Adhyaya 123

Verse 1

सूत उवाच । तथान्यदपि तत्रास्ति शुक्लतीर्थमनुत्तमम् । दर्भैः संसूचितं श्वेतैर्यदद्यापि द्विजोत्तमाः

சூதர் கூறினார்—அங்கே இன்னொரு ஒப்பற்ற தீர்த்தம் உள்ளது; அது ‘சுக்லதீர்த்தம்’ எனப்படும். ஓ இருமுறை பிறந்தோரில் சிறந்தவர்களே, அது இன்றும் வெண்தர்பைப் புல்லால் குறிக்கப்படுகிறது.

Verse 2

चमत्कारपुरे पूर्वमासीत्कश्चित्सुशल्यवित् । रजकः शुद्धकोनाम पुत्रपौत्रसमन्वितः

முன்னொரு காலத்தில் சமத்காரபுரத்தில் ‘சுத்தக’ என்ற பெயருடைய ஒரு வண்ணான் இருந்தான்; தன் தொழிலில் திறமைமிக்கவன், மகன்களும் பேரன்களும் உடையவன்.

Verse 3

स सर्वरजकानां च प्राधान्येन व्यवस्थितः । प्रधानब्राह्मणानां च करोत्यंबरशोधनम्

அவன் எல்லா வண்ணார்களிலும் தலைவனாக நிலைபெற்றவன்; முதன்மை பிராமணர்களின் ஆடைகளையும் தூய்மைப்படுத்தி அளித்தான்.

Verse 4

कस्यचित्त्वथ कालस्य नीलीकुण्ड्यां समाहितः । प्राक्षिपद्ब्राह्मणेंद्राणां वासो विज्ञातवांश्चिरात्

பின்னர் ஒரு காலத்தில், நீலீகுண்டியில் பணியில் ஈடுபட்டிருந்த அவன், உயர்ந்த பிராமணர்களின் ஆடைகளை அதில் எறிந்துவிட்டான்—அதை அவன் வெகுநேரம் கழித்தே உணர்ந்தான்.

Verse 5

अथासौ मन्दचित्तश्च स्वामाहूयकुटुम्बिनीम् । पुत्रांश्च वचनं प्राह रहस्ये भयविह्वलः

அப்போது அவன் மனம் கலங்கி அச்சத்தால் நடுங்கி, தன் மனைவியையும் மகன்களையும் அழைத்து, தனிமையில் இவ்வார்த்தைகளைச் சொன்னான்।

Verse 6

निर्मूल्यानि सुवस्त्राणि ब्राह्मणानां महात्मनाम् । नीलीमध्ये विमोहेन प्रक्षिप्तानि बहूनि च

மகாத்மா பிராமணர்களின் விலைமதிப்பற்ற நல்வஸ்திரங்கள், என் மயக்கத்தால் நீலியின் நடுவில் பலவும் எறியப்பட்டன।

Verse 7

वधबन्धादिकं कर्म ते करिष्यंत्यसंशयम् । तस्मादन्यत्र गच्छामो गृहीत्वा रजनीमिमाम्

சந்தேகமின்றி அவர்கள் அடித்தலும் கட்டிப்போடுதலும் போன்ற செயலைச் செய்வார்கள்; ஆகவே இந்நேரமே, இவ்விரவிலேயே நாம் வேறிடத்திற்குச் செல்வோம்।

Verse 8

एवं स निश्चयं कृत्वा सारमादाय मंदिरात् । प्रस्थितो भार्यया सार्द्धं कांदिशीको द्विजोत्तमाः

இவ்வாறு தீர்மானித்து, வீட்டிலிருந்த மதிப்புமிக்க பொருள்களை எடுத்துக்கொண்டு, காந்திசீயன் தன் மனைவியுடன் புறப்பட்டான், ஓ இருபிறப்பில் சிறந்தவரே।

Verse 9

तावत्तस्य सुता गत्वा स्वां सखीं दाशसंभवाम् । उवाच क्षम्यतां भद्रे यन्मया कुकृतं कृतम्

அவ்வேளையில் அவன் மகள் சென்று, மீனவர் குலத்தில் பிறந்த தன் தோழியிடம்—அன்பே, நான் செய்த தவறை மன்னித்தருள்வாய்—என்று கூறினாள்।

