Adhyaya 81

Verse 1

। श्रीगरुड उवाच । ममास्ति दयितं मित्रं ब्राह्मणो भृगुवंशजः । तस्यास्ति माधवीनाम कन्या कमललोचना

ஸ்ரீகருடன் கூறினார்: எனக்கு ஒரு அன்பு நண்பன் உள்ளான்—பிருகு வம்சத்தில் பிறந்த ஒரு பிராமணன். அவனுக்கு ‘மாதவி’ எனும் தாமரைக்கண் மகள் உள்ளாள்.

Verse 2

न तस्याः सदृशः कांतः प्राप्तस्तेन महात्मना । यतस्ततोऽहमादिष्टः कांतमस्यास्त्वमानय । अनुरूपं द्विजश्रेष्ठ यद्यहं संमतस्तव

அந்த மகாத்மாவுக்கு அவளுக்கு ஒப்பான தகுதியான வரன் கிடைக்கவில்லை. ஆகவே எனக்கு ஆணையிட்டார்: ‘இந்தப் பெண்ணுக்கு ஏற்ற கணவரை கொண்டு வா, ஹே த்விஜச்ரேஷ்டா—நீ என் வேண்டுகோளை ஏற்றால்.’

Verse 3

ततो मयाऽखिला भूमिस्तद्वरार्थं विलोकिता । न तदर्थं वरो लब्धः सर्वैः समुचितो गुणैः

அப்போது அத்தகைய மணமகனைத் தேடி நான் முழு பூமியையும் ஆராய்ந்தேன்; ஆனால் அந்த நோக்கத்திற்கு ஏற்ற, எல்லா உரிய நற்குணங்களும் உடைய ஒருவரையும் பெறவில்லை।

Verse 4

ततस्त्वं पुण्डरीकाक्ष मम चित्ते व्यवस्थितः । अनुरूपः पतिस्तस्याः सर्वैरेव गुणैर्युतः

ஆகையால், ஓ தாமரைக் கண்களையுடையவனே! நீ என் உள்ளத்தில் உறுதியாக நிலைத்துள்ளாய்; அந்தக் கன்னிக்குச் சகல நற்குணங்களும் உடைய முற்றிலும் ஏற்ற கணவன் நீயே।

Verse 5

तस्मात्पाणिग्रहं तस्याः स्वीकुरुष्व सुरेश्वर । अत्यन्तरूपयुक्ताया मम वाक्यप्रणोदितः

எனவே, தேவர்களின் ஆண்டவனே! என் வேண்டுதலால் உந்தப்பட்டு, மிகுந்த அழகுடைய அவள் கன்னியின் கரம் பற்றுதலை ஏற்றருள்வாயாக।

Verse 6

भगवानुवाच । अत्रानय द्विजश्रेष्ठ तां कन्यां कमलेक्षणाम् । येन दृष्ट्वा स्वयं पश्चात्प्रकरोमि यथोदितम्

பகவான் கூறினார்—ஓ இருபிறப்பில் சிறந்தவனே! அந்தத் தாமரைக் கண்களையுடைய கன்னியை இங்கே கொண்டு வா; நான் அவளை நேரில் கண்டு பின்னர் கூறியபடியே செய்வேன்।

Verse 7

गरुड उवाच । तव तेजोभयादेव सा कन्या जनकान्विता । मया दूरे विनिर्मुक्ता तत्कथं तामिहानये

கருடன் கூறினான்—உமது தேஜஸின் அச்சத்தினாலேயே அந்தக் கன்னியை அவள் தந்தையுடன் நான் தொலைவில் விடுவித்தேன்; அப்படியிருக்க அவளை இங்கே எவ்வாறு கொண்டு வருவேன்?

