Adhyaya 63

Verse 1

सूत उवाच । अथ सोमेश्वराख्यं च तत्र लिंगं सुशोभनम् । अस्ति ख्यातं त्रिलोकेऽत्र स्वयं सोमेन निर्मितम्

சூதர் கூறினார்—அங்கே ‘சோமேஸ்வர’ எனப் பெயர்பெற்ற மிக அழகிய லிங்கம் உள்ளது. அது மூன்று உலகங்களிலும் புகழ்பெற்றது; அதைச் சோமன் (சந்திரன்) தானே அங்கே நிறுவினான்.

Verse 2

सोमवारेण यस्तत्र वत्सरं यावदर्चयेत् । क्षणं कृत्वा स रोगेण दारुणेनापि मुच्यते

அங்கே திங்கட்கிழமைகளில் ஒரு ஆண்டு முழுவதும் வழிபடுகிறவன்—சிறிதளவு விரதம்கூட மேற்கொண்டாலும்—கொடுமையான நோயிலிருந்தும் விடுபடுவான்.

Verse 3

यक्ष्मणापि न संदेहः किं पुनः कुष्ठपूर्वकैः । तस्मात्सर्वप्रयत्नेन रोगार्त्तस्तं प्रपूजयेत्

யக்ஷ்மா நோயில்கூட விடுதலை குறித்து ஐயமில்லை; குஷ்டம் முதலான நோய்கள் பற்றி என்ன சொல்ல வேண்டும். ஆகவே நோயால் துன்புறுபவன் முழு முயற்சியுடன் அவரையே வழிபட வேண்டும்.

Verse 4

तदाराध्य पुरा सोमः क्षयव्याधिसमन्वितः । बभूव नीरुग्देहोऽसौ यथा पांड्यो नराधिपः

முன்னொரு காலத்தில் க்ஷய நோயால் பாதிக்கப்பட்ட சோமன் அவரை ஆராதித்தான். அவன் நோயற்ற உடலுடன் ஆனான்—பின்னர் பாண்டிய மன்னன் ஆனதுபோல.

Verse 5

ऋषय ऊचुः । ओषधीनामधीशस्य कथं सोमस्य सूतज । क्षयव्याधिः पुरा जाता उपशांतिं कथं गतः

ரிஷிகள் கூறினர்—ஓ சூதபுத்ரா! மூலிகைகளின் அதிபதியான சோமனுக்கு முற்காலத்தில் க்ஷயநோய் எவ்வாறு ஏற்பட்டது? அது எவ்வாறு தணிந்தது?

Verse 6

एतन्नः सर्वमाचक्ष्व विस्तरेण महामते । तथा तस्य महीपस्य पांड्यस्यापि कथां शुभाम्

ஓ மகாமதி! இவற்றையெல்லாம் எங்களுக்கு விரிவாகச் சொல்லுங்கள்; மேலும் அந்த பாண்டிய மன்னனின் மங்களமான கதையையும் கூறுங்கள்.

Verse 7

सूत उवाच । दक्षस्य कन्यकाः पूर्वं सप्तविंशतिसंख्यया । उपयेमे निशानाथो देवाग्निगुरुसंनिधौ

சூதன் கூறினான்—முற்காலத்தில் தக்ஷனின் இருபத்தேழு புதல்வியரை, தேவர்கள், அக்னி, குருக்கள் முன்னிலையில், இரவின் நாதன் சோமன் மணந்தான்.

Verse 8

नक्षत्रसंज्ञिता लोके कीर्त्यंते या द्विजोत्तमैः । दैवज्ञैरश्विनीपूर्वा रूपौदार्यगुणान्विताः

அவர்கள் உலகில் ‘நக்ஷத்திரங்கள்’ எனப் பெயர்பெற்றவர்கள்; அசுவினியிலிருந்து தொடங்கி, இருபிறப்பில் சிறந்தோரும் ஜோதிடர்களும் அவர்களை அழகு, தாராளம், நற்குணங்கள் உடையவர்களெனப் புகழ்கின்றனர்.

