Adhyaya 182

Verse 1

सूत उवाच । एवं पत्नीं समासाद्य गायत्रीं चतुराननः । संप्रहृष्टमना भूत्वा प्रस्थितो यज्ञमण्डपम्

சூதர் கூறினார்—இவ்வாறு காயத்ரீயை மனைவியாகப் பெற்ற நான்முகப் பிரம்மா மகிழ்ச்சி நிறைந்த மனத்துடன் யாகமண்டபத்திற்குப் புறப்பட்டார்।

Verse 2

गायत्र्यपि समादाय मूर्ध्नि तामरणिं मुदा । प्रतस्थे संपरित्यज्य गोपभावं विगर्हितम्

காயத்ரீயும் மகிழ்ச்சியுடன் அந்த அரணியைத் தலையில் வைத்து, பழிக்கப்படும் கோபப் பெண் வேடத்தைத் துறந்து புறப்பட்டாள்।

Verse 3

वाद्यमानेषु वाद्येषु ब्रह्मघोषे दिवंगते । कलं प्रगायमानेषु गन्धर्वेषु समंततः

வாத்தியங்கள் முழங்க, வேதப் பிரம்மகோஷம் விண்ணை நோக்கி எழ, சுற்றிலும் கந்தர்வர்கள் இனிய ராகத்தில் பாடிக் கொண்டிருக்க—

Verse 4

सर्वदेवद्विजोपेतः संप्राप्तो यज्ञमण्डपे । गायत्र्या सहितो ब्रह्मा मानुषं भावमाश्रितः

அனைத்து தேவர்களும் இருபிறப்பாளர்களும் சூழ, காயத்ரீயுடன் கூடிய பிரம்மா மனிதப் பாவத்தை ஏற்று யாகமண்டபத்தை அடைந்தார்।

Verse 5

एतस्मिन्नंतरे चक्रे केशनिर्वपणं विधेः । विश्वकर्मा नखानां च गायत्र्यास्तदनंतरम्

அவ்வேளையில் விஸ்வகர்மா விதாதா (பிரம்மா) அவர்களின் கேசநிர்வபணச் சடங்கைச் செய்து, உடனே காயத்ரீயின் நகங்களைச் சீரமைத்தார்।

Verse 6

औदुम्बरं ततो दण्डं पुलस्त्योऽस्मै समाददे । एणशृंगान्वितं चर्म मन्त्रवद्विजसत्तमाः

அதன்பின் புலஸ்த்ய முனிவர் அவனுக்கு உதும்பர மரத்தால் ஆன தண்டத்தை அளித்தார்; மந்திரங்களுடன் சிறந்த இருபிறப்போர் கொம்புகள் உடைய மான் தோலையும் வழங்கினர்।

Verse 7

पत्नीशालां गृहीत्वा च गायत्रीं मौनधारिणीम् । मेखलां निदधे चान्यां कट्यां मौंजीमयीं शुभाम्

பத்னீசாலையை ஏற்று, மௌன விரதத்துடன் காயத்ரியைத் தாங்கி, பின்னர் இடுப்பில் முஞ்சைப் புல்லால் ஆன மற்றொரு மங்கள மேகலையையும் அணிந்தான்।

Verse 8

ततश्चक्रे परं कर्म यदुक्तं यज्ञमंडपे । ऋत्विग्भिः सहितो वेधा वेदवाक्यसमादृतः

பின்னர் யாகமண்டபத்தில் விதிக்கப்பட்டபடியே உயர்ந்த கர்மத்தைச் செய்தான்; ரித்விக்களுடன் கூடிய விதாதா பிரமா வேதவாக்குகளை மதித்து அதை நிறைவேற்றினார்।

Verse 9

प्रवर्ग्ये जायमाने च तत्राश्चर्यमभून्महत् । जाल्मरूपधरः कश्चिद्दिग्वासा विकृताननः

ப்ரவர்க்யச் சடங்கு நடைபெறுகையில் அங்கே பெரிய அதிசயம் நிகழ்ந்தது; துஷ்ட வடிவம் கொண்ட, திசைகளையே ஆடையாகக் கொண்ட நிர்வாணன், விகார முகத்துடன் ஒருவர் தோன்றினார்।

Verse 10

कपालपाणिरायातो भोजनं दीयतामिति । निषेध्यमानोऽपि च तैः प्रविष्टो याज्ञिकं सदः । स कृत्वाऽटनमन्याय्यं तर्ज्यमानोऽपि तापसैः

கபாலத்தை கையில் ஏந்தி வந்து “உணவு கொடுங்கள்!” என்றான்; அவர்கள் தடுத்தும் யாகசபைக்குள் நுழைந்தான். அநியாயமாக அலைந்ததால், தவசிகள் கண்டித்தும் அவன் நிற்கவில்லை।

Verse 11

सदस्या ऊचुः । कस्मात्पापसमेतस्त्वं प्रविष्टो यज्ञमण्डपे । कपाली नग्नरूपो यो यज्ञकर्मविवर्जितः

சபையினர் கூறினர்—பாவத்துடன் நீ ஏன் யாகமண்டபத்தில் நுழைந்தாய்? ஓ கபாலம் தாங்கியவனே, நிர்வாண ரூபனே, யாககர்மம் அற்றவனே!

