Adhyaya 257

Verse 1

पार्वत्युवाच । द्वादशाक्षरमाहात्म्यं मम विस्तरतो वद । यथावर्णं यत्फलं च यथा च क्रियते मया

பார்வதி கூறினாள்—என் ஆண்டவா! பன்னிரண்டு அక్షர மந்திரத்தின் மாஹாத்ம்யத்தை எனக்கு விரிவாகச் சொல்லுங்கள்—அதன் அక్షரவரிசைப்படியான வடிவம், அது தரும் பலன், மேலும் நான் அதை எவ்வாறு அனுஷ்டிக்க வேண்டும்.

Verse 2

श्रीमहादेव उवाच । द्विजातीनां सहोंकारसहितो द्वादशाक्षरः । स्त्रीशूद्राणां नमस्कारपूर्वकः समुदाहृतः

ஸ்ரீமஹாதேவர் கூறினார்—இருமுறை பிறந்தோர்க்கு ஓங்காரத்துடன் கூடிய பன்னிரண்டு அక్షர மந்திரம் விதிக்கப்பட்டது; பெண்கள் மற்றும் சூத்ரர்க்கு அது ‘நமः’ வணக்கமுன்னிட்டு உரைக்கப்பட்டது.

Verse 3

प्रकृतीनां रामनाम संमतो वा षडक्षरः । सोऽपि प्रणवहीनः स्यात्पुराणस्मृतिनिर्णयः

பொதுமக்களுக்குப் ‘ராமநாமம்’ என ஏற்றுக்கொள்ளப்பட்ட ஆறெழுத்து மந்திரமே உரியது; அதுவும் பிரணவம் (ஓம்) இன்றியே இருக்க வேண்டும்—இதுவே புராண-ஸ்மிருதி தீர்மானம்.

Verse 4

क्रमोऽयं सर्ववर्णानां प्रकृतीनां सदैव हि । क्रमेण रहितो यस्तु करोति मनुजो जपम् । तस्य प्रकुप्यति विभुर्नरकादिप्रदायकः

இந்த ஒழுங்கு எல்லா வர்ணங்களுக்கும் பொதுமக்களுக்கும் எப்போதும் நிலைபெற்றது. உரிய ஒழுங்கின்றி ஜபம் செய்பவன்மேல் ஆண்டவன் சினந்து, நரகமுதலான துயரங்களை அளிப்பவனாகிறார்.

Verse 5

पार्वत्युवाच । मया त्रिमात्रया स्वामिन्सेव्यते जगदीश्वरः । रूपमस्य कथं जाने वचसामप्यगोचरम्

பார்வதி கூறினாள்—என் ஆண்டவனே! நான் மூன்று மாத்ரைகளால் ஜகதீஸ்வரனை வழிபடுகிறேன். சொற்களுக்கும் எட்டாத அவன் ரூபத்தை நான் எவ்வாறு அறிய முடியும்?

Verse 6

ईश्वर उवाच प्रणवस्याधिकारो न तवास्ति वरवर्णिनि । नमो भगवते वासुदेवायेति जपः सदा

ஈஸ்வரன் கூறினார்—அழகியவளே! உனக்கு பிரணவம் (ஓம்) பற்றிய அதிகாரம் இல்லை. ஆகவே எப்போதும் ‘நமோ பகவதே வாஸுதேவாய’ என்று ஜபம் செய்.

Verse 7

पार्वत्युवाच । यदि सप्रणवं दद्याद्द्वादशाक्षरचिंतनम । प्रणवे नाधिकारो मे कथं भवति धूर्जटे

பார்வதி கூறினாள்—பிரணவத்துடன் கூடிய த்வாதசாக்ஷர மந்திரத் தியானம் அளிக்கப்பட வேண்டுமெனில், ஹே தூర్జடே! பிரணவத்திற்கு எனக்கு அதிகாரம் இல்லாதபோது அது எனக்கு எவ்வாறு பொருந்தும்?

Verse 8

ईश्वर उवाच । प्रणवः सर्वदेवानामादिरेष प्रकीर्तितः । ब्रह्मा विष्णुः शिवश्चैव वसंति दयितायुताः

ஈஸ்வரன் கூறினார்—பிரணவம் (ஓம்) எல்லாத் தேவர்களுக்கும் ஆதிமூலம் என்று போற்றப்படுகிறது. அதில் பிரம்மா, விஷ்ணு, சிவனும் தம் தம் பிரிய சக்திகளுடன் வாசம் செய்கின்றனர்.

Verse 9

तत्र सर्वाणि भूतानि सर्व तीर्थानि भागशः । तिष्ठंति सर्वतीर्थानि कैवल्यं ब्रह्म एव यः

அதிலேயே எல்லா உயிர்களும், எல்லா தீர்த்தங்களும் தத்தம் பங்குகளுடன் நிலைத்திருக்கின்றன. அங்கேயே எல்லாத் தீர்த்தங்களின் வாசம்—அதுவே பிரம்மமே ஆன கைवल்யம், முக்திநிலை.