Verse 9

अथ तासां समस्तानां मध्ये तस्य निशापतेः । रोहिणी वल्लभा जज्ञे प्राणेभ्योऽपि गरीयसी

பின்னர் அவர்களெல்லாரிலும், இரவின் அதிபதி சோமனுக்கு ரோகிணியே அன்புக்குரியவளானாள்—அவன் உயிர்மூச்சுகளைக் காட்டிலும் மேலான பிரியமானவள்.

Verse 10

ततः समं परित्यज्य सर्वास्ता दक्षकन्यकाः । रोहिण्या सह संयुक्तः संबभूव दिवानिशम्

பின்னர் அவன் தக்ஷனின் அந்த எல்லா மகள்களிடமும் சமபாவத்தை விட்டு, ரோஹிணியுடனே பகலும் இரவும் இடையறாது இணைந்திருந்தான்।

Verse 11

ततस्ताः काम संतप्ता दौर्भाग्येन समन्विताः । प्रोचुर्दुःखान्विता दक्षं गत्वा बाष्पप्लुताननाः

பின்னர் நிறைவேறாத காமத்தால் எரிந்தும் துர்பாக்கியத்தால் சுமையுற்றும் இருந்த அந்த கன்னியர், கண்ணீரால் நனைந்த முகத்துடன் துக்கமுற்று தக்ஷனிடம் சென்று கூறினர்।

Verse 12

वयं यस्मै त्वया दत्ताः पत्न्यर्थं तात पापिने । ऋतुमात्रमपि प्रीत्या सोऽस्माकं न प्रयच्छति

‘தந்தையே, நீ எங்களை அந்தப் பாவியிடம் மனைவிகளாக அளித்தாய்; ஆனால் அவன் அன்புடன் எங்களுக்கு ஒரு “ருது” அளவுக்குக் கூட அணுகுவதில்லை, எங்களிடம் வருவதுமில்லை।’

Verse 14

सूत उवाच । तासां तद्वचनं श्रुत्वा दक्षो दुःखसमन्वितः । सर्वास्ताः स्वयमादाय जगाम शशिसंनिधौ

சூதர் கூறினார்—அவர்களின் சொற்களை கேட்ட தக்ஷன் துக்கத்தில் ஆழ்ந்தான்; அனைவரையும் தானே அழைத்துக்கொண்டு சசி (சந்திரன்) முன்னிலையில் சென்றான்।

Verse 15

ततः प्रोवाच सोऽन्वक्षं तासां दक्षः प्रजापतिः । भर्त्सयन्परुषैर्वाक्यैर्निशानाथं मुहुर्मुहुः

அப்போது பிரஜாபதி தக்ஷன் அவர்களின் முன்னே நின்று, நிசாநாதன் (சந்திரன்) மீது கடுமையான சொற்களால் மீண்டும் மீண்டும் கண்டித்தான்।

Verse 16

किमिदं युज्यते कर्तुं त्वया रात्रिपतेऽधम । कर्म मूढ सतां बाह्य धर्मशास्त्रविगर्हितम्

ஓ இரவின் அதிபதி, தாழ்ந்தவனே! நீ இவ்வாறு செய்வது எவ்வாறு பொருத்தம்? ஓ மடையனே, இச்செயல் சத்புருஷரின் ஒழுக்கத்திற்கு அப்பாற்பட்டது; தர்மசாஸ்திரங்கள் இதை நிந்திக்கின்றன।

Verse 17

ऋतुकालेऽपि संप्राप्ते सुता मम समुद्भवाः । यन्न संभाषसि प्रीत्या धर्मशास्त्रं न वेत्सि किम्

உகந்த ऋது காலம் வந்தபோதிலும், என்னிடமிருந்து பிறந்த என் மகள்களுடன் நீ அன்புடன் பேசுவதில்லை; தர்மசாஸ்திரத்தை நீ அறியாதாயோ?