Verse 8

श्रीभगवानुवाच । अत्र तां मम तत्तेजो जनकेन समन्विताम् । न हि धक्ष्यति तस्मात्त्वं शीघ्रं द्विजवराऽनय

ஸ்ரீபகவான் கூறினார்—ஓ சிறந்த த்விஜரே! அவள் தந்தையுடன் அந்தக் கன்னியை விரைவாக இங்கே கொண்டு வா. என் அந்தத் தேஜஸ் அவளை எரிக்காது; ஆகவே அஞ்சாதே.

Verse 9

एवमुक्तस्ततस्तेन विष्णुना प्रभविष्णुना । तां कन्या मानयामास तं च विप्रभृगूद्वहम्

வல்லமைமிகு விஷ்ணு இவ்வாறு கூறியபின், அவன் அந்தக் கன்னியையும் மரியாதை செய்தான்; மேலும் ப்ருகுவம்சத்தின் சிறந்த பிராமணர்—த்விஜர்களில் முதன்மை—அவரையும் உரியவாறு போற்றினான்.

Verse 10

अथासौ प्रणिपत्योच्चैर्ब्राह्मणो मधुसूदनम् । लक्ष्मीवन्न्यविशत्पार्श्वे गरुडस्य समीपतः

பின்னர் அந்தப் பிராமணன் மதுசூதனனுக்கு ஆழ்ந்து வணங்கி, லக்ஷ்மியைப் போல கருடனருகே, இறைவனின் பக்கத்தில் அமர்ந்தான்.

Verse 11

सापि कन्या वरारोहा बाल्यभावादनिन्दिता । शय्यैकांते समाविष्टा दक्षिणे मुरविद्विषः

அந்த அழகிய அங்கங்களுடைய கன்னியும்—இளமை நிர்மலத்தால் குற்றமற்றவள்—படுக்கையின் ஓரத்தில், முரனை வென்ற விஷ்ணுவின் வலப்புறத்தில் அமர்ந்தாள்.

Verse 12

अथ कोपपरीतांगी महिष्याधर्ममाश्रिता । लक्ष्मीः शशाप तां कन्यां सपत्नीति विचिन्त्य च

அப்போது கோபம் நிறைந்த லக்ஷ்மி—பொறாமை கொண்ட அரசியினைப் போல தர்மத்தை விட்டு—“இவள் என் சபத்னி” என்று எண்ணி அந்தக் கன்னியைச் சபித்தாள்.

Verse 13

यस्मान्मे पुरतः पापे कांतस्य मम हर्षिता । शय्यायां त्वं समाविष्टा लज्जां त्यक्त्वा सुदूरतः । तस्मादश्वमुखी नूनं विकृता त्वं भविष्यसि

ஏனெனில், ஓ பாவினியே, என் முன்னிலையிலேயே நீ என் பிரிய காந்தனை நினைத்து மகிழ்ந்து அவன் படுக்கையில் அமர்ந்து, வெட்கத்தை வெகுதூரம் தள்ளிவிட்டாய்; ஆகவே நீ நிச்சயமாக விகாரமுற்று குதிரைமுகத்துடன் ஆகுவாய்।

Verse 14

एवं शापे श्रिया दत्ते हाहाकारो महानभूत् । सर्वेषां तत्र संस्थानां कोपश्चापि द्विजन्मनः

இவ்வாறு ஸ்ரீ (லக்ஷ்மி) சாபம் அளித்ததும் பெரும் அலறல் எழுந்தது. அங்கே கூடியிருந்த அனைவரும் கலங்கினர்; இருமுறை பிறந்தவன் (பிராமணன்) கூட கோபமுற்றான்।

Verse 16

यावन्नाग्निद्विजातीनां प्रत्यक्षं गुरुसंनिधौ । ससंकल्पं स्वयं दत्ता गृह्योक्तविधिना जनैः

புனித அக்னியும் இருமுறை பிறந்தோரும் சாட்சிகளாக இருந்தவரை, குருவின் சன்னிதியிலேயே, மக்கள் தாமே சங்கல்பத்துடன்—கிருஹ்ய விதியில் கூறிய முறையின்படி—அந்த தானத்தை அளித்தனர்।

