Adhyaya 167

Verse 1

सूत उवाच । गाधेस्तु याऽथ पत्नी च प्राशनाच्चरु कस्य वै । सापि गर्भं दधे तत्र वासरे मन्त्रतः शुभा

சூதர் கூறினார்—ஓ நல்வர்களே, காதியின் மனைவியும் சரு பிரசாதத்தை உண்ட பின், மந்திர வலிமையால் அதே நன்னாளில் கருவுற்றாள்।

Verse 2

सा च गर्भसमोपेता यदा जाता द्विजोत्तमाः । तीर्थयात्रापरा साध्वी जाता व्रतपरायणा

ஓ இருமுறைப் பிறந்தவர்களில் சிறந்தவர்களே! அவள் கர்ப்பமுற்றபோது, அந்த சாத்வி தீர்த்தயாத்திரைகளில் ஈடுபட்டு, விரதங்களில் உறுதியாக நிலைத்தாள்।

Verse 3

वेदध्वनिर्भवेद्यत्र तत्र हर्षसमन्विता । पुलकांचितसर्वांगी सा शुश्राव च सर्वदा । त्यक्त्वा राज्योचितान्सर्वानलंकारान्सुखानि च

எங்கே எங்கே வேத ஒலி எழுந்ததோ, அங்கே அங்கே அவள் பேரானந்தத்துடன் சென்றாள்; அவளது உடல் முழுதும் பரவச ரோமாஞ்சம் எழ, அவள் எப்போதும் கேட்டுக்கொண்டிருந்தாள்—அரசர்க்குரிய அணிகலன்களும் இன்பங்களும் அனைத்தையும் துறந்து।

Verse 4

अथ सापि द्विजश्रेष्ठा दशमे मासि संस्थिते । सुषुवे सुप्रभं पुत्रं ब्राह्म्या लक्ष्म्या समावृतम्

பின்னர், ஓ இருமுறைப் பிறந்தவர்களில் சிறந்தவரே! பத்தாம் மாதம் வந்தபோது, அந்த உயர்குலப் பெண் பிராமணிய ஒளியும் மங்கள லக்ஷ்மியும் சூழ்ந்த ஒரு பிரகாசமான மகனைப் பெற்றாள்।

Verse 5

विश्वामित्रस्तथा ख्यातस्त्रैलोक्ये सचरा चरे । ववृधे स महाभागो नित्यमेवाधिकं नृणाम्

இவ்வாறு விஸ்வாமித்ரர் மூவுலகங்களிலும், அசையும் அசையாத அனைத்தினிடையிலும் புகழ்பெற்றார்; அந்த மகாபாக்கியவான் மனிதர்களிடையே நாள்தோறும் மேலும் மேலும் உயர்ந்து விளங்கினார்।

Verse 6

शुक्लपक्षं समासाद्य तारापतिरिवांबरे । यदासौ यौवनोपेतः संजातो द्विजसत्तमाः

ஓ இருமுறைப் பிறந்தவர்களில் உத்தமரே! வானில் நட்சத்திரங்களின் அதிபதி சந்திரன் சுக்லபக்ஷத்தை அடைவதுபோல், அவனும் யௌவனத்தை அடைந்தான்।

Verse 7

राज्यक्षमस्तदा राज्ये गाधिना स नियोजितः । अनिच्छमानः स्वं राज्यं पितृपैतामहं महत्

அரசாட்சிக்கு தகுதியுடையவனாயிருந்தும், அப்போது காதி அவனை அரசில் அமர்த்தினார்; ஆயினும் தந்தை–முன்னோரிடமிருந்து வந்த அந்த மாபெரும் அரசை அவன் விரும்பவில்லை.

Verse 8

वेदाध्ययनसंपन्नो नित्यं च पठते हि सः । ब्राह्मणोचितमार्गेण गच्छमानो दिवानिशम्

வேதஅத்தியயனத்தில் நிறைந்தவனாய் அவன் தினமும் பாராயணம் செய்தான்; பிராமணர்க்குரிய நெறியிலேயே பகலும் இரவும் நடந்தும் வாழ்ந்தும் இருந்தான்.

Verse 9

संस्थाप्याथ सुतं राज्ये बभूव वनगोचरः । सकलत्रो महाभागो वानप्रस्थाश्रमे रतः

பின்னர் தன் மகனை அரசில் நிறுவி அவன் வனவாசியாக ஆனான்; மனைவியுடன் கூடிய அந்த மகாபாக்யவன் வானப்ரஸ்த ஆசிரமத்தில் ஈடுபட்டான்.