Verse 18

ऋतु स्नातां तु यो भार्यां संनिधौ नोपगच्छति । घोरायां भ्रूणहत्यायां युज्यते नात्र संशयः

ऋது காலத்தில் स्नானம் செய்து தயாராக இருக்கும் மனைவி அருகில் இருந்தும் அவளை அணுகாதவன், கொடிய கருவழிப்பு (ப்ரூணஹத்யா) பாவத்தில் ஆளாகிறான்; இதில் ஐயமில்லை।

Verse 19

तस्य तद्वचनं श्रुत्वा सलज्जो रात्रिनायकः । प्रोवाचाधोमुखो दक्षं प्रकरिष्ये वचस्तव

அவன் சொற்களை கேட்ட இரவின் நாயகன் வெட்கமுற்றான்; தலைகுனிந்து தக்ஷனிடம்—‘உமது கட்டளையை நான் நிறைவேற்றுவேன்’ என்றான்।

Verse 20

ततो हृष्टमना दक्षः सुताः सर्वा हिमद्युते । निवेद्यामंत्र्य तं पश्चाज्जगाम निजमंदिरम्

பின்னர் மகிழ்ந்த மனத்துடன் தக்ஷன், பனிப்போன்ற ஒளியுடைய (சந்திரன்) அவருக்கு தன் மகள்கள் அனைவரையும் அர்ப்பணித்தான்; வணங்கி விடைபெற்று தன் இல்லத்திற்குச் சென்றான்।

Verse 21

चन्द्रोऽपि पूर्ववत्सर्वास्ताः परित्यज्य दक्षजाः । रोहिण्या सह संसर्गं प्रचकारानुरागतः

சந்திரனும் முன்புபோல தக்ஷனின் மகள்கள் அனைவரையும் விட்டு, ஆசையால் ரோஹிணியுடன் மட்டும் இணைவு கொண்டான்।

Verse 22

अथ ता दुःखिता भूयो जग्मुर्यत्र पिता स्थितः । प्रोचुश्च बाष्पपूर्णाक्षास्तत्कालसदृशं वचः

அப்போது அவர்கள் துயருற்று மீண்டும் தந்தை இருந்த இடத்திற்குச் சென்றனர்; கண்ணீர் நிறைந்த கண்களுடன் அந்த நேரத்திற்கேற்ற சொற்களைச் சொன்னார்கள்।

Verse 23

एतत्तात महद्दुःखमस्माकं वर्तते हृदि । यद्दौर्भाग्यं प्रसंजातं सर्वस्त्रीजनगर्हितम्

‘அப்பா, எங்கள் இதயத்தில் பெருந்துயரம் உள்ளது—எங்களுக்கு எல்லா பெண்களாலும் பழிக்கப்படும் இப்படிப் பேர்துரதிர்ஷ்டம் ஏற்பட்டது.’

Verse 24

यत्पुनस्त्वं कृतस्तेन कामुकेन दुरात्मना । व्यर्थश्रमोऽप्रमाणीव कृतेऽस्माकं गतः स्वयम्

‘மேலும் அந்த காமுகன், துராத்மன் காரணமாக, நீங்கள் எங்களுக்காகத் தானே முயன்றும், உங்கள் முயற்சி வீணானதுபோலும் உங்கள் ஆணை மதிக்கப்படாததுபோலும் ஆகிவிட்டது.’

Verse 25

तद्दुःखं न वयं शक्ता हृदि धर्तुं कथंचन । रमते स हि रोहिण्या चंद्रमाः सहितोऽनिशम्

‘அந்தத் துயரத்தை எங்களால் எப்படியும் இதயத்தில் தாங்க முடியாது; ஏனெனில் சந்திரன் ரோஹிணியுடன் மட்டும் இடையறாது மகிழ்கிறான்.’

Verse 26

विशेषात्तव वाक्येन निषिद्धो रात्रिनायकः । अनुज्ञां देहि तस्मात्त्वमस्माकं तत्र सांप्रतम् । दौर्भाग्यदुःखसंतप्तास्त्यजामो येन जीवितम्

உமது வாக்கினாலே விசேஷமாக இராத்திரிநாயகன் தடைசெய்யப்பட்டான். ஆகையால் இப்பொழுதே அங்கே செல்ல எங்களுக்கு அனுமதி அருள்வாயாக; துர்பாக்கியத் துயரால் தகித்த நாம் அந்த வழியால் உயிர் துறப்போம்.

Verse 27

सूत उवाच । तासां तद्वचनं श्रुत्वा दक्षः कोपसमन्वितः । शशाप शर्वरीनाथं गत्वा तत्संनिधौ ततः

சூதர் கூறினார்—அவர்களின் அந்தச் சொற்களை கேட்டுத் தக்ஷன் கோபம் கொண்டவனாய், பின்னர் சர்வரிநாதனின் சன்னிதிக்கு சென்று அவனைச் சபித்தான்.