Verse 10

तस्य योग्या तदा देवि भविष्यसि यदा तपः । चातुर्मास्ये हरिप्रीत्यै करिष्यसि शुभानने

ஹே தேவி, சுபானனே! சாத்துர்மாஸ்யத்தில் ஹரியின் பிரீதிக்காக நீ தவம் செய்வாயானால், அப்பொழுதே அதற்கு நீ தகுதியுடையவளாவாய்.

Verse 11

तपसा प्राप्यते कामस्तपसा च महत्फलम् । तपसा जायते सर्वं तत्तपः सुलभं नरैः

தவத்தால் ஆசைகள் நிறைவேறும்; தவத்தால் மகத்தான பலன் கிடைக்கும். தவத்தாலேயே அனைத்தும் பிறக்கிறது; ஆனால் அத்தகைய தவம் மனிதர்க்கு எளிதில் கைகூடாது.

Verse 12

यशः सौभाग्यमतुलं क्षमासत्यादयो गुणाः । सुलभं तपसा नित्यं तपश्चर्त्तुं न शक्यते

புகழ், ஒப்பற்ற நற்பேறு, பொறுமை–உண்மை முதலிய நற்குணங்கள் தவத்தால் நாள்தோறும் எளிதில் கிடைக்கும்; ஆனால் தவத்தை இடையறாது கடைப்பிடித்தல் எளிதன்று.

Verse 13

यदा हि तपसो वृद्धिस्तदा भक्तिर्हरौ भवेत् । तदा हि तपसो हानिर्यदा भक्तिं विना कृतम्

தவம் வளரும்போது ஹரியில் பக்தி எழ வேண்டும்; ஆனால் பக்தியின்றி செய்யப்படும் தவம் தளர்ந்து குறைகிறது.

Verse 14

तावत्तपांसि गर्जंति देहेऽस्मिन्सततं नृणाम् । यदा विष्णुं स्मरेन्नित्यं जिह्वाग्रं पावनं भवेत्

மனிதரின் இந்த உடலில் தவங்கள் அத்தனை நேரமும் இடையறாது ‘கர்ஜிக்கின்றன’; ஆனால் ஒருவர் எப்போதும் விஷ்ணுவை நினைத்தால், நாவின் முனையும் புனிதமடைகிறது.

Verse 15

यथा प्रदीपे ज्वलिते प्रणश्यति महत्तमः । तथा हरेः कथायां च याति पापमनेकधा

விளக்கு எரிந்தால் பெரும் இருள் அழிவதுபோல், ஹரிகதையில் பாவம் பல வகையிலும் நீங்குகிறது.

Verse 16

तस्मात्पार्वति यत्नेन हरौ सुप्ते तपः कुरु । चातुर्मास्येऽथ संप्राप्ते प्रणवेन समन्वितम्

ஆகையால், பார்வதியே, ஹரி ‘சயன’ காலத்தில் முயற்சியுடன் தவம் செய்; சாத்துர்மாஸ்யம் வந்தபோது பிரணவம் (ஓம்) இணைத்து அதனை நிறைவேற்று.

Verse 17

विशुद्धहृदया भूत्वा मन्त्रराजमिमं जप स एव भगवांस्तुष्टो द्वादशाक्षरसंयुतम्

இதயத்தைத் தூய்மையாக்கி இந்த மந்திரராஜத்தை ஜபி; அதனால் திருப்தியடைந்த அந்த பகவான் பன்னிரண்டு எழுத்துகளுடைய மந்திரத்தால் சித்தியை அருள்வார்।

Verse 18

प्रदास्यति परं ज्ञानं ब्रह्मरूपमखण्डितम् । ब्रह्मकल्पांतकोटीषु जप त्वं द्वादशाक्षरम्

அது பரம ஞானத்தை அருளும்—பிரம்மஸ்வரூபமான, பிளவில்லாத ஞானம். ஆகவே பிரம்மகல்பங்களும் அவற்றின் முடிவுகளும் கோடிக்கணக்கான காலமென்றாலும் நீ பன்னிரண்டு எழுத்து மந்திரத்தை ஜபி।

Verse 19

मन्त्रराजं सप्रणवं ध्यायेत्सोऽपि न पश्यति । इत्युक्ता सा तपोनिष्ठा तपश्चरितुमागता

பிரணவம் (ஓம்) உடன் மந்திரராஜத்தை தியானித்தாலும், அதனால் மட்டும் இலக்கின் தரிசனம் கிடையாது. இவ்வாறு கூறப்பட்டதும், தவநிஷ்டையுடைய அவள் தவம் செய்யப் புறப்பட்டாள்।

