Adhyaya 254

Verse 1

शूद्र उवाच । इदमाश्चर्यरूपं मे प्रतिभाति वचस्तव । यद्यपि स्यान्महाक्लेशो वदतस्तव सुव्रत

சூத்ரன் கூறினான்—உமது சொற்கள் எனக்கு அதிசயமாகத் தோன்றுகின்றன. ஓ சுவ்ரதா! பேசும் போது உமக்கு பெருந்துயரம் வந்தாலும் கூட…

Verse 2

तथापि मम भाग्येन मत्पुण्यैर्मद्गृहं गतः । न तृप्ये त्वन्मुखांभोजाच्च्युतं वाक्यामृतं पुनः

ஆயினும் என் நல்வாழ்வாலும் என் புண்ணியத்தாலும் நீங்கள் என் இல்லத்திற்கு வந்தீர்கள். ஆனால் உமது தாமரைமுகத்திலிருந்து வழியும் வாக்கிய அமிர்தத்தை மீண்டும் மீண்டும் அருந்தினாலும் எனக்கு நிறைவு இல்லை.

Verse 3

पिबन्गौरीकथाख्यानं विशेषगुणपूरितम् । कथं महेश्वरो नृत्यं चकार सुरसंवृतः

அற்புத குணங்களால் நிறைந்த கௌரியின் கதையை அருந்துவது போலக் கேட்டு, தேவர்களால் சூழப்பட்ட மகேஸ்வரன் எவ்வாறு நடனம் ஆடினார்?

Verse 4

चातुर्मास्ये कथं जातं कि ग्राह्यं व्रतमुच्यते । अनुग्रहं कृतवती सा कथं को ह्यनुग्रहः

சாதுர்மாஸ்ய காலத்தில் இது எவ்வாறு நிகழ்ந்தது? அப்போது எத்தகைய விரதம் ஏற்கத்தக்கது என்று சொல்லப்படுகிறது? அவள் அருள் எவ்வாறு செய்தாள்—அந்த அருள் உண்மையில் என்ன?

Verse 5

एतद्विस्तरतो ब्रूहि पृच्छतो मे द्विजोत्तम । भगवान्पूज्यते लोके ममानुग्रहकारकः

ஓ த்விஜோத்தமா! நான் கேட்கிறேன்; இதை விரிவாகச் சொல்லுங்கள். எனக்கு அருள் செய்பவர் அந்த பகவான் உலகமெங்கும் பூஜிக்கப்படுகிறார்.

Verse 6

प्रसन्नवदनो भूत्वा स्वस्थः कथय सुव्रत । गालवश्चापि तच्छ्रुत्वा पुनराह प्रहृष्टवान्

ஓ சுவ்ரதா! அமைதியான முகத்துடன், நிலைத்த மனத்துடன் நீ கூறுவாய். அதை கேட்ட காளவனும் மகிழ்ந்து மீண்டும் உரைத்தான்.

Verse 7

गालव उवाच । इतिहासमिमं पुण्यं कथयामि तवानघ । शृणुष्वावहितो भूत्वा यज्ञायुतफलप्रदम्

காளவன் கூறினான்—ஓ அனகா! இந்தப் புனித வரலாற்றை உனக்குச் சொல்கிறேன். கவனமுடன் கேள்; இது பத்தாயிரம் யாகங்களின் பலனை அளிக்கும்.

Verse 8

चातुर्मास्येऽथ संप्राप्ते हरो भक्तिसमन्वितः । ब्रह्मचर्यव्रतपरः प्रहृष्टवदनोऽभवत्

சாதுர்மாஸ்ய காலம் வந்தபோது, பக்தியால் நிறைந்த ஹரன் பிரம்மச்சர்ய விரதத்தில் உறுதியாக இருந்து மகிழ்ச்சியால் ஒளிரும் முகத்துடன் ஆனான்.

Verse 9

देवतानां च संकल्पं महर्षीणां चकार ह । समागत्य ततो देवा मन्दराचलमास्थिताः

அவர் தேவர்கள் மற்றும் மகரிஷிகளின் எண்ணத்தோடு ஒத்த தீர்மானத்தை எடுத்தார். பின்னர் தேவர்கள் கூடிச் சென்று மந்தரமலையில் தங்கினர்.

Verse 10

प्रणम्य ते महेशानं तस्थुः प्रांजलयोऽग्रतः । तानुवाच सुरान्सर्वान्हरो दृष्ट्वा समागतान्

மஹேசானனை வணங்கி அவர்கள் கைகூப்பி அவர் முன் நின்றனர். கூடியிருந்த எல்லாத் தேவர்களையும் பார்த்து ஹரன் அவர்களிடம் உரைத்தான்.

Verse 11

पार्वत्याभिहितं प्राह कस्मिन्कार्यांतरे सति । मया नियुक्तेऽभिनये यत्र साहाय्यकारिणः

அவன் பார்வதி உரைத்த வாக்கைச் சொல்லி— “வேறு எந்தக் காரியத்திற்காக நீங்கள் வந்தீர்கள்? நான் நியமித்த இந்த லீலா-அபிநயத்தில் நீங்கள் என் துணையாளர் அல்லவா?” என்றான்.

Verse 12

भवंत्विंद्रपुरोगाश्च चातुर्मास्ये समागते । ते तथोचुश्च संहृष्टा नमस्कृत्य च शूलिनम्

“அப்படியே ஆகட்டும்—சாதுர்மாஸ்யம் வந்தபோது இந்திரன் முன்னிலையில் நாங்கள் கூடுவோம்.” என்று அவர்கள் மகிழ்ந்து கூறினர்; சூலதாரி சிவனை வணங்கி ஒப்புதல் அளித்தனர்.