Verse 28

यस्मात्पाप न मे वाक्यं त्वया धर्मसमन्वितम् । कृतं तस्मात्क्षयव्याधिस्त्वां ग्रसिष्यति दारुणः

ஓ பாவியே! தர்மம் நிறைந்த என் வாக்கை நீ கடைப்பிடிக்கவில்லை; ஆகையால் கொடிய க்ஷயநோய் உன்னைப் பற்றிக் கொள்ளும்.

Verse 29

एवमुक्त्वा ययौ दक्षश्चन्द्रोऽपि द्विजसत्तमाः । तत्क्षणाद्यक्ष्मणाश्लिष्टः क्षयं याति दिने दिने

இவ்வாறு கூறித் தக்ஷன் சென்றான்; ஓ இருபிறப்போரில் சிறந்தவர்களே, சந்திரனும் அந்தக் கணமே யக்ஷ்மாவால் பற்றப்பட்டு நாள்தோறும் க்ஷயமடைந்தான்.

Verse 30

ततोऽसौ कृशतां प्राप्तः संपरित्यज्य रोहिणीम् । अशक्तः सेवितुं कामं वभ्राम जगतीतले

அப்போது அவன் மெலிந்து போனான்; ரோஹிணியை விட்டு, காமபோகத்தை அனுபவிக்க இயலாமல் பூமித்தளத்தில் அலைந்தான்.

Verse 31

क्षयव्याधिप्रणाशाय पृच्छ मानश्चिकित्सकान् । औषधानि विचित्राणि प्रकुर्वाणो जितेन्द्रियः

க்ஷய நோய் அழிய வேண்டி அவன் வைத்தியர்களை வினவினான்; இந்திரியக் கட்டுப்பாட்டுடன் பலவகை மருந்துகளைச் சமைத்துத் தயாரித்தான்।

Verse 32

तथापि मुच्यते नैव यक्ष्मणा स निशापतिः । दक्षशापेन रौद्रेण क्षयं याति दिनेदिने

ஆயினும் நிசாபதி (சந்திரன்) யக்ஷ்மாவிலிருந்து விடுபடவில்லை; தக்ஷனின் கொடிய சாபத்தால் அவன் நாள்தோறும் சுருங்கிச் சிதைகிறான்।

Verse 33

ततो वैराग्यमापन्नस्तीर्थयात्रापरायणः । बभूव श्रद्धयायुक्तस्त्यक्त्वा भेषजमुत्तमम्

அப்போது வைராக்யம் அடைந்து அவன் தீர்த்தயாத்திரையில் ஈடுபட்டான்; பக்திச் சிரத்தையுடன் சிறந்த மருந்தையும் விட்டு வைத்தான்।

Verse 34

अथासौ भ्रममाणस्तु तीर्थान्यायतनानि च । संप्राप्तो ब्राह्मणश्रेष्ठाः प्रभासं क्षेत्रमुत्तमम्

பின்னர் அவன் தீர்த்தங்களும் தெய்வ ஆலயங்களும் சுற்றித் திரிந்து—ஓ பிராமணச் சிறந்தோர்களே—பிரபாசம் எனும் மிகச் சிறந்த க்ஷேத்திரத்தை அடைந்தான்।

Verse 35

तत्र स्नात्वा शुचिर्भूत्वा प्रभासं वीक्ष्य रात्रिपः । यावत्संप्रस्थितोन्यत्र तावदग्रे व्यवस्थितम्

அங்கே நீராடி தூய்மையடைந்த நிசாபதி பிரபாசத்தைத் தரிசித்தான்; பிற இடத்திற்குப் புறப்படும்போது முன்னால் ஒருவர் நின்றிருப்பதைக் கண்டான்।

Verse 36

अपश्यद्रोमकंनाम स मुनि संशितव्रतम् । तपोवीर्यसमोपेतं सर्वसत्त्वानुकम्पकम्

கடுமையான விரதங்களைக் கொண்டவரும், தவ வலிமை மிக்கவரும், அனைத்து உயிர்களிடத்தும் கருணை கொண்டவருமான ரோமகர் என்ற முனிவரை அவர் கண்டார்.