Verse 10

अज्ञानाज्ज्ञानतो वापि प्रक्रीडंत्या त्वया सह । प्रणयाद्बाल्यभावाच्च क्रोधाद्वाथ महेर्ष्यया

அறியாமையாலோ அறிந்தேவோ—உன்னுடன் விளையாடிக்கொண்டிருக்கையில்—அன்பினாலோ, குழந்தைமனத்தாலோ, கோபத்தாலோ, பெரும் பொறாமையாலோ கூட…

Verse 11

अथ सा सहसा श्रुत्वा बाष्पपर्याकुलेक्षणा । उवाच किमिदं भद्रे यन्मामित्थं प्रभाषसे

அதை உடனே கேட்டவள்—கண்கள் கண்ணீரால் நிரம்பி கலங்க—சொன்னாள்: “அம்மா (பத்ரே), என்ன இது? என்னிடம் இப்படிப் பேசுகிறாயே?”

Verse 12

सख्युवाच । मम तातेन नीलायां प्रक्षिप्तान्यंबराणि च । ब्राह्मणानां महार्हाणि विभ्रमेण सुलोचने

தோழி சொன்னாள்: “ஓ சுலோசனே, என் தந்தை மயக்கத்தால் நீலா நதியில் பிராமணர்களின் மிக மதிப்புமிக்க ஆடைகளை எறிந்துவிட்டார்.”

Verse 13

तत्प्रभाते परिज्ञाय दंडं धास्यंति दारुणम् । एवं चित्ते समास्थाय तातः संप्रस्थितोऽधुना

“விடியற்காலையில் இது தெரிந்தவுடன் அவர்கள் கொடிய தண்டனை விதிப்பார்கள். இதை மனத்தில் உறுதியாகக் கொண்டு என் தந்தை இப்போதே புறப்பட்டார்.”

Verse 14

अहं तवातिकं प्राप्ता दर्शनार्थमनिन्दिते । अनुज्ञाता प्रयास्यामि त्वया तस्मात्प्रमुच्यताम्

“ஓ குற்றமற்றவளே, உன் தரிசனத்திற்காகவே நான் உன்னிடம் வந்தேன். உன் அனுமதி பெற்றவுடன் நான் புறப்படுவேன்; ஆகவே என்னை தாமதத்திலிருந்து விடுவி.”

Verse 15

अथ सा तद्वचः श्रुत्वा प्रसन्नवदनाऽब्रवीत् । यद्येवं मा सरोजाक्षि कुत्रचित्संप्रयास्यसि

அவ்வசனங்களை கேட்ட அவள் மலர்ந்த முகத்துடன் கூறினாள்— “அப்படியானால், ஓ தாமரை-கண்ணனே, நீ எங்கும் செல்லாதே।”

Verse 16

निवारय द्रुतं गत्वा तातं नो गम्यतामिति । अस्ति पूर्वोत्तरे भागे स्थानादस्माज्जलाशयः

“விரைந்து சென்று உன் தந்தையைத் தடுத்து நிறுத்து; அவர் போக வேண்டாம். ஏனெனில் இவ்விடத்திலிருந்து வடகிழக்குத் திசையில் ஒரு நீர்த்தேக்கம் உள்ளது.”

Verse 19

ततः स विस्मयाविष्टः स्वयं सस्नौ कुतूहलात् । यावच्छुक्लत्वमापन्नस्तादृक्कृष्णवपुर्धरः

பின்னர் அவன் வியப்பில் ஆழ்ந்து, ஆர்வத்தால் தானே அங்கே நீராடினான்—கருமை நிறம் கொண்ட அவன் வெண்மையான ஒளி/தூய்மையை அடைந்தான்।

Verse 20

तस्मात्तत्रैव वस्त्राणि प्रक्षालयतु सत्वरम् । तातः स तव यास्यंति विशुद्धिं परमां शुभे

“ஆகையால் அங்கேயே உடனே ஆடைகளைத் துவைக்கச் செய்யுங்கள். அப்போது, ஓ மங்களமே, உன் தந்தை பரமத் தூய்மையை அடைவார்.”

