Adhyaya 124

Verse 2

सूत उवाच । अथान्यदपि तत्रास्ति मुखारं तीर्थमुत्तमम् । यत्र ते मुनयः श्रेष्ठा विप्राश्चौरेण संगताः । यत्र सिद्धिं समापन्नः स चौरस्तत्प्रभावतः । वाल्मीकिरिति विख्यातो रामायणनिबंधकृत्

சூதர் கூறினார்—அங்கே ‘முகார தீர்த்தம்’ எனப்படும் இன்னொரு பரமோத்தம தீர்த்தம் உள்ளது; அங்கே சிறந்த முனிவர்களும் பிராமணர்களும் ஒரு திருடனைச் சந்தித்தனர். அந்தத் தீர்த்தத்தின் பிரபாவத்தால் அவன் சித்தியை அடைந்து ‘வால்மீகி’ எனப் புகழ்பெற்று ராமாயணத்தை இயற்றினான்.

Verse 3

चमत्कारपुरे पूर्वं मांडव्यान्वय संभवः । लोहजंघो द्विजो ह्यासीत्पितृमातृपरायणः

முன்னொரு காலத்தில் சமத்காரபுரத்தில் மாண்டவ்ய வம்சத்தில் பிறந்த லோஹஜங்க்ஹன் என்ற ஒரு பிராமணன் இருந்தான்; அவன் தந்தை-தாயின் சேவையில் முழுமையாக ஈடுபட்டவன்.

Verse 4

तस्यैका चाभवत्पत्नी प्राणेभ्योऽपि गरीयसी । पतिव्रता पतिप्राणा पतिप्रियहिते रता

அவனுக்கு ஒரே மனைவி இருந்தாள்; அவள் உயிரைவிடவும் அருமையானவள். அவள் பதி விரதையாய், கணவனே அவளின் உயிராய், கணவனுக்குப் பிரியமும் நலமும் தருவனவற்றில் எப்போதும் ஈடுபட்டிருந்தாள்.

Verse 5

अथ तस्य स्थितस्यात्र ब्रह्मवृत्त्याभिवर्ततः । जगाम सुमहान्कालः पितृमातृरतस्य च

பின்னர் அவன் அங்கே பிராமணர்க்குரிய வாழ்வாதாரமும் ஒழுக்கமும் கொண்டு வாழ்ந்தான்; தந்தை-தாயின் சேவையில் ஈடுபட்ட அவனுக்கு மிக நீண்ட காலம் கடந்தது.

Verse 6

एकदा भगवाञ्छक्रो न ववर्ष धरातले । आनर्तविषये कृत्स्ने यावद्वादशवत्सराः

ஒருமுறை பகவான் சக்ரன் (இந்திரன்) பூமியில் மழை பொழியவில்லை; முழு ஆனர்த்த நாட்டில் பன்னிரண்டு ஆண்டுகள் வரை.

Verse 7

ततः स कष्टमापन्नो लोहजंघो द्विजोत्तमाः । न प्राप्नोति क्वचिद्भिक्षां न च किंचित्प्रतिग्रहम्

அப்போது லோஹஜங்கன் எனும் இருமுறைப் பிறந்த சிறந்தவன் பெருந்துன்பத்தில் அகப்பட்டான்; எங்கும் பிச்சை கிடைக்கவில்லை, எந்தத் தானமும் (பிரதிக்ரஹமும்) பெறவில்லை।

Verse 8

ततस्तौ पितरौ द्वौ तु दृष्ट्वा क्षुत्परिपीडितौ । भार्यां च चिंतयामास दुःखेन महतान्वितः

பின்பு பசியால் வாடும் தன் இரு பெற்றோர்களைக் கண்டு அவன் பெருந்துயரால் ஆட்கொள்ளப்பட்டான்; மேலும் மனைவியையும் நினைத்து கவலை கொண்டான்।

Verse 9

किं करोमि क्व गच्छामि कथं स्याद्दर्शनं मम । एताभ्यामपि वृद्धाभ्यां पत्न्याश्चैव विशेषतः

அவன் எண்ணினான்—“நான் என்ன செய்வேன்? எங்கே போவேன்? எப்படித் தாங்கிக் கொள்வேன்—இவ்விரு முதியவர்களுக்காகவும், குறிப்பாக என் மனைவிக்காகவும்?”

Verse 10

ततः स दुःखसंयुक्तः फलार्थं प्रययौ वने । न च किंचिदवाप्नोति सर्वे शुष्का महीरुहाः

பின்பு துயரால் சுமந்தவனாய் பழங்களை நாடி காட்டிற்குச் சென்றான்; ஆனால் எல்லா மரங்களும் உலர்ந்திருந்ததால் அவனுக்கு எதுவும் கிடைக்கவில்லை।

Verse 12

अथापश्यत्स वृद्धां स्त्रीं स्तोकसस्यसमन्विताम् । गच्छमानां तथा तेन श्रमेण महतान्विताम् । ततस्तत्सस्यमादाय वस्त्राणि च स निर्दयः । जगाम स्वगृहं हृष्टः पितृभ्यां च न्यवेदयत्

அப்போது சிறிதளவு தானியத்தைச் சுமந்து, பெருஞ்சோர்வால் களைத்தபடி நடந்து சென்ற ஒரு முதிய பெண்ணை அவன் கண்டான். பின்னர் அவன் இரக்கமின்றி அவளின் தானியத்தையும் ஆடைகளையும் பறித்து, மகிழ்ந்து தன் வீட்டிற்குச் சென்று பெற்றோரிடம் அறிவித்தான்।

Verse 13

स एवं लब्धलक्षोऽपि दस्युकर्मणि नित्यशः । कृत्वा चौर्यं पुपोषाथ निजमेव कुटुम्बकम्

லாபம் பெறும் வழி கிடைத்தபோதும் அவன் தினந்தோறும் கொள்ளைக்காரப் பணியிலேயே ஈடுபட்டான். திருட்டுச் செய்து தன் குடும்பத்தையே மட்டும் போஷித்தான்.