Verse 13

स्वंस्वं भवनमाजग्मुर्विमानैः सूर्यसन्निभैः । तथाऽषाढे शुक्लपक्षे चतुर्दश्यां महेश्वरः

அவர்கள் சூரியனைப் போல ஒளிரும் விமானங்களில் தத்தம் இல்லங்களுக்கு மீண்டனர். பின்னர் ஆஷாட மாத சுக்லபக்ஷ சதுர்தசியன்று மகேஸ்வரன் (சிவன்) …

Verse 14

प्रनर्त्तयितुमारेभे भवानीतोषणाय च । मंदरे पर्वतश्रेष्ठे तत्र जग्मुर्महर्षयः

பவானியை மகிழ்விக்க அவர் நடனத்தைத் தொடங்கினார். மலைகளில் சிறந்த மந்தரத்திற்கு மகரிஷிகள் அங்கு (தரிசிக்க) வந்தனர்.

Verse 15

नारदो देवलो व्यासः शुकद्वैपायनादयः । अंगिराश्च मरीचिश्च कर्दमश्च प्रजापतिः

நாரதர், தேவலர், வியாசர், மேலும் சுகரும் த்வைபாயன மரபினரும்; அங்கிரசர், மரீசி, பிரஜாபதி கர்தமரும்—(அனைவரும் அங்கு வந்தனர்).

Verse 16

कश्यपो गौतमश्चात्रिर्वसिष्ठो भृगुरेव च । जमदग्निस्तथोत्तंको रामो भार्गव एव च

கஷ்யபர், கௌதமர், அத்ரி, வசிஷ்டர், ப்ருகு; மேலும் ஜமதக்னி, உத்தங்கர், பார்கவ ராமர் (பரசுராமர்) ஆகியோரும் அங்கு வந்தடைந்தனர்।

Verse 17

अगस्त्यश्च पुलोमा च पुलस्त्यः पुलहस्तथा । प्रचेताश्च क्रतुश्चैव तथैवान्ये महर्षयः

அகஸ்தியர், புலோமா, புலஸ்தியர், புலஹர்; ப்ரசேதா, க்ரது ஆகியோரும்—மேலும் பல மகரிஷிகளும் அங்கே வந்தனர்।

Verse 18

सिद्धा यक्षाः पिशाचाश्च चारणाश्चारणैः सह । आदित्या गुह्यकाश्चैव सा ध्याश्च वसवोऽश्विनौ

சித்தர்கள், யக்ஷர்கள், பிசாசர்கள்; சாரணர்கள் தம் சாரணர்களுடன்; ஆதித்யர்கள், குஹ்யகர்கள், சாத்யர்கள், வசுக்கள் மற்றும் இரு அஷ்வின்களும் அங்கே வந்தனர்।

Verse 19

एते सर्वे तथेन्द्राद्या ब्रह्मविष्णुपुरोगमाः । समाजग्मुर्महेशस्य नृत्यदर्शनलालसाः

இவர்கள் அனைவரும்—இந்திரன் முதலியோர், முன்னணியில் பிரம்மா விஷ்ணு இருப்பவர்களாக—மகேசனின் நடனத் தரிசனத்தை ஆவலுடன் காண ஒன்றுகூடினர்।

Verse 20

ततो गणा नंदिमुखा रत्नानि प्रददुस्तथा । भूषणानि च वासांसि मुन्यादिभ्यो यथाक्रमम्

பின்னர் நந்திமுகன் தலைமையிலான கணங்கள் ரத்தினங்களை வழங்கினர்; மேலும் முனிவர் முதலியோருக்கு முறையே ஆபரணங்களும் ஆடைகளும் அளித்தனர்।

Verse 21

ततो वाद्यसहस्रेषु वादित्रेषु समंततः । सर्वैर्जयेति चैवोक्ता भगवा न्व्रतमादिशत्

அப்போது எங்கும் ஆயிரம் வாத்தியங்கள் முழங்க, அனைவரும் “ஜயம்” என்று முழங்கினர்; அந்நேரம் பகவான் ஒரு விரதத்தை (புனித அனுஷ்டானத்தை) விதித்தார்।

Verse 22

भवानी हृष्टहृदया महादेवं व्यलोकयत् । जया च विजया चैव जयन्ती मंगलारुणा

பவானி மகிழ்ச்சி நிறைந்த உள்ளத்துடன் மகாதேவரை நோக்கினாள்; அவளுடன் ஜயா, விஜயா, மேலும் மங்களகரமான அருணநிற ஜயந்தியும் இருந்தாள்।

Verse 23

चतुष्टयसखीमध्ये विर राज शुभानना । तस्याः सान्निध्ययोगेन जगद्भाति गुणोत्तरम्

நான்கு தோழியரின் நடுவில் சுபமுகத்தையுடைய தேவி அரசொளியுடன் பிரகாசித்தாள்; அவள் சன்னிதியின் வல்லமையால் உலகம் குணமும் மேன்மையும் உயர்ந்ததாகத் தோன்றியது।

Verse 24

यस्याः शरीरजा शोभा वर्णितुं नैव शक्यते । ईशोऽपि गणकोटीभिर्ना नावक्त्त्राभिरीक्षितः

அவளின் உடலிலிருந்து பிறக்கும் ஒளிமிகு அழகை வர்ணிக்க இயலாது; இறைவனே கோடிக்கணக்கான கணங்களுடன் பல முகங்களால் நோக்கியபோதும் அவள் அழகின் முடிவை அடைய முடியவில்லை।

Verse 25

पिशाचभूतसंघैश्च वृतः परमशोभनः । स्वर्णवेत्रधरो नन्दी बभौ कपिमुखोऽग्रतः

பிசாசு-பூதக் கூட்டங்களால் சூழப்பட்ட பரம ஒளிமிகு நந்தி, பொன்னாலான தண்டம் ஏந்தி, முன்னிலையில் கபிமுகம் போன்ற முகத்துடன் தோன்றினான்।

Verse 26

विद्याधराश्च गंधर्वाश्चि त्रसेनादयस्तथा । चित्रन्यस्ता इव बभुस्तत्र नागा मुनीश्वराः

அங்கே வித்யாதரரும் கந்தர்வரும்—சித்ரசேனன் முதலியோரும்—இருந்தனர். நாகரும் முனிவர்தலைவரும் ஓவியத்தில் பதித்ததுபோல் தோன்றினர்.

