Adhyaya 145

Verse 1

ऋषय ऊचुः । यत्त्वया कथितं सूत न मृता सा कुमारिका । हता रौद्रप्रहारैश्च कौतुकं तन्महत्तरम्

ரிஷிகள் கூறினர்—ஓ சூதா! நீ சொன்னபடி அந்த குமாரி உண்மையில் இறக்கவில்லை; கொடிய அடிகளால் வீழ்த்தப்பட்டிருந்தாலும். இது இன்னும் பெரிய அதிசயம்—விளக்குக।

Verse 2

यतो भूयः प्रसंजाता योगिनी हरतुष्टिदा । यत्त्वार्थं सर्वमाचक्ष्व कारणं च तदद्भुतम्

ஏனெனில் அவள் மீண்டும் ஹரனுக்கு திருப்தி அளிக்கும் யோகினியாகப் பிறந்தாள். இதன் முழுப் பொருளையும், அதன் பின்னுள்ள அந்த அற்புதக் காரணத்தையும் எங்களுக்கு விளக்குக।

Verse 3

सूत उवाच । सा प्रविष्टा समं तेन सुपुण्यममरेश्वरम् । माघकृष्णचतुर्दश्यां न मृत्युर्यत्र विद्यते

சூதர் கூறினார்—அவள் அவனுடன் சேர்ந்து மிகப் புண்ணியமான அமரேஸ்வரத் தலத்தில் நுழைந்தாள். மாக மாதக் கிருஷ்ண சதுர்தசியன்று அங்கே மரணம் நிலவாது।

Verse 4

ततोऽष्टौ वसवस्तत्र द्वादशार्कास्तथैव च । एकादशापरे रुद्रा नासत्यौ द्वौ च सुन्दरौ

அப்போது அங்கே எட்டு வசுக்கள், பன்னிரண்டு ஆதித்யர்கள் (சூரியர்கள்) மேலும் பதினொன்று பிற ருத்ரர்கள்; அழகிய இரு நாசத்தியர்கள் (அஸ்வினிக் குமாரர்கள்) கூட வந்திருந்தனர்।

Verse 5

ऋषय ऊचुः । अमरेश्वर इत्युक्तो यो देवो ह्यमरत्वदः । केन संस्थापितो ह्यत्र किंप्रभावश्च कीर्तय

ரிஷிகள் கூறினர்—இங்கே ‘அமரேஸ்வரன்’ எனப் புகழப்படும் இந்தத் தேவன், அமரர்களுக்கும் அமரத்துவம் அருள்வான். இவரை இவ்விடத்தில் யார் நிறுவினார்? இவருடைய புனிதப் பெருமை என்ன? அருளிச் சொல்லுங்கள்।

Verse 6

सूत उवाच । अदितिश्च दितिश्चैव प्रजापतिसुते शुभे । कृते पुरातिरूपाढ्ये कश्यपेन महात्मना

சூதர் கூறினார்—பிரஜாபதியின் மங்களமான புதல்வியரான அதிதி, திதி ஆகியோர், வியத்தகு வடிவச் செல்வம் நிறைந்த அந்தப் பழங்காலத்தில், மகாத்மா கச்யபரால் திருமணமாக ஏற்றுக்கொள்ளப்பட்டனர்।

Verse 8

अदित्यां विबुधा जाता दितेश्चैव तु दैत्यपाः । तेषां सापत्न्यभावेन महद्वैरमुपस्थितम् । अथ दैत्यैः सुरा ध्वस्ताः कृताश्चान्ये पराङ्मुखाः । अन्ये तु भयसंत्रस्ता दिशो जग्मुः क्षतांगकाः

அதிதியிலிருந்து தேவர்கள் பிறந்தனர்; திதியிலிருந்து தைத்தியத் தலைவர்கள் பிறந்தனர். இணைமனைவி போட்டியால் அவர்களிடையே பெரும் பகை எழுந்தது. பின்னர் தைத்தியர்கள் தேவர்களைச் சிதைத்தனர்; சிலர் தோல்வியால் பின்வாங்கினர், மற்றவர்கள் அச்சத்தால் நடுங்கி, காயமுற்ற உடல்களுடன் திசைகளுக்குப் பறந்தனர்।

