Adhyaya 115

Verse 1

त्रिजातो ब्राह्मणस्तत्र किन्नामा कस्य सम्भवः । किंगोत्रश्चैव किंसंज्ञः कीर्तयस्व महामते

அங்கே திரிஜாதன் எனும் அந்தப் பிராமணன்—அவனது முழுப் பெயர் என்ன, யாரிடமிருந்து பிறந்தான், அவனது கோத்திரம் என்ன, எந்தப் பெயரால் அறியப்பட்டான்? ஓ மகாமதி, கூறுவாயாக.

Verse 2

किं कुलीनैर्गुणाढ्यैर्वा तेजोविद्याविचक्षणैः । त्रिजातोऽपि वरं सोऽपि स्वं स्थानं येन चोद्धृतम्

குலீனரும், குணநிறைந்தவரும், தேஜஸ்-வித்தையில் நிபுணருமானவரும் வேண்டுமென்ன? திரிஜாதனும் சிறந்தவனே; ஏனெனில் அவனாலேயே அவனது இடம் உயர்த்தப்பட்டு மீண்டும் நிலைபெற்றது.

Verse 3

सूत उवाच सांकृत्यस्य मुनेर्वंशे स संभूतो द्विजोत्तमः । प्रभाव इति विख्यातो दत्तसंज्ञो निमेः सुतः

சூதர் கூறினார்—ஸாங்க்ருத்ய முனிவரின் வம்சத்தில் அந்தத் த்விஜோத்தமன் தோன்றினான். ‘ப்ரபாவ’ எனப் புகழ்பெற்றவன்; ‘தத்த’ என்ற பெயராலும் அறியப்பட்டவன்; அவன் நிமியின் புதல்வன்.

Verse 4

स एवं स्थानमुद्धृत्य चकारायतनं शुभम् । त्रिजातेश्वरनाम्ना च देवदेवस्य शूलिनः

அவ்வாறு அந்தப் புனிதத் தலத்தை மீட்டெடுத்து, தேவர்களின் தேவனான சூலினுக்காக ஒரு மங்கலமான ஆலயத்தை அமைத்து, ‘திரிஜாதேஸ்வரர்’ என்ற நாமத்தில் பிரதிஷ்டை செய்தான்।

Verse 5

तमाराध्य दिवा नक्तं सम्यक्छ्रद्धासमन्वितः । सशरीरो गतः स्वर्गं ततः कालेन केनचित्

உறுதியான பக்தியுடன் பகலும் இரவும் முறையாக அவரை ஆராதிப்பவன், சில காலம் கழிந்த பின் இவ்வுடலோடே சொர்க்கத்தை அடைகிறான்।

Verse 6

यस्तं पश्यति सद्भक्त्या स्नापयेद्विषुवे सदा । न त्रिजातः कुले तस्य कथञ्चिदपि जायते

உண்மைப் பக்தியுடன் அவரைத் தரிசித்து, விஷுவ நாளில் எப்போதும் ஸ்நானாபிஷேகம் செய்விப்பவன் குலத்தில் ‘திரிஜாத’ (கலப்பு/தாழ்ந்த பிறப்பு) எவ்விதத்திலும் பிறக்காது।

Verse 7

ऋषय ऊचुः । यानि गोत्राणि नष्टानि यानि संस्थापितानि च । नामतस्तानि नो ब्रूहि तत्पुरं सूत नन्दन

ரிஷிகள் கூறினர்—அழிந்த கோத்திரங்களும் மீண்டும் நிறுவப்பட்ட கோத்திரங்களும் எவை என்பதை பெயருடன் எங்களுக்குச் சொல்வாயாக; ஓ சூதனந்தனே, அந்த நகரத்தையும் விளக்குவாயாக।

Verse 8

सूत उवाच । तत्रोपमन्युगोत्रा ये क्रौंचगोत्रसमुद्भवाः । कैशोर्यं गोत्रसंभूतास्त्रैवणेया द्विजोत्तमः