Verse 14

सुभिक्षे चापि संप्राप्ते नान्यत्कर्म करोति सः । ब्राह्मीं वृत्तिं परित्यक्त्वा चौर्यकर्म समाचरत्

செழிப்பும் நிறைவும் வந்தபோதும் அவன் வேறு எந்தப் பணியும் செய்யவில்லை. பிராமணர்க்குரிய வாழ்வை விட்டுத் திருட்டுத் தொழிலையே தொடர்ந்தான்.

Verse 15

कस्यचित्त्वथ कालस्य तीर्थयात्राप्रसंगतः । तत्र सप्तर्षयः प्राप्ता मरीचिप्रमुखा द्विजाः

பின்னர் ஒருகாலத்தில் தீர்த்தயாத்திரைச் சம்பந்தமாக அங்கே மரீசி முதலான இருபிறப்பர் ஆகிய சப்தரிஷிகள் வந்தடைந்தனர்.

Verse 16

ततस्तान्विजने दृष्ट्वा द्रोहकोपसमन्वितः । यष्टिमुद्यम्य वेगेन तिष्ठध्वमिति चाब्रवीत्

அப்போது அவர்களை ஒதுக்கிடத்தில் தனியாகக் கண்டதும் அவன் துரோகம், கோபம் நிறைந்து, தடியை உயர்த்தி வேகமாக “நில்!” என்று கத்தினான்.

Verse 17

त्रिशिखां भृकुटीं कृत्वा सत्वरं समुपाद्रवत् । भर्त्समानः स परुषैर्वाक्यैस्तांस्ताडयन्निव

புருவங்களைச் சுருக்கி கடுமையாகச் சினந்து அவன் விரைந்து அவர்கள்மேல் பாய்ந்தான். கடுஞ்சொற்களால் திட்டி, அடிப்பதுபோல் நடந்தான்.

Verse 18

ततस्ते मुनयो दृष्ट्वा यमदूतोपमं च तम् । यज्ञोपवीतसंयुक्तं प्रोचुस्ते कृपयान्विताः

அப்போது முனிவர்கள் அவனை யமதூதனைப் போலக் கண்டு, ஆயினும் யஜ்ஞோபவீதம் அணிந்தவனென அறிந்து, கருணையுடன் அவனிடம் கூறினர்।

Verse 19

ऋषय ऊचुः । अहो त्वं ब्राह्मणोऽसीति तत्कस्मादतिगर्हितम् । करोषि कर्म चैतद्धि म्लेच्छकृत्यं तु बालिश

ரிஷிகள் கூறினர்—அய்யோ! நீ பிராமணன்; அப்படியிருக்க இத்தனை நிந்தைக்குரிய செயலை ஏன் செய்கிறாய்? மூடனே, ம்லேச்சர்களின் நடத்தையை நீ செய்கிறாய்।

Verse 20

वयं च मुनयः शांतास्त्यक्ताऽशेषपरिग्रहाः । नास्माकमपि पार्श्वस्थं किंचिद्गृह्णाति यद्भवनान्

நாங்களும் அமைதிச் சுபாவமுடைய முனிவர்கள்; எல்லாப் பற்றுகளையும் துறந்தவர்கள். எங்கள் அருகில் நிற்பவரும் மக்களின் வீடுகளில் இருந்து எதையும் எடுக்கார்।

Verse 21

लोहजंघ उवाच । एतानि शुभ्रचीराणि वल्कलान्यजिनानि च । उपानहसमेतानि शीघ्रं यच्छंतु मे द्विजाः

லோஹஜங்கன் கூறினான்—ஓ த்விஜர்களே! இந்தத் தூய வெள்ளை ஆடைகள், வல்கலமும் அஜினமும், பாதுக்கைகளுடன், விரைவாக எனக்குக் கொடுங்கள்।

Verse 22

नो चेद्धत्वाप्रहारेण यष्ट्या वज्रोपमेन च । प्रापयिष्यस्यसंदिग्धं धर्मराजनिवेशनम्

இல்லையெனில், வஜ்ரம் போன்ற அடியுடைய தடியால் உங்களைத் தாக்கி, ஐயமின்றி தர்மராஜனின் இல்லத்திற்கே அனுப்புவேன்।

Verse 23

ऋषय ऊचुः । सर्वं दास्यामहे तुभ्यं वयं तावन्मलिम्लुच । किंवदन्तीं वदास्माकं यां पृच्छामः कुतूहलात्

ரிஷிகள் கூறினர்—ஏ மலிம்லுசா! நாங்கள் உனக்கு அனைத்தையும் அளிப்போம்; எங்கள் ஆர்வத்தால் கேட்கும் இந்தக் கதை/கிம்வதந்தியை எங்களுக்குச் சொல்।

Verse 24

किमर्थं कुरुषे चौर्यं त्वं विप्रोऽसि सुनिर्घृणः । किं जितो व्यसनै रौद्रैः किं वा व्याधद्विजो भवान्

நீ ஏன் திருடுகிறாய்? நீ பிராமணன்; ஆனாலும் இரக்கமற்றவன். கொடிய பழக்கங்கள் உன்னை வென்றுவிட்டனவா? அல்லது ‘வேடன்-பிராமணன்’ ஆகிவிட்டாயா?