Verse 12

तस्माद्गच्छ द्रुतं मूढ यावद्ब्रह्मा न कुप्यति । तथाऽन्ये ब्राह्मणश्रेष्ठास्तथा देवाः सवासवाः

ஆகையால், மூடனே, விரைவாகச் செல்—பிரம்மா கோபிக்குமுன்; அதுபோல மற்ற பிராமணச் சிறந்தோரும், இந்திரனுடன் தேவர்களும் சினங்கொள்ளுமுன்.

Verse 13

जाल्म उवाच । ब्रह्मयज्ञमिमं श्रुत्वा दूरादत्र समागतः । बुभुक्षितो द्विजश्रेष्ठास्तत्किमर्थं विगर्हथ

ஜால்மன் கூறினான்—இந்த பிரம்மயாகத்தைப் பற்றி கேட்டு நான் தூரத்திலிருந்து இங்கு வந்தேன். ஓ இருமுறை பிறந்தோரின் சிறந்தவர்களே, நான் பசித்திருக்கிறேன்; அப்படியிருக்க நீங்கள் ஏன் என்னை நிந்திக்கிறீர்கள்?

Verse 14

दीनांधैः कृपणैः सवैर्स्तर्पितैः क्रतुरुच्यते । अन्यथाऽसौ विनाशाय यदुक्तं ब्राह्मणैर्वचः

ஏழைகள், குருடர்கள், வறியவர்கள்—அனைவரும் திருப்தியடைந்தால் யாகம் ‘நிறைவேறியது’ எனப்படும்; இல்லையெனில் அது அழிவை நோக்கும்—இது பிராமணர்கள் கூறிய வாக்கு.

Verse 15

अन्नहीनो दहेद्राष्टं मन्त्रहीनस्तु ऋत्विजः । याज्ञिकं दक्षिणा हीनो नास्ति यज्ञसमो रिपुः

அன்னமற்ற யாகம் நாட்டையே எரித்தழிக்கும்; மந்திரமற்ற ருத்விக் யாககர்மத்தைச் சிதைக்கும்; தக்ஷிணையற்ற யஜமானன்—குறைபாடுள்ள யாகத்துக்கு இணையான பகைவர் இல்லை.

Verse 16

ब्राह्मणा ऊचुः । यदि त्वं भोक्तुकामस्तु समायातो व्रज द्रुतम् । एतस्यां सत्रशालायां भुञ्जते यत्र तापसाः । दीनान्धाः कृपणाश्चैव ततः क्षुत्क्षामकंठिताः

பிராமணர்கள் கூறினர்—நீ உணவு விருப்பத்துடன் வந்திருந்தால் விரைவாகச் செல். இந்த சத்ரசாலையில் தபஸ்விகள் உண்பதுபோலவே, ஏழைகள், குருடர்கள், வறியவர்களும்—பசியால் தொண்டை வறண்டு தளர்ந்தவர்களாய்—உண்கின்றனர்.

Verse 17

अथवा धनकामस्त्वं वस्त्रकामोऽथ तापस । व्रज वित्तपतिर्यत्र दानशालां समाश्रितः

அல்லது, ஓ தபஸ்வியே—உனக்கு செல்வம் வேண்டுமெனினும், ஆடை வேண்டுமெனினும், தானசாலையில் தங்கியிருக்கும் செல்வத்தின் அதிபதி இருக்கும் இடத்திற்குச் செல்.

Verse 18

अनिंद्योऽयं महामूर्ख यज्ञः पैतामहो यतः । अर्चितः सर्वतः पुण्यं तत्किं निन्दसि दुर्मते

ஓ பேர்மூடனே! இந்த யாகம் நிந்திக்கத் தகாதது; இது பிதாமகன் (பிரம்மா) நிறுவிய பழம்பெரும் விதி. இது எங்கும் புண்ணியமாகப் போற்றப்படுகிறது; ஆகவே, ஓ தீய மனத்தவனே, நீ ஏன் இதை இகழ்கிறாய்?