Verse 10

विश्वामित्रोऽपि राज्यस्थो द्विजसंपूजने रतः । द्विजैः सर्वैश्चचाराथ स्नानजाप्यपरायणः

விச்வாமித்ரனும் அரசில் இருந்தபோதும் இருமுறை பிறந்தோரின் (த்விஜர்) பூஜை-மரியாதையில் மகிழ்ந்தான்; எல்லா பிராமணர்களுடனும் சேர்ந்து ஸ்நான விதிகளிலும் ஜபத்திலும் பராயணனாய் உலாவினான்.

Verse 11

कस्यचित्त्वथ कालस्य पापर्द्धिं समुपागतः । प्रविवेश वनं रौद्रं नानामृगसमाकुलम्

ஒரு காலத்தில் அவன் பாபம் பெருகுமாறு ஆனான்; பலவகை மிருகங்களால் நிறைந்த அந்த கொடிய வனத்தில் அவன் நுழைந்தான்.

Verse 12

जघान स वने तत्र वराहान्संबरान्गजान् । तरक्षांश्च रुरून्खड्गानारण्यान्महिषांस्तथा

அவன் அங்கே அந்த வனத்தில் வராகங்கள், சம்பர மான்கள், யானைகள், மேலும் தரக்ஷங்கள், ருருக்கள், கட்கமிருகங்கள், காட்டு எருமைகளையும் கொன்றான்।

Verse 13

सिंहान्व्याघ्रान्महासर्पाञ्छरभांश्च द्विजोत्तमाः । मृगयासक्तचित्तः स भ्रममाणो महावने

ஓ இருமுறை பிறந்தோரில் சிறந்தவரே! வேட்டையில் மனம் ஈடுபட்டு அவன் பேர்வனத்தில் அலைந்து, சிங்கங்கள், புலிகள், பெருஞ்சர்ப்பங்கள், அச்சமூட்டும் சரபங்களிடையே நடந்தான்।

Verse 14

मध्याह्नसमये प्राप्ते वृषस्थे च दिवाकरे । क्षुत्पिपासापरिश्रांतो विश्वामित्रो द्विजोत्तमाः

நண்பகல் நேரம் வந்தபோது, சூரியன் ரிஷபத்தில் நிலைத்திருந்தான்; அப்போது பசி தாகத்தால் சோர்ந்த விசுவாமித்ரர், ஓ த்விஜோத்தமரே, களைத்தார்।

Verse 15

आससादाश्रमं पुण्यं वसिष्ठस्य महात्मनः । वसिष्ठोऽपि समालोक्य विश्वामित्रं नृपो त्तमम्

அவன் மகாத்மா வசிஷ்டரின் புனித ஆசிரமத்தை அடைந்தான்; வசிஷ்டரும் விசுவாமித்ரரை—அரசர்களில் முதன்மையானவரை—கண்டு।

Verse 16

निजाश्रमे तु संप्राप्तं सानन्दं सम्मुखो ययौ । दत्त्वा तस्मै तदार्घ्यं च मधुपर्कं च भूभुजे

தன் ஆசிரமத்திற்கு அவர் வந்ததை அறிந்து வசிஷ்டர் மகிழ்ச்சியுடன் எதிரே சென்றார்; அரசருக்கு முறையான அர்க்யமும் மதுபர்க்கமும் அளித்தார்।

Verse 17

अब्रवीच्च ततो वाक्यं स्वागतं ते महीपते । वद कृत्यं करोम्येव गृहायातस्य यच्च ते

அப்போது அவர் கூறினார்—“ஹே மஹீபதே, உமக்கு வரவேற்பு. என் இல்லத்திற்கு வந்த உமக்கு வேண்டிய எந்தக் காரியமோ அதைச் சொல்லும்; நான் நிச்சயமாகச் செய்வேன்.”

Verse 18

विश्वामित्र उवाच । मृगयायां परिश्रांतः पिपासाव्याकुलेन्द्रियः । पानार्थमिह संप्राप्त आश्रमे ते मुनीश्वर

விசுவாமித்ரர் கூறினார்—“வேட்டையில் களைத்தேன்; தாகத்தால் என் இந்திரியங்கள் கலங்கின. ஹே முனீஸ்வரா, குடிக்கத் தண்ணீர் வேண்டி உமது ஆசிரமத்திற்கு வந்தேன்.”