Verse 25

लोहजंघ उवाच । व्यसनार्थं न मे कृत्यमेतच्चौर्यसमुद्भवम् । कुटुम्बार्थं विजानीथ धर्ममेतन्न संशयः

லோஹஜங்கன் கூறினான்—திருட்டிலிருந்து தோன்றிய இந்தச் செயலை நான் இன்பவாசனைக்காகச் செய்யவில்லை. குடும்பத்திற்காகவே என்று அறியுங்கள்; ஐயமில்லை—இதையே நான் தர்மம் எனக் கருதுகிறேன்।

Verse 26

पितरौ मम वार्द्धक्ये वर्तमानौ व्यवस्थितौ । तथा पतिव्रता पत्नी गृहधर्मविचक्षणा

என் பெற்றோர் முதுமையில் நிலைத்திருக்கின்றனர்; அதுபோல என் மனைவியும் பதி-விரதை, இல்லற தர்மத்தில் தேர்ந்தவள், விவேகமுள்ளவள்।

Verse 27

उपार्ज्जयामि यत्किञ्चिदहमेतेन कर्मणा । तत्सर्वं तत्कृते नूनं सत्येनात्मानमालभे

இந்தச் செயலால் நான் எதை ஈட்டினாலும், அதையெல்லாம் நிச்சயமாக அந்தப் புனித நோக்கிற்கே அர்ப்பணிக்கிறேன்; சத்திய விரதத்தால் என் ஆன்மாவையே சமர்ப்பிக்கிறேன்।

Verse 28

तस्मान्मुंचथ प्राक्सर्वं विभवं किं वृथोक्तिभिः । कृताभिः स्फुरते हस्तो ममायं हन्तुमेव हि

ஆகையால் உடனே உன் எல்லா வைபவமும் உலகப் பலமும் விட்டுவிடு; வீண் சொற்களால் என்ன பயன்? செய்த செயல்களின் விளைவால் என் கை நடுங்குகிறது—உன்னைத் தாக்கவே அது எழுந்துள்ளது.

Verse 29

ऋषय ऊचुः । यद्येवं चौर तद्गत्वा त्वं पृच्छस्व कुटुम्बकम् । ममपापांशभागी त्वं किं भविष्यसि किं न वा

ரிஷிகள் கூறினர்—அப்படியானால், ஓ திருடன், சென்று உன் குடும்பத்தாரிடம் கேள். நீ என் பாவத்தின் ஒரு பங்குக்குரியவனானால் உனக்கு என்ன ஆகும்—அதை ஏற்றுக்கொள்வாயா இல்லையா?

Verse 30

यदि ते संविभागेन पापस्यांशोऽपि गच्छति । तत्कुरुष्वाथवा पाप दुर्वहं ते भविष्यति

பங்கீட்டால் பாவத்தின் சிறு பகுதியாவது உனக்கு வந்தால், அப்போதுதான் இதைச் செய்; இல்லையெனில், ஓ பாவியே, அது உனக்குத் தாங்க முடியாததாகும்.

Verse 31

सकलं रौरवे रौद्रे पतितस्य सुदुर्मते । वयं त्वा ब्राह्मणं मत्वा ब्रूम एतदसंशयम्

கொடுமையான ரௌரவ நரகத்தில் வீழ்ந்தவனுக்கு, ஓ தீய மனத்தவனே, துன்பம் முழுமையாகவே உண்டு. ஆயினும் உன்னைப் பிராமணன் எனக் கருதி, இதை ஐயமின்றி சொல்கிறோம்.

Verse 32

कृपाविष्टाः सहास्माभिः सञ्जातेऽपि सुदर्शने । मुनीनां यतचित्तानां दर्शनाद्धि शुभं भवेत्

கருணையால் உந்தப்பட்டு, நீ எங்கள் நல்விழிப்பில் வந்திருந்தாலும்; கட்டுப்பட்ட மனமுடைய முனிவர்களின் தரிசனத்தால் நிச்சயமாக மங்களம் உண்டாகும்.

Verse 33

एकः पापानि कुरुते फलं भुंक्ते महाजनः । भोक्तारो विप्रमुच्यंते कर्ता दोषेण लिप्यते

ஒருவன் பாவங்களைச் செய்கிறான்; அதன் பலனைப் பெரிய குடும்பம் அனுபவிக்கிறது. அனுபவிப்போர் விடுதலை பெறுவர்; செய்பவன் மட்டும் குற்றத்தால் மாசுபடுவான்.

Verse 34

सूत उवाच । स तेषां तद्वचः श्रुत्वा चौरः किंचिद्भयान्वितः । सत्यमेतन्न संदेहो यदेतैर्व्याहृतं वचः

சூதர் கூறினார்—அவர்களின் சொற்களை கேட்டுத் திருடன் சிறிது அஞ்சினான். ‘இது உண்மை; ஐயமில்லை—இவர்கள் கூறியது சரியே.’