Verse 21

अथ सा सत्वरं गत्वा निजतातस्य तद्वचः । सत्वरं कथयामास प्रहृष्टवदना सती

பின்னர் அவள் விரைந்து தன் தந்தையிடம் சென்று, மகிழ்ச்சியால் மலர்ந்த முகத்துடன் அந்த வார்த்தைகளை உடனே தெரிவித்தாள்।

Verse 22

मम सख्या समादिष्टं नातिदूरे जलाशयः । तत्र श्वेतत्वमायाति सर्वं क्षिप्तं सितेतरम्

என் தோழி கூறினாள்—அதிக தூரமல்லாத இடத்தில் ஒரு நீர்த்தேக்கம் உள்ளது. அதில் எதைப் போட்டாலும்—வெள்ளையல்லாததாயினும்—அது அங்கே வெண்மையும் தூய்மையும் ஒளியும் பெறுகிறது.

Verse 23

तस्मात्प्रक्षालय प्रातस्तत्र गत्वा जलाशये । वस्त्राण्यमूनि शुक्लत्वं संप्रयास्यंत्यसंशयम्

ஆகையால் விடியற்காலையில் அந்நீர்த்தேக்கத்திற்குச் சென்று இவற்றைத் துவை. இவ்வஸ்திரங்கள் ஐயமின்றி வெண்மையும் தூய்மையும் அடையும்.

Verse 24

रजक उवाच । नैतत्संपत्स्यते पुत्रि यन्नीलस्य परिक्षयः । वस्त्रलग्नस्य जायेत यतः प्रोक्तं पुरातनैः

துவைப்பவன் கூறினான்—மகளே, துணியில் பதிந்த நீல நிறம் அழிவது நிகழாது. ஏனெனில் பழமையோர் ‘துணியில் ஒட்டிய நீலம் கெடாது’ என்று உரைத்துள்ளனர்.

Verse 25

वज्रलेपस्य मूर्खस्य नारीणां कर्कटस्य च । एको ग्रहस्तु मीनानां नीलीमद्यपयोस्तथा

வஜ்ரலேபம், மூடன், பெண்கள், நண்டு—இவற்றுக்கு ஒரே ‘கிரகம்’ (ஒரே பிடிப்பு) என்று கூறப்படுகிறது; அதுபோல மீனுக்கும், நீலம், மதுபானம், பால் ஆகியவற்றுக்கும் ஒரே பிடிப்பே எனச் சொல்லப்படுகிறது.

Verse 26

कन्योवाच । तत्र ह्यागम्यतां तावद्वस्त्रणयादाय यत्नतः । तोयाच्छुद्धिं प्रयास्यंति तदाऽगंतव्यमेव हि

கன்னி கூறினாள்—அப்படியானால் முதலில் அங்கேயே செல்வோம்; ஆடைகளை கவனமாக எடுத்துச் செல்வோம். அந்த நீரால் இவை தூய்மை பெறும்; ஆகவே நிச்சயமாகச் சென்று காண வேண்டும்.

Verse 27

भूयोऽपि मंदिरे वाऽथ तस्मात्स्थानाद्दिगंतरम् । गंतव्यं सकलैरेव ममैतद्धृदि संस्थितम्

மீண்டும்—கோவிலுக்காகவோ, அந்த இடத்திலிருந்து திசைதூரம் சென்றிடவோ—அனைவரும் நிச்சயமாகப் புறப்பட வேண்டும்; இந்தத் தீர்மானம் என் இதயத்தில் உறுதியாக நிலைத்துள்ளது।

Verse 28

तस्यास्तद्वचनं श्रुत्वा साधुसाध्विति तेऽसकृत् । प्रोच्य बांधवभृत्याश्च रात्रावेव प्रजग्मिरे

அவளுடைய சொற்களைச் செவிமடுத்த அவர்கள் மீண்டும் மீண்டும் ‘சாது, சாது’ என்று உரைத்தனர்; பின்னர் உறவினருக்கும் பணியாளருக்கும் அறிவித்து அதே இரவிலேயே புறப்பட்டனர்।