Verse 37

तं दृष्ट्वा स प्रणम्योच्चै स्ततः प्रोवाच सादरम् । क्षयव्याधियुतश्चन्द्रो निर्वेदाद्द्विजसत्तमाः

அவரைக் கண்டு வணங்கி, க்ஷய நோயால் பாதிக்கப்பட்ட சந்திரன், மிகுந்த விரக்தியுடன் சத்தமாகவும் மரியாதையுடனும் பேசினார்—ஓ அந்தணர்களில் சிறந்தவரே!

Verse 38

परिक्षीणोऽस्मि विप्रेंद्र क्षयव्याधिप्रभावतः । तस्मात्कुरु प्रतीकार महं त्वां शरणं गतः

'ஓ அந்தணர்களில் சிறந்தவரே! இந்த க்ஷய நோயின் தாக்கத்தால் நான் மிகவும் இளைத்துவிட்டேன். ஆகையால், இதற்கு ஒரு பரிகாரம் செய்யுங்கள்—நான் உம்மைச் சரணடைந்தேன்.'

Verse 39

मया चिकित्सकाः पृष्टास्तैरुक्तं भेषजं कृतम् । अनेकधा महाभाग परिक्षीणो दिनेदिने

'நான் மருத்துவர்களைக் கலந்தாலோசித்தேன், அவர்கள் கூறிய மருந்துகளைப் பல வழிகளில் உட்கொண்டேன்; ஆயினும், ஓ মহানுபாவரே! நான் நாளுக்கு நாள் மெலிந்து கொண்டே போகிறேன்.'

Verse 40

यदि नैवोपदेशं मे कञ्चित्त्वं संप्रदास्यसि । व्याधिनाशाय तत्तेन त्यक्ष्याम्यद्य कलेवरम्

'இந்த நோயை அழிப்பதற்கு நீர் எனக்கு ஏதேனும் உபதேசம் வழங்காவிட்டால், அதனாலேயே நான் இன்று என் உயிரை மாய்த்துக் கொள்வேன்.'

Verse 41

रोमक उवाच । अन्यस्यापि निशानाथ न शापः कर्तुमन्यथा । शक्यते किं पुनस्तस्य दक्षस्यामिततेजसः

ரோமகர் கூறினார்—ஓ நிசாநாதா! பிறருடைய சாபம்கூட மாற்ற இயலாது; அப்படியிருக்க அளவற்ற தேஜஸுடைய தக்ஷரின் சாபம் எவ்வளவு அசைக்கமுடியாதது!

Verse 42

तस्मादत्रोपदेशं ते प्रयच्छामि सुसंमतम् । येन ते स्यादसंदिग्धं क्षयव्याधि परिक्षयः

ஆகையால் இங்கே உனக்கு நன்கு ஏற்றுக் கொள்ளப்பட்ட உபதேசத்தை அளிக்கிறேன்; அதனால் ஐயமின்றி உன் க்ஷயநோய் முற்றிலும் ஒழியும்।

Verse 43

नादेयं किंचिदस्तीह देवदेवस्य शूलिनः । संप्रहृष्टस्य तद्वाक्यात्तस्मादाराधयस्व तम्

இங்கே தேவர்களின் தேவனான சூலினன் மகிழ்ந்தால் ‘கொடுக்க இயலாதது’ எதுவும் இல்லை; அந்த உறுதியான வாக்கினால், ஆகவே அவரை வழிபடு।

Verse 44

अष्टषष्टिषु तीर्थेषु सत्यं वासः सदा क्षितौ । तेषु संस्थाप्य तल्लिंगं तस्य नाशाय रात्रिप

அறுபத்தெட்டு தீர்த்தங்களில் உண்மையாகவே பூமியில் எப்போதும் அவரின் வாசம் உள்ளது; ஓ ராத்திரிபா! அந்த தீர்த்தங்களில் அந்த லிங்கத்தை நிறுவு, அந்த நோய் அழிவதற்காக।

Verse 45

आराधय ततो नित्यं श्रद्धापूतेन चेतसा । संप्राप्स्यसि न संदेहः क्षयव्याधि परिक्षयम्