Verse 36

एतत्कर्म न गृह्णंति यदि वा संत्यजाम्यहम् । महद्भयं समुत्पन्नं मम चेतसि सांप्रतम्

அவர்கள் இந்தக் கர்மத்தையும் (அதன் விளைவையும்) ஏற்காவிட்டால், நான் அதைத் துறந்துவிடுவேன். இப்பொழுதே என் உள்ளத்தில் பெரும் அச்சம் எழுந்துள்ளது.

Verse 37

यदि यूयं न चान्यत्र प्रयास्यथ मुनीश्वराः । पलायनपरा भूत्वा तद्गत्वा निजमंदिरम्

முனிவரே, நீங்கள் வேறெங்கும் செல்லாவிட்டால், நான் தப்பிச் செல்லும் எண்ணத்துடன் இங்கிருந்து என் இல்லத்திற்குச் செல்வேன்.

Verse 38

पृच्छामि पोष्यवर्गं च युष्मद्वाक्यं विशेषतः । यदि तत्पातकांशं मे ग्रहीष्यति कुटुम्बकम् । तद्युष्माकं ग्रहीष्यामि यत्किंचित्पार्श्वसंस्थितम्

நான் என் சார்ந்தவர்களிடம் கேட்டு, குறிப்பாக உங்கள் சொல்லை உறுதிப்படுத்துவேன். என் குடும்பம் என் பாவத்தின் ஒரு பங்கைக் ஏற்றுக்கொண்டால், உங்கள் அருகில் கிடக்கும் எதையாயினும் நான் எடுத்துக்கொள்வேன்.

Verse 39

तस्मात्पृच्छामि तद्गत्वा निजमेव कुटुम्बकम् । यदि स्यात्संविभागो मे पापांशस्य करोमि वै

ஆகையால் நான் சென்று என் சொந்தக் குடும்பத்தையே கேட்பேன். என் பாவப் பங்கில் உண்மையிலே பகிர்வு இருந்தால், நான் உறுதியாக அந்தச் செயலைச் செய்வேன்.

Verse 40

ततस्ते शपथान्कृत्वा तस्य प्रत्ययकारणात् । तस्योपरि दयां कृत्वा मुमुचुस्तं गृहं प्रति

பின்னர் நம்பிக்கை உறுதியாகும்படி அவனிடம் சத்தியங்களைச் செய்ய வைத்தனர். அவன்மேல் கருணை கொண்டு அவனை வீட்டை நோக்கி செல்ல விடுதலை செய்தனர்.

Verse 41

सोऽपि गत्वाऽथ पप्रच्छ प्रगत्वा पितरं निजम् । शृणु तात वचोऽस्माकं ततः प्रत्युत्तरं कुरु

அவனும் சென்று தன் தந்தையை அணுகி கேட்டான்—“தந்தையே, என் சொற்களை கேளுங்கள்; பின்னர் பதில் கூறுங்கள்.”

Verse 42

यत्कृत्वाहमकृत्यानि चौर्यादीनि सहस्रशः । पुष्टिं करोमि ते नित्यस् तद्भागस्तेऽस्ति वा न वा

திருட்டு போன்ற தடைசெய்யப்பட்ட செயல்களை நான் ஆயிரமுறை செய்து உங்களுக்கு தினமும் வாழ்வாதாரம் அளிக்கிறேன். அதில் உங்களுக்கு பங்கு உள்ளதா இல்லையா?

Verse 43

पापस्य मम प्रब्रूहि पृच्छतोऽत्र यथातथम् । अत्र मे संशयो जातस्तस्माच्छीघ्रं प्रकीर्तय

என் பாவம் குறித்து உண்மையாய் உள்ளதைச் சொல்லுங்கள். எனக்குள் சந்தேகம் எழுந்துள்ளது; ஆகவே விரைவாக அறிவியுங்கள்.

Verse 44

पितोवाच । बाल्ये पुत्र मया नीतस्त्वं पुष्टिं व्याकुलात्मना । शुभाऽशुभानि कृत्यानि कृत्वा स्निग्धेन चेतसा

தந்தை கூறினார்—மகனே, உன் பால்யத்தில் நான் கலங்கிய உள்ளத்துடன், அன்பு நிறைந்த மனத்துடன், நல்வினை தீவினை செய்தாலும் உன்னை வளர்த்தேன்।

Verse 45

एतदर्थं पुनर्येन वार्धक्ये समुपस्थिते । गां पालयसि भूयोऽपि कृत्वा कर्म शुभाऽशुभम्

அதனாலேயே, இப்போது என்மேல் முதுமை வந்தபோது, நீ மீண்டும் இல்லறத்தை நடத்துகிறாய்; நல்வினை தீவினை செயல்களையும் மறுபடியும் செய்கிறாய்।

Verse 46

न तस्य विद्यते भागस्तव स्वल्पोऽपि पुत्रक । शुभस्य वाऽथ पापस्य सांप्रतं च तथा मम

மகனே, அந்தக் கர்மத்தில் உனக்கு பங்கு இல்லை—நல்வினையாயினும் பாவமாயினும் சிறிதளவும் இல்லை; அதுபோல இப்போது உன் கர்மத்தில் எனக்கும் பங்கு இல்லை।

Verse 47

आत्मनैव कृतं कर्म स्वयमेवोपभुज्यते । शुभं वा यदि वा पापं भोक्तारोन्यजनाः स्मृताः

தானே செய்த கர்மத்தின் பயனைத் தானே அனுபவிக்கிறான்—அது நல்வினையாயினும் பாவமாயினும்; பிறர் அதன் அனுபவிப்போர் அல்லர்।

