Adhyaya 162

Verse 1

सूत उवाच । एवं नाम्नि कृते तस्य भास्करस्यांशुमालिनः । द्विजानां पुरतः पुष्पः कथयामास चेष्टितम्

சூதர் கூறினார்—இவ்வாறு கதிர்மாலையுடைய பாஸ்கரனுக்கு அந்தப் பெயர் வழங்கப்பட்டபின், புஷ்பன் பிராமணர்களின் முன்னிலையில் நடந்தவற்றைச் சொல்லத் தொடங்கினான்।

Verse 2

आत्मीयं कुत्सितं तेषां मणिभद्रवधो यथा । विहितो विहिता पत्नी तस्य व्याजेन कृत्स्नशः

அவன் அவர்களுடைய தங்களுக்கே உரிய நிந்தைக்குரிய நிகழ்வை முழுமையாகக் கூறினான்—மணிபத்ரனின் வதை எவ்வாறு நிகழ்த்தப்பட்டது, மேலும் சூழ்ச்சியான காரணம் காட்டி அவனுக்குப் பெண் (மனைவி) எவ்வாறு ஏற்பாடு செய்யப்பட்டது என்பதையும்।

Verse 3

ततस्ते ब्राह्मणाः प्रोचुस्तच्छ्रुत्वा कोपसंयुताः । सीत्कारान्प्रचुरान्कृत्वा धिक्त्वां पाप प्रगम्यताम्

அப்போது அந்தப் பிராமணர்கள் அதைச் கேட்டு கோபம் கொண்டனர்; பலமுறை சீற்ற ஒலி எழுப்பி—“தீ! பாவியே, இங்கிருந்து போ!” என்று கூறினர்।

Verse 4

आत्मीयं हेम चादाय न ते शुद्धिर्भविष्यति

உன் சொந்தப் பொன்னையே மீட்டெடுத்தாலும் உனக்கு தூய்மை உண்டாகாது।

Verse 5

ब्रह्मघ्नस्त्वं यतः प्रोक्तास्त्रयो वर्णा द्विजोत्तमाः । ब्राह्मणः क्षत्रियो वैश्यः स्मृतिशास्त्रप्रपाठकैः

ஸ்மிருதி-சாஸ்திரங்களை ஓதும் ஆசாரியர்கள், மூன்று த்விஜ வர்ணங்கள்—பிராமணன், க்ஷத்திரியன், வைசியன்—பிராமண்யப் புனிதத்தை மீறினால் ‘பிரஹ்மக்ன’ எனப்படுவர் என்று கூறுகின்றனர்; ஆகவே, ஓ த்விஜோத்தமா, நீயும் பிரஹ்மக்னன் எனச் சொல்லப்படுகிறாய்।

Verse 6

सूत उवाच । ततस्तु दुःखितः पुष्पो बाष्पसंपूरितेक्षणः । ब्रह्मस्थानाद्विनिर्गत्य प्ररुरोद सुदुःखितः

சூதர் கூறினார்—அப்போது புஷ்பன் துயரால் நொந்து, கண்கள் கண்ணீரால் நிரம்பின. அவன் பிரஹ்மஸ்தானத்திலிருந்து வெளியேறி, பேர்துயரால் கதறிக் கதறி அழுதான்।

Verse 7

रोरूयमाणमालोक्य ततस्ते नागरा द्विजाः । दयां च महतीं कृत्वा ततः प्रोचुः परस्परम्

அவன் உரக்க அழுததைப் பார்த்து, அந்த நாகர த்விஜர்கள் பேரிரக்கத்துடன் உருகி, பின்னர் ஒருவருக்கொருவர் பேசத் தொடங்கினர்।

Verse 8

नानाविधानि शास्त्राणि स्मृतयश्च पृथग्विधाः । पुराणानि समस्तानि वीक्षध्वं सुसमाहिताः

பலவகை சாஸ்திரங்களையும், விதவிதமான ஸ்மிருதிகளையும், எல்லாப் புராணங்களையும்—முழு ஒருமைப்பாட்டுடன்—கவனமாக ஆராய்ந்து பாருங்கள்।

Verse 9

कुत्रचित्क्वचिदेवास्य कथंचिच्छुद्धिरस्ति चेत् । न तच्च विद्यते शास्त्रमस्मिन्स्थाने न चास्ति यत्

எங்காவது எப்படியாவது இவருக்கு சுத்தி உண்டாகுமெனில், அதற்கு நிச்சயம் சாஸ்திரப் பிரமாணம் இருக்க வேண்டும்; ஆனால் இவ்விடத்தில் அத்தகைய சாஸ்திர உபதேசம் இல்லை।

Verse 10

न स्मृतिर्न पुराणं च वेदांतं वा द्विजोत्तमाः । न चास्ति ब्राह्मणः सोऽत्र सर्वज्ञप्रतिमो न यः