அதனால் நம்பிக்கையால் தூய்மையான மனத்துடன் தினமும் வழிபடு; ஐயமில்லை, க்ஷயநோயின் முழு முடிவை நீ அடைவாய்।

Verse 46

सूत उवाच । तस्य तद्वचनं श्रुत्वा संप्रहृष्टो निशापतिः । तस्मिन्प्रभासके क्षेत्रे दिव्यलिंगानि शूलिनः । संस्थाप्य पूजयामास स्वनामांकानि भक्तितः

சூதர் கூறினார்—அவ்வசனங்களை கேட்ட நிசாபதி சந்திரன் மிக மகிழ்ந்தான். பிரபாசக் க்ஷேத்திரத்தில் சூலதாரி சிவனின் திவ்ய லிங்கங்களை, தன் பெயரால் குறியிடப்பட்டவையாக, பக்தியுடன் நிறுவி முறையாகப் பூஜை செய்தான்.

Verse 47

ततस्तुष्टो महादेवस्तस्य संदर्शनं गतः । प्रोवाच वरदोऽस्मीति प्रार्थयस्व यथेप्सितम्

அப்போது திருப்தியடைந்த மகாதேவன் அவனுக்கு தரிசனம் அளித்து கூறினார்—“நான் வரம் அளிப்பவன்; உனக்கு வேண்டிய வரத்தை வேண்டிக்கொள்.”

Verse 48

चन्द्र उवाच । परं क्षीणोऽस्मि देवेश यक्ष्मणाहं पदांतिकम् । प्राप्तस्तस्मात्परित्राहि नान्यत्संप्रार्थयाम्यहम्

சந்திரன் கூறினான்—தேவேசா! நான் மிகுந்து சோர்ந்துவிட்டேன்; யக்ஷ்மா என்னை இறுதி விளிம்பிற்கு கொண்டு சென்றது. ஆகவே என்னைக் காப்பாற்றுங்கள்; வேறொன்றும் நான் வேண்டவில்லை.

Verse 49

तस्य तद्वचनं श्रुत्वा भगवान्वृषभध्वजः । दक्षमाहूय तत्रैव ततः प्रोवाच सादरम्

அவனது வார்த்தைகளை கேட்ட வृषபத்வஜ பகவான் சிவன் அங்கேயே தக்ஷனை அழைத்து, பின்னர் மரியாதையுடன் கூறினார்.

Verse 50

एष चंद्रस्त्वया शप्तो जामाता न कृतं शुभम् । तस्मादनुग्रहं चास्य मम वाक्यात्समाचर

இந்த சந்திரன்—உன் மருமகன்—உன்னால் சபிக்கப்பட்டான்; அவன் நல்வழியில் நடக்கவில்லை. ஆகவே என் வாக்கின்படி அவனுக்கு அருள் செய்.

Verse 51

दक्ष उवाच । मया धर्म्यमपि प्रोक्तो वाक्यमेष कुबुद्धिमान् । नाकरोन्मे पुरः प्रोच्य करिष्यामीत्य सत्यवाक्

தக்ஷன் கூறினான்—நானும் அவனுக்கு தர்மமிகு சொற்களை உரைத்தேன்; ஆனால் அந்த மூடமதி அவற்றைச் செய்யவில்லை. என் முன்னிலையில் ‘செய்வேன்’ என்று வாக்குறுதி அளித்தும், பின்னர் தன் சொல்லை மீறி பொய்யனானான்।

Verse 52

तेन शप्तस्तु कोपेन सुतार्थे वृषभध्वज । हास्येनापि मया प्रोक्तं नान्यथा संप्रजायते

ஓ வृषபத்வஜா! மகளின் பொருட்டு அவன் கோபத்தில் (சந்திரனை) சபித்தான்; நானும் நகைச்சுவையாகச் சொன்ன சொல் கூட வேறுபடாது—என் வாக்கு நிச்சயம் நிறைவேறும்।

Verse 53

देवदेव उवाच । अद्यप्रभृति सर्वास्ताः सुता एष निशाकरः । समाः संवीक्षते नित्यं मम वाक्यादसंशयम्