Verse 48

साधुत्वेनाथ चौर्येण कृष्या वा वाणिजेन वा । त्वमुपानयसे भोज्यं न मे चिन्ता प्रजायते

நேர்மையாலோ திருட்டாலோ, விவசாயத்தாலோ வாணிபத்தாலோ—நீ எனக்காக உணவை கொண்டு வருகிறாய்; எனக்கு கவலை எழுவதில்லை।

Verse 49

तस्मान्नैतद्धृदि स्थाप्यं कर्मनिंद्यं करिष्यसि । यत्तस्यांशं प्रभोक्ता त्वं वयं सर्वे प्रभुंजकाः

ஆகையால் இந்த எண்ணத்தை உள்ளத்தில் வைத்துக்கொள்ளாதே; பழிக்கத்தக்க செயலைச் செய்யாதே—‘அதன் பங்கினை நீ அனுபவிப்பாய்; நாங்கள் அனைவரும் அனுபவிப்போம்’ என்று நினைத்து.

Verse 50

सूत उवाच । स एतद्वचनं श्रुत्वा व्याकुलेनान्त्तरात्मना । पप्रच्छ मातरं गत्वा तमेवार्थं प्रयत्नतः

சூதர் கூறினார்—அவ்வசனங்களை கேட்டவுடன் அவன் உள்ளம் கலங்கியது. தாயிடம் சென்று அதே பொருளை மிக முயற்சியுடன் கேட்டான்.

Verse 51

ततस्तयापि तच्चोक्तं यत्पित्रा तस्य जल्पितम् । असामान्यं शुभे पापे कृत्ये तस्य द्विजोत्तमाः

பின்பு அவளும் அவன் தந்தை சொன்னதையே கூறினாள்—“ஓ இருமுறைப் பிறந்தோரில் சிறந்தவரே, அவன் செயல் புண்ணியமாயினும் பாவமாயினும் சாதாரணமல்ல.”

Verse 52

ततः पप्रच्छ तां भार्यां गत्वा दुःखसमन्वितः । साऽप्युवाच ततस्तादृक्पापं गुरुजनोद्भवम्

பின்பு துயரத்தால் நிறைந்தவனாய் மனைவியிடம் சென்று கேட்டான். அவளும் கூறினாள்—“இத்தகைய பாவம் மூத்தோர்/குருமார்க்கு செய்த அபசாரத்திலிருந்து உண்டாகிறது.”

Verse 53

ततः स शोकसंतप्तः पश्चात्तापेन संयुतः । गर्हयन्नेव चात्मानं ययौ ते यत्र तापसाः

பின்பு துயரால் சுட்டெரிந்தவனாய், மனவருத்தத்தால் நிறைந்தவனாய், தன்னைத் தானே நிந்தித்தபடி அந்தத் தவசிகள் தங்கிய இடத்திற்குச் சென்றான்.

Verse 54

ततः प्रणम्य तान्सर्वान्कृतांजलिपुटः स्थितः । गम्यतां गम्यतां विप्राः क्षम्यतां क्षम्यतां मम

அப்போது அவன் அனைவரையும் வணங்கி, கைகூப்பி நின்று கூறினான்— “செல்லுங்கள், செல்லுங்கள், ஓ விப்ரர்களே; என்னை மன்னியுங்கள், மன்னியுங்கள்.”

Verse 55

यन्मया मौर्ख्यमास्थाय युष्मन्निर्भर्त्सना कृता । सुपाप्मना विमूढेन तस्मात्कार्या क्षमाद्य मे

“நான் மூடத்தனத்தைத் துணையாகக் கொண்டு உங்களைத் திட்டு/தூற்றினேன்—மயக்கமுற்ற மகாபாபி நான்; ஆகவே இன்று என்னை மன்னியுங்கள்.”

Verse 56

युष्मदीयं वचः कृत्स्नं मद्गुरुभ्यां प्रजल्पितम् । भार्यया च द्विजश्रेष्ठास्तेन मे दुःखमागतम्

“ஓ த்விஜசிரேஷ்டர்களே, நீங்கள் கூறிய முழு வாக்கையும் என் குருமார்கள்/மூத்தோர் மற்றும் என் மனைவியும் மீண்டும் சொன்னார்கள்; அதனால் எனக்கு துயரம் வந்தது.”

Verse 57

तस्मात्कुर्वंतु मे सर्वे प्रसादं मुनिसत्तमाः । उपदेशप्रदानेन येन पापं क्षपाम्यहम्

“ஆகவே, ஓ முனிசத்தமர்களே, நீங்கள் அனைவரும் என்மேல் அருள் புரியுங்கள்—உபதேசம் அளித்து—அதனால் நான் என் பாவத்தை அழிக்க முடியும்.”

Verse 58

मया कर्म कृतं निंद्यं सदैव द्विजसत्तमाः । स्त्रियोऽपि च द्विजेंद्राश्च तापसाश्च विशेषतः

“ஓ த்விஜசத்தமர்களே, நான் பழிக்கத்தக்க செயலைச் செய்தேன்—பெண்களிடமும், த்விஜேந்திரர்களிடமும், குறிப்பாக தாபஸர்களிடமும்.”