Verse 19

तत्पीतं शीतलं तोयं वितृष्णोऽहं व्यवस्थितः । अनुज्ञां देहि मे ब्रह्मन्येन गच्छामि मंदिरम्

“அந்த குளிர்ந்த நீரை அருந்தி என் தாகம் தீர்ந்தது; நான் அமைதியடைந்தேன். ஹே பிரம்மனே, எனக்கு அனுமதி தாரும்; நான் என் இல்லத்திற்குச் செல்வேன்.”

Verse 20

वसिष्ठ उवाच । मध्याह्न समयो रौद्रः सूर्योऽतीव सुतापदः । तत्कृत्वा भोजनं राजन्नपराह्णे व्यवस्थिते । गन्तासि निजमावासं भुक्त्वान्नं मम चाश्रमे

வசிஷ்டர் கூறினார்—“மத்தியான நேரம் கடுமையானது; சூரியன் மிகுந்த வெப்பம் தருகிறான். ஆகவே, ஹே அரசே, உணவு உண்ணும். பிற்பகல் அமைந்தபின், என் ஆசிரமத்தில் அன்னம் அருந்தி உன் இல்லத்திற்குச் செல்வாய்.”

Verse 21

राजोवाच । चतुरंगेण सैन्येन मृगयामहमागतः

அரசன் கூறினார்—“நான் நான்கு அங்கங்களுடைய சேனையுடன் வேட்டைக்காக வந்தேன்.”

Verse 22

तवाश्रमस्य द्वारस्थं मम सैन्यं व्यवस्थितम् । बुभुक्षितेषु भृत्येषु यः स्वामी कुरुतेऽशनम्

உமது ஆசிரமத்தின் வாயிலில் என் சேனை ஒழுங்காய் நிற்கிறது. பணியாளர்கள் பசியால் வாடும் போது எந்த ஆண்டவன் தனியே உண்பான்?

Verse 23

स याति नरकं घोरं त्यज्यते च गुणैर्द्रुतम् । तस्मादाज्ञापय क्षिप्रं मां मुने स्वगृहाय भोः

இவ்வாறு செய்பவன் கொடிய நரகத்தை அடைவான்; நற்குணங்களும் அவனை விரைவில் விட்டு நீங்கும். ஆகவே, முனிவரே, உடனே ஆணையிடுங்கள்—என்னை உங்கள் இல்லத்திற்குக் கொண்டு செல்லுங்கள்.

Verse 24

वसिष्ठ उवाच । यदि ते सेवकाः संति द्वारदेशे बुभुक्षिताः । सर्वानिहानय क्षिप्रं तृप्तिं नेष्याम्यहं परम्

வசிஷ்டர் கூறினார்—உன் பணியாளர்கள் வாயிலில் பசியுடன் நின்றிருந்தால், அவர்களை எல்லாரையும் விரைவில் இங்கே கொண்டு வா; நான் அவர்களை முழு திருப்திக்குக் கொண்டு சேர்ப்பேன்.

Verse 25

अस्ति मे नन्दिनीनाम कामधेनुः सुशोभना । वांछितं यच्छते सर्वं तपसा पार्थिवोत्तम

என்னிடம் நந்தினி எனப்படும் அழகிய காமதேனு உள்ளது. தவவலிமையால் அவள், அரசர்களில் சிறந்தவரே, வேண்டிய அனைத்தையும் அருள்கிறாள்.

Verse 26

तृप्तिं नेष्यति ते सर्वं सैन्यं पार्थिवसत्तम । तस्मादानीयतां क्षिप्रं पश्य मे धेनुजं फलम्

அவள், அரசர்களில் சிறந்தவரே, உமது முழுச் சேனையையும் திருப்தியடையச் செய்வாள். ஆகவே அவளை விரைவில் கொண்டு வாருங்கள்—என் புனிதப் பசுவின் பயனைப் பாருங்கள்.

Verse 27

तच्छ्रुत्वा चानयामास सर्वं सैन्यं महीपतिः । स्नातश्च कृतजप्यश्च सन्तर्प्य पितृदेवताः

அதைக் கேட்ட மன்னன் தன் முழு சேனையையும் அழைத்துவந்தான். நீராடி, ஜபத்தை நிறைவேற்றி, பித்ருக்களையும் தேவர்களையும் தர்ப்பணத்தால் திருப்திப்படுத்தி, விதிப்படி முன்னே சென்றான்.