Verse 19

सूत उवाच । एवमुक्तः कपालं स परिक्षिप्य धरातले । जगामादर्शनं सद्यो दीपवद्द्विजसत्तमाः

சூதர் கூறினார்—இவ்வாறு சொல்லப்பட்டதும் அவன் கபாலக் கலசத்தை நிலத்தில் எறிந்தான்; ஓ இருமுறை பிறந்தோரில் சிறந்தவர்களே, விளக்கு அணைவதுபோல் உடனே அவன் கண்முன்னே மறைந்தான்.

Verse 20

ऋत्विज ऊचुः । कथं यज्ञक्रिया कार्या कपाले सदसि स्थिते । परिक्षिपथ तस्मात्तु एवमूचुर्द्विजोत्तमाः

ரித்விகர்கள் கூறினர்—சபையில் கபாலம் கிடந்திருக்கையில் யாகக் கிரியைகள் எவ்வாறு நடைபெறும்? ஆகவே அதை வெளியே எறியுங்கள்—என்று இருமுறை பிறந்தோரில் சிறந்தோர் சொன்னார்கள்.

Verse 21

अथैको बहुधा प्रोक्तः सदस्यैश्च द्विजोत्तमैः । दण्डकाष्ठं समुद्यम्य प्रचिक्षेप बहिस्तथा

அப்போது அவையில் இருந்த உயர்ந்த த்விஜர்கள் மீண்டும் மீண்டும் தூண்ட, ஒருவன் மரத்தண்டை உயர்த்தி வெளியே எறிந்தான்.

Verse 22

अथान्यत्तत्र संजातं कपालं तादृशं पुनः । तस्मिन्नपि तथा क्षिप्ते भूयोऽन्यत्समपद्यत

பின்னர் அங்கேயே அதேபோன்ற இன்னொரு கபாலம் மீண்டும் தோன்றியது. அதையும் அதே முறையில் எறிந்தபோதும் மீண்டும் மற்றொன்று எழுந்தது.

Verse 23

एवं शतसहस्राणि ह्ययुतान्यर्बुदानि च । तत्र जातानि तैर्व्याप्तो यज्ञवाटः समंततः

இவ்வாறு நூறாயிரங்கள், பத்தாயிரங்கள், கோடிகளளவும் கபாலங்கள் அங்கே தோன்றின; அவைகளால் யாகவாடம் நாலாபுறமும் நிரம்பியது.

Verse 24

हाहाकारस्ततौ जज्ञे समस्ते यज्ञमण्डपे । दृष्ट्वा कपालसंघांस्तान्यज्ञ कर्मप्रदूषकान्

யாகச் செயலை மாசுபடுத்தும் அந்தக் கபாலக் கூட்டங்களைப் பார்த்ததும் முழு யாகமண்டபத்திலும் அலறல் எழுந்தது.

Verse 25

अथ संचिंतयामास ध्यानं कृत्वा पितामहः । हरारिष्टं समाज्ञाय तत्सर्वं हृष्टरूपधृक्

அப்போது பிதாமஹன் (பிரம்மா) தியானத்தில் அமர்ந்து சிந்தித்தான்; இது ஹரன் (சிவன்) அனுப்பிய அபாயம் என அறிந்து, அனைத்தையும் நோக்கி மகிழ்ந்த முகத்துடன் இருந்தான்.

Verse 26

कृतांजलिपुटो भूत्वा ततः प्रोवाच सादरम् । महेश्वरं समासाद्य यज्ञवाटसमाश्रितम्

அப்போது அவன் கைகூப்பி பணிவுடன் உரைத்தான்—யாகமண்டபத்தில் வீற்றிருந்த மகேஸ்வரனை அணுகி।

Verse 27

किमिदं युज्यते देव यज्ञेऽस्मिन्कर्मणः क्षतिः । तस्मात्संहर सर्वाणि कपालानि सुरेश्वर

ஓ தேவா! இது எவ்வாறு உரியது? இந்த யாகத்தில் கருமத்திற்கே சேதம் உண்டாகிறது. ஆகவே, ஓ தேவர்களின் ஆண்டவா, இக் கபாலப் பாத்திரங்களையெல்லாம் திரும்பச் சேர்த்து அகற்றுவீராக।

Verse 28

यज्ञकर्मविलोपोऽयं मा भूत्त्वयि समागते

நீர் வந்திருக்கும் இந்நேரம் யாகக் கருமத்திற்கு இவ்வித இடையூறு ஏற்படாதிருக்கட்டும்।

Verse 29

ततः प्रोवाच संक्रुद्धो भगवाञ्छशिशेखरः । तन्ममेष्टतमं पात्रं भोजनाय सदा स्थितम्

அப்போது கோபமுற்ற பகவான் சசிசேகரன் உரைத்தான்—“அது என் மிகப் பிரியமான பாத்திரம்; என் உணவிற்காக எப்போதும் தயார் நிலையில் உள்ளது.”