Verse 59

ये ये दीनतरा लोका न समर्थाः प्रयोधितुम् । ते मया मुषिताः सर्वे न समर्थाः कदाचन

எதிர்க்கவும் பழிவாங்கவும் இயலாத மிக ஏழை மக்களையெல்லாம் நான் கொள்ளையிட்டேன்; அவர்கள் ஒருபோதும் என்னை எதிர்க்க முடியவில்லை।

Verse 60

कुटुम्बार्थं विमूढेन साधुसंगविवर्जिना । यथैव पठता शास्त्रं तन्मेऽद्य पतितं हृदि

குடும்பத்திற்காகவே மயக்கத்தில், சாது-சங்கமின்றி நான் வாழ்ந்தேன்; ஆனால் இன்று, வேதநூலை வாசிப்பதுபோல் அதன் உண்மை என் உள்ளத்தில் விழுந்தது।

Verse 61

यदि न स्याद्भवद्भिर्मे दर्शनं चाद्य सत्तमाः । तदन्यान्यपि पापानि कर्ताहं स्यां न संशयः

அறநெறியோரில் சிறந்தவர்களே! இன்று உங்கள் புனித தரிசனம் எனக்குக் கிடைக்கவில்லை என்றால், ஐயமின்றி நான் இன்னும் பல பாவங்களைச் செய்துகொண்டே இருப்பேன்।

Verse 62

तेषां मध्यगतश्चासीत्पुलहो नाम सन्मुनिः । हास्यशीलः स तं प्राह विप्लवार्थं द्विजोत्तमम्

அவர்களிடையே ‘புலஹ’ எனும் உண்மையான முனிவர் இருந்தார். விளையாட்டுத் தன்மையுடன், நிகழ்வில் திருப்பம் ஏற்படச் செய்ய எண்ணி, அந்த முதன்மை பிராமணரிடம் அவர் கூறினார்।

Verse 63

अहं ते कीर्तयिष्यामि मन्त्रमेकं सुशोभनम् । यं ध्यायञ्जप्यमानस्त्वं सिद्धिं यास्यसि शाश्वतीम्

நான் உனக்கு மிகச் சிறந்த ஒரு மந்திரத்தை உரைப்பேன்; அதைத் தியானித்து ஜபித்தால், நீ நிலையான, தவறாத சித்தியை அடைவாய்।

Verse 64

जाटघोटेतिमन्त्रोऽयं सर्वसिद्धिप्रदायकः तमेनं जप विप्र त्वं दिवारात्रमतंद्रितः

‘ஜாடகோடே’ எனும் இந்த மந்திரம் எல்லாச் சித்திகளையும் அளிப்பது. ஆகவே, ஓ பிராமணரே, சோம்பல் இன்றி பகல்-இரவு இதை ஜபியுங்கள்.

Verse 65

ततो यास्यसि संसिद्धिं दुर्लभां त्रिदशैरपि

அப்போது நீ முழுமையான சித்தியை அடைவாய்—அது தேவர்களுக்குக் கூட அரிதானது.

Verse 66

एवमुक्त्वाथ ते विप्रास्तीर्थयात्रां ततो ययुः । सोऽपि तत्रैव चौरस्तु स्थितो जपपरायणः

இவ்வாறு கூறி அந்தப் பிராமணர்கள் தீர்த்தயாத்திரைக்கு புறப்பட்டனர். ஆனால் அந்தத் திருடன் அங்கேயே இருந்து ஜபத்தில் முழுமையாக ஈடுபட்டான்.

Verse 67

अनन्यमनसा तेन प्रारब्धः स तदा जपः । यथाऽभवत्समाधिस्थो येनावस्थां परां गतः

அவன் ஒருமுக மனத்துடன் அப்போது ஜபத்தைத் தொடங்கினான். அவ்வாறு சமாதியில் நிலைத்து, அதன்மூலமே பரம நிலையைக் கண்டடைந்தான்.

Verse 68

तस्यैवं स्मरमाणस्य तं मन्त्रं ब्राह्मणस्य च । निश्चलत्वं गतः कायः कार्ये च निश्चलः स्थितः

பிராமணர் உபதேசித்த அந்த மந்திரத்தை இவ்வாறு நினைத்து நினைத்து, அவன் உடல் அசையாமல் ஆனது; சாதனையிலும் அவன் உறுதியாக நிலைத்தான்.

Verse 69

ततः कालेन महता वल्मीकेन समावृतः । समंताद्ब्राह्मणश्रेष्ठा ध्यानस्थस्य महात्मनः

பின்னர் நீண்ட காலம் கடந்தபின், தியானத்தில் நிலைத்திருந்த அந்த மகாத்மா—ஓ பிராமணச் சிறந்தோர்களே—சுற்றிலும் வால்மீகம் (எறும்புப் புற்று) மூடி மறைத்தது.

Verse 70

तौ मातापितरौ तस्य सा च भार्या मनस्विनी । याता मृत्युवशं सर्वे तमन्वेष्य प्रयत्नतः

அவனுடைய தாய் தந்தையும், மனவலிமை கொண்ட அவன் மனைவியும்—அவனை முழு முயற்சியுடன் தேடித் தேடிக்—அனைவரும் மரணத்தின் ஆட்சிக்குள் சென்றனர்.

Verse 71

न विज्ञातश्च तत्रस्थः संन्यस्तः स महाव्रतः । संसारभावनिर्मुक्तस्तस्मान्मुनिसमागमात्

அவன் அங்கேயே இருந்தும் யாராலும் அறியப்படவில்லை. சந்நியாசம் ஏற்ற அந்த மகாவிரதன், முனிவர்களின் சங்கத்தால் உலகியல்புகளிலிருந்து விடுபட்டான்.