சூதர் கூறினார்—அங்கே உபமன்யு கோத்திரத்தார், அவர்கள் க்ரௌஞ்ச கோத்திரத்திலிருந்து தோன்றியவர்கள்; மேலும் கைசோர்ய கோத்திரத்தில் பிறந்தவர்கள், மற்றும் ‘த்ரைவணேய’ எனப்படும் உயர்ந்த த்விஜரும் (இருந்தார்/அறியப்படுவர்)।

Verse 9

ते भूयोऽपि न संप्राप्ता यथा गोत्रचतुष्टयम् । तत्पूर्वकं शुकादीनां यन्नष्टं नागजाद्भयात्

அவர்கள் மீண்டும் வந்து சேரவில்லை—நான்கு கோத்திரங்களின் தொகுதி (மீளாதது) போல. முன்பு நாகங்களால் எழுந்த அச்சத்தினால் சுக முதலியோரின் வம்சவரிசை அழிந்தது; அதுவும் மீண்டும் தோன்றவில்லை।

Verse 10

शेषान्वः संप्रवक्ष्यामि ब्राह्मणान्गोत्रसंभवान् । कौशिकान्वयसं भूताः षड्विंशतिश्च ते स्मृताः

இப்போது கோத்திரங்களில் பிறந்த மீதமுள்ள பிராமணர்களை உங்களுக்குச் சொல்கிறேன். கௌசிக வம்சத்தில் பிறந்தோர் இருபத்தாறு என நினைவில் கூறப்படுகின்றனர்।

Verse 11

कश्यपान्वयसंभूताः सप्ताशीतिर्द्विजोत्तमाः । लक्ष्मणान्वयसंभूता एकविंशतिरागताः

காச்யப வம்சத்தில் பிறந்த உயர்ந்த இருபிறப்பினர் எண்பத்தேழு. லக்ஷ்மண வம்சத்தில் பிறந்தோர் இருபத்தொன்று அங்கு வந்தடைந்தனர்।

Verse 12

तत्र नष्टाः पुनः प्राप्तास्तस्मिन्स्थाने सुदुःखिताः । भारद्वाजास्त्रयः प्राप्ताः कौंडनीयाश्चतुर्दश

அங்கு தொலைந்தவர்கள் மிகுந்த துயரத்துடன் அதே இடத்திற்கே மீண்டும் வந்து சேர்ந்தனர். பாரத்வாஜ கோத்திரத்தினர் மூவர், கௌண்டினீய கோத்திரத்தினர் பதினான்கு பேர் வந்தனர்।

Verse 13

रैतिकानां तथा विंशत्पाराशर्याष्टकं तथा । गर्गाणां च द्विविंशं च हारीतानां विविंशतिः

அதேபோல் ரைதிக கோத்திரத்தினர் இருபது, பாராசர்ய கோத்திரத்தினர் எட்டு, கார்க கோத்திரத்தினர் இருபத்திரண்டு, ஹாரீத கோத்திரத்தினர் இருபது (ஆக இருந்தனர்)।

Verse 14

और्वभार्गवगोत्राणां पञ्चविंशदुदाहृताः । गौतमानां च षड्विंशमालूभायनविंशतिः

ஔர்வ-பார்கவ கோத்திரங்கள் இருபத்தைந்து எனக் கூறப்பட்டன. கௌதமர்கள் இருபத்தாறு; ஆலூபாயனர்கள் இருபது எனவும் சொல்லப்பட்டது.

Verse 15

मांडव्यानां त्रिविंशच्च बह्वृचानां त्रिविंशतिः । सांकृत्यानां विशिष्टानां पृथक्त्वेन दशैव तु

மாண்டவ்ய வம்சம் இருபத்துமூன்று எனக் கூறப்படுகிறது. பஹ்வ்ருச (ரிக் வேத) குழு இருபது; சிறப்புடைய சாங்க்ருத்யர்கள் தனியாக எண்ணினால் பத்து மட்டுமே.