Verse 27

श्रीरागप्रमुखा रागास्तस्य पुत्रा महौजसः । अमूर्त्ताश्चैव ते पुत्रा हरदेव समुद्भवाः

ஸ்ரீராகம் முதலிய ராகங்கள் அவனுடைய மகாதேஜஸ்வி புதல்வர்கள். அந்தப் புதல்வர்கள் உண்மையிலே அமூர்த்திகள்; ஹரதேவனிடமிருந்து தோன்றியவர்கள்.

Verse 28

एकैकस्य च षड्भार्याः सर्वासां च पितामहः । ताभिः सहैव ते रागा लीलावपुर्धरास्तथा

அவர்களில் ஒவ்வொருவருக்கும் ஆறு மனைவிகள் இருந்தனர்; அனைவருக்கும் ஒரே பிதாமகர் இருந்தார். அந்த மனைவிகளுடன் சேர்ந்து அந்த ராகங்களும் லீலாமய வடிவங்களை ஏற்றன.

Verse 29

प्रादुर्बभूवुः सहसा चिंतितास्तेन शंभुना । तेषां नामानि ते वच्मि शृणुष्व त्वं महाधन

சம்பு நினைத்த மாத்திரத்தில் அவர்கள் திடீரென வெளிப்பட்டனர். இப்போது அவர்களின் பெயர்களைச் சொல்கிறேன்—ஓ மகாதனனே, கேள்.

Verse 30

श्रीरागः प्रथमः पुत्र ईश्वरस्य विमोहनः । आसां चक्रे भ्रुवोर्मध्ये परब्रह्म प्रदायकः

ஈஸ்வரனின் முதல் புதல்வன் ஸ்ரீராகன் மனதை மயக்கும் தன்மை உடையவன். அவன் புருவமத்தியிலே திலகச் சின்னத்தை அமைத்தான்; அது பரப்ரஹ்ம ஞானத்தை அருள்வது.

Verse 31

तन्मध्यश्चैव माहेशात्समुद्भूतो गणोत्तमः । द्वितीयोऽथ वसन्तोऽभूत्कटिदेशान्महायशाः

அதே நடுப்பகுதியிலிருந்து மகேசனிடமிருந்து ஒரு சிறந்த கணநாதன் தோன்றினான். பின்னர் இரண்டாவதாக—மிகப் புகழ்மிக்க வசந்தன்—இடுப்புப் பகுதியிலிருந்து வெளிப்பட்டான்.

Verse 32

महदंकश्च भूतानां चक्राच्चैव विशुद्धितः । पंचमस्तु तृतीयोऽभूत्सुतो विश्वविभूषणः

விசுத்தி சக்கரத்திலிருந்து உயிர்களுடன் தொடர்புடைய மகத்தான ‘அங்க’ தோன்றினான். மேலும் ஐந்தாவது நிலையில் மூன்றாவது புதல்வன் வெளிப்பட்டான்—அவன் உலகின் அலங்காரம்.

Verse 33

महेश्वरहृदो जातं चक्रं चैवमनाहतम् । नासादेशात्समुद्भूतो भैरवो भैरवः स्वयम्

மகேஸ்வரரின் இதயத்திலிருந்து அனாஹத சக்கரம் தோன்றியது. மேலும் மூக்குப் பகுதியிலிருந்து பைரவன் வெளிப்பட்டான்—சுயம்புவான பைரவனே.

Verse 34

मणिपूरकनामेदं चक्रं तद्धि विमुक्तिदम् । पंचाशच्च तथा वर्णा अंका नाम महेश्वरात्

இந்தச் சக்கரம் ‘மணிபூரக’ என அழைக்கப்படுகிறது; அது நிச்சயமாக விடுதலையை அளிக்கிறது. மேலும் ஐம்பது எழுத்துகளும்—‘அங்கா’ எனப் பெயர்பெற்று—மகேசனிடமிருந்து தோன்றினவென கூறப்படுகிறது.

Verse 35

राशयो द्वादश तथा नक्षत्राणि तथैव च । स्वाधिष्ठानसमुद्भूता जगद्बीजसमन्विताः

பன்னிரண்டு ராசிகளும் அதுபோல நக்ஷத்திரங்களும்—இவை அனைத்தும் ஸ்வாதிஷ்டானத்திலிருந்து தோன்றின; உலகின் பீஜசக்தியுடன் இணைந்தவை.

Verse 36

क्षणेन वृद्धिमायांति ततो रेतः प्रवर्तते । रेतसस्तु जगत्सृष्टं तदीशजननेंद्रियम्

ஒரு கணத்தில் வளர்ச்சி உண்டாகிறது; பின்னர் ரேதஸ் (வீரியம்) பாயத் தொடங்குகிறது. அந்த ரேதஸிலிருந்தே உலகம் படைக்கப்படுகிறது—அதே இறைவனின் ஜனனேந்திரியம்.

Verse 37

आधाराच्च महान्षष्ठो नटो नारायणोऽभवत् । महेशवल्लभः पुत्रो नीलो विष्णुपराक्रमः

ஆதாரத்திலிருந்து மகத்தான ஆறாவது தோன்றினான்—நடனரூப நாராயணன். மகேசனுக்குப் பிரியமானவரின் புதல்வன் நீலன்; விஷ்ணுவின் பராக்கிரமம் உடையவன்.

Verse 38

एते मूर्तिधरा रागा जाता भार्यासहायिनः । भार्यास्तेषां समुद्भूताः शिरोभागात्पिनाकिनः

இந்த ராகங்கள் உருவம் தாங்கி, தம் மனைவியருடன் துணையராய் தோன்றின. அவர்களின் மனைவியர் பினாகி (சிவன்) அவர்களின் தலைப்பகுதியிலிருந்து பிறந்தனர்.