Verse 72

कस्यचित्त्वथ कालस्य तेन मार्गेण ते पुनः । तीर्थयात्राप्रसंगेन मुनयः समुपस्थिताः

சில காலத்திற்குப் பின், தீர்த்தயாத்திரை காரணமாக அந்த முனிவர்கள் அதே வழியாக மீண்டும் வந்து சேர்ந்தனர்.

Verse 73

प्रोचुश्चैतद्द्विजाः स्थानं यत्र चौरेण संगमः । आसीद्वस्तेन रौद्रेण ब्राह्मणच्छद्मधारिणा

அந்த இருபிறப்பினர் முனிவர்கள், பிராமண வேடம் பூண்ட கொடியும் கடுமையும் ஆன திருடனுடன் சந்திப்பு நிகழ்ந்த அதே இடத்தைச் சுட்டிக் காட்டினர்.

Verse 74

ततो वल्मीकमध्यस्थं शुश्रुवुर्निस्वनं च ते । जाटघोटेतिमंत्रस्य तस्यैव च महात्मनः

அப்போது அவர்கள் வல்மீகத்தின் நடுவிலிருந்து எழும் ஒலியை கேட்டனர்; அந்த மகாத்மா ‘ஜாட-கோட’ எனத் தொடங்கும் மந்திரத்தை ஜபித்துக் கொண்டிருந்தார்।

Verse 75

अथ भूम्यां प्रहारास्ते सस्वनुः सर्वतोदिशम् । ते वल्मीकं ततो दृष्ट्वा तं चौरं तस्य मध्यगम्

பின்னர் அவர்கள் நிலத்தில் அடித்த அடிகள் எல்லாத் திசைகளிலும் முழங்கின. அதன் பின் வல்மீகத்தைப் பார்த்து, அதன் நடுவில் அமர்ந்திருந்த அந்தக் கள்வனை கண்டனர்।

Verse 76

जपमानं तु तं मन्त्रं पुलहेन निवेदितः । हास्यरूपेण यस्तस्य सिद्धिं च द्विजसत्तमाः

ஓ இருபிறப்பில் சிறந்தவர்களே, புலஹர் உபதேசித்த—நகைச்சுவை வடிவில் அளித்த—அந்த மந்திரத்தையே அவன் ஜபித்தான்; ஆயினும் அவனுக்கு சித்தி கிடைத்தது।

Verse 77

यद्वा सत्यमिदं प्रोक्तमाचार्यैः शास्त्रदृष्टिभिः । स्तोकं सिद्धिकृते तस्य यस्मात्सिद्धिरुपस्थिता

அல்லது, சாஸ்திரக் கண்ணோட்டமுடைய ஆசாரியர்கள் கூறியது உண்மையே: அவனுக்குச் சித்தி பெற சிறிதளவே போதுமானதாகி, சித்தி அவனிடம் வந்து சேர்ந்தது।

Verse 78

मन्त्रे तीर्थे द्विजे देवे दैवज्ञे भेषजे गुरौ । यादृशी भावना यस्य सिद्धिर्भवति तादृशी

மந்திரம், தீர்த்தம், பிராமணன், தெய்வம், ஜோதிடன், மருந்து, குரு—இவற்றில் ஒருவரின் உள்ளுணர்வு எப்படியோ, சித்தியும் அப்படியே வெளிப்படும்।

Verse 79

अथ तं वीक्ष्य संसिद्धं कुमन्त्रेणापि तस्करम् । ते विप्रा विस्मयाविष्टाः कृपाविष्टा विशेषतः

பின்னர் அந்தக் கள்வன்—குறைபாடுள்ள மந்திரத்தினாலும்—முழுமையாகச் सिद्धனாகியிருப்பதைப் பார்த்து, அந்தப் பிராமணர்கள் வியப்பில் ஆழ்ந்து, குறிப்பாகக் கருணையால் உருகினர்।

Verse 80

समाध्यर्हैस्ततो द्रव्यैस्तैलैस्तद्भेषजैरपि

அப்போது அவர்கள் சமாதிக்கு ஏற்ற பொருட்களால்—எண்ணெய்களும் அந்த மருந்துகளும் உடன்—அவனுக்கு சிகிச்சை செய்யத் தொடங்கினர்।

Verse 81

ममर्दुस्तस्य तद्गात्रं समाधिस्थं चिरं द्विजाः । ततः स चेतनां लब्धा आलोक्य च मुहुर्मुहुः । प्रोवाच विस्मयाविष्टस्तान्मुनीन्प्रकृतानिति

நீண்ட காலம் சமாதியில் இருந்த அவனுடைய உடலை அந்தத் த்விஜர்கள் மசாஜ் செய்தனர். பின்னர் அவன் உணர்வு பெற்று மீண்டும் மீண்டும் நோக்கி, வியப்பில் ஆழ்ந்து, இயல்பான நிலையில் இருப்பதுபோல் தோன்றிய அந்த முனிவர்களிடம் பேசினான்।

Verse 82

लोहजंघ उवाच । किमर्थं न गता यूयं मया मुक्ता द्विजोत्तमाः । नाहं किंचिद्ग्रहीष्यामि युष्मदीयं कथंचन । कुटुंबार्थं यतस्तस्माद्व्रजध्वं स्वेच्छयाऽधुना