Verse 30

एते द्विजाधमाः कस्माद्विद्विषंतिपितामह । तथा न मां समुद्दिश्य जुहुवुर्जातवेदसि

ஓ பிதாமஹா (பிரம்மா)! இவ்வீழ்ந்த த்விஜர்கள் ஏன் பகை கொள்கிறார்கள்? ஜாதவேதஸ் (அக்னி) இல் என்னை நோக்கி அர்ப்பணிக்காமல் ஆஹுதி செலுத்தினர்।

Verse 31

यथान्यादेवता स्तद्वन्मन्त्रपूतं हविर्विधे । तस्माद्यदि विधे कार्या समाप्तिर्यज्ञकर्मणि

மற்ற தேவதைகளுக்குச் செய்யும் ஆஹுதிபோலவே, ஓ விதே (பிரம்மா), மந்திரத்தால் தூய்மையாக்கப்பட்ட ஹவிஸை முறையாக அர்ப்பணிக்க வேண்டும். ஆகவே யாகக் கிரியையின் நிறைவு முறையாக வேண்டுமெனில், விதிப்படி நிறைவேற்றல் செய்யப்பட வேண்டும்.

Verse 32

तत्कपालाश्रितं हव्यं कर्तव्यं सकलं त्विदम् । तथा च मां समु द्दिश्य विशषाज्जातवेदसि

இந்த முழு ஹவியையும் அந்தக் கபாலப் பாத்திரத்தின் மீது வைத்தே செய்ய வேண்டும். மேலும் என்னை நோக்கி, சிறப்பாக ஜாதவேதஸ் (அக்னி) இல் ஆஹுதி செலுத்துக.

Verse 33

होतव्यं हविरेवात्र समाप्तिं यास्यति क्रतुः । नान्यथा सत्यमेवोक्तं तवाग्रे चतुरानन

இங்கே ஹவிஸையே ஆஹுதியாகச் செலுத்த வேண்டும்; அதனால் யாகம் நிறைவை அடையும்—வேறு வழியில்லை. ஓ சதுரானனே, உன் முன்னிலையில் நான் உண்மையையே கூறுகிறேன்.

Verse 34

पितामह उवाच । रूपाणि तव देवेश पृथग्भूतान्यनेकशः । संख्यया परिहीनानि ध्येयानि सकलानि च

பிதாமஹன் (பிரம்மா) கூறினார்—ஓ தேவேசா, உமது ரூபங்கள் பலவகையாகவும் பல்வேறு வேறுபாடுகளுடனும் உள்ளன; எண்ணிக்கைக்கு அப்பாற்பட்டவை. அவை அனைத்தும் முழுமையாகத் தியானிக்கத் தக்கவை.

Verse 35

एतन्महाव्रतं रूपमाख्यातं ते त्रिलोचन । नैवं च मखकर्म स्यात्तत्रैव च न युज्यते

ஓ திரிலோசனே, இந்த ‘மஹாவ்ரத’ ரூபத்தை நீ எனக்குக் கூறினாய். ஆனால் இவ்விதமாக யாகக் கிரியை நடைபெறாது; அங்குள்ள யாக விதிமுறையில் இது பொருந்தாது.

Verse 36

अद्यैतत्कर्म कर्तुं च श्रुतिबाह्यं कथंचन । तव वाक्यमपि त्र्यक्ष नान्यथा कर्तुमु त्सहे

இன்று இச்செயலைச் செய்வது எப்படியோ ஸ்ருதி-விதிக்கு அப்பாற்பட்டதாகும்; ஆயினும் ஹே மும்முகக் கண்களுடையவனே, உமது ஆணைக்கு மாறாகச் செய்ய நான் துணியேன்।

Verse 37

मृन्मयेषु कपालेषु हविः श्राप्यं सुरेश्वर । अद्यप्रभृति यज्ञेषु पुरोडाशात्मिकं द्विजैः । तवोद्देशेन देवेश होतव्यं शतरुद्रि यम्

ஹே சுரேஸ்வரா! மண் கபாலப் பாத்திரங்களில் அர்ப்பணிக்கப்படும் ஹவிஸ் இன்று முதல் ஸம்ஸ்காரமடைந்ததாகக் கருதப்படுக. ஆகவே யாகங்களில் த்விஜர்கள் உமது நோக்கத்திற்காக, ஹே தேவேசா, புரோடாச ரூப ஹவிஸையும், சதருத்ரீய விதியையும் ஹோமம் செய்ய வேண்டும்।