Verse 18

एवमुक्त्वा स विप्रेंद्रस्ततः प्रोवाच केशवम् । आतिथ्यं विहितं ह्येतत्तव पत्न्या यथोचितम् । तस्मात्तत्र प्रयास्यामि यत्र स्यात्तादृशी सुता

இவ்வாறு கூறிய அந்த விப்ரேந்திரன் பின்னர் கேசவனை நோக்கி: “உன் மனைவி தகுந்த முறையில் விதிப்படி இந்த அதிதி-பூஜையை செய்தாள். ஆகவே அத்தகைய குணமுடைய மகள் கிடைக்கும் இடத்திற்குச் செல்வேன்” என்றான்।

Verse 19

ब्राह्मण उवाच । सहस्रं याच्यते कन्या करोत्येकः करग्रहम् । वाङ्मात्रेण न तस्याः स्यात्पत्नीभावः कथंचन

பிராமணன் கூறினான்: “கன்னியை ஆயிரம் பேர் வேண்டலாம்; ஆனால் கரக்ரஹணம் (திருமணம்) ஒருவனே செய்கிறான். வெறும் சொற்களால் மட்டும் அவள் எவ்விதத்திலும் மனைவியாக மாறமாட்டாள்।”

Verse 20

तस्मान्नाश्वमुखी ह्येषा जन्मन्यस्मिन्भविष्यति । गृहीत्वेमां गृहं गच्छ प्रयच्छ स्वेप्सिताय च

ஆகையால் இப்பிறவியிலே அவள் அஸ்வமுகியாக ஆகமாட்டாள். அவளை அழைத்துக் கொண்டு இல்லம் சென்று, நீ விரும்புபவனுக்கே திருமணமாக அளி.

Verse 22

सेयं तव सुता विप्र बंधुस्थानं समाश्रिता । भविष्यति ततो जामिः कनिष्ठा मेऽन्यजन्मनि

ஓ விப்ரரே! உமது இக்குமாரி உறவின்மை-நிலையைச் சரணடைந்தாள்; ஆகையால் மற்றொரு பிறவியில் அவள் எனது இளைய சகோதரி, நெருங்கிய இரத்த உறவாக இருப்பாள்.

Verse 23

अवतीर्णस्य भूपृष्ठे देवकार्येण केनचित् । वाजिवक्त्रधरा प्रोक्ता यद्येषा मम कांतया

நான் ஏதோ தெய்வப் பணிக்காகப் பூமியில் அவதரிக்கும் போது, என் பிரியையின் காரணமாக அவள் ‘அஸ்வமுகம் தாங்கியவள்’ என்று கூறப்பட்டால்…

Verse 24

ततोऽहं सुमहत्कृत्वा तपश्चैवानया सह । करिष्यामि शुभास्यां च तथा लक्ष्मीमपि द्विज

அப்போது நான் அவளுடன் மிகப் பெரும் தவம் செய்வேன்; ஓ த்விஜரே! சுபமுகியையும், லக்ஷ்மியையும் கூட ஏற்படுத்துவேன்.

Verse 25

एवं स भगवान्विप्रं तं सन्तोष्य तदा गिरा । गरुडेन समं चक्रे कथाश्चित्रा मनोरमाः

இவ்வாறு பகவான் தமது வாக்கினால் அந்த விப்ரரைத் திருப்திப்படுத்தி, பின்னர் கருடனுடன் அற்புதமும் மனம்கவரும் கதைகளை உரையாடினார்.

Verse 26

अथ तस्मिन्कथांते स गरुडः पुरुषोत्तमम् । प्रोवाच तां स्त्रियं दृष्ट्वा वृद्धां तेजःसमन्विताम्

அந்த உரையாடல் முடிந்தபின் கருடன் புருஷோத்தமனை நோக்கி உரைத்தான். ஒளியுடன் கூடிய அந்த முதிய பெண்ணைக் கண்டு அவளைப் பற்றிப் பேசினான்.