Verse 28

ब्राह्मणान्वाचयित्वा च सिंहासनसमाश्रितः । एतस्मिन्नंतरे धेनुः समाहूता च नंदिनी

பிராமணர்களால் மந்திரப் பாராயணம் செய்யவைத்து, அவன் சிங்காசனத்தில் அமர்ந்தான். அதற்கிடையில் நந்தினி என்னும் பசு அழைக்கப்பட்டது.

Verse 29

वसिष्ठेन समाहूता विश्वामित्रपुरःस्थिता । अब्रवीच्च तता वाक्यं वसिष्ठमृषि सत्तमम्

வசிஷ்டரால் அழைக்கப்பட்ட அவள் வந்து விஸ்வாமித்ரரின் முன்னிலையில் நின்றாள். பின்னர் முனிவருள் சிறந்த வசிஷ்டரிடம் இவ்வார்த்தைகளைச் சொன்னாள்.

Verse 30

आदेशो दीयतां मह्यं किं करोमि प्रशाधि माम्

எனக்கு ஆணை அளியுங்கள்—நான் என்ன செய்ய வேண்டும்? கருணையுடன் எனக்கு வழிகாட்டுங்கள்.

Verse 31

वसिष्ठ उवाच । पादप्रक्षालनाद्यं तु कुरुष्व वचनान्मम । विश्वामित्रस्य राजर्षेर्यावद्भोजनसंस्थितिम्

வசிஷ்டர் கூறினார்—என் சொல்லின்படி பாதப் பிரக்ஷாளனம் முதலான உபசாரங்களைச் செய்; ராஜரிஷி விஸ்வாமித்ரரின் உணவு நிறைவடையும் வரை அவரைச் சேவிக்கவும்.

Verse 32

खाद्यैः सर्वैस्तथा लेह्यैश्चोष्यैः पेयैः पृथविधैः । कुरुष्व तृप्तिपर्यन्तं ससैन्यस्य महीपतेः । अश्वानां च गजानां च घासादिभिर्यथाक्रमम्

எல்லா வகை திண்பண்டங்கள், நக்கி உண்ணும் இனிப்புகள், சப்பி உண்ணும் உணவுகள், பலவகை பானங்கள் ஆகியவற்றால்—சேனையுடன் கூடிய அரசனை நிறைவு பெறும்வரை உண்ணச் செய்; மேலும் குதிரைகளுக்கும் யானைகளுக்கும் முறையே புல் முதலிய தீவனத்தை அளி।

Verse 33

सूत उवाच । बाढमित्येव साप्युक्त्वा ततस्तत्ससृजे क्षणात् । यत्प्रोक्तं तेन मुनिना भृत्यानां चायुतं तथा

சூதர் கூறினார்—“பாடம்” (அப்படியே ஆகுக) என்று சொல்லி, அந்த முனிவர் கேட்டதையெல்லாம் அவள் கணநேரத்தில் உருவாக்கினாள்; மேலும் பத்தாயிரம் பணியாளர்களையும் சேர்த்தாள்।

Verse 34

ततस्ते सर्वमादाय भृत्या भोज्यं ददुस्तथा । एकैकस्य पृथक्त्वेन प्रतिपत्तिपुरःसरम्

பின்னர் அந்த பணியாளர்கள் அனைத்தையும் எடுத்துக்கொண்டு உணவை பரிமாறினர்—ஒவ்வொருவருக்கும் தனித்தனியாக, உரிய மரியாதையும் முறையான ஏற்பாடுகளும் முன்னிலையாக।

Verse 35

एवं तया क्षणेनैव तृप्तिं नीतो महीपतिः । ससैन्यः सपरीवारो गजोष्ट्राश्वैर्वृषैः सह

இவ்வாறு அவள் கணநேரத்திலேயே அரசனை நிறைவு பெறச் செய்தாள்—சேனையுடனும் பரிவாரத்துடனும், யானை, ஒட்டகம், குதிரை, காளை ஆகியவற்றோடும் சேர்ந்து।

Verse 36

ततस्तु कौतुकं दृष्ट्वा विश्वामित्रो महीपतिः । सामात्यो विस्म याविष्टो मन्त्रयामास च द्विजाः

பின்னர் அந்த அதிசயக் காட்சியைப் பார்த்து, அமைச்சர்களுடன் இருந்த விசுவாமித்திர அரசன் வியப்பில் ஆழ்ந்து, பிராமணர்களுடன் ஆலோசனை செய்தான்।

Verse 37

अहो चित्रमहो चित्रं ययाऽकस्माद्वरूथिनी । तृप्तिं नीतेयमस्माकं क्षुत्पिपासासमाकुला

அஹோ, எத்தனை அதிசயம்—எத்தனை பேரதிசயம்! அவளால் திடீரெனவே பசி தாகத்தால் கலங்கிய எங்கள் முழுப் படை திருப்தியடைந்தது.