Verse 38

विशेषात्सर्वयज्ञेषु जप्यं चैव विशेषतः । कपालानां तु द्वारेण त्वया रूपं निजं कृतम्

அனைத்து யாகங்களிலும் இதை மிகச் சிறப்பாக ஜபிக்க வேண்டும்; ஏனெனில் கபாலங்களின் வாயிலாக நீ உன் சொந்த ரூபத்தை வெளிப்படுத்தினாய்।

Verse 39

प्रकटं च सुरश्रेष्ठ कपाले श्वरसंज्ञितः । तस्मात्त्वं भविता रुद्र क्षेत्रेऽस्मिन्द्वादशोऽपरः

ஹே தேவர்களில் சிறந்தவனே! நீ இங்கு ‘கபாலேஸ்வர’ என்ற நாமத்துடன் வெளிப்படையாகத் தோன்றியுள்ளாய்; ஆகவே ஹே ருத்ரா, இக்க்ஷேத்திரத்தில் நீ இன்னொரு—கூடுதல்—பன்னிரண்டாம் ரூபமாக இருப்பாய்।

Verse 40

अत्र यज्ञं समारभ्य यस्त्वां प्राक्पूजयिष्यति । अविघ्नेन मख स्तस्य समाप्तिं प्रव्रजिष्यति

இங்கு யாகத்தைத் தொடங்கி முதலில் உம்மை வழிபடுவோரின் யாகம் தடையின்றி நடைபெற்று நிறைவை அடையும்।

Verse 41

एवमुक्ते ततस्तेन कपालानि द्विजोत्तमाः । तानि सर्वाणि नष्टानि संख्यया रहितानि च

அவ்வாறு அவர் கூறியவுடன், ஓ இருமுறைப் பிறந்தோரில் சிறந்தவர்களே, அந்தக் கபாலங்கள் அனைத்தும் முற்றிலும் மறைந்தன; எண்ணிக்கையாலும் கணிக்க இயலாதவையாகின.

Verse 42

ततो हृष्टश्चतुर्वक्त्रः स्थापयामास तत्क्षणात् । लिगं माहेश्वरं तत्र कपालेश्वरसंज्ञितम्

அப்போது மகிழ்ந்த சதுர்வக்த்ரன் (பிரம்மா) அந்தக் கணமே அங்கே மாஹேஸ்வர லிங்கத்தை நிறுவினார்; அது ‘கபாலேஸ்வர’ எனப் பெயர்பெற்றது.

Verse 43

अब्रवीच्च ततो वाक्यं यश्चैतत्पूजयिष्यति । मम कुण्डत्रये स्नात्वा स यास्यति परां गतिम्

பின்னர் அவர் கூறினார்—‘யார் இந்த (கபாலேஸ்வர)னை வழிபட்டு, என் மூன்று குண்டங்களில் நீராடுகிறாரோ, அவர் பரம கதியை அடைவார்.’

Verse 44

शुक्लपक्षे चतुर्दश्यां कार्तिके जागरं तु यः । करिष्यति पुनश्चास्य लिंगस्य सुसमाहितः । आजन्मप्रभवात्पापात्स विमुक्तिमवाप्स्यति

கார்த்திக மாதம் சுக்லபட்ச சதுர்தசியன்று மனம் ஒருமித்து ஜாகரணம் செய்து, மேலும் இந்த லிங்கத்திற்காக மீண்டும் இவ்விரதத்தை பக்தியுடன் ஆற்றுவான், பிறப்பிலிருந்து சேர்த்த பாவங்களிலிருந்து விடுதலை பெறுவான்.

Verse 45

एवमुक्तेऽथ विधिना प्रहृष्टस्त्रिपुरांतकः । यज्ञमण्डपमासाद्य प्रस्थितो वेदिसंनिधौ

இவ்வாறு கூறப்பட்டபின், பிரம்மாவின் விதியால் மகிழ்ந்த திரிபுராந்தகன் (சிவன்) யாகமண்டபத்தை அணைந்து, வேதிக்கருகே செல்லத் தொடங்கினான்.