Verse 29

दाशकन्यां पुरः कृत्वा संशयं परमं गताः । विभवेन समायुक्ता निजेन द्विजसत्तमाः

மீனவர் கன்னியை முன்னிலைப்படுத்தி, அந்தச் சிறந்த இருபிறப்பினர் பெரும் ஐயத்தில் ஆழ்ந்திருந்தாலும் தம் சொந்த வளங்களுடன் கூடி முன்னே சென்றனர்।

Verse 30

ततः सा दर्शयामास दाशकन्या जलाशयम् । बहुवीरुधसंछन्नं दुष्प्रवेशं च देहिनाम्

பின்னர் அந்த மீனவர் கன்னி அவர்களுக்கு ஒரு நீர்த்தேக்கத்தைக் காட்டினாள்—அது பல கொடிகளால் மூடப்பட்டு, உடலுடையோர்க்கு உள்ளே நுழைதல் அரிதாயிருந்தது।

Verse 31

ततः स रजकस्तत्र वस्त्राण्यादाय सर्वशः । प्रविष्टः सलिले तस्मिन्क्षालयामास वै द्विजाः

அப்போது அந்த வண்ணான் அங்கிருந்த எல்லா ஆடைகளையும் எடுத்துக்கொண்டு அந்த நீரில் இறங்கினான்; ஓ இருபிறப்பினரே, அவன் உண்மையிலேயே அவற்றைத் துவைக்கத் தொடங்கினான்।

Verse 32

अथ तानि सुवस्त्राणि मेचकाभानि तत्क्षणात् । जातानि स्फटिकाभानि तत्क्षणादेव कृत्स्नशः

அப்போது நீலச்சாயல் கொண்ட கருநிறமாகத் தோன்றிய அந்த நல்வஸ்திரங்கள், அதே கணத்தில் ச்படிகம் போல் ஒளிவீசின; உடனே முழுவதுமாக மாறின.

Verse 33

ततस्तुष्टिसमायुक्तः साधुसाध्विति चाऽब्रवीत् । समालिंग्य सुतां प्राह दाशकन्यां च सादरम्

பின்னர் திருப்தியால் நிறைந்தவன் “சாது! சாது!” என்று கூறி, தன் மகளைக் கட்டியணைத்து, மீனவரின் மகளையும் மரியாதையுடன் உரைத்தான்.

Verse 34

सुवस्त्राणि द्विजेंद्राणामर्पयामो यथाक्रमम्

“வாருங்கள்; முறையின்படி சிறந்த த்விஜர்களுக்கு (பிராமணர்களுக்கு) நல்வஸ்திரங்களை அர்ப்பணிப்போம்.”

Verse 35

ततः स स्वगृहं गत्वा तानि वस्त्राणि कृत्स्नशः । यथाक्रमेण संहृष्टः प्रददौ द्विजसत्तमाः

பின்னர் அவன் தன் இல்லத்திற்குச் சென்று, அந்த எல்லா வஸ்திரங்களையும் எடுத்துக் கொண்டு, மகிழ்ச்சியுடன் முறையின்படி சிறந்த பிராமணர்களுக்கு வழங்கினான்.

Verse 36

अथ ते ब्राह्मणा दृष्ट्वा तां शुद्धिं वस्त्रसंभवाम् । तं च श्वेतीकृतं चेदृग्रजकं विस्मयान्विताः

அப்போது அந்தப் பிராமணர்கள், வஸ்திரங்களால் வெளிப்பட்ட அந்தத் தூய்மையைக் கண்டு, மேலும் அந்தத் துவைப்பவனும் இவ்வாறு வெண்மையடைந்ததைக் கண்டு, பெரும் வியப்புற்றனர்.

Verse 37

पप्रच्छुः किमिदं चित्रं वस्त्रमूर्धजसंभवम् । अनौपम्यं च संजातं वदस्व यदि मन्यसे

அவர்கள் கேட்டனர்—இது என்ன வியப்பு, தலைமுடியிலிருந்து தோன்றிய ஆடையா? ஒப்பற்ற அதிசயம் நிகழ்ந்தது; உமக்கு உரியதெனத் தோன்றினால் கூறுக।

Verse 38

रजक उवाच । एतानि विप्रा वस्त्राणि मया क्षिप्तानि मोहतः । नीलीमध्ये सुवस्त्राणि विनष्टानि च कृत्स्नशः