Verse 16

तथैवांगिरसानां च पंच चैव प्रकीर्तिताः । आत्रेया दश संख्याताः शुक्लात्रेयास्तथैव च

அதேபோல் ஆங்கிரசர்கள் ஐந்து எனப் புகழப்பட்டனர். ஆத்திரேயர்கள் பத்து என எண்ணப்பட்டனர்; சுக்லாத்திரேயர்களும் அதேபோல்.

Verse 19

याजुषास्त्रिंशतिः ख्याताश्च्यावनाः सप्त विंशतिः । आगस्त्याश्च त्रयस्त्रिंशज्जैमिनेया दशैव तु

யாஜுஷர்கள் முப்பது எனப் புகழ்பெற்றவர்கள்; ச்யாவனர்கள் இருபத்தேழு; ஆகஸ்தியர்கள் முப்பத்துமூன்று; ஜைமினேயர்கள் பத்து மட்டுமே எனக் கூறப்பட்டது.

Verse 21

औशनसाश्च दाशार्हास्त्रयस्त्रय उदाहृताः । लोकाख्यानां तथा षष्टिरैणिशानां द्विसप्ततिः

ஔஷனஸரும் தாசார்ஹரும் தலா மூன்று எனக் கூறப்பட்டனர். லோகாக்யர்கள் அறுபது; ஐணிஷர்கள் எழுபத்திரண்டு.

Verse 22

कापिष्ठलाः शार्कराख्या दत्ताख्याः सप्तसप्ततिः । शार्कवानां शतं प्रोक्तं दार्ज्यानां सप्तसप्ततिः

காபிஷ்டலர், சார்க்கரர் என அழைக்கப்படுவோர், தத்தர் எனப் பெயர்பெற்றோர்—இவர்கள் எழுபத்தேழு. சார்க்கவர் நூறு எனச் சொல்லப்படுகின்றனர்; தார்ஜ்யரும் எழுபத்தேழு.

Verse 23

कात्यायन्यास्त्रयोऽधिष्ठा वैदिशाश्च त्रयः स्मृताः । कृष्णात्रेयास्तथा पंच दत्तात्रेया स्तथैव च

காத்யாயனிகளுக்கு மூன்று அதிஷ்டாதர்கள்; வைதிசரும் மூன்று என நினைவுகூரப்படுகின்றனர். அதுபோல கிருஷ்ணாத்ரேயர் ஐவர்; தத்தாத்ரேயரும் அதேபோல் ஐவர்.

Verse 24

नारायणाः शौनकेया जाबालाः शतसंख्यया । गोपाला जामदन्याश्च शालिहोत्राश्च कर्णिकाः

நாராயணர், சௌனகேயர், ஜாபாலர்—இவர்கள் நூறு எண்ணிக்கையினர். மேலும் கோபாலர், ஜாமதன்யர், சாலிஹோத்ரர், கர்ணிகர் ஆகியோரும் உள்ளனர்.

Verse 25

भागुरायणकाश्चैव मातृकास्त्रैणवास्तथा । सर्वे ते ब्राह्मणश्रेष्ठाः क्रमेण द्विजसत्तमाः

மேலும் பாகுராயணகர், மாத்ரிகர், த்ரைணவர்—இவர்கள் அனைவரும் பிராமணர்களில் சிறந்தோர்; முறையே த்விஜர்களில் உத்தமர்.

Verse 26

एतेषामेव सर्वेषां सत्काराय द्विजोतमाः । चत्वारिंशत्तथाष्टौ च पुरा प्रोक्ताः स्वयंभुवा

இவர்கள் அனைவரையும் மரியாதையுடன் போற்றுவதற்காக, ஓ த்விஜோத்தமா, முன்னொரு காலத்தில் ஸ்வயம்பூ (பிரம்மா) நாற்பத்தெட்டு பேரை நியமித்து அறிவித்தார்.