ஓ இருமுறை பிறந்தவர்களில் சிறந்தவர்களே! இங்கே ஸ்மிருதி இல்லை, புராணம் இல்லை, வேதாந்தமும் இல்லை; மேலும் அனைத்தும் அறிந்தவனை ஒத்த பிராமணனும் இங்கே இல்லை।

Verse 11

तस्माच्चिन्तयत क्षिप्रमस्य शुद्धिप्रदं हि यत् । तच्च प्रमाणतां नीत्वा शुद्धिरस्य प्रदीयते

ஆகையால் விரைவாக சிந்தியுங்கள்—இவருக்கு உண்மையில் சுத்தி அளிப்பது எது என்று; அதை பிரமாணமாக நிறுவி இவருக்கு சுத்தி வழங்கப்படுக।

Verse 12

अथैको ब्राह्मणः प्राह चंडशर्मेति विश्रुतः । मया स्कांदपुराणेऽस्मिन्पुरश्चरणसंश्रिता

அப்போது ‘சண்டசர்மன்’ எனப் புகழ்பெற்ற ஒரு பிராமணன் கூறினான்—‘இந்த ஸ்கந்த புராணத்தில் புரஸ்சரணத்துடன் தொடர்புடைய விதியை நான் ஆதரித்துள்ளேன்।’

Verse 13

पठिता सप्तमी या च पुरश्चरणसंज्ञिता । पुरश्चरणतः पापं विहितं तु यथा व्रजेत्

‘புரஸ்சரணம்’ என அழைக்கப்படும் அந்த சப்தமி ஜபத்துடன் பாராயணம் செய்யப்படுகிறது; அந்த புரஸ்சரணத்தால் சாஸ்திர விதிப்படி கூறியபடியே பாபம் நீங்கும்।

Verse 14

सम्यक्तथापि विप्रेंद्रास्ततो याति न संशयः । तस्मात्करोतु तामेष पुरश्चरणसप्तमीम्

ஓ விப்ரேந்திரர்களே! இது முறையாகச் செய்யப்படின் நிச்சயமாகப் பலன் தரும்—சந்தேகம் இல்லை. ஆகவே இவன் அந்த புரஶ்சரண-ஸப்தமி விரதத்தை ஆற்றுக.

Verse 15

अपरं भूभुजादेशान्मणिभद्रो निपातितः । वधकैस्तस्य तत्पापं यदि पापं प्रजायते

மேலும், அரசனின் ஆணையால் மணிபத்ரன் கொலைகாரர்களால் கொல்லப்பட்டான். அந்தச் செயலில் இருந்து ஏதேனும் பாவம் எழுமாயின், அந்தப் பாவம் ஆணையிட்டவனுக்கே சேரும்.

Verse 16

राजा भूत्वा न यः सम्यग्विचारयति वादिनम् । तस्य तत्पातकं घोरं राज्ञश्चैव प्रजायते

அரசனாக இருந்தும் வழக்காடியின் முறையீட்டை முறையாக ஆராயாதவனுக்கு, அந்த அரசனுக்கே அந்தக் கொடியப் பாவம் உண்டாகும்.

Verse 17

तथास्य पत्न्यास्तत्पापं जानंत्या यत्तयोदितम् । मत्पित्रा ब्राह्मणैर्दत्तोऽयं पुरा वह्निसंनिधौ

அதேபோல் அவன் மனைவிக்கும் அந்தப் பாவம் சேரும்; ஏனெனில் அவர்கள் சொன்னதை அவள் அறிந்திருந்தாள். ‘இது முன்பு என் தந்தை பிராமணர்களுடன் புனித அக்னியின் முன்னிலையில் அளித்தது.’

Verse 18

विडंबितेन चानेन कृतप्रतिकृतं कृतम् । तस्मान्न चास्य दोषः स्याद्यतः प्रोक्तं मुनीश्वरैः

மேலும், ஏமாற்றப்பட்ட இவன் தன்னிடம் செய்யப்பட்டதற்குப் பதிலாகப் பதில்செயல் செய்தான். ஆகவே அவனுக்கு குற்றம் இல்லை; முனிவராதிபதிகள் இப்படியே கூறியுள்ளனர்.

Verse 19

कृते प्रतिकृतं कुर्याद्धिंसने प्रतिहिंसनम् । न तत्र जायते दोषो यो दुष्टे दुष्टमाचरेत्

செய்யப்பட்ட செயலுக்கு எதிர்செயல் செய்யவும், வன்முறைக்கு எதிர்வன்முறை செய்யவும் வேண்டும். தீயவனிடம் தீயவனுபோல் நடந்தாலும் அங்கே குற்றம் உண்டாகாது.

Verse 20

ब्राह्मणा ऊचुः । यद्येवं वद विप्रास्य पुरश्चरणसंज्ञिताम् । सप्तमीमद्य विप्रेंद्र वराकस्य विशुद्धये

பிராமணர்கள் கூறினர்—அப்படியானால், ஓ பிராமணச் சிறந்தவரே! இந்த ஏழை மனிதனின் தூய்மைக்காக ‘புரச்சரண’ எனப்படும் சப்தமியை இன்று கூறுவீராக.