Verse 46

ब्राह्मणैश्च ततः कर्म प्रारब्धं यज्ञसम्भवम् । विस्मयोत्फुल्लनयनैर्नमस्कृत्य महेश्वरम्

அதன்பின் பிராமணர்கள் யாகத்திலிருந்து உண்டான கர்மத்தைத் தொடங்கினர்; வியப்பால் விரிந்த கண்களுடன் மகேஸ்வரன் (சிவன்) முன் வணங்கி நமஸ்கரித்தனர்।

Verse 47

सूत उवाच । एवं च यज तस्तस्य चतुर्वक्त्रस्य तत्र च । ऋषीणां कोटिरायाता दक्षिणापथवासिनाम्

சூதர் கூறினார்—இவ்வாறு அங்கே நான்முகன் (பிரம்மா) யாகம் செய்து கொண்டிருக்கையில், தென்னாட்டில் (தக்ஷிணாபதம்) வாழும் முனிவர்களின் ஒரு கோடி அங்கே வந்து சேர்ந்தது।

Verse 49

कीदृक्क्षेत्रं च तत्पुण्यं हाटकेश्वरसंज्ञितम् । कीदृशास्ते च विप्रेन्द्रा ऋत्विजस्तत्र ये स्थिताः

ஹாடகேஸ்வரன் என அழைக்கப்படும் அந்தப் புனிதத் தலம் எத்தகையது? மேலும் அங்கே தங்கியிருக்கும் அந்த உயர்ந்த பிராமணர்கள்—ரித்விக்கள்—எப்படிப்பட்டவர்கள்?

Verse 50

अथ ते सुपरिश्रांता मध्यंदिनगते रवौ । रविवारेण संप्राप्ते नक्षत्रे चाश्विसंस्थिते

பின்னர் சூரியன் மதியத்துக்கு வந்தபோது அவர்கள் மிகவும் களைத்தனர்; மேலும் ஞாயிற்றுக்கிழமை வந்து, அஸ்வினி நட்சத்திரம் நிலவியபோது,

Verse 51

वैवस्वत्यां तिथौ चैव प्राप्ता घर्मपीडिताः । कंचिज्जलाशयं प्राप्य प्रविष्टाः सलिलं शुभम्

வைவஸ்வதீ திதியிலும், கடும் வெப்பத்தால் துன்புற்று அவர்கள் ஒரு நீர்த்தேக்கத்தை அடைந்து, அதன் புனித நீரில் இறங்கினர்।

Verse 52

शंकुकर्णा महाकर्णा वकनासास्तथापरे । महोदरा बृहद्दन्ता दीर्घोष्ठाः स्थूलमस्तकाः

சிலருக்கு சங்கு போன்ற காதுகள், சிலருக்கு மிகப் பெரிய காதுகள்; சிலருக்கு வளைந்த மூக்குகள். அவர்களுக்கு பெரும் வயிறு, பெரிய பற்கள், நீண்ட உதடுகள், கனமான தலைகள் இருந்தன.

Verse 53

चिपिटाक्षास्तथा चान्ये दीर्घग्रीवास्तथा परे । कृष्णांगाः स्फुटितैः पादैर्नखैर्दीर्घैः समुत्थितैः

சிலருக்கு உள்ளே தாழ்ந்த கண்கள், சிலருக்கு நீண்ட கழுத்துகள். அவர்களின் உடல் கருமை; பாதங்கள் பிளந்திருந்தன; நீண்ட உயர்ந்த நகங்கள் தெளிவாகத் தோன்றின.

Verse 54

ततो यावद्विनिष्क्रांताः प्रपश्यन्ति परस्परम् । तावद्वैरूपस्यनिर्मुक्ताः संजाताः कामसन्निभाः

பின்னர் அவர்கள் வெளியே வந்து ஒருவரை ஒருவர் பார்த்த உடனே, அதே கணத்தில் விகாரத்திலிருந்து விடுபட்டு, காமதேவன் போன்ற அழகுடன் ஆனார்கள்.

Verse 55

ततो विस्मयमापन्ना मिथः प्रोचुः प्रहर्षिताः । रूपव्यत्ययमालोक्य ज्ञात्वा तीर्थं तदुत्तमम् । अत्र स्नानादिदं रूपमस्माभिः प्राप्तमुत्तमम्

அப்போது அவர்கள் வியப்பும் மகிழ்ச்சியும் கொண்டு ஒருவரோடு ஒருவர் பேசினர். தங்கள் தோற்ற மாற்றத்தைப் பார்த்து, அந்தத் தீர்த்தம் உத்தமம் என அறிந்து— ‘இங்கே நீராடியதாலே எங்களுக்கு இந்தச் சிறந்த வடிவு கிடைத்தது’ என்றனர்.

Verse 56

यस्मात्तस्मादिदं तीर्थं रूपतीर्थं भविष्यति । त्रैलोक्ये सकले ख्यातं सर्वपातकनाशनम्

ஆகையால் இந்தத் தீர்த்தம் ‘ரூபதீர்த்தம்’ எனப் பெயர் பெறும்; மும்முலகிலும் புகழ்பெற்று, எல்லாப் பாவங்களையும் அழிப்பதாகும்.