Verse 27

ते सर्वे च पृथक्त्वेन निर्दिष्टाः पद्मयोनिना । संध्यातर्पणकृत्यानि वैश्वदेवोद्भवानि च । श्राद्धानि पक्षकृत्यानि पितृपिंडांस्तथैव च

அவை அனைத்தும் பத்மயோனி பிரம்மனால் தனித்தனியாகக் கூறப்பட்டன—சந்த்யா, தர்ப்பணக் கடமைகள்; வைஶ்வதேவத்தொடர்பான கர்மங்கள்; ஸ்ராத்தச் சடங்குகள்; பக்ஷக் க்ரியைகள்; மேலும் பித்ருக்களுக்கு பிண்டதானமும்।

Verse 28

यज्ञोपवीतसंयुक्ताः प्रवराश्चैव कृत्स्नशः । तथा मौंजीविशेषाश्च शिखाभेदाः प्रकीर्तिताः

அவர்கள் முறையாக யஜ்ஞோபவீதம் அணிவிக்கப்பட்டனர்; அவர்களின் முழு ப்ரவரப் பரம்பரையும் அறிவிக்கப்பட்டது; மேலும் மௌஞ்சி கட்டின் சிறப்பு வகைகளும், சிகையின் வேறுபாடுகளும் விளக்கப்பட்டன।

Verse 29

त्रिजातेन समाराध्य देवदेवं पितामहम् । तेषां कृत्वा द्विजेद्राणामात्मकीर्तिकृते तदा

மகாத்மா திரிஜாதன் ‘மூவகை’ முறையால் தேவர்களின் தேவனான பிதாமகன் பிரம்மனை ஆராதித்தான்; பின்னர் தன் கீர்த்திக்காக அந்தத் த்விஜேந்திரர்களுக்கான (இ) ஏற்பாடுகளைச் செய்தான்।

Verse 30

ऋषय ऊचुः । कथं सन्तोषितो ब्रह्मा त्रिजातेन महात्मना । कर्मकांडं कथं भिन्नं कृतं तेन महात्मना । सर्वं विस्तरतो ब्रूहि परं कौतूहलं हि नः

ரிஷிகள் கூறினர்—மகாத்மா திரிஜாதனால் பிரம்மா எவ்வாறு திருப்தியடைந்தார்? அவர் கர்மகாண்டத்தை எவ்வாறு வேறுபடுத்தி அமைத்தார்? அனைத்தையும் விரிவாகச் சொல்லுங்கள்; எங்களுக்கு மிகுந்த ஆவல் உள்ளது।

Verse 31

सूत उवाच । तस्यार्थे ब्राह्मणैः सर्वैस्तोषितः प्रपितामहः । अनेनैवोद्धृतं स्थानमस्माकं सकलं विभो

சூதர் கூறினார்—அவனுடைய நோக்கத்திற்காக எல்லா பிராமணர்களாலும் ப்ரபிதாமகன் பிரம்மா மகிழ்ந்தார்; ஓ விபோ, இதே செயலில் எங்கள் முழு நிலையம்/பிரதிஷ்டை உயர்த்தி நிலைபெற்றது।

Verse 32

तस्मादस्य विभो यच्छ वेदज्ञानमनुतमम् । येन कर्मविशेषाश्च जायतेऽत्र पुरोत्तमे

ஆகையால், ஹே விபோ, இவருக்கு வேதத்தின் ஒப்பற்ற ஞானத்தை அருள்வாயாக; அதனால் இச் சிறந்த நகரத்தில் கர்மவிதிகளின் விசேஷங்கள் முறையாக எழுந்து நிலைபெறட்டும்.

Verse 33

एतस्य च गुरुत्वं च प्रसादात्तव पद्मज । यथा भवति देवेश तया नीतिर्विधीयताम्

ஹே பத்மஜா, உமது பிரசாதத்தால் இவருக்கு குருத்துவமும் (ஆசார்ய அதிகாரமும்) உண்டாகட்டும். ஹே தேவேசா, அது உண்மையாய் நிறைவேறுமாறு தக்க நெறி விதிக்கப்படுக.

Verse 34

ब्रह्मा ददौ ततस्तस्य मंत्रग्राममनुत्तमम् । येन विज्ञायते सर्वं वेदार्थो यज्ञकर्म च

பின்னர் பிரம்மா அவருக்கு ஒப்பற்ற மந்திரக் கூட்டத்தை அளித்தார்; அதனால் அனைத்தும் அறியப்படும்—வேதார்த்தமும் யாகக் கர்மத்தின் முறைகளும் கூட.