Verse 21

सूत उवाच । अथास्य कथयामास सप्तमीं तां द्विजोत्तमाः । चंडशर्माभिधानस्तु कृत्वा तस्योपरि कृपाम्

சூதர் கூறினார்—அப்போது இருபிறப்புச் சிறந்தோர் அவனுக்கு அந்த சப்தமியை எடுத்துரைத்தனர். சண்டசர்மா எனப் பெயருடையவர் அவன்மேல் கருணை கொண்டு உபதேசித்தார்.

Verse 22

तेनापि विहिता सम्यग्यथा तस्य मुखाच्छ्रुता । ततः संवत्सरस्यांते विपाप्मा समपद्यत

அவனும் அவர் வாயிலிருந்து கேட்டபடியே அதை முறையாகச் செய்தான். பின்னர் ஒரு ஆண்டின் முடிவில் அவன் பாவமற்றவனானான்.

Verse 23

ऋषय ऊचुः । पुरश्चरणसंज्ञां तु सप्तमीं वद सूतज । विधिना केन कर्तव्या कस्मिन्काल उपस्थिते

ரிஷிகள் கூறினர்—ஓ சூதபுத்ரா! ‘புரச்சரண’ எனப்படும் சப்தமியைச் சொல்லும். அது எந்த விதியால் செய்யப்பட வேண்டும், எந்த காலத்தில் செய்ய வேண்டும்?

Verse 24

सूत उवाच । अहं वः कीर्तयिष्यामि रोहिताश्वस्य भूपतेः । मार्कंडेन पुरा प्रोक्ता पृच्छयमानेन भक्तितः

சூதர் கூறினார்—ஓ அந்தணர்களே, பக்தியுடன் கேட்டபோது முன்பு மகரிஷி மார்கண்டேயர் அரசன் ரோஹிதாஷ்வனுக்குச் சொன்ன அந்த நியமத்தை நான் உங்களுக்குப் புகழ்ந்து உரைப்பேன்।

Verse 25

सप्तकल्पस्मरो विप्रा मार्कंडाख्यो महामुनिः । रोहिताश्वेन पृष्टः स हरिश्चंद्रात्मजेन च

ஓ அந்தணர்களே, ஏழு கல்பங்களின் நிகழ்வுகளை நினைவில் வைத்திருக்கும் மார்கண்டர் என்னும் மகாமுனியை, ஹரிச்சந்திரனின் புதல்வன் ரோஹிதாஷ்வன் வினவினான்।

Verse 26

रोहिताश्व उवाच । अज्ञानाज्ज्ञानतो वापि यत्पापं कुरुते नरः । उपायं तस्य नाशाय किंचिन्मे वद सन्मुने

ரோஹிதாஷ்வன் கூறினான்—மனிதன் அறியாமையாலோ அறிந்தேவோ செய்யும் பாவம் எதுவாயினும், ஓ நற்குரு முனிவரே, அதனை அழிக்கும் ஒரு வழியை எனக்குச் சொல்லுங்கள்।

Verse 27

मार्कंडेय उवाच । मानसं वाचिकं चैव कायिकं च तृतीयकम् । त्रिविधं पातकं लोके नराणामिह जायते

மார்கண்டேயர் கூறினார்—இந்த உலகில் மனிதர்க்குப் பாவம் மூன்று வகையாக உண்டாகிறது: மனத்தால், சொல்லால், மேலும் மூன்றாவதாக உடலால் (காயிகம்)।

Verse 28

तत्रोपाया विनाशाय तस्य संपरिकीर्तिताः । तानहं ते प्रवक्ष्यामि शृणुष्व नृपसत्तम

அந்த மூவகைப் பாவத்தை அழிக்கும் வழிகள் நன்கு அறிவிக்கப்பட்டுள்ளன. ஓ அரசர்களில் சிறந்தவனே, அவற்றை நான் உனக்குச் சொல்கிறேன்—கேள்।

Verse 29

मानसं चैव यत्पापं नराणामिह जायते । पश्चात्तापे कृते तस्य तत्क्षणादेव नश्यति

இங்கு மனிதரின் மனத்தில் உண்டாகும் பாவம் எதுவாயினும், அதற்குப் பச்சாத்தாபம் செய்தால் அது அக்கணமே அழிந்துவிடும்।

Verse 30

वाचिकं चैव यत्पापं नाभुक्त्वा तत्प्रणश्यति । पुरश्चरणबाह्यं तु सत्यमेतन्मयोदितम्

வாக்கால் நிகழும் பாவம் எதுவாயினும், அதன் பலனை அனுபவிக்காமலேயே அது அழியக்கூடும்—இது நான் உரைத்த உண்மை; புரஸ்சரணாதி விரிவான அனுஷ்டானங்கள் இன்றி.

