुष्ठाग्रेण भूपृष्ठं स्पर्शमानो जितेन्द्रियः

பின்னர், ஓ இருபிறப்பில் சிறந்தவர்களே, அதே காலம் முழுவதும் அவன் காற்றையே உணவாகக் கொண்டான்; புலன்களை வென்று, பெருவிரலின் நுனியால் மட்டும் பூமியின் மேற்பரப்பைத் தொட்டான்।

Verse 10

एवं च पञ्चमे प्राप्ते सहस्रे द्विजसत्तमाः । ब्रह्मा तस्य गतस्तुष्टिं दृष्ट्वा तस्य तपो महत्

இவ்வாறு, ஓ பிராமணரில் சிறந்தவர்களே, ஐந்தாம் ஆயிரம் ஆண்டுகள் நிறைவுற்றபோது, அவனுடைய மகத்தான தவத்தைப் பார்த்து பிரம்மா அவன்மேல் திருப்தியடைந்தார்।

Verse 11

ततोऽब्रवीत्तमागत्य तां गर्तां ब्राह्मणोत्तमाः । भोभो वृक निवर्तस्व तपसोऽस्मात्सुदारुणात्

அப்போது, ஓ பிராமணரில் சிறந்தவர்களே, பிரம்மா அந்தக் குழியருகே வந்து கூறினார்— “ஓ வ்ருகா, இந்த மிகக் கடுமையான தவத்திலிருந்து விலகு.”

Verse 12

वरं वरय भद्रं ते यो नित्यं मन सि स्थितः

வரம் கேள்; உனக்கு மங்களம் உண்டாகுக— எப்போதும் உன் மனத்தில் நிலைத்திருக்கும் அந்த வரத்தையே தேர்ந்தெடு।

Verse 13

वृक उवाच । यदि तुष्टोऽसि मे देव यदि देयो वरो मम । जरामरणहीनं मां तत्कुरुष्व पितामह

விருகன் கூறினான்—ஹே தேவா! நீ என்மேல் திருப்தியாயிருந்தால், எனக்கு வரம் அளிக்க வேண்டுமெனில், ஹே பிதாமஹா! என்னை மூப்பு மற்றும் மரணமற்றவனாக ஆக்குவாயாக।

Verse 14

श्रीब्रह्मोवाच । मम प्रसादतो वत्स जरामरणवर्जितः । भविष्यसि न सन्देहः सत्यमेतन्मयोदितम्

ஸ்ரீபிரம்மா கூறினார்—குழந்தையே! என் அருளால் நீ மூப்பும் மரணமும் அற்றவனாக ஆவாய்; இதில் ஐயமில்லை. நான் உரைத்தது நிச்சயமான சத்தியமே।

Verse 15

एवमुक्त्वा ततो ब्रह्मा तत्रैवांतरधी यत । वृकोऽपि कृतकृत्यस्त्वागतश्च स्वगृहं पितुः

இவ்வாறு கூறியபின் பிரம்மா அங்கேயே மறைந்தார். விருகனும் தன் நோக்கம் நிறைவேறியதாக எண்ணி தந்தையின் இல்லத்திற்குத் திரும்பினான்.

Verse 16

गिरिं रैवतकं नाम सर्वर्तुकुसुमोज्ज्वलम् । तत्र गत्वा निजामात्यैः समं मन्त्र्य च सत्व रम् । इन्द्रोपरि ततश्चक्रे यानं युद्धपरीप्सया

அவன் ரைவதகன் எனப்படும் மலையினை அடைந்தான்; அது எல்லா பருவங்களின் மலர்களால் ஒளிர்ந்தது. அங்கே தன் அமைச்சர்களுடன் விரைவாக ஆலோசித்து, போராசையால் இந்திரன் மீது படையெடுத்தான்.

Verse 17

इंद्रोऽपि च परिज्ञाय दानवं तं महाबलम् । जरामृत्युपरित्यक्तं प्रभावात्परमेष्ठिनः

இந்திரனும் அந்த மாபெரும் வலிமைமிக்க தானவனை அறிந்து, பரமேஷ்டி (பிரம்மா) அவர்களின் சக்தியால் அவன் மூப்பும் மரணமும் அற்றவனாகிவிட்டான் என்று உணர்ந்தான்.

Verse 18

परित्यज्य भयाच्चैव पुरीं चैवामरावतीम् । ब्रह्मलोकं गतस्तूर्णं देवैः सर्वैः समन्वितः

அச்சத்தால் அவன் அமராவதீ நகரை விட்டு, எல்லாத் தேவர்களுடனும் சேர்ந்து விரைவாகப் பிரம்மலோகத்திற்குச் சென்றான்।

Verse 19

एतस्मिन्नंतरे प्राप्तो वृकश्च त्रिदशालये । ससैन्यपरिवारेण प्रहृष्टेन समन्वितः

அந்நேரத்தில் வ்ருகன் தேவர்களின் இல்லத்துக்கு வந்தான்; படை மற்றும் பரிவாரத்தால் சூழப்பட்டு, பேரானந்தத்தில் திளைத்தான்।

Verse 20

ततश्चैंद्रपदे तस्मिन्स्वयमेव व्यवस्थितः । शुक्रात्प्राप्याभिषेकं च पुष्पस्नानसमुद्भवम्

பின்பு அவன் தானே அந்த இந்திரபதச் சிங்காசனத்தில் அமர்ந்தான்; மேலும் சுக்ராசாரியரிடமிருந்து மலர்நீராடலால் உண்டான அபிஷேகம், அதாவது பட்டாபிஷேகம், பெற்றான்।

Verse 21

सोऽभिषिक्तस्तु शुक्रेण देवराज्यपदे वृकः । स्थापयामास दैतेयान्देवतानां पदेषु च

சுக்ராசாரியரால் அபிஷேகிக்கப்பட்ட வ்ருகன் தேவராஜ்யப் பதவியில் அமர்ந்தான்; மேலும் தைத்யர்களை தேவர்களின் பதவிகளிலும் அதிகாரங்களிலும் நிறுவினான்।

Verse 22

आदित्यानां वसूनां च रुद्राणां मरुतामपि । यज्ञभागकृते विप्राः शुक्रशासनमाश्रिताः

ஆதித்யர், வசுக்கள், ருத்ரர்கள், மருதர்கள் ஆகியோருக்குரிய யாகப் பங்குகளை நிர்ணயிக்க, பிராமணர்கள் சுக்ராசாரியரின் ஆணை-ஆட்சிக்குக் கீழ்பட்டு நடந்தனர்।

Verse 230

इति श्रीस्कांदे महापुराण एकाशीतिसाहस्र्यां संहितायां षष्ठे नागरखण्डे हाटकेश्वरक्षेत्रमाहात्म्ये जलशाय्युपाख्याने वृकेन्द्रराज्यलंभनवर्णनंनाम त्रिंशदुत्तरद्विशततमोऽध्यायः

இவ்வாறு ஸ்ரீ ஸ்கந்த மகாபுராணத்தின் ஏகாஷீதிஸாஹஸ்ரீ ஸம்ஹிதையில், ஆறாம் பகுதியான நாகரகண்டத்தில், ஹாடகேஸ்வரக் க்ஷேத்திரத் தீர்த்தமாஹாத்ம்யத்தின் கீழ், ஜலசாயீ உபாக்யானத்தில் “வ்ருகன் இந்திரராஜ்யம் பெற்றதன் வருணனை” எனப்படும் இருநூற்று முப்பதாம் அதிகாரம் நிறைவுற்றது।