Verse 9

ततो दुःखसमायुक्ता देवमातात्र संस्थिता । तपश्चक्रे दिवानक्तं शिवध्यानपरायणा

அப்போது துயரால் நிறைந்த தேவர்மாதா அங்கேயே தங்கி, சிவதியானத்தில் முழுமையாக ஈடுபட்டு, பகலும் இரவும் தவம் செய்தாள்।

Verse 10

एवं तस्यास्तपःस्थाया गते युगचतुष्टये । निर्भिद्य धरणीपृष्ठं शिवलिंगं समुत्थितम्

அவள் தவத்தில் அசையாது நிலைத்திருந்தபோது, நான்கு யுகங்கள் கடந்த பின் பூமியின் மேற்பரப்பை பிளந்து சிவலிங்கம் வெளிப்பட்டது.

Verse 11

ततस्तस्मै कृतानन्दा स्तुत्वा स्तोत्रैः पृथग्विधैः । अष्टांगप्रणिपातेन नमश्चक्रे समाहिता

அப்போது ஆனந்தம் நிறைந்தவளாய் பலவகை ஸ்தோத்திரங்களால் துதித்து, ஒருமனத்துடன் அஷ்டாங்க நமஸ்காரம் செய்து வணங்கினாள்.

Verse 12

एतस्मिन्नंतरे वाणी संजाता गगनांगणे । शरीररहिता दिव्या मेघगम्भीरनिःस्वना

இதற்கிடையில் ஆகாய வெளியில் ஒரு வாக்கு எழுந்தது—உடலற்றது, தெய்வீகமானது, மேக இடியென ஆழ்ந்த ஒலியுடையது.

Verse 13

वरं प्रार्थय कल्याणि यस्ते हृदि व्यवस्थितः । प्रसन्नोऽहं प्रदास्यामि तवाद्य शशिशेखरः

“வரம் கேள், கல்யாணியே! உன் இதயத்தில் உறையும் நான்—சசிசேகரன்—மிகவும் प्रसன்னன்; இன்று உனக்கு அதை அருள்வேன்.”

Verse 14

अदितिरुवाच । मम पुत्राः सुरश्रेष्ठ हन्यन्ते युधि दानवैः । तत्कुरुष्व गतायासानवध्यान्रणमूर्धनि

அதிதி கூறினாள்—“தேவர்களில் சிறந்தவரே! போரில் தானவர்கள் என் புதல்வர்களை கொன்று வருகின்றனர்; ஆகவே அவர்களை களைப்பற்றவர்களாகவும், போர்முனையில் அவத்யர்களாகவும் ஆக்குங்கள்.”

Verse 15

श्रीभगवानुवाच । एतल्लिंगं मदीयं ये स्पृष्ट्वा यास्यंति संयुगे । अवध्यास्ते भविष्यन्ति यावत्संवत्सरं शुभे

ஸ்ரீபகவான் கூறினார்—ஓ நல்வரமே! என் இந்த லிங்கத்தைத் தொட்டு போருக்குச் செல்பவர்கள் ஒரு ஆண்டு வரை வெல்லப்படாதவர்களாகவும் அஜேயராகவும் இருப்பார்கள்।

Verse 16

अन्योऽपि मानवो योऽत्र चतुर्दश्यां समाहितः । माघमासस्य कृष्णायां प्रकरिष्यति जागरम्

மேலும் யாரேனும் ஒருவர் இங்கு மாக மாதத்தின் கிருஷ்ணபட்ச சதுர்தசியன்று மனத்தை ஒருமுகப்படுத்தி இரவு முழுதும் ஜாகரணம் மேற்கொண்டால்—