Verse 39

षट्त्रिंशत्परिमाणेन ततस्तास्त्वं निशामय । गौरी कोलाहली धीरा द्राविडी माल कौशिकी

பின்னர் முப்பத்தாறு அளவில், இப்போது அவற்றைக் கேள்—கௌரி, கோலாஹலி, தீரா, திராவிடி, மால, கௌசிகி.

Verse 40

षष्ठी स्याद्देवगांधारी श्रीरागत्य प्रिया इमाः । आन्दोला कौशिकी चैव तथा चरममंजरी

ஆறாவது தேவகாந்தாரி. இவை ஸ்ரீராகத்திற்கு பிரியமானவை; மேலும் ஆந்தோலா, கௌசிகி, சரமமஞ்சரி என்பனவும் உள்ளன.

Verse 41

गंडगिरी देवशाखा राम गिरी वसन्तगा । त्रिगुणा स्तम्भतीर्था च अहिरी कुंकुमा तथा

கண்டகிரீ, தேவசாகா, ராமகிரீ, வசந்தகா; திரிகுணா, ஸ்தம்பதீர்த்தா, அஹிரீ மற்றும் குங்குமா—இவை இங்கு கூறப்பட்ட திருநாமங்கள்.

Verse 42

वैराटी सामवेरी च षड्भार्याः पंचमे मताः । भैरवी गुर्जरी चैव भाषा वेलागुली तथा

வைராட்டீ, சாமவேரீ—இவை ஐந்தாம் குழுவின் ஆறு துணைவியர் எனக் கருதப்படுகின்றன; மேலும் பைரவீ, குர்ஜரீ, பாஷா, வேலாகுலீ ஆகியனவும் உள்ளன.

Verse 43

कर्णाटकी रक्तहंसा षड्भार्या भैरवानुगाः । बंगाली मधुरा चैव कामोदा चाक्षिनारिका

கர்நாடகீ, ரக்தஹம்சா—இவ்வாறு ஆறு துணைவியர் பைரவனைப் பின்பற்றுகின்றனர்; மேலும் பங்காலீ, மதுரா, காமோதா, ஆக்ஷினாரிகா ஆகியனவும் கூறப்படுகின்றன.

Verse 44

देवगिरी च देवाली मेघ रागानुगा इमा । त्रोटकी मीडकी चैव नरादुम्बी तथैव च

தேவகிரீ, தேவாலீ—இவை மேக ராகத்தைத் தொடரும் ராகிணிகள்; மேலும் த்ரோடகீ, மீடகீ, நராதும்பீ ஆகியனவும் உள்ளன.

Verse 45

मल्हारी सिन्धुमल्हारी नटनारायणानुगाः । एता हि गिरिशं नत्वा महेशं च महेश्वरीम्

மல்ஹாரீ, சிந்துமல்ஹாரீ நட்டநாராயணனைத் தொடர்வோர். இவர்கள் கிரீசனை வணங்கி, மகேசனையும் மகேஸ்வரியையும் போற்றுகின்றனர்.

Verse 46

स्वमूर्त्तिवाहनोपेताः स्वभर्तृसहिताः स्थिताः । ब्रह्मा मृदंगवाद्येन तोषयामास शंकरम्

தத்தம் உருவங்களும் வாகனங்களும் உடையவராய், தத்தம் கணவர்களுடன் கூடி அவர்கள் அங்கே நின்றனர். பிரம்மா மிருதங்க வாத்தியத்தால் சங்கரரை மகிழ்வித்தார்.

Verse 47

चतुरक्षरवाद्येन सुवाद्यं चाकरोत्पुनः । तालक्रियां महेशाय दर्शयामास केशवः

மீண்டும் ‘சதுரக்ஷர’ எனும் வாத்தியத்தால் அவர் மிகச் சிறந்த இசையை எழுப்பினார். கேசவன் மகேசருக்குத் தாளக் கிரியையை (லயநிகழ்வை) வெளிப்படுத்தினார்.

Verse 48

वायवस्तत्र वाद्यं च चक्रुः सुस्वरमोजसा । महेन्द्रो वंशवाद्यं च सुगिरं सुस्वरं बहुः

அங்கே வாயுக்கள் பெரும் வலிமையுடன் சுரமிகு வாத்தியங்களை இசைத்தனர். மகேந்திரனும் வம்சீ (புல்லாங்குழல்) வாத்தியத்தில் பல இனிய, மெலிந்த சுரங்களை எழுப்பினார்.

Verse 49

वह्निः शूर्परवं चक्रे पणवं च तथाश्विनौ । उपांगवादनं चक्रे सोमः सूर्यः समंततः

வஹ்னி சூற்ப வாத்தியத்தின் ஒலியை எழுப்பினார்; அஸ்வினர்கள் பணவம் இசைத்தனர். சோமனும் சூரியனும் எங்கும் துணை வாத்திய இசையை (உபாங்க வாதனம்) நிகழ்த்தினர்.

Verse 50

घंटानां वादनं चक्रुर्गणाः शतसहस्रशः । मुनीश्वरास्तथा देव्यः पार्वतीसहितास्तथा

லட்சக்கணக்கான கணங்கள் மணிகளை முழங்கச் செய்தனர். அதுபோல முனிவர்தலைவர்களும் தேவியரும் பார்வதியுடன் அங்கே இருந்து பங்கேற்றனர்.

Verse 51

स्वर्णभद्रासनेष्वेते ह्युपविष्टा व्यलोकयन् । शृंगाणां वादनं चक्रुर्वसवः समहोरगाः

அவர்கள் பொன்னாலான மங்கள ஆசனங்களில் அமர்ந்து நோக்கினர்; வாசுக்கள் மகாநாகர்களுடன் சேர்ந்து கொம்புகளின் நாதத்தை எழுப்பினர்.