Verse 27

अपूर्वेयं सुरश्रेष्ठ स्त्री वृद्धा तव पार्श्वगा । किमर्थं केयमाख्याहि कुतः प्राप्ता जनार्दन

தேவர்களில் சிறந்தவரே! உமது அருகில் நிற்கும் இந்த முதிய பெண் மிக அபூர்வமானவள். இவள் இங்கே எதற்காக? சொல்லும்—இவள் யார், எங்கிருந்து வந்தாள், ஜனார்தனனே?

Verse 28

श्रीभगवानुवाच । एषा ख्याता खगश्रेष्ठ लोकेऽस्मिन्वृद्धकन्यका । शांडिलीनाम सर्वज्ञा ब्रह्मचर्यपरायणा

ஸ்ரீபகவான் கூறினார்: பறவைகளில் சிறந்தவனே! இவள் இவ்வுலகில் ‘விருத்தகன்யகா’ என்று புகழ்பெற்றவள். இவளின் பெயர் சாண்டிலி—அனைத்தும் அறிந்தவள், பிரம்மச்சரிய விரதத்தில் முழுமையாக நிலைத்தவள்.

Verse 29

तपोवीर्यसमोपेता सर्वदेवाभिवंदिता । नास्ति वै चेदृशी नारी खगेन्द्रात्र जगत्त्रये

தவத்தின் வலிமையால் நிறைந்தவள்; எல்லாத் தேவராலும் வணங்கப்படுபவள்—பறவைகளின் அரசனே! மூன்று உலகங்களிலும் அவளுக்கு ஒப்பான பெண் உண்மையிலே இல்லை.

Verse 30

सूत उवाच । तस्य तद्वचनं श्रुत्वा विहस्य विहगाधिपः । प्रोवाच वासुदेवं च तां विलोक्य चिरं द्विजाः

சூதர் கூறினார்: அந்த வார்த்தைகளை கேட்ட பறவைகளின் தலைவன் கருடன் சிரித்தான். இருமுறை பிறந்த முனிவர்களே! அவளை நீண்ட நேரம் நோக்கி, பின்னர் வாசுதேவனை நோக்கி உரைத்தான்.

Verse 31

गरुड उवाच । नैतच्चित्रं तपो यच्च क्रियते सुमहत्तरम् । यथा च दीयते दानं यच्च तत्रास्ति चाद्भुतम् । तथा च क्रियते युद्धं संग्रामे युद्धशालिभिः

கருடன் கூறினான்—மிகப் பெரிய தவம் செய்யப்படுவது வியப்பல்ல; தானம் வழங்கப்படுவதும், அது அற்புதமாயினும், வியப்பல்ல. அதுபோலப் போர்க்களத்தில் போர்திறன் உடைய வீரரும் போர் செய்கின்றனர்.

Verse 32

नाश्चर्यं चित्रमेतच्च ब्रह्मचर्यं तदद्भुतम् । विशेषाद्यौवनावस्थां संप्राप्य पुरुषोत्तम

இதுவே உண்மையான வியப்பு அல்ல. பிரம்மச்சரியம்—இந்திரியக் கட்டுப்பாட்டுடன் கூடிய தூய ஒழுக்கம்—அதுவே அற்புதம்; குறிப்பாக இளமை நிலையைக் அடைந்தபோது, ஓ புருஷோத்தமா.

Verse 33

विशेषेण च नारीभिरत्र न श्रद्दधाम्यहम् । अवश्यं यौवनस्थेन तिर्यग्योनिगतेन च

இந்த விஷயத்தில், குறிப்பாக பெண்களைப் பற்றித் தான், எனக்கு நம்பிக்கை இல்லை. ஏனெனில் இளமையில் இருப்பவன்—விலங்கு யோனியில் பிறந்தவனாயினும்—காம வேகத்தால் தவிர்க்க முடியாமல் உந்தப்படுகிறான்.