Verse 20

हिमाचलस्य शिखरे चातुर्मास्ये समागते । ब्रह्मचर्यव्रतपरा वसनत्रयसंयुता

புனித சாத்துர்மாஸ்ய காலம் வந்தபோது, அவள் இமாசலத்தின் சிகரத்தில் தங்கினாள்—பிரம்மச்சரிய விரதத்தில் உறுதியாய், மூன்று ஆடைகள் அணிந்து।

Verse 21

प्रातर्मध्येऽपराह्ने च ध्यायन्ती हरिशंकरम् । वपुर्यथा पुरा कृष्टं पूजने शंकरस्य च

காலை, நண்பகல், பிற்பகல் என மூன்று வேளைகளிலும் அவள் ஹரி-சங்கரனை தியானித்தாள்; சங்கர பூஜையால் அவளுடைய உடல் முன்புபோல் மெலிந்தது।

Verse 22

सखीजन समायुक्ता पितुः शृंगे मनोहरे । अतपत्सा विशालाक्षी क्षमादिगुणसंयुता

தோழியர் கூட்டத்துடன், தந்தையின் மனோகரமான சிகரத்தில், பொறுமை முதலிய நற்குணங்கள் நிறைந்த அந்த விசாலாட்சி தவம் செய்தாள்।

Verse 23

गालव उवाच । या हि योगीश्वरध्येया या वन्द्या विश्ववन्दिता । जननी या च विश्वस्य साऽपि कामात्तपोगता

காலவர் கூறினார்—யோகீஸ்வரர்கள் தியானிக்கத் தகுந்தவளும், வணங்கத் தகுந்தவளும் உலகமெல்லாம் வணங்குபவளும், உலகின் தாயுமான அவளும் ஆசையால் தவத்திற்கு சென்றாள்।

Verse 24

या हि प्रकृतिसद्रूपा तडित्कोटिसमप्रभा । विरजा या स्वयं वन्द्या गुणातीताचरत्तपः

மூலப் பிரகிருதியைப் போன்ற வடிவுடையவளும், கோடி மின்னலின் ஒளியை ஒத்த பிரபையுடையவளும், மாசற்றவளும், தானே வணங்கத்தக்கவளும், குணங்களைத் தாண்டியவளும் தவம் செய்தாள்।

Verse 25

पृथ्व्यंबु तेजो वायुश्च गगनं यन्मयं विदुः । मूलप्रकृतिरूपा या सा चकारोत्तम तपः

பூமி, நீர், தீ, காற்று, ஆகாயம் ஆகியவை அவளாலேயே அமைந்தவை என்று அறிஞர்கள் அறிகின்றனர்; மூலப் பிரகிருதி வடிவான அவள் உத்தம தவம் செய்தாள்।

Verse 26

या स्थावरं जंगममाशु विश्वं व्याप्य स्थिता या प्रकृतेः पुरापि । स्पृहादिरूपेण च तृप्तिदात्री देवे प्रसुप्ते तपसाऽप शुद्धिम्

அசைவற்றதும் அசைவதும் ஆகிய உலகமெங்கும் விரைந்து பரவி நிலைத்தவளும், வெளிப்பட்ட பிரகிருதியுக்கும் முன்பே இருந்தவளும், ஆசை முதலிய வடிவங்களில் திருப்தி அளிப்பவளும் ஆகிய அவள்—தேவன் உறங்கியபோது தவத்தால் மாசை நீக்கினாள்।

Verse 257

इति श्रीस्कांदे महापुराण एकाशीतिसाहस्र्यां संहितायां षष्ठे नागरखण्डे हाटकेश्वरक्षेत्रमाहात्म्ये शेषशाय्युपाख्याने ब्रह्मनारदसंवादे चातुर्मास्यमाहात्म्ये द्वादशाक्षरनाममहिमपूर्वकपार्वतीतपोवर्णनं नाम सप्तपंचाशदुत्तरशततमोऽध्यायः

இவ்வாறு ஸ்ரீ ஸ்கந்த மஹாபுராணத்தின் ஏகாஷீதிஸாஹஸ்ரீ ஸம்ஹிதையில், ஆறாம் பிரிவான நாகரகண்டத்தில், ஹாடகேஸ்வர-க்ஷேத்ரமாஹாத்ம்யத்தின் உட்பிரிவாகிய சேஷசாயீ உபாக்யானத்தில், பிரஹ்மா–நாரத உரையாடலில், சாத்துர்மாஸ்ய மாஹாத்ம்யத்தில், “த்வாதசாக்ஷர நாம மகிமை முன்னிட்டு பார்வதியின் தவவிளக்கம்” எனும் 257ஆம் அத்தியாயம் நிறைவுற்றது।