Verse 52

भेरीध्वनिं तथा साध्या वाद्यान्यन्ये सुरोत्तमाः । झर्झरीगोमुखादीनि साध्याश्चक्रुर्महोत्सवे

அந்த மகோৎসவத்தில் சாத்யர்கள் பேரியின் முழக்கத்தை எழுப்பினர்; மற்ற உயர்ந்த தேவர்கள் ஜர்ஜரீ, கோமுகம் முதலிய பல வாத்தியங்களை இசைத்து மங்கள நாதத்தை நிரப்பினர்.

Verse 53

तन्त्रीलयसमायुक्ता गंधर्वा मधुर स्वराः । सुवर्णशृंगनादं च चक्रुः सिद्धाः समंततः

தந்தி லயத்துடன் இனிய குரலுடைய கந்தர்வர்கள் பாடினர்; சுற்றிலும் சித்தர்களும் பொன் கொம்புகளின் ஒலியை எழுப்பினர்.

Verse 54

ततस्तु भगवानासीन्महानटवपुर्धरः । मुकुटाः पंचशीर्षे तु पन्नगैरुपशोभिताः

அப்போது பகவான் மகாநடன் எனும் திவ்ய வடிவம் கொண்டு தோன்றினார்; அவரது கிரீடத்தில் ஐந்து தலை நாகங்கள் அலங்கரித்து விளங்கின.

Verse 55

जटा विमुच्य सकला भस्मोद्धूलितविग्रहः । बाहुभिर्दशभिर्युक्तो हारकेयूरसंयुतः

அவர் தமது அனைத்து ஜடைகளையும் அவிழ்த்தார்; அவரது திருமேனி புனித விபூதியால் தூசுபட்டிருந்தது; பத்து கரங்களுடன், மாலையும் தோள்வளைகளும் அணிந்து விளங்கினார்.

Verse 56

त्रैलोक्यव्यापकं रूपं सूर्यकोटिसमप्रभम् । कृत्वा ननर्त्त भगवान्भासुरं स महानगे

மூவுலகமெங்கும் பரவும் திருவுருவை ஏற்று, கோடி சூரியர் ஒத்த ஒளியால் பிரகாசித்து, அந்தப் பெருநகரில் பகவான் ஒளிமிகுந்தவராய் நடனம் புரிந்தார்।

Verse 57

ततं वीणादिकं वाद्यं कांस्यतालादिकं घनम् । वंशादिकं तु वादित्रं तोमरादिकनामकम्

அங்கே வீணை முதலான தந்தி வாத்தியங்கள், காஞ்சித் தாளம் முதலான கன வாத்தியங்கள், வம்சீ முதலான காற்று வாத்தியங்கள், மேலும் தோமர முதலான பெயர்களால் அறியப்படும் வாத்தியங்களும் இருந்தன।

Verse 58

चतुर्विधं ततो वाद्यं तुमुलं समजायत । तालानां पटहादीनां हस्तकानां तथैव च

பின்னர் நான்கு வகை வாத்தியங்களின் பேரொலி எழுந்தது—தாளங்களின், படஹ முதலான முரசுகளின், மேலும் கையால் வாசிக்கப்படும் வாத்தியங்களினதும்।

Verse 59

मानानां चैव तानानां प्रत्यक्षं रूपमाबभौ । सुकंठं सुस्वरं मुक्तं सुगम्भीरं महास्वनम्

மானங்களும் தானங்களும் கண்முன்னே உருவெடுத்ததுபோல் தோன்றின—இனிய குரலுடன், சரியான சுரத்துடன், இடையறாது, ஆழமாய், பேரொலியுடன்।

Verse 60

विश्वावसुर्नारदश्च तुंबुरुश्चैव गायकाः । जगुर्गंधर्वपतयोऽप्सरसो मधुरस्वराः

விச்வாவசு, நாரதர், தும்புரு ஆகிய பாடகர்கள் பாடினர்; கந்தர்வர்களின் தலைவர்களும் இனிய குரலுடைய அப்சரஸ்களும் பாடலில் இணைந்தனர்।

Verse 61

ग्रामत्रयसमोपेतं स्वरसप्तकसंयुतम् । दिव्यं शुद्धं च सांकल्पं तत्र गेयमवर्त्तत

அங்கே புனித சங்கல்பத்தால் அமைந்த தெய்வீகமும் தூய்மையும் கொண்ட பாடல் எழுந்தது—மூன்று கிராமங்களுடன் கூடி, ஏழு ஸ்வரங்களால் நிறைந்தது.

Verse 62

पर्वतोऽपि महानादं हरपादतलाहतः । भ्रमिभिर्भ्रमयंस्तत्र महीं सपुरकाननाम्

ஹரனின் பாதத்தளங்களின் தாக்கத்தால் மலைகூட பேரொலியுடன் முழங்கியது; அதன் சுழல்-அலைகள் அங்கே நகரங்களும் காடுகளும் உடன் பூமியை நடுங்கச் செய்து தள்ளாட வைத்தன.

Verse 63

हस्तकांश्चतुराशीतिं स ससर्ज सदाशिवः । ललाटफलकस्वेदात्सूतमागधबंदिनः

தன் நெற்றித் தளத்தின் வியர்வையிலிருந்து சதாசிவன் எண்பத்துநான்கு ‘ஹஸ்தக’ங்களைப் படைத்தான்—சூதர், மாகதர், வந்தி எனப் புகழ்பாடுவோர்.

Verse 64

महेशहृदयाज्जाता गंधर्वा विश्वगायकाः । ते मूर्त्ता देवदेवस्य सुरंगालयसंयुताः

மகேசனின் இதயத்திலிருந்து உலகமெங்கும் பாடும் கந்தர்வர்கள் பிறந்தனர்; அவர்கள் தேவர்களின் தேவனுக்குரிய உருவமுற்ற பரிவாரர்கள், விண்ணுலக மாளிகைச் சிறப்புடன் கூடியோர்.