லோஹஜங்கன் கூறினான்—ஓ த்விஜோத்தமர்களே! என்னால் விடுவிக்கப்பட்டும் நீங்கள் ஏன் செல்லவில்லை? உங்கள் பொருளில் எதையும் நான் எந்த விதத்திலும் எடுத்துக்கொள்ளமாட்டேன். அது உங்கள் குடும்பத்திற்காகவே என்பதால், இப்போது உங்கள் விருப்பப்படி செல்லுங்கள்।

Verse 83

मुनय ऊचुः । चिरकालाद्वयं प्राप्ताः पुनर्भ्रांत्वाऽत्र कानने । समाधिस्थेन न ज्ञातः कालोऽतीतस्त्वया बहु

முனிவர்கள் கூறினர்—நீண்ட காலத்திற்குப் பிறகு நாம் மீண்டும் இந்தக் காட்டில் அலைந்து இங்கே வந்தோம். நீ சமாதியில் இருந்ததால் மிகுந்த காலம் கடந்துவிட்டது—உனக்குத் தெரியவில்லை।

Verse 84

तौ मातापितरौ वृद्धौ त्वया मुक्तौ क्षयं गतौ । त्वं च संसिद्धिमापन्नः परामस्मत्प्रसादतः

அந்த இருவர்—உன் முதிய தாய் தந்தை—உன்னால் விடுதலை பெற்று தம் இறுதிக்கதியை அடைந்தனர். நீயும் எமது அருளால் பரமசித்தியை அடைந்தாய்.

Verse 85

वल्मीकांतः स्थितो यस्मात्संसिद्धिं परमां गतः । वल्मीकिर्नाम विख्यातस्तस्माल्लोके भविष्यसि

நீ எறும்புப் புற்றின் (வல்மீகத்தின்) ஓரத்தில் தங்கி பரமசித்தியை அடைந்ததால், உலகில் ‘வால்மீகி’ என்ற பெயரால் புகழ்பெறுவாய்.

Verse 86

अत्रस्थेन यतो मुष्टास्त्वया लोकाः पुरा द्विज । मुखाराख्यं ततस्तीर्थमेतत्ख्यातिं गमिष्यति

ஓ த்விஜனே! நீ இங்கு தங்கி முன்பு மக்களை கொள்ளையிட்டதால், இந்தத் தீர்த்தம் ‘முகாரா’ என்ற பெயரால் புகழ்பெறும்.

Verse 87

येऽत्र स्नानं करिष्यंति श्रावण्यां श्रद्धया द्विजाः । क्षालयिष्यंति ते पापं चौर्य कर्मसमुद्भवम्

சிராவண மாதத்தில் நம்பிக்கையுடன் இங்கு நீராடும் த்விஜர்கள், திருட்டுச் செயலால் உண்டான பாவத்தை கழுவி நீக்குவர்.

Verse 88

सूत उवाच । एवमुक्त्वाथ ते विप्रास्तमामंत्र्य मुनिं ततः । प्रणतास्तेन संजग्मुर्वांछिताशां ततः परम्

சூதர் கூறினார்—இவ்வாறு சொல்லி அந்தப் பிராமணர்கள் அந்த முனிவரிடம் விடைபெற்று, அவரை வணங்கி, பின்னர் முன்னே சென்றனர்; அவர்களின் விருப்பங்கள் நிறைவேறின.

Verse 89

तपःस्थः सोऽपि तत्रैव वाल्मीकिरिति यः स्मृतः

அவனும் அங்கேயே தவத்தில் நிலைபெற்று இருந்தான்—‘வால்மீகி’ என நினைவுகூரப்படுபவன்.

Verse 90

मुनीनां प्रवरः श्रेष्ठः संजातश्च ततः परम् । अद्यापि तिष्ठते मूर्तः स तत्रस्थो मुनीश्वरः

அதன்பின் முனிவர்களில் முதன்மையும் மிகச் சிறப்புமுடைய முனி தோன்றினார். இன்றும் அந்த முனீஸ்வரர் உருவமுடன் அங்கேயே தங்கியிருக்கிறார்.

Verse 91

यस्तं प्रपूजयेद्भक्त्या स कविर्जायते भुवम् । अष्टम्यां च विशेषेण सम्यक्छ्रद्धासमन्वितः

யார் பக்தியுடன் அவரை வழிபடுகிறாரோ, அவர் பூமியில் கவியாகிறார். குறிப்பாக அஷ்டமி நாளில், முறையான நம்பிக்கையுடன் இருந்தால் பலன் உறுதி.

Verse 124

इति श्रीस्कांदे महापुराण एकाशीतिसाहस्र्यां संहितायां षष्ठे नागरखण्डे हाटकेश्वरक्षेत्रमाहात्म्ये मुखारतीर्थोत्पत्तिवर्णनंनाम चतुर्विंशत्युत्तरशततमोऽध्यायः

இவ்வாறு ஸ்ரீஸ்கந்த மகாபுராணத்தின் எண்பத்தொன்றாயிரச் சங்கிதையில், ஆறாம் நாகரகண்டத்தில், ஹாடகேஸ்வர-க்ஷேத்ரமாஹாத்ம்யத்தில் ‘முகார தீர்த்த உற்பத்தி வர்ணனம்’ எனும் 124ஆம் அத்தியாயம் நிறைவுற்றது.