Verse 38

तस्मात्संनीयतामेषा स्वगृहं धेनुरुत्तमा । किं करिष्यति विप्रोऽयं निर्भृत्यो वनसंस्थितः

ஆகையால் இந்தச் சிறந்த பசுவை நம் இல்லத்திற்கே கொண்டு செல்லுங்கள். பணியாளர்கள் இன்றி வனத்தில் வாழும் இந்தப் பிராமணனுக்கு இதனால் என்ன பயன்?

Verse 39

ततो वसिष्ठमाहूय वाक्यमेतदुवाच सः । नंदिनी दीयतां मह्यं किं करिष्यसि चानया

பின்னர் அவன் வசிஷ்டரை அழைத்து இவ்வாறு கூறினான்—“நந்தினியை எனக்குக் கொடுங்கள்; நீங்கள் இதை வைத்து என்ன செய்வீர்கள்?”

Verse 40

त्वमेको वनसंस्थस्तु निर्द्वन्द्वो निष्परिग्रहः । अथवा तव दास्यामि व्ययार्थे मुनिसत्तम । वरान्ग्रामांश्च हस्त्यश्वानन्यांश्चापि यथेप्सितान्

நீ ஒருவனாகவே வனத்தில் வாழ்கிறாய்; முரண்பாடுகளின்றி, சொத்துப் பற்றற்றவனாய். அல்லது, ஓ முனிவரே, உன் செலவிற்காகச் சிறந்த கிராமங்கள், யானைகள்-குதிரைகள் மற்றும் நீ விரும்பும் பிற பொருள்களையும் நான் அளிப்பேன்.

Verse 41

वसिष्ठ उवाच । होमधेनुरियं राजन्नस्माकं कामदोहिनी । अदेया गौर्महाराज सामान्यापि द्विजन्मनाम्

வசிஷ்டர் கூறினார்—“ஓ அரசே, இது எங்கள் ஹோமதேனு; விருப்பங்களை நிறைவேற்றும் காமதோகினி. ஓ மகாராஜா, பிராமணர்களுக்குச் சாதாரண பசுவும் கூட தானமாகக் கொடுக்கத் தகாது.”

Verse 42

किं पुनर्नंदिनी यैषा सर्वकामप्रदायिनी । अपरं शृणु राजेंद्र स्मृतिवाक्यमनुत्तमम्

அப்படியெனில் எல்லா விருப்பங்களையும் அருளும் இந்த நந்தினியைப் பற்றி இன்னும் எவ்வளவு சொல்ல வேண்டும்! அரசே, ஸ்மிருதியின் ஒப்பற்ற வாக்கியத்தை மேலும் கேள்.

Verse 43

गवां हि विक्रयार्थे च यदुक्तं मनुना स्वयम् । गवां विक्रयजं वित्तं यो गृह्णाति द्विजोत्तमः

மாடுகளை விற்கும் விஷயத்தில் மனுவே கூறியுள்ளார்—மாடுகள் விற்பனையால் வந்த செல்வத்தை ஏற்கும் இருபிறப்பினருள் சிறந்தவன் பெரும் குற்றத்தை அடைகிறான்.

Verse 44

अन्त्यजः स परिज्ञेयो मातृविक्रयकारकः । तस्मान्नाहं प्रदास्यामि नन्दिनीं तां महीपते

தாயை விற்கும் செயலைச் செய்பவன்—அதாவது தன் தாயையே விற்கிறவன்—அவனை அந்த்யஜன் என அறிய வேண்டும். ஆகவே, அரசே, அந்த நந்தினியை நான் அளிக்கமாட்டேன்.

Verse 45

न साम्ना नैव भेदेन न दानेन कथंचन । न दण्डेन महाराज तस्माद्गच्छ निजालयम्

சாமத்தாலும் அல்ல, பேதத்தாலும் அல்ல, எந்தத் தானத்தாலும் அல்ல—தண்டத்தாலும் கூட அல்ல, மகாராஜா; ஆகவே உன் இல்லத்திற்குச் செல்.