Verse 65

प्रेक्षकाणामृषीणां च चक्रुराश्चर्यमोजसा । किन्नराः पुष्पवर्षाणि ससृजुः स्वैर्गुणैरिह

பார்த்துக் கொண்டிருந்த ரிஷிகளின் முன்னிலையில் அவர்கள் தம் வல்லமையால் அதிசயங்களை நிகழ்த்தினர்; கின்னரர்கள் தம் குணச் சிறப்பால் அங்கே மலர்மழையைப் பொழியச் செய்தனர்.

Verse 66

एवं चतुर्षुमासेषु यदा नृत्यमजायत । अतिक्रांता शरज्जाता निर्मलाकाशशोभिता

இவ்வாறு நான்கு மாதங்களும் நடனம் தொடர்ந்தபோது, மழைக்காலம் கடந்தது; குற்றமற்ற ஒளிமிகு வானழகால் அலங்கரித்த சரத்காலம் வந்தது।

Verse 67

पद्मखंडसमाच्छन्नसरोवरमुखांबुजा । फलवृक्षौषधीभिश्च किंचित्पांडुमुखच्छविः

தாமரைத் தொகுதிகள் குளங்களின் முகங்களை மூடின; கனிவரும் மரங்களும் மூலிகைகளும் செழித்தன; நிலம் சிறிது வெளிர்ந்த மென்மையான ஒளியால் மிளிர்ந்தது।

Verse 68

ऊर्जशुक्लचतुर्दश्यां प्रसन्ना गिरिजा तदा । समाप्तव्रतचर्यः स ईश्वरोऽपि तदा बभौ

ஊர்ஜ (கார்த்திக) சுக்ல சதுர்தசியில் கிரிஜை அருள்மிகு மனத்துடன் இருந்தாள்; விரதம் நிறைவேற்றிய ஈசனும் அப்போது ஒளிவீசினார்।

Verse 69

सा चोवाच तदा शंभुं विकचस्वरलोचना । विप्रशापपातितं च यदा लिंगं भविष्यति

அப்போது அவள்—மலர்ந்த தாமரைபோல் ஒளிவிடும் கண்களுடன்—சம்புவிடம் கூறினாள்: “பிராமணரின் சாபத்தால் வீழ்ந்த லிங்கம் எப்போது தோன்றுமோ…”

Verse 70

नर्मदाजलसंभूतं विश्वपूज्यं भविष्यति । एवमुक्त्वा ततस्तुष्टा हरस्तोत्रं चकार ह

“நர்மதையின் நீரிலிருந்து தோன்றுவது உலகமெங்கும் போற்றப்படும்.” என்று சொல்லி அவள் திருப்தியடைந்து, பின்னர் ஹரனைப் புகழும் ஸ்தோத்திரம் இயற்றினாள்।

Verse 71

नमस्ते देवदेवाय महादेवाय मौलिने । जगद्धात्रे सवित्रे च शंकराय शिवाय च

தேவர்களின் தேவனே, மௌலியணிந்த மகாதேவனே, உமக்கு வணக்கம். உலகைத் தாங்கும் தாதா, சவித்ரு-ப்ரேரகன், சங்கரன், சிவன்—உமக்கு நமஸ்காரம்.

Verse 73

नमो ब्रह्मण्य देवाय सितभूतिधराय च । पंचवक्त्राय रूपाय नीरूपाय नमोनमः

பிராமண்யதேவனே, தர்மத்தைப் பேணும் ஆண்டவனே, வணக்கம்; வெண்மைத் திருநீறு தரித்தவனே, வணக்கம். பஞ்சவக்த்ர ரூபமாயும், ரூபமற்றவனாயும் உள்ள உமக்கு மீண்டும் மீண்டும் நமோ நமः.

Verse 74

सहस्राक्षाय शुभ्राय नमस्ते कृत्तिवाससे । अन्धकासुरमोक्षाय पशूनां पतये नमः

சஹஸ்ராக்ஷனே, ஒளிமிகு தூயவனே, க்ருத்திவாசனே, உமக்கு வணக்கம். அந்தகாசுரனை விடுவித்தவனே, பசுபதியே—அனைத்து உயிர்களின் ஆண்டவனே—உமக்கு நமஸ்காரம்.

Verse 76

विप्रवह्निमुखाग्राय हराय च भवाय च । शंकराय महेशाय ईश्वराय नमो नमः

விப்ரரின் யாகஅக்னி வாயிலில் முதன்மையான (ஹவிக்ராஹி) ஆண்டவனே, வணக்கம். ஹரன், பவன், சங்கரன், மகேசன், ஈசுவரன்—உமக்கு மீண்டும் மீண்டும் நமோ நமः.

Verse 77

नमः कृष्णाय शर्वाय त्रिपुरांतक हारिणे । अघोराय नमस्तेऽस्तु नमस्ते पुरुषाय ते

கருமை நிறத்தவனே, சர்வனே, திரிபுராந்தகன் (திரிபுரம் அழித்தவன்) ஆண்டவனே, வணக்கம். அகோரனே, உமக்கு நமஸ்காரம்; பரம புருஷனே, உமக்கு வணக்கம்.

Verse 78

सद्योजाताय तुभ्यं भो वामदेवाय ते नमः । ईशानाय नमस्तुभ्यं पंचास्याय कपालिने

ஓ இறைவா! சத்யோஜாத ரூபத்தில் உமக்கு வணக்கம்; வாமதேவ ரூபத்தில் உமக்கு நமஸ்காரம். ஈசான ரூபத்தில் உமக்கு வணக்கம்—ஓ பஞ்சமுகனே, கபாலம் தாங்கியவனே!

Verse 79

विरूपाक्षाय भावाय भगनेत्रनिपातिने । पूषदंतनिपाताय महायज्ञनिपातिने

விரூபாக்ஷனே, பவ ரூபனே! உமக்கு வணக்கம்—பகனின் கணை வீழ்த்தியவனே, பூஷனின் பல்லை முறித்தவனே, மஹாயாகத்தின் அகந்தையைத் தகர்த்தவனே!