Verse 31

निवेद्य ब्राह्मणेंद्राणां तदुक्तं च समाचरेत् । प्रायश्चित्तं यथोक्तं तु ततः शुद्धिमवाप्नुयात्

முதன்மை பிராமணர்களிடம் அதை ஒப்புக்கொடுத்து, அவர்கள் கூறியபடி நடக்க வேண்டும். அவர்கள் விதித்தபடி பிராயச்சித்தம் செய்தால் பின்னர் தூய்மை பெறுவான்।

Verse 32

अथवा पार्थिवो ज्ञात्वा कुरुते तस्य निग्र हम् । तेन शुद्धिमवाप्रोति यद्यपि स्यात्स किल्विषी

அல்லது அரசன் குற்றத்தை அறிந்து அவனைத் தண்டித்து அடக்கினால், அந்த நீதிசார்ந்த தண்டனையால் அவன் தூய்மை அடைவான்; அவன் பாவி என்றாலும்.

Verse 33

लज्जया ब्राह्मणेंद्राणां यो न ब्रूते कथंचन । न च राजा विजानाति शरीरस्थेन यो म्रियेत् । तस्य निग्रहकर्ता च स्वयं वैवस्वतो यमः

முதன்மை பிராமணர்களின் முன் வெட்கத்தால் எதையும் ஒப்புக்கொள்ளாதவன், அரசனுக்கும் தெரியாமல் இருந்து, பாவம் உடலுக்குள் நிலைத்தபடியே இறந்தால்—அவனைத் தண்டிப்பவன் தானே வைவர்ஸ்வத யமன்।

Verse 34

तस्मात्सर्वप्रयत्नेन कृत्वा पापं विजानता । प्रायश्चित्तं तु कर्तव्यं यथोक्तं ब्राह्मणो दितम्

ஆகையால் தாம் பாவம் செய்ததை அறிந்தவன், முழு முயற்சியுடன் பிராமணர்கள் உரைத்தபடியே பிராயச்சித்தத்தை நிச்சயமாகச் செய்ய வேண்டும்।

Verse 35

रोहिताश्व उवाच । सर्वेषामेव पापानां विहितानां मुनीश्वर । किंचिद्व्रतं समाचक्ष्व दानं वा होममेव वा । विपाप्मा जायते येन पुरश्चरणवर्जितम्

ரோஹிதாஶ்வன் கூறினான்—முனிவரே! ஒட்டிக்கொண்டிருக்கும் எல்லாப் பாவங்களும் நீங்க, எனக்கு ஒரு விரதமோ, தானமோ, ஹோமமோ சொல்லுங்கள்; அதனால் முழு புரஶ்சரணத்தைச் செய்யாமலேயே மனிதன் பாவமற்றவனாகிறான்.

Verse 36

नित्यं पापानि कुरुते नरः सूक्ष्माणि सर्वतः । प्रायश्चित्तानि सर्वेषां कर्तुं शक्तिः कथं भवेत्

மனிதன் எப்போதும் எல்லாத் திசைகளிலும் நுண்ணிய குற்றங்களைச் செய்கிறான்; அவை அனைத்திற்கும் பிராயச்சித்தம் செய்யும் ஆற்றல் எப்படிக் கிடைக்கும்?

Verse 37

मार्कंडेय उवाच । अस्ति राजन्व्रतं पुण्यं पुरश्चरणसंज्ञितम् । पुरश्चरणसंज्ञा तु सप्तमी सूर्यवल्लभा

மார்கண்டேயர் கூறினார்—அரசே! ‘புரஶ்சரணம்’ எனப்படும் ஒரு புண்ணிய விரதம் உள்ளது. ‘புரஶ்சரணம்’ என்று அழைக்கப்படும் நாள் சூரியனுக்கு பிரியமான சப்தமி.

Verse 38

यया संचीर्णया राज न्कायस्थो यमसंभवः । विचित्रो मार्जयेत्पापं कृतं जन्मनि संचितम्

அரசே! அதை முறையாகச் செய்ததால், யமனில் பிறந்த காயஸ்தன் விசித்ரன், வாழ்நாளெல்லாம் செய்தும் சேர்த்தும் வைத்த பாவத்தைத் துடைத்தழித்தான்.

Verse 39

तस्मात्कुरु महाराज तथाशु वचनं मम । येन वा मुच्यते पापा त्सर्वस्मात्कायसंभवात्

ஆகையால், ஓ மகாராஜா, என் வாக்கை விரைந்து நிறைவேற்று; உடலால் உண்டாகும் எல்லாப் பாவங்களிலிருந்தும் விடுதலை பெறுவாய்.

Verse 40

रोहिताश्व उवाच । पुरश्चरणसंज्ञा तु सप्तमी मुनिसत्तम । विधिना केन कर्तव्या कस्मिन्काले वद स्व मे

ரோஹிதாஶ்வன் கூறினான்— ஓ முனிவருள் சிறந்தவரே! ‘புரஶ்சரணம்’ எனப்படும் இந்த சப்தமியை எந்த விதியால், எந்த காலத்தில் அனுஷ்டிக்க வேண்டும்? எனக்குச் சொல்லுங்கள்.