Verse 46

विश्वामित्र उवाच । यत्किंचिद्विद्यते रत्नं पार्थिवस्य क्षितौ द्विज । तत्सर्वं राजकीयं स्यादिति वित्तविदो विदुः

விச்வாமித்ரர் கூறினார்—இருபிறப்பினனே, அரசனின் ஆட்சிக்குள் பூமியில் உள்ள எந்த ரத்தினச் செல்வமாயினும் அது அனைத்தும் அரசுக்கே உரியது; இதுவே அரசியல்-அர்த்த நிபுணர்கள் கூறுவது.

Verse 47

रत्नभूता ततो धेनुर्ममेयं नंदिनी स्थिता । दण्डेनापि ग्रहीष्यामि साम्ना यच्छसि नो यदि

இந்தப் பசு ரத்தினஸ்வரூபம்; இந்த நந்தினி எனக்கே உரியது. நீ சமவாக்கால் தராவிட்டால், வலத்தாலும் அதை நான் கைப்பற்றுவேன்.

Verse 48

एवमुक्त्वा वसिष्ठं स विश्वामित्रो महीपतिः । आदिदेश ततो भृत्यान्नदिनीयं प्रगृह्यताम्

இவ்வாறு வசிஷ்டரிடம் கூறிய விஸ்வாமித்ர மன்னன், தன் பணியாளர்களுக்கு ஆணையிட்டான்—“நந்தினியைப் பிடித்து எடுத்துச் செல்லுங்கள்.”

Verse 49

अथ सा भृत्यवर्गेण नीयमाना च नंदिनी । हन्यमाना प्रहारैश्च पाषाणैर्लकुटैरपि

அப்போது பணியாளர்கள் கூட்டம் நந்தினியை இழுத்துச் செல்ல, அவள் அடிகளால் தாக்கப்பட்டாள்; கற்களாலும் கம்புகளாலும் கூட அடிக்கப்பட்டாள்.

Verse 50

अश्रुपूर्णेक्षणा दीना प्रहारैर्जर्जरीकृता । कृच्छ्रादुपेत्य तं प्राह वसिष्ठं मुनिसत्तमम्

கண்ணீர் நிறைந்த கண்களுடன், துயருற்று, அடிகளால் சிதைந்தவளாய் அவள் சிரமத்துடன் அருகே வந்து முனிவருள் சிறந்த வசிஷ்டரிடம் கூறினாள்.

Verse 51

किं दत्तास्मि मुनिश्रेष्ठ त्वयाहं चास्य भूपतेः । येन मां कालयंत्यस्य पुरुषाः स्वामिनो यथा

முனிவருள் சிறந்தவரே! என்னை இந்த அரசனுக்குத் தந்துவிட்டீர்களா? அதனால் தான் அவன் ஆட்கள் என்னை தங்கள் ஆண்டவனுடைய சொத்தென எண்ணி ஓட்டுகிறார்களா?

Verse 52

वसिष्ठ उवाच । न त्वां यच्छाम्यहं धेनो प्राणत्यागेऽपि संस्थिते । तद्रक्षस्व स्वयं धेनो आत्मानं मत्प्रभावतः

வசிஷ்டர் கூறினார்—ஓ தேனுவே, உயிர் துறக்கும் நிலை வந்தாலும் நான் உன்னை விட்டுவிடேன். ஆகவே ஓ தேனுவே, என் தவவலத்தால் வலுப்பெற்ற உன் சொந்தத் தேஜஸால் நீயே உன்னைப் பாதுகாத்துக்கொள்.

Verse 53

एवमुक्ता तदा धेनुर्वसिष्ठेन महात्मना । कोपाविष्टा ततश्चक्रे हुंकारान्दारुणांस्तथा

மகாத்மா வசிஷ்டர் இவ்வாறு கூறியதும் அந்த தேனு கோபத்தில் ஆட்கொள்ளப்பட்டு, பின்னர் கடுமையான, அச்சமூட்டும் முழக்கங்களை எழுப்பினாள்.

Verse 54

तस्या हुंकारशब्दैश्च निष्क्रांताः सायुधा नराः । शबराश्च पुलिंदाश्च म्लेच्छाः संख्याविवर्जिताः

அவளின் முழக்க ஒலியிலிருந்து ஆயுதம் தாங்கிய ஆண்கள் வெளிப்பட்டனர்—சபரரும் புலிந்தரும் உட்பட—எண்ணிக்கையற்ற ம்லேச்சர்களும் தோன்றினர்.