Verse 57

येऽत्र स्नानं करिष्यन्ति श्रद्धया परया युताः । सुरूपास्ते भविष्यंति सदा जन्मनि जन्मनि

இங்கே பரம பக்தியுடன் நீராடுவோர், பிறவி பிறவியிலும் எப்போதும் அழகிய வடிவம் பெறுவர்.

Verse 58

पितॄंश्च तर्पयिष्यन्ति य त्र श्रद्धासमन्विताः । जलेनापि गयाश्राद्धात्ते लप्स्यन्ते धिकं फलम्

இங்கே பக்தியுடன் பித்ருக்களுக்கு தர்ப்பணம் செய்வோர், இத்தீர்த்த நீரால் மட்டும் செய்தாலும் கயா-சிராத்தத்தைவிட மேன்மையான பலன் பெறுவர்.

Verse 59

येऽत्र रत्नप्रदानं च प्रकरिष्यन्ति मानवाः । भविष्यंति न संदेहो राजानस्ते भवेभवे

இங்கே ரத்தின தானம் செய்வோர், ஐயமின்றி பிறவி பிறவியிலும் அரசர்களாகப் பிறப்பர்.

Verse 60

स्थास्यामो वयमत्रैव सांप्रतं कृतनिश्चयाः । न यास्यामो वयं तीर्थं यद्यपि स्यात्सुशोभनम्

நாம் இப்போது உறுதியான தீர்மானத்துடன் இங்கேயே தங்குவோம்; வேறு தீர்த்தம் எவ்வளவு அழகானதாக இருந்தாலும் அங்கே செல்லமாட்டோம்.

Verse 61

एवमुक्त्वाऽथ व्यभजंस्तत्सर्वं मुनयश्च ते । यज्ञोपवीतमात्राणि स्वानि तीर्थानि चक्रिरे

இவ்வாறு கூறி அந்த முனிவர்கள் அனைத்தையும் பகிர்ந்து கொண்டனர்; தங்கள் யஜ்ஞோபவீதம் ஒன்றையே ஆதாரமாகக் கொண்டு தத்தம் தீர்த்தங்களை நிறுவினர்.

Verse 62

सूत उवाच । अद्यापि च द्विजश्रेष्ठास्तत्र तीर्थे जगद्गुरुः । प्रथमं स्पृशते तोयं नित्यं स्याद्दयितं शुभम्

சூதர் கூறினார்—ஓ த்விஜச்ரேஷ்டர்களே! இன்றும் அந்த தீர்த்தத்தில் ஜகத்குரு முதலில் நீரைத் தொடுகிறார்; அது எப்போதும் பிரியமும் மங்களகரமும் ஆகும்.

Verse 63

निष्कामस्तु पुनर्मर्त्यो यः स्नानं तत्र श्रद्धया । कुरुते स परं श्रेयः प्राप्नुयात्सिद्धिलक्षणम्

ஆசையற்றவனாய் நம்பிக்கையுடன் அங்கே நீராடும் மனிதன் பரம நன்மையை அடைந்து, சித்தியின் இலக்கணங்களையும் பெறுவான்.

Verse 64

एवं ते मुनयः सर्वे विभज्य तन्महत्सरः । सायंतनं च तत्रैव कृत्वा कर्म सुविस्तरम्

இவ்வாறு அந்த எல்லா முனிவர்களும் அந்த மகா ஏரியைப் பகிர்ந்து கொண்டு, அங்கேயே மாலைவேளைக் கிரியைகளை விரிவாகச் செய்து நிறைவேற்றினர்.

Verse 65

ततो निशामुखे प्राप्ता यत्र देवः पितामहः । दीक्षितस्त्वथ मौनी च यज्ञमण्डपसंश्रितः

பின்னர் இரவு தொடங்கிய வேளையில், யாகத்திற்குத் தீட்சை பெற்றுத் மௌனம் கடைப்பிடித்து யாகமண்டபத்தில் தங்கியிருந்த தேவ பிதாமஹன் (பிரம்மா) இருந்த இடத்தை அவர்கள் அடைந்தனர்.

Verse 66

तं प्रणम्य ततः सर्वे गता यत्रर्त्विजः स्थिताः । उपविष्टाः परिश्रान्ता दिवा यज्ञियकर्मणा

அவரை வணங்கி, அவர்கள் அனைவரும் ரித்விஜர்கள் இருந்த இடத்திற்குச் சென்றனர்; பகலெல்லாம் யாகக் கடமைகளால் களைத்த ரித்விஜர்கள் அங்கே அமர்ந்திருந்தனர்.