துவைப்பவன் கூறினான்—ஓ விப்ரர்களே, மயக்கத்தால் இவ்வாடைகளை நான் நீலக் குளத்தில் எறிந்தேன்; நல்வாடைகள் முழுவதும் அழிந்தன।

Verse 39

ततो भयं महद्भूतं कुटुम्बेन समन्वितः । चलितो रजनीवक्त्रे दिगंते ब्राह्मणोत्तमाः

அப்போது பெரும் அச்சம் எழுந்தது; குடும்பத்துடன் அவன் இரவின் இருளில் தொலைத் திசை நோக்கிப் புறப்பட்டான்—ஓ பிராமணச் சிறந்தோர்களே।

Verse 40

अथैषा तनयाऽस्माकं गता निजसखीं प्रति । दाशात्मजां सुदुःखार्ता पुनर्दर्शनलालसा

பின்பு எங்கள் மகள், மிகுந்த துயரால் வாடி மீண்டும் காணும் ஆசையுடன், தன் தோழியிடம் சென்றாள்—மீனவரின் மகளிடம்।

Verse 41

तया सर्वमभिप्रायं ज्ञात्वा मे दुःखहेतुकम् । ततः संदर्शयामास स्थिताग्रे स्वजलाशयम्

அவள் என் துயரத்தின் காரணமும் முழு நோக்கமும் அறிந்து, பின்னர் அருகில் முன்னே இருந்த தன் நீர்த்தேக்கத்தை காட்டினாள்।

Verse 42

तस्मिन्प्रक्षिप्तमात्राणि वस्त्राणीमानि तत्क्षणात् । ईदृग्वर्णानि जातानि विस्मयस्य हि कारणम्

அந்த நீரில் எறிந்த மாத்திரத்திலே இவ்வுடைகள் உடனே அத்தகைய தூய நிறம் பெற்றன; அது உண்மையிலே வியப்பிற்குக் காரணமாயிற்று.

Verse 43

तथा मे मूर्धजाः कृष्णास्तत्र स्नातस्य तत्क्षणात् । परं शुक्लत्वमापन्ना एतत्प्रोक्तं मया स्फुटम्

அதேபோல் என் கரிய தலைமயிரும் அங்கே நீராடிய உடனே அந்தக் கணமே முற்றிலும் வெண்மையடைந்தது; இதை நான் உனக்குத் தெளிவாகச் சொன்னேன்.

Verse 44

एवं ते ब्राह्मणाः श्रुत्वा कौतूहलसमन्विताः । तत्र जग्मुः परीक्षार्थं विक्षिप्य तदनंतरम्

இதைக் கேட்ட அந்தப் பிராமணர்கள் ஆர்வம் நிறைந்து, தாமே சோதிக்க உடனடியாக அங்கே சென்றனர்.

Verse 45

कृष्णद्रव्याणि भूरीणि केशादीनि सहस्रशः । सर्वं तच्छुक्लतां याति त्यक्त्वा वर्णं मलीमसम्

ஆயிரக்கணக்கான கரியப் பொருள்கள்—முடி முதலியவை—அங்கே வெண்மையடைந்தன; மாசுற்ற கருநிறத்தை விட்டு அனைத்தும் தூய வெண்மையை அடைந்தன.

Verse 46

ततो वृद्धतया ये च विशेषाच्छ्वेतमूर्धजाः । ते सस्नुः श्रद्धया युक्तास्तरुणाश्चापि धर्मिणः

பின்னர் முதுமையால் குறிப்பாக வெண்முடியுடையோர் அங்கே பக்தியுடன் நீராடினர்; தர்மநெறி கொண்ட இளைஞர்களும் நீராடினர்.

Verse 47

ततः शुक्लत्वमापन्नास्तेजोवीर्यसमन्विताः । भवंति तत्प्रभावेन प्रयांति च परां गतिम्

அப்போது அவர்கள் வெண்மையை அடைந்து ஒளியும் வீரியமும் உடையவர்களாயினர்; அந்தத் தீர்த்தத்தின் பிரபாவத்தால் அவர்கள் பரமகதியை அடைகின்றனர்.