Verse 35

ततः प्रोवाच तान्सर्वान्प्रहष्टेनातरात्मना । एष वेदार्थसंपन्नो भविष्यति महायशाः

பின்னர் உள்ளம் மகிழ்ந்து அவர் அனைவரிடமும் கூறினார்—“இவன் வேதார்த்தத்தில் நிறைந்தவனாகி, மிகப் பெரும் புகழ் பெறுவான்.”

Verse 37

तत्कार्यं स्वर्गमोक्षाय मम वाक्यात्प्रबोधितैः । वेदार्थानेष सर्वेषां युष्माकं योजयिष्यति

அந்தப் பணி ஸ்வர்க்கமும் மோக்ஷமும் பெறுவதற்கே. என் வாக்கால் விழிப்புற்று, இவன் உங்களெல்லாருக்கும் வேதார்த்தங்களை இணைத்து அளித்து உபதேசிப்பான்.

Verse 38

ये चान्येषु च देशेषु स्थानेषु च गताः क्वचित् । एतत्स्थानं परित्यज्य सत्यमेतद्विजोत्तमाः

வேறு நாடுகளிலும் வேறு இடங்களிலும் எங்கோ சென்று, இந்தப் புனிதத் தலத்தை விட்டு விலகியவர்களைப் பற்றி—இது உண்மை, ஓ த்விஜோத்தமர்களே.

Verse 39

वेदस्थाने च बुद्ध्यैष यत्कर्म प्रचरिष्यति । नानृते वाथ पापे च वाणी चास्य चरिष्यति

வேதத்தின் ஆசனத்தில் நிலைபெற்று, அவன் அறிவு எக்கடமையை மேற்கொண்டாலும் அது தர்மமார்க்கத்தில் நடைபெறும்; அவன் வாக்கும் பொய்யிலும் பாவத்திலும் செல்லாது.

Verse 40

एवमुक्त्वा स देवेशो विरराम पितामहः । भर्तृयज्ञोऽपि ताः सर्वाश्चक्रे यज्ञक्रियाः शुभाः

இவ்வாறு கூறி தேவேசனான பிதாமஹன் (பிரம்மா) மௌனமடைந்தார். மேலும் பர்த்ருயஜ்ஞனும் அவை அனைத்தான மங்கள யாகக் கிரியைகளை நிறைவேற்றினான்.

Verse 41

ब्राह्मणानां हितार्थाय श्रुत्यर्थं तस्य केवलम् । दशप्रमाणाः संप्रोक्ताः सर्वे ते ब्राह्मणोत्तमाः

பிராமணர்களின் நலனுக்காகவும், அந்தச் ஸ்ருதியை காக்கவும் பரம்பரையாக எடுத்துச் செல்லவும் மட்டுமே, பத்து ‘பிரமாணங்கள்’ நியமிக்கப்பட்டன—அவர்கள் அனைவரும் சிறந்த பிராமணர்கள்.

Verse 42

चतुःषष्टिषु गोत्रेषु ह्येवं ते ब्राह्मणोत्तमाः । तेन तत्र समानीतास्त्रिजातेन महात्मना

இவ்வாறு அந்தச் சிறந்த பிராமணர்கள் அறுபத்துநான்கு கோத்திரங்களில் பிரிக்கப்பட்டிருந்தனர்; அந்த மகாத்மா திரிஜாதன் அவர்களை அங்கே கொண்டு வந்து ஒன்றுகூடச் செய்தான்.