Verse 17

सोऽपि संवत्सरं यावद्भविष्यति निरामयः । अपि मृत्युदिने प्राप्ते योऽस्मिन्नायतने शुभे

அவனும் ஒரு ஆண்டு வரை நோயின்றி இருப்பான். மரண நாள் வந்தபோதிலும், இந்த நல்வழிபாட்டுத் தலத்தில் இருப்பவனுக்கு—

Verse 18

आगमिष्यति तं मृत्युर्दूरात्परिहरिष्यति । एवमुक्त्वाथ सा वाणी विरराम ततः परम्

மரணம் வர முயன்றாலும் அவனைத் தொலைவிலிருந்தே விலகி நிற்கும். இவ்வாறு கூறி அந்த தெய்வ வாக்கு பின்னர் மௌனமடைந்தது।

Verse 19

अदितिश्चापि सन्तुष्टा हतशेषान्सुतांस्ततः । समानीयाथ तल्लिंगं तेषामेव न्यदर्शयत् । कथयामास तत्सर्वं माहात्म्यं यद्वरोदितम्

அதிதியும் திருப்தியடைந்தாள். பின்னர் படுகொலையிலிருந்து மீந்த தன் புதல்வர்களை ஒன்றுகூடச் செய்து, அவர்களுக்கு அதே லிங்கத்தை காட்டி, வரம் அருளும் தெய்வவாக்கு உரைத்த முழு மஹாத்மியத்தையும் விரிவாக எடுத்துரைத்தாள்।

Verse 20

ततस्ते विबुधाः सर्वे तल्लिंगं प्रणिपत्य च । प्रतिजग्मुस्तुष्टियुक्ताः शस्त्राण्यादाय तान्प्रति

அப்போது அந்த எல்லா தேவர்களும் அந்த லிங்கத்துக்கு வணங்கி, திருப்தி நிறைந்த உள்ளத்துடன், ஆயுதங்களை எடுத்துக்கொண்டு அந்தப் பகைவரை நோக்கி மீண்டும் புறப்பட்டனர்।

Verse 21

यत्र ते दानवा हृष्टाः स्थिताः शक्रपदे शुभे । स्वर्गभोगसमायुक्ता नन्दनांतर्व्यवस्थिताः

எங்கே அந்த தானவர்கள் மகிழ்ச்சியுடன் இந்திரனின் (சக்ரன்) புனித ஆட்சிப் பகுதியில் தங்கியிருந்தனர்—வானுலக இன்பங்களை அனுபவித்து, நந்தன வனத்தின் உள்ளே குடியிருந்தனர்।

Verse 22

अथ ते दानवा दृष्ट्वा संप्राप्तांस्त्रिदिवौकसः । सहसा संगरार्थाय नानाशस्त्रधरान्बहून्

பின்னர் அந்த தானவர்கள், வானுலக வாசிகள் வந்து சேர்ந்ததைப் பார்த்தவுடன், திடீரெனப் போருக்காக பலவகை ஆயுதம் தாங்கிய பலரைத் தயாராக்கினர்।

Verse 23

रथवर्यान्समारुह्य धृतशस्त्रास्त्रवर्मणः । युद्धार्थं सम्मुखा जग्मुर्गर्जमाना घना इव

சிறந்த தேர்களில் ஏறி, ஆயுதங்களும் அஸ்திரங்களும் கவசமும் தரித்து, அவர்கள் போருக்காக நேருக்கு நேர் முன்னேறினர்—இடிமேகங்கள் போல முழங்கியவாறு।

Verse 24

ततः समभवद्युद्धं देवानां दानवैः सह । रोषप्रेरितचित्तानां मृत्युं कृत्वा निवर्तनम्

அப்போது தேவர்களுக்கும் தானவர்களுக்கும் இடையில் போர் எழுந்தது. கோபம் தூண்டிய அவர்களின் மனங்கள், மரணத்தை ஏற்படுத்திய பின்பே திரும்பின।

Verse 25

ततस्ते विबुधाः सर्वे हरलब्धवरास्तदा । जघ्नुर्दैत्यानसंख्याताच्छितैः शस्त्रैरनेकधा

அப்போது ஹரன் (சிவன்) அருளிய வரங்களைப் பெற்ற அனைத்து தேவர்களும், கூரிய ஆயுதங்களால் பல விதங்களில் எண்ணற்ற தைத்யர்களை வதைத்தனர்.