Verse 55

तैश्च भृत्या हताः सर्वे विश्वामित्रस्यभूपतेः । ततः कोपाभिभूतोऽसौ विश्वामित्रो महीपतिः

அந்த வீரர்களால் அரசன் விஸ்வாமித்ரனின் எல்லா பணியாளர்களும் கொல்லப்பட்டனர். அப்போது அந்த மன்னன் விஸ்வாமித்ரன் கோபத்தால் முற்றிலும் ஆட்கொள்ளப்பட்டான்.

Verse 56

सज्जं कृत्वा स्वसैन्यं तु चतुरंगं प्रकोपतः । युद्धं चक्रे च तैः सार्धं मरणे कृतनिश्चयः

கோபத்தில் அவன் தன் நான்கு அங்கங்களுடைய படையை ஆயத்தப்படுத்தி, மரணத்தையும் உறுதி செய்து, அவர்களுடன் போரிட்டான்.

Verse 57

अथ ते सैनिका स्तस्य ते गजास्ते च वाजिनः । पश्यतो निहताः सर्वे पुरुषैर्धेनुसंभवैः

அப்போது அவன் படையினர்—அவனுடைய யானைகளும் குதிரைகளும்—அவன் கண்முன்னேவே பசுவிலிருந்து தோன்றிய வீரர்களால் அனைவரும் கொல்லப்பட்டனர்।

Verse 58

विश्वामित्रं परित्यज्य शेषं सर्वं निपातितम् । तं दृष्ट्वा वेष्टितं म्लेच्छैर्यु ध्यमानं महीपतिम्

விச்வாமித்திரரைத் தவிர மற்ற எல்லாரையும் அவர்கள் வீழ்த்தினர். மிலேச்சர்களால் சூழப்பட்டு போரிடும் அந்த அரசனைப் பார்த்து—

Verse 59

कृपां कृत्वा वसिष्ठस्तु नन्दिनीमिदमब्रवीत् । रक्ष नंदिनि भूपालं म्लेच्छैरेतैः समावृतम्

கருணையால் வசியிஷ்டர் நந்தினியிடம் கூறினார்— “நந்தினியே, இம்மிலேச்சர்களால் சூழப்பட்ட இந்த அரசனைப் பாதுகாப்பாயாக.”

Verse 60

राजा हि यत्नतो रक्ष्यो यत्प्रसादादिदं जगत् । सन्मार्गे वर्तते सर्वं न चामार्गे प्रवर्तते

அரசனை மிகுந்த முயற்சியுடன் காக்க வேண்டும்; அவன் அருளாலேயே இவ்வுலகம் நிலைக்கிறது. அவனால் எல்லாம் நல்வழியில் செல்கிறது; தீய வழியில் செல்லாது।

Verse 61

ततस्तु नंदिनीं यावन्निषेधयितुमागताम् । विश्वामित्रोऽसिमुद्यम्य प्रहर्तुमुपचक्रमे

அப்போது நந்தினி அவனைத் தடுக்க முன்னே வந்தவுடன், விச்வாமித்திரர் வாளை உயர்த்தி தாக்கத் தொடங்கினார்।

Verse 62

वसिष्ठोऽपि समालोक्य वध्यमानां च तां तदा । बाहुं संस्तंभयामास खड्गं तस्य च भूपतेः

வசிஷ்டரும் அப்போது அவள் தாக்கப்படுவதைக் கண்டு, அந்த அரசனின் புயத்தையும் அவன் வாளையும் கூட ஸ்தம்பித்தார்।

Verse 63

अथ वैलक्ष्यमापन्नो विश्वामित्रो महीपतिः । प्रोवाच व्रीडया युक्तो वसिष्ठं मुनिसत्तमम्

அப்போது வெட்கத்தால் கலங்கிய மன்னன் விஸ்வாமித்ரன், நாணத்துடன், முனிவர்களில் சிறந்த வசிஷ்டரிடம் பேசினான்।

Verse 64

रक्ष मां त्वं मुनिश्रेष्ठ वध्यमानं सुदारुणैः । म्लेच्छैः कुरुष्व मे बाहुं स्तम्भेन तु विवर्जितम्

முனிவர்களில் சிறந்தவரே! கொடிய ம்லேச்சர்களால் கொல்லப்படுகின்ற என்னை காத்தருளுங்கள்; என் புயத்தை ஸ்தம்பக் குறையின்றி மீட்டருளுங்கள்।

Verse 65

ममापराधात्संनष्टं सर्वं सैन्यमनन्तकम् । तस्माद्यास्याम्यहं हर्म्यं न युद्धेन प्रयोजनम्