Verse 43

तेषामेकत्र जातानि दशपंचशतानि च । सामान्य भोगमोक्षाणि तानि तेन कृतानि च

அங்கே ஒரே இடத்தில் அவர்களுடைய பதினைந்து நூறு இல்லக்குழுக்கள் உருவாயின; அவர்களுக்காக வாழ்வாதாரமும் மோட்ச நலனும் பொதுவாக அமைக்கப்பட்டன।

Verse 44

अष्टषष्टिविभागेन पूर्वमायुव्ययोद्भवम् । तत्रासीदथ गोत्रे च पुरुषाणां प्रसंख्यया

முன்னர் அங்கே அறுபத்தெட்டு பிரிவுகளாகப் பகுத்ததால், ஆயுள் மற்றும் செலவுடன் தொடர்புடைய ஒழுங்கமைந்த ஏற்பாடு தோன்றியது; கோத்திரங்களிலும் ஆண்களின் எண்ணிக்கைப்படி கணக்கீடு இருந்தது।

Verse 45

ततः प्रभृति सर्वेषां सामान्येन व्यवस्थितम् । त्रिजातस्य च वाक्येन येन दूरादपि द्रुतम्

அதன் பின்னர் அனைவருக்கும் அது பொதுவான விதியாக நிலைபெற்றது; மேலும் த்ரிஜாதனின் சொல்லால்—தூரத்தில் இருப்பவர்களும் விரைவாகச் செயல்படுமாறு செய்யும் அந்தச் சொல்லால்—அவ்வமைப்பு நிலைத்தது।

Verse 46

समागच्छंति विप्रेन्द्राः पुरवृद्धिः प्रजायते । न कश्चिद्याति संत्यक्त्वा दौस्थ्यादन्यत्र च द्विजाः

முன்னணி பிராமணர்கள் அங்கே கூடுகின்றனர்; நகரம் வளர்ச்சி பெறுகிறது. துன்பநிலையால் எந்தத் த்விஜனும் அதை விட்டுப் பிற இடம் செல்லான்।

Verse 47

ततस्तेषां सुतैः पौत्रैर्नप्तृभिश्च सहस्रशः । दौहित्रैर्भागिनेयैश्च भूयो भूरि प्रपूरितम्

பின்னர் அவர்களின் மகன்கள், பேரன்கள், கொள்ளுப் பேரன்கள்—ஆயிரக்கணக்கில்—மேலும் மகளின் மகன்களும் சகோதரியின் மகன்களும் சேர்ந்து, அதை மீண்டும் மீண்டும் மிகுதியாக நிரப்பினர்।

Verse 48

तत्पुरं वृद्धिमायाति दूर्वांकुरैरिव द्विजाः । कांडात्कांडात्प्ररोहद्भिः संख्याहीनैरनेकधा

ஓ த்விஜர்களே! அந்த நகரம் தூர்வா புல்லின் முளைகள் போலப் பெரிதும் வளர்கிறது—தண்டு மேல் தண்டு முளைத்து, எண்ணிலடங்காதவாறு பலவிதமாகப் பரவுகிறது।

Verse 49

सूत उवाच । एतद्वः सर्वमाख्यातं गोत्रसंख्यानकं शुभम् । ऋषीणां कीर्तनं चापि सर्वपातकनाशनम्

சூதர் கூறினார்—கோத்திரங்களின் எண்ணிக்கையைச் சொல்வதான இந்தப் புனித வரலாற்றை உங்களுக்கெல்லாம் முழுமையாக உரைத்தேன். ரிஷிகளின் நாமகீர்த்தனமும் எல்லாப் பாபங்களையும் அழிப்பதாகும்।

Verse 50

यश्चैतत्पठते नित्यं शृणुयाद्वा प्रभक्तितः । न स्यात्तस्य कुलच्छेदः कदाचिदपि भूतले

இதை தினமும் பாராயணம் செய்பவனோ, அல்லது பரம பக்தியுடன் கேட்பவனோ—அவனுடைய குலம் பூமியில் எந்நேரமும் துண்டிக்கப்படாது।

Verse 51

तथा विमुच्यते पापैराजन्ममरणोद्भवैः । न पश्यति वियोगं च कदाचित्प्रियसंभवम्

அவ்வாறே, பிறப்பு-இறப்பால் உண்டாகும் பாபங்களிலிருந்து அவன் விடுபடுகிறான்; மேலும் தன் அன்பினரிடமிருந்து பிரிவை அவன் எப்போதும் காணான்।