Verse 26

हतशेषाश्च ये तेषां ते त्यक्त्वा त्रिदशालयम् । पलायनकृतोत्साहाः प्रविष्टा मकरालयम्

அவர்களில் உயிர்தப்பியோர் திரிதசர்களின் வாசஸ்தலத்தை விட்டு, தப்பிச் செல்லும் அவசரத்துடன் மகராலயம் எனும் கடலில் புகுந்தனர்.

Verse 27

ततः शक्रः समापेदे स्वराज्यं दानवैर्हृतम् । यदासीत्पूर्वकाले तत्समग्रं हतकण्टकम्

அப்போது தானவர்கள் பறித்திருந்த தன் அரசாட்சியை சக்ரன் மீட்டான்; அது முன்னாளைப் போல முழுமையாகவும் தடையெனும் முள்ளுகள் அற்றதுமாக இருந்தது.

Verse 28

ततस्ते दानवाः शेषा ज्ञात्वा तल्लिंगसंभवम् । माहात्म्यं वृषनाथस्य क्षेत्रस्यास्योद्भवस्य च

அப்போது மீதமிருந்த தானவர்கள் அந்த லிங்கத்தின் தோற்றத்தை அறிந்து, வृषநாதரின் மகிமையையும் இக்க்ஷேத்திரத்தின் புனித வெளிப்பாட்டையும் உணர்ந்தனர்.

Verse 29

शुक्रेण कथितं सर्वं माघकृष्णे निशागमे । चतुर्दश्यां शुचिर्भूत्वा यस्तल्लिंगं प्रपूजयेत् । कालाघ्रातोऽपि न प्राणैः स पुमांस्त्यज्यते क्वचित्

மாசி (மா஘) கிருஷ்ணபட்சத்தின் முடிவு இரவில் இவற்றைச் சுக்ரர் உரைத்தார். சதுர்தசியன்று தூய்மையுடன் அந்த லிங்கத்தை பக்தியுடன் வழிபடுவோர், காலம் (மரணம்) தொட்டாலும் உயிர்மூச்சால் ஒருபோதும் கைவிடப்படார்.

Verse 30

तस्माद्यूयं समासाद्य तल्लिंगं तद्दिने निशि । पूजयध्वं महाभागा येन स्युर्मृत्युवर्जिताः

ஆகையால், ஓ மகாபாகர்களே, அதே நாளின் இரவில் அந்த லிங்கத்தை அணுகி வழிபடுங்கள்; அதனால் நீங்கள் மரணத் துன்பத்திலிருந்து விடுபடுவீர்கள்।

Verse 31

यावत्संवत्सरस्यातं सत्यमेतन्मयोदितम् । यथा ते देवसंघाश्च तत्प्रभावादसंशयम्

ஆண்டு முழுவதும் இது உண்மை—நான் இவ்வாறு உரைத்தேன்; மேலும் சந்தேகமின்றி அதன் பிரபாவத்தால் தேவர்களின் கூட்டமும் அவ்வாறே உறுதியும் வெற்றியும் பெறுகிறது।

Verse 32

अथ तं दानवेन्द्राणां मंत्रं ज्ञात्वा सुरेश्वरः । नारदाद्ब्राह्मणः पुत्राद्भयत्रस्तमनास्ततः

அப்போது தேவர்களின் ஈசன், நாரதரின் புதல்வனான பிராமணனிடமிருந்து தானவத் தலைவர்களின் அந்த இரகசிய ஆலோசனையை அறிந்து, உள்ளத்தில் அச்சத்தால் கலங்கினான்।