Verse 41

मार्कंडेय उवाच । माघमासे सिते पक्षे मकरस्थे दिवाकरे । सूर्यवारेण सप्तम्यां व्रतमेतत्समाचरेत्

மார்கண்டேயர் கூறினார்— மாக மாதத்தின் சுக்லப் பக்கத்தில், சூரியன் மகரத்தில் இருக்கும் போது, ஞாயிற்றுக்கிழமை வரும் சப்தமியில் இந்த விரதத்தை அனுஷ்டிக்க வேண்டும்.

Verse 42

पाखंडैः पतितैः सार्धं तस्मिन्नहनि नालपेत् । भक्षयित्वा नृपश्रेष्ठ प्रभाते दन्तधावनम् । मंत्रेणानेन पश्चाच्च कर्तव्यो नियमो नृप

அந்நாளில் பாஷண்டர்களுடனும் பதிதர்களுடனும் பேசக்கூடாது. ஓ அரசர்களில் சிறந்தவனே, (நியத நேரத்தில்) உணவு உண்டு, காலையில் பல் துலக்கி; பின்னர், ஓ அரசா, இந்த மந்திரத்தால் நியமத்தை மேற்கொள்ள வேண்டும்.

Verse 43

पुरश्चरणकृत्यायां सप्तम्यां दिवसाधिप । उपवासं करिष्यामि अद्य त्वं शरणं मम

ஓ தினாதிபதி (சூரியதேவா)! புரஶ்சரணக் கிரியைக்கான இந்த சப்தமியில் நான் உபவாசம் இருப்பேன்; இன்று நீயே என் சரணம்.

Verse 44

ततोऽपराह्णसमये स्नात्वा धौतांबरः शुचिः । प्रतिमां पूजयेद्भक्त्या दिनाधिपसमुद्भवाम्

பின்னர் அபராஹ்ண நேரத்தில் நீராடி, தூய ஆடைகள் அணிந்து, சுத்தமடைந்து, தினாதிபன் (சூரியன்) திருவுருவை பக்தியுடன் பூஜிக்க வேண்டும்।

Verse 45

रक्तैः पुष्पैर्महावीर पादाद्यं पूजयेत्ततः । पतंगाय नमः पादौ मार्तंडायेति जानुनी

மகாவீரனே! பின்னர் சிவப்பு மலர்களால் பாதம் முதலிய அங்கங்களைப் பூஜிக்க வேண்டும். ‘பதங்காய நமः’ என்று பாதங்களை, ‘மார்த்தாண்டாய (நமः)’ என்று முழங்கால்களைப் பூஜிக்க வேண்டும்।

Verse 46

गुह्यं दिवसनाथाय नाभिं द्वादश मूर्तये । बाहू च पद्महस्ताय हृदयं तीक्ष्णदीधिते

ரகசிய அங்கத்தை ‘திவஸநாத’ என்ற நாமத்தால், நாபியை ‘த்வாதசமூர்த்தி’ என்ற நாமத்தால், புஜங்களை ‘பத்மஹஸ்த’ என்ற நாமத்தால், இதயத்தை ‘தீக்ஷ்ணதீதிதி’ என்ற நாமத்தால் பூஜிக்க வேண்டும்।

Verse 47

कंठं पद्मदलाभाय शिरस्तेजोमयाय च । एवं संपूज्य विधिवद्धूपं कर्पूरमाददेत्

கழுத்தை ‘பத்மதலாப’ என்ற நாமத்தால், தலையை ‘தேஜோமய’ என்ற நாமத்தால் பூஜிக்க வேண்டும். இவ்வாறு விதிப்படி பூஜித்து, பின்னர் தூபம்—சிறப்பாக கற்பூரம்—அர்ப்பணிக்க வேண்டும்।

Verse 48

गुडौदनं च नैवेद्यं रक्तवस्त्राभिवेष्टितम् । रक्तसूत्रेण दीपं च तथैवारार्तिकं नृप

மேலும் வெல்லம் கலந்த சாதத்தை நைவேத்யமாக சிவப்பு துணியில் சுற்றி அர்ப்பணிக்க வேண்டும். சிவப்பு நூலால் தீபத்தை அமைத்து, அதுபோல ஆரார்த்திகம் (ஆரத்தி) செய்ய வேண்டும், அரசனே।

Verse 49

शंखे तोयं समादाय रक्तचन्दनमिश्रितम् । सफलं च ततः कृत्वा अर्घ्यं दद्यात्ततः परम्

சங்கில் நீரை எடுத்துக் கொண்டு அதில் செங்கந்தனத்தை கலந்து, பின்னர் அதனுடன் கனியை வைத்து, அதன் பின் பக்தியுடன் அர்க்யம் அர்ப்பணிக்க வேண்டும்.