Verse 80

मृगव्याधाय धर्माय कालचक्राय चक्रिणे । महापुरुषपूज्याय गणानां पतये नमः

மிருகவ்யாத ரூபனே, தர்மமே ஆனவனே, காலச் சக்கரமும் அதைத் தாங்கும் சக்கரதாரியும் ஆன உமக்கு வணக்கம். மகாபுருஷர்கள் போற்றும், கணங்களின் தலைவன் கணபதிக்கு நமஸ்காரம்.

Verse 82

गुणातीताय गुणिने सूक्ष्माय गुरवेऽपि च । नमो महास्वरूपाय भस्मनो जन्मकारिणे

குணங்களைத் தாண்டியவனாக இருந்தும் எல்லாக் குணங்களுக்கும் அதிபதி, நுண்ணியவனும் குருவும் ஆன உமக்கு வணக்கம். மஹாரூபனே, புனித பஸ்மத்தைப் பிறப்பிப்பவனே, உமக்கு நமஸ்காரம்.

Verse 83

वैराग्यरूपिणे नित्यं योगाचार्याय वै नमः । मयोक्तमप्रियं देव स्मरसंहारकारक

வைராக்ய ரூபனே, யோகாசார்யனே! உமக்கு எந்நாளும் வணக்கம். ஓ தேவா, ஸ்மரனை அழித்தவனே! நான் கூறிய அன்பில்லா சொற்களை மன்னிப்பாயாக.

Verse 84

क्षंतुमर्हसि विश्वेश शिरसा त्वां प्रसादये । शापानुग्रह एवैष कृतस्ते वै न संशयः

ஹே விஸ்வேஸ்வரா! நீர் மன்னிக்கத் தகுதியுடையவர்; தலை வணங்கி உம்மை அருள்பெற வேண்டுகிறேன். இது உமக்கு சாபமும் அனுக்ரஹமும் ஆகிய இரண்டாகவே நிகழ்ந்தது; ஐயமில்லை.

Verse 85

ममापराधजो मन्युर्न कार्यो भवताऽनघ । एवं प्रसादितः शंभुर्हृष्टात्मा त्रिदशैः सह

ஹே அநகா! என் குற்றத்தால் எழும் கோபத்தை நீர் கொள்ள வேண்டாம். இவ்வாறு பிரசன்னமடைந்த சாம்பு (சிவன்) தேவர்களுடன் மனமகிழ்ந்து ஆனந்தித்தான்.

Verse 86

तीर्णव्रतपरानंदनिर्भरः प्राह तामुमाम् । य इमां मत्स्तुतिं भक्त्या पठिष्यति तवोद्गताम् । तस्य चेष्टवियोगश्च न भविष्यति पार्वति

விரதம் நிறைவேறி பரமானந்தத்தில் நிறைந்தவன் உமையிடம் கூறினான்—ஹே பார்வதி! நீ உரைத்த எனது இந்த ஸ்துதியை பக்தியுடன் யார் பாராயணம் செய்கிறாரோ, அவருக்கு தம் அபீஷ்டத்திலிருந்து பிரிவு ஏற்படாது.

Verse 87

जन्मत्रयधनैर्युक्तः सर्वव्याधिविवर्जितः । भुक्त्वेह विविधान्भोगानंते यास्यति मत्पुरम्

அவன் மூன்று பிறவிகளின் செல்வம் பெற்றவனாய், எல்லா நோய்களிலிருந்தும் விடுபட்டவனாய் இருப்பான். இங்கு பலவகை இன்பங்களை அனுபவித்து, இறுதியில் என் புரத்தைக் (என் லோகத்தை) அடைவான்.

Verse 88

इत्युक्त्वा तां महेशोऽपि स्वमंगं प्रददौ ततः । वैष्णवं वामभागं सा प्रतिजग्राह पार्वती

இவ்வாறு கூறி மகேசன் தன் உடலின் ஒரு பங்கினை அளித்தான். பார்வதி இடப்பக்கத்தில் வைஷ்ணவ ரூபத்தை ஏற்றுக்கொண்டாள்.

Verse 89

शर्वं कपालहस्तं च ग्रीवार्द्धे गरलान्वितम् । रुण्डमालार्द्धहारं च सितगौरं समंततः

அவர்கள் சர்வனை கண்டனர்—கையில் கபாலம் ஏந்தி, கழுத்தின் அரைப் பகுதி கரலச் சின்னத்துடன்; துண்டத் தலைமாலையை அரை-ஹாரமாக அணிந்து, எங்கும் வெண்மை-கௌர ஒளியால் பிரகாசித்தான்।

Verse 90

ब्रह्मांडकोटिजनकं जटाभिर्भूषितं शिरः । सित द्युतिकलाखंडरत्नभासावभासितम्

அவர்கள் அந்தத் தலையை கண்டனர்—கோடிக்கணக்கான பிரபஞ்சங்களுக்கு காரணமானது, ஜடாமுடியால் அலங்கரிக்கப்பட்டது; வெண்கதிர் துண்டுகள்போன்ற ரத்தினப் பிரகாசத்தால் எங்கும் ஒளிர்ந்தது।

Verse 91

गंगाधराय मृडिने भवानीप्रियकारिणे । जगदानंददात्रे च ब्रह्मरूपाय ते नमः

கங்காதரனே, ம்ருடனே, பவானிக்கு பிரியமானதைச் செய்பவனே; உலகிற்கு ஆனந்தம் அளிப்பவனே, பிரம்மஸ்வரூபனே—உமக்கு நமஸ்காரம்।

Verse 92

मत्स्य वाहनसंयुक्तमन्यतो वृषभांकितम् । एकतः पार्षदैः सेव्यमन्यतः सखिसेवितम्

ஒருபுறம் மீன்-வாகனமுடையவளுடன் இணைந்த வடிவம்; மறுபுறம் ரிஷபச் சின்னம் கொண்டது. ஒருபுறம் பார்ஷதர்கள் சேவிக்க, மறுபுறம் சகிகள் பணிவிடை செய்தனர்।