Verse 33

मंत्रं चक्रे समं देवैस्तत्र देवस्य रक्षणे । यथा स्यादुद्यमः सम्यक्तस्मिन्नहनि सर्वदा

பின்னர் அவர் தேவர்களுடன் சேர்ந்து அந்தத் தெய்வத்தின் பாதுகாப்பிற்காக ஒரு திட்டத்தை அமைத்தார்; அந்த நாளில் அவர்களின் முயற்சி எப்போதும் முறையாகவும் தவறாதவாறும் நடைபெறும்படி।

Verse 34

कोटयस्तु त्रयस्त्रिंशद्देवानां सायुधास्ततः । रक्षार्थं तस्य लिंगस्य तस्मिन्क्षेत्रे व्यवस्थिताः । माघकृष्णचतुर्दश्यां सुसंनद्धाः प्रहारिणः

அப்போது ஆயுதம் தாங்கிய முப்பத்துமூன்று கோடி தேவர்கள், அந்தக் க்ஷேத்திரத்தில் அந்த லிங்கத்தின் காவலுக்காக நிலை கொண்டனர். மாகக் கிருஷ்ண சதுர்தசியன்று அவர்கள் முழுமையாக ஆயத்தமாய், தாக்கத் தயாராய் நின்றனர்।

Verse 35

अथ ते दानवा दृष्ट्वा तान्देवांस्तत्र संस्थितान् । भयसंत्रस्तमनसो दुद्रुवुः सर्वतो दिशम्

அங்கே நிலைத்திருந்த தேவர்களைப் பார்த்த தானவர்கள், அச்சத்தால் கலங்கிய மனத்துடன், எல்லாத் திசைகளிலும் ஓடிப் பறந்தனர்।

Verse 36

अथ प्रभाते विमले प्रोद्गते रविमण्डले । भूय एव सुराः सर्वे मंत्रं चक्रुः परस्परम्

பின்னர் தூய விடியலில், சூரிய வட்டம் உதயமானபோது, எல்லாத் தேவரும் மீண்டும் ஒருவரோடு ஒருவர் ஆலோசனை செய்தனர்।

Verse 37

यद्येतत्क्षेत्रमुत्सृज्य गमिष्यामः सुरालयम् । लिंगमेतत्समभ्येत्य पूजयिष्यंति दानवाः

“நாம் இந்தப் புனிதக் க்ஷேத்திரத்தை விட்டுத் தேவருலகம் சென்றால், தானவர்கள் இங்கே வந்து இந்த லிங்கத்தை வழிபடுவர்।”

Verse 38

ततोऽवध्या भविष्यंति तेऽपि सर्वे यथा वयम् । तस्मादत्रैव तिष्ठामस्त्रयस्त्रिंशत्प्रनायकाः

“அப்போது அவர்களும் நம்மைப் போலவே அனைவரும் வெல்லமுடியாதவர்களாகிவிடுவர். ஆகவே நாம்—முப்பத்துமூன்று தேவர்களின் தலைவர்கள்—இங்கேயே தங்குவோம்।”

Verse 39

कोटीनामेव सर्वेषां शेषा गच्छन्तु तत्र च । सहस्राक्षेण संयुक्ताः स्वर्गे स्वपररक्षकाः

“இந்தக் கோடிகளிலுள்ள மீதியோர் அங்கே (ஸ்வர்க்கத்திற்கு) செல்லட்டும்; ஆயிரக்கண் கொண்ட இந்திரனுடன் இணைந்து, ஸ்வர்க்கத்தில் தம் உலகை காக்கட்டும்।”

Verse 41

एते तल्लिंगरक्षार्थं तस्मिन्क्षेत्रे व्यवस्थिताः । शेषाः शक्रसमायुक्ताः प्रजग्मुस्त्रिदशालयम्