Verse 50

कुकृतं यत्कृतं किंचिदज्ञानाज्ज्ञानतोऽपि वा । प्रायश्चित्तं कृतं देव ममार्घ्यश्च प्रगृह्यताम्

அறியாமையாலோ அறிந்தேனோ நான் செய்த எந்தத் தவறும் இருந்தால், அதற்கான பிராயச்சித்தம் செய்தேன். தேவரே, என் அர்க்யத்தையும் ஏற்றருள்வீராக.

Verse 51

ततः संपूजयद्विप्रं गन्धपुष्पानुलेपनैः । दत्त्वा तु भोजनं तस्मै दक्षिणां च स्वशक्तितः । प्राशनं कायशुद्ध्यर्थं पञ्चगव्यस्य चाचरेत्

பின்னர் நறுமணம், மலர்கள், சந்தனப் பூச்சு முதலியவற்றால் ஒரு பிராமணரை முறையாகப் போற்றி வணங்க வேண்டும். அவருக்கு உணவு அளித்து, தன் ஆற்றலுக்கு ஏற்ப தட்சிணை வழங்கி, உடல் சுத்திக்காக பஞ்சகவ்யம் பருகவும் வேண்டும்.

Verse 52

कृतांजलिपुटो भूत्वा समुद्वीक्ष्य दिवाकरम् । दिवाकरं गतश्चैव मन्त्रमेतं समुच्चरेत्

கூப்பிய கரங்களுடன் சூரியனை நோக்கிப் பார்ப்பான். பின்னர் திவாகரனை வழிபட்டு இந்த மந்திரத்தை உரைக்க வேண்டும்.

Verse 53

इदं व्रतं मया देव गृहीतं पुरतस्तव । अविघ्नं सिद्धिमायातु प्रसादात्तव भास्कर

தேவனே, உமது முன்னிலையில் நான் இந்த விரதத்தை ஏற்றுக் கொண்டேன். பாஸ்கரனே, உமது அருளால் இது தடையின்றி நிறைவேறட்டும்.

Verse 54

ततश्च फाल्गुने मासि संप्राप्ते मुनिसत्तम । कुन्देन पूजयेद्देवं तेनैव विधिना ततः

பால்குண மாதம் வந்தபோது, முனிவரிற் சிறந்தவரே, அதே விதிமுறையின்படி குந்த மலர்களால் இறைவனை வழிபட வேண்டும்।

Verse 55

धूपं च गुग्गुलुं दद्यान्नैवेद्यं भक्तमेव च । प्राशनं गोमयं प्रोक्तं सर्वपापविशुद्धये

குக்குலு தூபத்தை அர்ப்பணித்து, நைவேத்யமாக சமைத்த அன்னத்தைச் செலுத்த வேண்டும். இங்கு ‘ப்ராசனம்’ எனக் கோமயம் கூறப்பட்டுள்ளது; அது எல்லாப் பாவங்களையும் நீக்கும் என உரைக்கப்படுகிறது।

Verse 56

चैत्रे मासि तु संप्राप्ते सुरभ्या पूज्येद्धरिम् । नैवेद्यं गुणिकाः प्रोक्ता धूपं सर्जरसोद्भवम्

சைத்ர மாதம் வந்தபோது, சுரபி (மணமிக்க பசு) சார்ந்த அர்ப்பணங்களால் ஹரியை வழிபட வேண்டும். நைவேத்யமாக ‘குணிகா’ இனிப்புகள் கூறப்பட்டுள்ளன; தூபம் சர்ஜ மரத்தின் ரசத்திலிருந்து உண்டானது।

Verse 57

कुशोदकं च संप्राश्य कायशुद्धिमवाप्नुयात् । वैशाखे किंशुकैः पूजां यथावच्च घृताशनैः

குசா புல் கலந்த நீரை முறையாக அருந்தினால் உடல் சுத்தி பெறப்படும். வைசாக மாதத்தில் கிம்ஶுக மலர்களால் பூஜை செய்து, விதிப்படி நெய்-ப்ராசனம் செய்ய வேண்டும்।

Verse 58

नैवेद्यं च सुरामांसं धूपं च विनिवेदयेत् । दधिप्राशनमेवात्र कर्तव्यं कायशुद्धये

நைவேத்யமாக சுரா மற்றும் மாம்சத்தைச் செலுத்தி, தூபத்தையும் அர்ப்பணிக்க வேண்டும். இங்கு உடல் சுத்திக்காக குறிப்பாக தயிர்-ப்ராசனம் செய்ய வேண்டும்।

Verse 59

पुष्पपाटलया पूजा विधातव्या रवेर्नृप । नैवेद्ये सक्तवः प्रोक्ताः प्राशनं च घृतं स्मृतम्

அரசே! ரவியின் பூஜை பாட்டலா மலர்களால் செய்யப்பட வேண்டும். நைவேத்யமாக சக்கு (வறுத்த தானிய மாவு) கூறப்பட்டுள்ளது; பிராசனமாக நெய் நினைவுறுத்தப்பட்டுள்ளது.