Verse 67

इन्द्रादिकैः सुरैर्भक्त्या मृद्यमानाङ्घ्रयः स्थिताः । अभिवाद्याथ तान्सर्वानुपविष्टास्ततो ग्रतः

இந்திரன் முதலான தேவர்கள் பக்தியுடன் அங்கே நின்று பாதசேவை செய்து கொண்டிருந்தனர். பின்னர் அனைவரையும் வணங்கி, அதன் பின் மரியாதையுடன் அமர்ந்தனர்.

Verse 68

चक्रुश्चाथ कथाश्चित्रा यज्ञकर्मसमुद्भवाः । सोमपानस्य संबन्धो व्यत्ययं च समुद्भवम्

பின்னர் யாகச் செயல்முறைகளிலிருந்து எழும் பலவகைச் சித்திரமான உரையாடல்களை அவர்கள் நிகழ்த்தினர். சோமபானத்தின் சரியான தொடர்பும், அதற்கு மாறான வழுவல்கள் எவ்வாறு உண்டாகும் என்பதையும் விவாதித்தனர்.

Verse 69

उद्गातुः प्रभवं चैव तथाध्वर्योः परस्परम् । प्रोचुस्ते तत्त्वमाश्रित्य तथान्ये दूषयन्ति तत्

உத்காத்ரியின் பணியின் சரியான ஆதாரத்தையும், அத்வர்யு முதலியோரின் பரஸ்பரத் தொடர்பையும் அவர்கள் கூறினர். தத்துவம் எனக் கருதியதை உரைத்தனர்; ஆனால் சிலர் அதையே குற்றம் சாட்டினர்.

Verse 70

अन्ये मीमांसकास्तत्र कोपसंरक्तलोचनाः । हन्युस्तेषां मतं वादमाश्रिता वाग्विचक्षणाः

அங்கே மற்ற மீமாம்ஸகர்கள் கோபத்தால் சிவந்த கண்களுடன், கூர்மையான பேச்சில் தேர்ந்தவர்களாய், வாதத்தில் இறங்கி எதிர்மதத்தை முறியடிக்க முயன்றனர்.

Verse 71

परिशिष्टविदश्चान्ये मध्यस्था द्विजसत्तमाः । प्रोचुर्वादं परित्यज्य साभिप्रायं यथोदितम्

பரிசிஷ்டங்களில் தேர்ந்த மற்ற சிறந்த த்விஜர்கள் நடுநிலையுடன் இருந்து, வாதத்தை விட்டு, சொல்லப்பட வேண்டியபடி உள்ளார்ந்த நோக்கத்தை விளக்கினர்.

Verse 72

महावीरपुरोडाशचयनप्रमुखांस्तथा । विवादांश्चक्रिरे चान्ये स्वंस्वं पक्षं समाश्रिताः

மற்றவர்கள் தத்தம் பக்கத்தைப் பற்றிக்கொண்டு மகாவீர ஹவிஸ், புரோடாசம், வேதி-சயனம் முதலான முதன்மை விஷயங்களில் கூட வாதங்களை எழுப்பினர்।

Verse 73

एवं सा रजनी तेषामतिक्रान्ता द्विजन्मनाम्

இவ்வாறு அந்த இருபிறப்பாளர்களின் இரவு அவ்விஷயங்களிலேயே மனம் லயித்து கழிந்தது।

Verse 182

इति श्रीस्कान्दे महापुराण एकाशीतिसाहस्र्यां संहितायां षष्ठे नागरखण्डे हाटकेश्वरक्षेत्रमाहात्म्ये रूपतीर्थोत्पत्तिपूर्वकप्रथमयज्ञदिवसवृत्तान्तवर्णनंनाम द्व्यशीत्युत्तरशततमोऽध्यायः

இவ்வாறு ஸ்ரீஸ்கந்த மகாபுராணத்தின் ஏகாஶீதிஸாஹஸ்ரீ ஸம்ஹிதையில், ஆறாம் நாகரகண்டத்தில், ஹாடகேஸ்வர க்ஷேத்ரமாஹாத்ம்யத்தில் ‘ரூபதீர்த்த உற்பத்தி முன்னிட்டு முதல் யாகதின நிகழ்வுரை’ எனப்படும் 182ஆம் அத்தியாயம் நிறைவுற்றது।

Verse 488

श्रुत्वा पैतामहं यज्ञं कौतुकेन समन्विताः । कीदृशो भविता यज्ञो दीक्षितो यत्र पद्मजः

பைதாமஹ யாகம் எனக் கேட்டு அவர்கள் ஆவலான வியப்பால் நிறைந்தனர்—“தாமரைப் பிறப்பான பிரம்மா தாமே தீக்ஷித கர்த்தாவாக இருக்கும் யாகம் எப்படியிருக்கும்?”