அந்த லிங்கத்தைப் பாதுகாக்க இவர்கள் அந்தப் புனிதக் க்ஷேத்திரத்தில் தங்கினர்; மற்றவர்கள் சக்ரன் (இந்திரன்) உடன் தேவர்களின் வாசஸ்தலத்திற்குச் சென்றனர்।

Verse 42

सूत उवाच । एवं प्रभावं लिंगं तु देवदेवस्य शूलिनः । भवद्भिः परिपृष्टं यददित्या स्थापितं पुरा

சூதர் கூறினார்—தேவர்களின் தேவனான சூலின் (சிவன்) லிங்கத்தின் மகிமை இவ்வாறே; நீங்கள் கேட்ட அந்த லிங்கத்தை ஆதிதி முற்காலத்தில் நிறுவினாள்।

Verse 43

यस्मान्न विद्यते मृत्युस्तेन दृष्टेन देहिनाम् । अमराख्यं ततो लिंगं विख्यातं भुवनत्रये

உடலுடையோருக்கு அதனைத் தரிசித்தால் மரணம் இல்லை; ஆகவே அந்த லிங்கம் ‘அமர’ என்ற பெயரால் மூவுலகிலும் புகழ்பெற்றது।

Verse 44

यस्मिन्देशेऽपि सा कन्या हता तेन द्विजन्मना । जाबालिना सुक्रुद्धेन तस्य देवस्य मंदिरे

அதே நாட்டில், அந்தத் தேவனின் கோவிலுக்குள், மிகக் கோபமுற்ற இருபிறப்பன் ஜாபாலி அந்தக் கன்னியை கொன்றான்।

Verse 45

आसीत्तत्र दिने कृष्णा माघमास चतुर्दशी । तेन नो निधनं प्राप्ता सुहताऽपि तपस्विनी

அன்று மாக மாதத்தின் கிருஷ்ணபட்ச சதுர்தசி நாள்; ஆகவே கடுமையாகக் கொல்லப்பட்டாலும் அந்தத் தவஸ்வினி மரணமடையவில்லை।

Verse 46

एतद्वः सर्वमाख्यातं तस्य लिंगस्य सम्भवम् । माहात्म्यं ब्राह्मणश्रेष्ठाः सर्वपातकनाशनम्

ஓ பிராமணச் சிறந்தவர்களே! அந்த லிங்கத்தின் தோற்றமும் அதன் மகிமையும் அனைத்தையும் உங்களுக்குச் சொல்லிவிட்டேன்; அந்த மகிமை எல்லாப் பாவங்களையும் அழிப்பதாகும்.

Verse 47

यश्चैतत्पठते भक्त्या तस्य लिंगस्य संनिधौ । अपमृत्युभयं तस्य कथंचिन्नैव जायते

அந்த சிவலிங்கத்தின் சன்னிதியில் பக்தியுடன் இதைப் பாராயணம் செய்பவருக்கு, அகாலமரணப் பயம் எவ்விதத்திலும் உண்டாகாது.

Verse 48

तस्याग्रेऽस्ति शुभं कुण्डं पूरितं स्वच्छवारिणा । अदित्या निर्मितं देव्या स्नानार्थं चात्मनः कृते

அதன் முன்னே தூய நீரால் நிரம்பிய ஒரு மங்கலக் குண்டம் உள்ளது; அதை தேவியான அதிதி தன் ஸ்நானத்திற்காகவே அமைத்தாள்.

Verse 49

स्नानं कृत्वा नरस्तस्मिन्यस्तल्लिंगं प्रपश्यति । करोति जागरं रात्रौ तस्मिन्नेव दिनेदिने । सोऽद्यापि वत्सरं यावन्नापमृत्युमवाप्नुयात्

அங்கே ஸ்நானம் செய்து அந்த லிங்கத்தைத் தரிசித்து, அதே இடத்தில் நாள்தோறும் இரவு விழிப்பை மேற்கொள்வவன்—இன்றிலிருந்து முழு ஒரு ஆண்டுவரை அகாலமரணத்தை அடையான்.