Verse 60

कपिलाया महावीर सर्वपापविशुद्धये । आषाढे मुनिपुष्पैश्च पूजयेद्भास्करं नृप

மகாவீரரே! எல்லாப் பாவங்களின் சுத்திக்காக கபிலா (கபில நிறப் பசு/கபிலா விதி) செய்யப்பட வேண்டும். ஆஷாடத்தில், அரசே, முனி-மலர்களால் பாஸ்கரனை வழிபடுக.

Verse 61

नैवेद्ये घारिका प्रोक्ता प्राशनं मधुसर्पिषोः । धूपं चैवागरुं दद्यात्परया श्रद्धया युतः

நைவேத்யமாக ஘ாரிகா கூறப்பட்டுள்ளது; பிராசனமாக தேன் மற்றும் நெய். உன்னதமான श्रद्धையுடன் தூபமாக அகுருவையும் அர்ப்பணிக்க வேண்டும்.

Verse 62

श्रावणे तु कदंबेन पूजनं तीक्ष्णदीधितेः । नैवेद्ये मोदकाश्चैव तगरं धूप माददेत्

ஸ்ராவண மாதத்தில் கூர்மையான கதிர்கள் உடைய (சூரியன்) அவரை கடம்ப மலர்களால் வழிபட வேண்டும். நைவேத்யமாக மோதகங்களை அர்ப்பணித்து, தூபமாக தகரத்தை எடுத்துக்கொள்ள வேண்டும்.

Verse 63

गोशृंगोदकमादाय सद्यः पापात्प्रमुच्यते । जात्या भाद्रपदे पूजा क्षीरनैवेद्यमाददेत्

பசுவின் கொம்பால் புனிதப்படுத்தப்பட்ட நீரை எடுத்துக்கொண்டால் உடனே பாவத்திலிருந்து விடுபடுவர். பாத்ரபதத்தில் ஜாதி (மல்லிகை) மலர்களால் பூஜை செய்து, நைவேத்யமாக பாலை அர்ப்பணிக்க வேண்டும்.

Verse 64

धूपं नखसमुद्भूतं प्राशनं क्षीरमेव च । आश्विने कमलैः पूजा नैवेद्ये घृतपूरिका

தூபமாக நகத்திலிருந்து உண்டான நறுமணப் பொருளை அர்ப்பணித்து, பிராசனமாக பாலை மட்டுமே ஏற்க வேண்டும். ஆஸ்வின மாதத்தில் தாமரைகளால் பூஜை செய்து, நைவேத்யமாக நெய்ப்பூரிகையை சமர்ப்பிக்க வேண்டும்.

Verse 65

धूपं कुंकुमजं प्रोक्तं कर्पूरप्राशनं स्मृतम्

தூபம் குங்குமத்தால் செய்யப்பட்டது என்று கூறப்படுகிறது; பிராசனமாக கற்பூரத்தை ஏற்க வேண்டும் என்று ஸ்மிருதி நினைவுறுத்துகிறது—இதுவே முறையான அனுஷ்டானம்.

Verse 66

तुलस्या कार्तिके पूजा भास्करस्य प्रकीर्तिता । नैवेद्ये चैव खंडाख्यं धूपं कौसुंभिकं नृप

கார்த்திக மாதத்தில் துளசியால் பாஸ்கரனைப் பூஜிப்பது புகழ்பெற்றது. அரசே, நைவேத்யமாக ‘கண்ட’ எனும் இனிப்பை அர்ப்பணித்து, குசும்பி (சாஃப்ளவர்) மலரால் செய்யப்பட்ட தூபத்தையும் செலுத்த வேண்டும்.

Verse 67

प्राशनं च लवंगाख्यं सर्वपापविशोधनम् । भृंगराजेन पूजा च सौम्ये मासि समाचरेत्

லவங்கம் எனப்படும் பொருளை பிராசனமாகவும் ஏற்க வேண்டும்; அது எல்லாப் பாவங்களையும் நீக்கும். மேலும் சௌம்ய மாதத்தில் ப்ருங்கராஜம் கொண்டு முறையாகப் பூஜை செய்ய வேண்டும்.

Verse 68

नैवेद्ये फेणिका देया धूपं गुडसमुद्भवम् । कंकोलप्राशनं चैव भास्करस्य प्रतुष्टये

நைவேத்யமாக பேணிகையை அர்ப்பணித்து, வெல்லத்திலிருந்து செய்யப்பட்ட தூபத்தையும் செலுத்த வேண்டும். பாஸ்கரனின் முழுத் திருப்திக்காக கங்கோலம் (கங்கோல) பிராசனமும் செய்ய வேண்டும்.