Verse 34

विकारः खलु कर्तव्यो नाधि काराय यौवनम् । यदि न प्राप्नुवंत्येताः पुरुषं योषितः क्वचित्

இளமையில் மாற்றமும் கலக்கமும் இயல்பாக எழுகின்றன; அது கட்டுப்பாட்டுக்குத் தக்க நிலை அல்ல. இப் பெண்கள் எங்காவது ஆணை அடையாவிட்டால், அவர்களின் காமம் மேலும் பெருகும்.

Verse 35

अन्योन्यं मैथुनं चक्रुः कामबाणप्रपीडिताः । कुष्ठिनं व्याधितं वापि स्थविरं व्यंगमेव च । अप्येताः पुरुषाभावे मन्यंते पंचसायकम्

காமனின் அம்புகளால் துன்புறுத்தப்பட்டு அவர்கள் ஒருவரோடு ஒருவர் கூட மைதுனம் செய்கின்றனர்; அல்லது குஷ்டரோகி, நோயாளி, முதியவன், ஊனமுற்றவன் உடனும். தக்க ஆண் இல்லாவிட்டாலும், பஞ்சசாயகனான காமனைத் தடுக்க இயலாதவன் எனக் கருதுகின்றனர்.

Verse 36

नाग्निस्तृप्यति काष्ठानां नापगानां महोदधिः । नांतकः सर्वभूतानां न पुंसां वामलोचना

அக்னி மரக்கட்டைகளால் ஒருபோதும் திருப்தியடையாது; மகாசமுத்திரமும் நதிகளால் திருப்தியடையாது. அந்தகன் உயிர்களால் திருப்தியடையான்—அவ்வாறே வாமலோசனைப் பெண்ணும் ஆண்களால் திருப்தியடையாள்.

Verse 37

न परत्र भयादेता मर्यादां विदधुः स्त्रियः । मुक्त्वा भूपभयं चैकमथवा गुरुजं भयम्

பெண்கள் பரலோகப் பயத்தால் நடத்தையின் எல்லையை அமைப்பதில்லை; அரச தண்டனையின் பயத்தாலோ—அல்லது குருமார்கள், மூத்தோர் பற்றிய பயத்தாலோ—அத்தகைய வரம்பை நிறுவுகின்றனர்.

Verse 38

सूत उवाच । एवं तस्य वचः श्रुत्वा शांडिली ब्रह्मचारिणी । मौनव्रतधराऽप्येवं हृदि कोपं दधार सा

சூதர் கூறினார்—அந்த வார்த்தைகளை கேட்ட பிரம்மச்சாரிணி சாண்டிலி, மௌனவிரதம் கொண்டிருந்தாலும், உள்ளத்தில் கோபத்தைத் தாங்கினாள்.

Verse 39

एतस्मिन्नंतरे तस्य पक्षिनाथस्य तत्क्षणात् । उभौ पक्षौ गतौ नाशं रुण्डाकारोऽत्र सोऽभवत्

அந்த இடைவெளியில், அதே கணத்தில் பறவைகளின் நாதனின் இரு சிறகுகளும் அழிந்தன; இங்கே அவன் சிறகற்ற, உடல்துண்டுபோல் ஊனமுற்றவனானான்.

Verse 40

मांसपिंडमयो रौद्रः सर्वरोगविवर्जितः । अशक्तश्च तथा गन्तुं पदमात्रमपि क्वचित्

அவன் மாம்சக் கட்டிபோல் கொடூரமாக, எல்லா நோய்களிலிருந்தும் விடுபட்டவனாய் தோன்றினான்; ஆயினும் சக்தியின்றி, எங்கும் ஒரு அடியும்கூட செல்ல இயலவில்லை.