Verse 48

अथ तद्वासवो दृष्ट्वा शुक्लतीर्थं प्रमुक्तिदम् । पूरयामास रजसा मानुषोत्थभयेन च

பின்னர் வாசவன் (இந்திரன்) மோட்சம் அளிக்கும் சுக்லதீர்த்தத்தைப் பார்த்து, மனிதர்களால் எழும் அச்சத்தால் அதைத் தூசியால் நிரப்பினான்.

Verse 49

अद्यापि तत्र यत्किंचिज्जायतेऽथ तृणादिकम् । तत्सर्वं शुक्लतामेति तत्तोयस्य प्रभावतः

இன்றும் அங்கே எது முளைத்தாலும்—புல் முதலியன கூட—அந்த நீரின் பிரபாவத்தால் அனைத்தும் வெண்மையடைகின்றன.

Verse 50

श्वैतैस्तैस्तारयेत्सर्वान्पितॄन्नरकगानपि

அந்த வெண்மையான அர்ப்பணங்கள்/உபசாரங்களால், சுக்லதீர்த்தத்தின் பிரபாவத்தால் நரகத்தில் சென்ற பித்ருக்களையும் உட்பட எல்லாப் பித்ருக்களையும் கரையேற்றலாம்.

Verse 51

तत्तीर्थोत्थां मृदं गात्रे योजयित्वा नरोत्तमः । स्नानं करोति तीर्थानां सर्वेषां लभते फलम्

அந்தத் தீர்த்தத்தில் தோன்றிய மண்ணை உடலில் பூசி, யார் स्नானம் செய்கிறாரோ அந்த நற்புருஷன் எல்லாத் தீர்த்தங்களில் நீராடிய பலனைப் பெறுவான்.

Verse 52

यस्तैर्दर्भैर्नरो भक्त्या तिलैश्चारण्यसंभवैः । करोति तर्पणं विप्राः स प्रीणाति पितामहान्

ஓ அந்தணர்களே, யார் பக்தியுடன் அந்த தர்ப்பைகளாலும் அந்தக் காட்டில் தோன்றிய எள்ளாலும் தர்ப்பணம் செய்கிறாரோ, அவர் தம் பித்ருக்களையும் பிதாமகர்களையும் திருப்திப்படுத்துகிறார்।

Verse 53

अथाश्वमेधात्संप्राप्यं गयाश्राद्धेन यत्फलम् । नीलसंज्ञगवोत्सर्गे तथात्रापि द्विजोत्तमाः

ஓ இருபிறப்பில் சிறந்தவர்களே, அச்வமேத யாகத்தாலும் கயாவில் செய்யும் சிராத்தத்தாலும் கிடைக்கும் புண்ணியப் பலன், இங்கே ‘நீலா’ எனப்படும் பசுவை உత్సர்க்கம் (தானம்/விடுதலை) செய்வதாலும் அதேபோல் கிடைக்கிறது।

Verse 54

ऋषय ऊचुः । शुक्लतीर्थं कथं जातं तत्र त्वं सूतनंदन । विस्तरेण समाचक्ष्व परं कौतूहलं हि नः

ரிஷிகள் கூறினர்—ஓ சூதனந்தனே, அங்கே சுக்லதீர்த்தம் எவ்வாறு தோன்றியது? எங்களுக்கு மிகுந்த ஆவல்; விரிவாக விளக்குவாயாக।

Verse 55

सूत उवाच । श्वेतद्वीपः समानीतो विष्णुना प्रभविष्णुना । तत्क्षेत्रे कलिभीतेन यथा शौक्ल्यं न संत्यजेत्

சூதர் கூறினார்—அனைத்தையும் ஆளும் விஷ்ணு, ச்வேதத்வீபத்தை இங்கே கொண்டு வந்தார்; அந்தப் புனிதப் பகுதியில்—கலியின் அச்சத்தால்—அது தன் வெண்மை (தூய்மை) கைவிடாதபடி।

Verse 56

कलिकालेन संस्पृष्टः श्वेतद्वीपोऽपि श्यामताम् । न प्रयाति द्विजश्रेष्ठास्ततस्तत्र निवेशितः

ஓ அந்தணச் சிறந்தவர்களே, கலியுகத்தின் தொடுதலாலும் ச்வேதத்வீபம் கருமை அடைவதில்லை; ஆகவே அது அங்கே நிறுவப்பட்டது।