Verse 69

शतपत्रिकया पूजा पौषे मासि रवेः स्मृता । सहजं धूपमादिष्टं नैवेद्ये शुष्कली तथा

பௌஷ மாதத்தில் ரவியை நூறிதழ் மலரான சதபத்ரிகையால் பூஜிப்பது விதியாகக் கூறப்பட்டுள்ளது. இயற்கைத் தூபம் இட வேண்டும்; நைவேத்யமாக சுஷ்கலியும் அர்ப்பணிக்க வேண்டும்.

Verse 70

प्राशने पूर्वमुक्तानि सर्वाण्येव समाचरेत् । समाप्तौ च ततो दद्यात्षड्भागं गृहसंभवम्

ப்ராசனத்தின் போது முன்பு கூறிய அனைத்தையும் முறையாகச் செய்ய வேண்டும். நிறைவில் வீட்டில் உண்டான விளைச்சலின் ஆறில் ஒரு பங்கைத் தானமாக அளிக்க வேண்டும்.

Verse 71

ब्राह्मणाय नृपश्रेष्ठ सर्वपापविशुद्धये । इष्टभोज्यं ततः कार्यं स्वशक्त्या पार्थिवोत्तम

அரசர்களில் சிறந்தவனே! எல்லாப் பாவங்களும் நீங்குவதற்காகப் பிராமணருக்குச் (மரியாதை-தானம் செய்து) பின்னர், அரசர்களில் முதன்மையானவனே, தன் ஆற்றலுக்கேற்ப இனிய உணவை ஏற்பாடு செய்ய வேண்டும்.

Verse 72

एवं तु कुरुते योऽत्र सप्तमीं भास्करोद्भवाम् । सर्वपापविनिर्मुक्तो निर्मलत्वं स गच्छति

இங்கே இவ்விதமாக பாஸ்கரனுக்குரிய சப்தமியை அனுஷ்டிப்பவன், எல்லாப் பாவங்களிலிருந்தும் விடுபட்டு தூய்மையை அடைகிறான்.

Verse 73

ब्राह्मणा ऊचुः । एवं पुरा वै कथिता रोहिताश्वाय धीमते । मार्कंडेन महाभाग तस्मात्त्वमपि तां कुरु

பிராமணர்கள் கூறினர்—மகாபாகனே! முற்காலத்தில் இந்த விதியை மார்கண்டேயர் ஞானமிக்க ரோஹிதாஷ்வனுக்கு உபதேசித்தார்; ஆகவே நீயும் இதை அனுஷ்டி செய்.

Verse 74

येन संजायते सम्यक्पुरश्चरणमेव ते

எந்த முறையால் உனக்கு முறையாகவும் விதிப்படியும் புரச்சரணம் முழுமையாக நிறைவேறுகின்றதோ.

Verse 75

सूत उवाच । तस्य तद्वचनं श्रुत्वा पुष्पोऽपि द्विजसत्तमाः । तां चक्रे सप्तमीं हृष्टो यथा तेन निवेदिता

சூதர் கூறினார்—ஓ த்விஜசிறந்தவர்களே! அவன் சொற்களை கேட்ட புஷ்பனும் மகிழ்ந்து, அவனுக்கு அறிவித்தபடியே சப்தமி விரதத்தைச் செய்தான்.

Verse 76

षड्भागं प्रददौ तस्मै ब्राह्मणाय महात्मने । स्ववित्तस्य गृहस्थस्य कुप्याकुप्यस्य कृत्स्नशः

அந்த இல்லறத்தான் தன் செல்வத்தின் முழுவதிலும்—நகரும், நிலையான உடைமைகள் அனைத்திலும்—ஆறில் ஒரு பங்கை அந்த மகாத்ம பிராமணருக்கு தானமாக அளித்தான்.

Verse 77

सोऽपि जग्राह तद्वित्तं प्रहृष्टेनांतरात्मना । सुवर्णमणि रत्नानि संख्यया परिवर्जितम्

அவனும் உள்ளம் மகிழ்ந்து அந்த செல்வத்தை ஏற்றுக்கொண்டான்—எண்ணிக்கைக்கு அப்பாற்பட்ட பொன், மணிகள், ரத்தினங்கள்.

Verse 162

इति श्रीस्कान्दे महापुराण एकाशीतिसाहस्र्यां संहितायां षष्ठे नागरखण्डे हाटकेश्वरक्षेत्रमाहात्म्ये पुरश्चरणसप्तमीव्रतविधानवर्णनंनाम द्विषष्ट्युत्तरशततमोऽध्यायः

இவ்வாறு ஸ்ரீ ஸ்கந்த மகாபுராணத்தின் ஏகாஶீதி-ஸாஹஸ்ரீ ஸம்ஹிதையில், ஆறாம் நாகரகண்டத்தில், ஹாடகேஸ்வர க்ஷேத்ரமாஹாத்ம்யத்தில் ‘புரச்சரண-சப்தமி-விரதவிதான-வர்ணனம்’ எனப் பெயருடைய நூற்று அறுபத்திரண்டாம் அத்தியாயம் நிறைவுற்றது.