Verse 93

रूपमेवंविधं दृष्ट्वा ब्रह्माद्या देवतागणाः । तुष्टुवुः परया भक्त्या तेजोभूषितलोचनम्

இத்தகைய ரூபத்தை கண்ட பிரம்மா முதலிய தேவர்கள் பரம பக்தியுடன் துதித்தனர்—ஒளியால் அலங்கரிக்கப்பட்ட கண்களை உடையவரை।

Verse 94

त्वमेको भगवान्सर्वव्यापकः सर्वदेहिनाम् । पितृवद्रक्षकोऽसि त्वं माता त्वं जीवसंज्ञकः

நீயே ஒரே பகவான்; எல்லா உடலுடையோரிலும் நிறைந்திருப்பவன். தந்தைபோல் காப்பவன் நீ; தாயும் நீ; உயிர்தத்துவமான பிராணனும் நீயே.

Verse 95

साक्षी विश्वस्य बीजं त्वं ब्रह्मांडवशकारकः । उत्पद्यंते विलीयंते त्वयि ब्रह्मांडकोटयः

நீ உலகத்தின் சாட்சி; அதன் விதையும் நீ; பிரபஞ்ச முட்டைகளை ஆளும் ஆண்டவனும் நீ. உன்னிலேயே எண்ணற்ற கோடி பிரபஞ்சங்கள் தோன்றி, உன்னிலேயே கரைந்து விடுகின்றன.

Verse 96

ऊर्मयः सागरे नित्यं सलिले बुद्बुदा यथा । अहं कदा चित्ते नेत्रात्कदाचित्तव भालतः

கடலில் எப்போதும் அலைகள் எழுவது போலவும், நீரில் குமிழ்கள் தோன்றுவது போலவும், அப்படியே நான்—சிலவேளை உன் கண்களிலிருந்து, சிலவேளை உன் நெற்றியிலிருந்து—வெளிப்படுகிறேன்.

Verse 97

क्वचित्संगे शिवादेव्या प्राहुर्भूत्वा सृजे जगत् । तवाज्ञाकरिणः सर्वे वयं ब्रह्मादयः सुराः

சிலவேளை சிவா தேவியுடன் இணைந்து நீ சிருஷ்டிகர ரூபமாக உலகை படைக்கிறாய் என்று கூறப்படுகிறது. நாங்கள் அனைவரும்—பிரம்மா முதலிய தேவர்கள்—உன் ஆணையை நிறைவேற்றுபவர்கள் மட்டுமே.

Verse 98

अनंतवैभवोऽनंतोऽनंतधामाऽस्यनंतकः । अनंतः सर्वभंगाय कुरुषे रूपमद्भुतम्

நீ அளவற்ற மகிமையுடையவன்; அளவற்ற சுவபாவம் கொண்டவன்; அளவற்ற தாமம் உடையவன்—ஓ முடிவிலியோனே! எல்லா வடிவங்களின் அழிவிற்காக நீ அற்புதமான ஒரு ரூபத்தை ஏற்கிறாய்.

Verse 99

भवानि त्वं भयं नित्यमशिवानां पवित्रकृत् । शिवा नामपि दात्री त्वं तपसामपि त्वं फलम्

ஓ பவானி! அசிவர்களுக்கு நீ எப்போதும் அச்சமாய் நிற்பவள்; தூய்மையை அருள்பவளும் நீயே. ‘சிவா’ என்ற நாமத்தையும் அளிப்பவள் நீ; தவத்தின் பலனும் நீயே.

Verse 100

यः शिवः स स्वयं विष्णुर्यो विष्णुः स सदाशिवः । इत्यभेदमतिर्जाता स्वल्पा नस्त्वत्प्रसादतः

சிவன் யார் எனில் அவனே விஷ்ணு; விஷ்ணு யார் எனில் அவனே சதாசிவன். தேவி, உன் அருளால் எங்களுள்—சிறிதளவேனும்—அபேத ஞானம் உதித்தது.

Verse 104

गालव उवाच । तद्दिव्यरूपमतुलं भुवि ये मनुष्याः संसारसागरसमुत्तरणैकपोतम् । संचिन्तयंति मनसा हृतकिल्बिषास्ते ब्रह्मस्वरूपमनुयांति विमुक्तसंगाः

காலவன் கூறினான்—பூமியில் உள்ள மனிதர்கள், சம்சாரக் கடலைக் கடக்க ஒரே படகான அந்த ஒப்பற்ற தெய்வ ரூபத்தை மனத்தால் தியானித்தால், அவர்களின் பாவங்கள் நீங்கும்; பற்றின்மை பெற்று அவர்கள் பிரம்மஸ்வரூபத்தை அடைவர்.

Verse 254

इति श्रीस्कांदे महापुराण एकाशीतिसाहस्र्यां संहितायां षष्ठे नागरखण्डे हाटकेश्वरक्षेत्रमाहात्म्ये शेषशाय्युपाख्याने ब्रह्मनारदसंवादे चातुर्मास्य माहात्म्ये हरतांडवनर्त्तनवर्णनंनाम चतुःपञ्चाशदुत्तरद्विशततमोऽध्यायः

இவ்வாறு ஸ்ரீ ஸ்கந்த மஹாபுராணத்தின் ஏகாஶீதிஸாஹஸ்ரீ ஸம்ஹிதையில், ஆறாம் நாகரகண்டத்தில், ஹாடகேஸ்வர-க்ஷேத்ரமாஹாத்ம்யம், சேஷசாயீ உபாக்யானம், பிரம்மா-நாரத உரையாடல், சாத்துர்மாஸ்ய மாஹாத்ம்யம் ஆகியவற்றில் ‘ஹரனின் தாண்டவ நடன வர்ணனை’ எனும் 254ஆம் அத்தியாயம் நிறைவுற்றது.