என் குற்றத்தினாலேயே என் அளவற்ற படை முழுதும் அழிந்தது; ஆகவே நான் அரண்மனைக்கு திரும்புவேன்—போரில் பயன் இல்லை।

Verse 66

दुर्विनीतः श्रियं प्राप्य विद्यामैश्वर्यमेव च । न तिष्ठति चिरं युद्धे यथाहं मदगर्वितः

ஒழுக்கமற்றவன் செல்வம், கல்வி, அதிகாரம் பெற்றாலும் போரில் நீண்ட நேரம் நிலைக்கமாட்டான்—அகந்தை மயக்கத்தில் இருந்த என்னைப் போல।

Verse 67

सूत उवाच । एवमुक्तो वसिष्ठस्तु विश्वामित्रेण भूभुजा । चकार तं भुजं तस्य स्तंभदोषविवर्जितम्

சூதர் கூறினார்—அரசன் விசுவாமித்திரன் இவ்வாறு கூற, வசிஷ்டர் அவனுடைய கரத்தை மீண்டும் சீராக்கி, ஸ்தம்பதோஷம் (முடக்கம்) அற்றதாகச் செய்தார்।

Verse 68

अब्रवीत्प्रहसन्वाक्यं विधाय स शुभं करम् । गच्छ राजन्विमुक्तोऽसि स्तंभदोषेण वै मया

அவனுடைய கையைச் சுபமாகவும் முழுமையாகவும் செய்து, வசிஷ்டர் மென்மையான புன்னகையுடன் கூறினார்—“செல், அரசே! நான் உன்னை ஸ்தம்பதோஷத்திலிருந்து விடுவித்தேன்.”

Verse 69

माकार्शीर्ब्राह्मणैः सार्धं विरोधं भूय एव हि । अनुज्ञातः स तेनाथ विश्वामित्रो महीपतिः

“இனி மீண்டும் பிராமணர்களுடன் பகை கொள்ளாதே.” என்று கூறி அனுமதி அளித்தார்; அதன்பின் அரசன் விசுவாமித்திரன் புறப்பட்டான்।

Verse 71

प्रलापमकरोत्तत्र बाष्पपर्याकुलेक्षणः । धिग्बलं क्षत्रियाणां च धिग्वीर्यं धिक्प्रजीवितम्

அங்கே கண்ணீர் கலங்கிய கண்களுடன் அவன் புலம்பினான்—“சீ! க்ஷத்திரியரின் வலிமை! சீ! வீரியம்! சீ! இந்த வெறும் உயிர்வாழ்தல்!”

Verse 72

श्लाघ्यं ब्रह्मबलं चैकं ब्राह्म्यं तेजश्च केवलम्

புகழத்தக்கது ஒன்றே—பிரம்மபலம்; உச்சமானது ஒன்றே—பிராமணியத் தேஜஸ்।

Verse 74

एतत्कर्म मया कार्यं यथा स्याद्ब्रह्मजं बलम् । त्यक्त्वा चैव निजं राज्यं चरिष्यामि महत्तपः । एवं स निश्चयं कृत्वा राज्ये संस्थाप्य वै सुतम् । नाम्ना विश्वसहं ख्यातं प्रजगाम तपोवनम्

“இந்தக் காரியம் நான் செய்யவேண்டும்; அப்பொழுது எனக்குள் பிரம்மஜன்ய வலிமை எழும். என் அரசைத் துறந்து மகத்தான தவம் செய்வேன்.” என்று தீர்மானித்து, ‘விஸ்வஸஹ’ எனப் புகழ்பெற்ற தன் மகனை அரியணையில் அமர்த்தி, தவவனத்திற்குச் சென்றான்.

Verse 167

इति श्रीस्कांदे महापुराण एकाशीतिसाहस्र्यां संहितायां षष्ठे नागरखण्डे हाटकेश्वरक्षेत्रमाहात्म्ये विश्वामित्रराज्यपरित्यागवर्णनं नाम सप्तषष्ट्युत्तरशततमोऽध्यायः

இவ்வாறு ஸ்ரீஸ்காந்த மகாபுராணத்தின் எண்பத்தொன்றாயிரச் செய்யுள்கள் கொண்ட ஸம்ஹிதையில், ஆறாம் நூலான நாகரகண்டத்தில், ஹாடகேஸ்வர க்ஷேத்ரமாஹாத்ம்யத்தில் ‘விஸ்வாமித்ரரின் அரசுத் துறவு வர்ணனம்’ எனும் 167ஆம் அத்தியாயம் நிறைவுற்றது.