தேவர்களின் தேவன் கூறினார்—இன்றுமுதல் இந்த நிசாகரன் அந்த எல்லா மகள்களையும் எப்போதும் சமமாகவே நோக்கும்; என் ஆணையால், ஐயமின்றி, அப்படியே நடக்கும்।

Verse 54

तस्मात्पक्षं क्षयं यातु पक्षं वृद्धिं प्रगच्छतु । येन ते स्याद्वचः सत्यं मत्प्रसादसमन्वितम्

ஆகையால் ஒரு பக்ஷம் குறையட்டும், மற்றொரு பக்ஷம் வளரட்டும்—என் அருளுடன் கூடி, உன் சொல் உண்மையாய் நிறைவேறும்படி।

Verse 55

ततो दक्षस्तथेत्युक्त्वा जगाम निजमन्दिरम् । देवोऽपि शंकरो भूयः प्रोवाच शशलांछनम्

அப்போது தக்ஷன் ‘அப்படியே ஆகுக’ என்று சொல்லி தன் இல்லத்திற்குச் சென்றான். தேவர் சங்கரனும் மீண்டும் முயல்-முத்திரையுடைய சந்திரனை நோக்கி உரைத்தார்।

Verse 56

भूयोऽपि प्रार्थयाभीष्टं मत्तस्त्वं शशलांछन । येन सर्वं प्रयच्छामि यद्यपि स्यात्सुदुर्लभम्

ஹே முயல்-முத்திரையுடைய சந்திரனே! மீண்டும் என்னிடத்தில் உன் விருப்பத்தை வேண்டு; அதனால் மிக அரிதானதாயினும் அனைத்தையும் நான் அருள்வேன்।

Verse 57

चन्द्र उवाच । यदि तुष्टोऽसि देवेश यदि देयो वरो मम । तत्स्थापितेषु लिंगेषु मया सर्वेषु सर्वदा । संनिधानं त्वया कार्यं लोकानां हित काम्यया

சந்திரன் கூறினான்—ஹே தேவேசா! நீங்கள் திருப்தியடைந்திருந்தால், எனக்கு வரம் அளிக்க வேண்டுமெனில், நான் நிறுவிய எல்லா லிங்கங்களிலும் எப்போதும், உலக நலன் வேண்டி, உங்கள் திருச்சன்னிதி வெளிப்படட்டும்।

Verse 58

देव उवाच । अष्टषष्टिषु लिंगेषु स्थापितेषु त्वया विभो । सोमवारेण सांनिध्यं करिष्ये वचनात्तव

பகவான் கூறினார்—ஹே வலிமையுடையவனே! நீ நிறுவிய அறுபத்தெட்டு லிங்கங்களிலும், உன் வேண்டுகோளின்படி, திங்கட்கிழமைகளில் என் சிறப்பு சன்னிதியை அருள்வேன்।

Verse 59

एवमुक्त्वा स देवेशस्ततश्चादर्शनं गतः । चन्द्रोऽपि हर्षसंयुक्तः समं पश्यति तास्ततः

இவ்வாறு கூறி தேவேசன் பின்னர் கண்முன்னிருந்து மறைந்தான். சந்திரனும் மகிழ்ச்சியால் நிறைந்து, அதன் பின் அவை அனைத்தையும் சமமாகக் கண்டான்।

Verse 60

सुता दक्षस्य विप्रेंद्रा शंकरस्य वचः स्मरन् । ततो हर्ष समायुक्ता वभूवुस्तदनंतरम्

ஹே பிராமணச் சிறந்தவரே! தக்ஷனின் புதல்வியர் சங்கரனின் வாக்கை நினைத்து, உடனே அதன் பின் பேரானந்தம் அடைந்தனர்।

Verse 61

एवं सोमेश्वरास्तत्र बभूवुर्द्विजसत्तमाः । अष्टषष्टिषु तीर्थेषु तथान्येषु ततः परम्

இவ்வாறு, ஓ இருபிறப்பில் சிறந்தவர்களே, அங்கே சோமேஸ்வரர்கள் தோன்றினர்—அறுபத்தெட்டு தீர்த்தங்களிலும், அதற்கு அப்பாற்பட்ட பிற இடங்களிலும் கூட।