Adhyaya 157

Verse 1

सूत उवाच । एवं संबोधितस्तैस्तु लोकैः पुष्पस्तदा द्विजाः । तानब्रवीत्ततः कुद्धो न करिष्यामि भोजनम्

சூதர் கூறினார்—அந்த மக்கள் இவ்வாறு உரைத்தபோது, புஷ்பன் எனும் பிராமணன் கோபத்துடன் அவர்களிடம், ‘நான் உணவு ஏற்கமாட்டேன்’ என்று சொன்னான்।

Verse 2

यावन्न चास्य पापस्य करिष्यामि प्रतिक्रियाम् । तद्वदध्वं महाभागा देवो वा देवताऽथवा

இந்தப் பாவத்திற்கான உரிய பரிகாரம்—பிராயச்சித்தம்—நான் செய்யும்வரை, ஓ மகாபாக்யவான்களே, சொல்லுங்கள்: எந்தத் தேவன் அல்லது எந்தத் தேவதை அணுகப்பட வேண்டும்?

Verse 3

तथान्ये सिद्धमन्त्रा वा सद्यः प्रत्ययकारकाः । आराधिता यथा सद्यो मानुषाणां वरप्रदाः

அல்லது உடனடியாகத் தெளிவான பலன் தரும் நிச்சயத்தை உண்டாக்கும் பிற சித்த மந்திரங்களைச் சொல்லுங்கள்; முறையாக ஆராதித்தால் அவை மனிதர்க்கு விரைவில் வரங்களை அளிக்கும்.

Verse 4

जना ऊचुः । एको देवः स्थितश्चात्र सद्यःप्रत्ययकारकः । तथैका देवता चात्र श्रूयते जगती तले

மக்கள் கூறினர்—இங்கே ஒரே தேவன் பிரதிஷ்டையாக உள்ளார்; அவர் உடனடியாகப் புலப்படும் பலன் அளித்து நிச்சயத்தைத் தருபவர். மேலும் இவ்வுலகத் தரையில் இங்கே ஒரு தனிப்பட்ட தேவியைப் பற்றியும் சொல்லப்படுகின்றது.

Verse 5

पुष्प उवाच । कोऽसौ देवः कियद्दूरे कस्मिन्स्थाने व्यवस्थितः । तथा च देवता ब्रूत दयां कृत्वा ममोपरि

புஷ்பன் கூறினான்—அந்த தேவன் யார்? எவ்வளவு தூரம்? எந்த இடத்தில் அவர் பிரதிஷ்டையாக உள்ளார்? மேலும் அந்த தேவியைப் பற்றியும் கூறுங்கள்; என்மேல் கருணை கொள்ளுங்கள்.

Verse 6

जना ऊचुः । चमत्कारपुरे सूर्यो याज्ञवल्क्यप्रतिष्ठितः । अस्ति विप्र श्रुतोऽस्माभिः सद्यः प्रत्ययकारकः

மக்கள் கூறினர்—சமத்காரபுரத்தில் யாஜ்ஞவல்க்யர் பிரதிஷ்டை செய்த சூரியதேவன் உள்ளார். ஓ விப்ரரே, அவர் அங்கேயே இருந்து உடனடி புலப்படும் பலன் தருபவர் என்று நாங்கள் கேட்டோம்.

Verse 7

सूर्यवारेण सप्तम्यां फलहस्तः प्रदक्षिणाम् । यः करोति नरस्तस्य ह्यष्टोत्तरशतं द्विज

ஞாயிற்றுக்கிழமை, சப்தமி திதியில், கையில் பழம் ஏந்தி யார் பிரதட்சிணை செய்கிறாரோ—ஓ த்விஜரே—அவர் நூற்று எட்டு பிரதட்சிணைகள் செய்ய வேண்டும்.

Verse 8

तस्य सिद्धिप्रदः सम्यङ्मनसा वांछितं ददेत् । तथान्या शारदा नाम देवी काश्मीरसंस्थिता

அந்த சூரியன் சித்தியை அருளி, மனத்தில் விரும்பியதைச் சரியாக வழங்குவான். அதுபோல காஷ்மீரத்தில் நிறுவப்பட்ட ‘சாரதா’ என்னும் மற்றொரு தேவியும் உள்ளாள்.

Verse 9

उपवासकृतेरेव सापि सिद्धिप्रदायिनी । तच्छ्रुत्वा वचनं तेषां जनानां स द्विजोत्तमाः

உபவாச விரதத்தை மேற்கொள்வதாலேயே அவளும் சித்தியை அருள்வாள். மக்களின் அந்தச் சொற்களை கேட்ட அந்தச் சிறந்த பிராமணன் (புஷ்ப) …

Verse 10

समुद्दिश्य चमत्कारं तस्मात्स्थानात्ततः परम् । चमत्कारपुरं प्राप्य सप्तम्यां सूर्यवासरे

பின்னர் ‘சமத்கார’ எனும் அதிசயத் தலத்தை நோக்கமாகக் கொண்டு, அந்த இடத்தை விட்டு முன்னே சென்று, சப்தமி நாளில்—ஞாயிற்றுக்கிழமை—சமத்காரபுரத்தை அடைந்தான்.

Verse 11

तत्रागत्य ततः स्नात्वा शुचिर्भूत्वा समाहितः । गतः संति ष्ठते यत्र याज्ञवल्क्यकृतो रविः

அங்கே வந்து நீராடி, தூய்மையடைந்து, மனத்தை ஒருமுகப்படுத்தி, யாஜ்ஞவல்க்யர் நிறுவிய ரவி (சூரியன்) நிற்கும் இடத்திற்குச் சென்றான்.

Verse 12

ततः प्रदक्षिणाः कृत्वा अष्टोत्तरशतं मिताः । नालिकेराणि चादाय श्रद्धया परयाः युतः

பின்னர் அவன் நூற்றெட்டு முறை பிரதட்சிணை செய்து, நிவேதனத்திற்காக தேங்காய்களை எடுத்துக்கொண்டு, பரம பக்திச் சிரத்தையால் நிறைந்தான்.

Verse 13

ततः क्षुत्क्षामकंठः स परिश्रांतस्तदग्रतः । उपविष्टो जपं कुर्वन्सूर्येष्टैः स्तवनैस्तदा

பின்னர் பசியால் தொண்டை வறண்டு, அவர் மிகச் சோர்வுற்றார். தெய்வத்தின் முன்னிலையில் அமர்ந்து ஜபம் செய்து, சூரியனுக்கு அருமையான ஸ்தவங்களால் அப்போது துதித்தார்.

Verse 14

मंडलब्राह्मणाद्यैश्च तारं स्वरमुपाश्रितः । सप्तयुंजर वाद्यैश्च अग्निरेवेति भक्तितः

மண்டல-பிராமணர்கள் முதலியோரின் துணையுடன் அவர் உயர்ந்த, ஒலித்தெழும் ஸ்வரத்தை எடுத்தார். ஏழுவகை வாத்தியங்களின் நாதத்துடன் பக்தியால் “அக்னியே நிச்சயமாக (பூஜ்யன்)” என்று உரைத்தார்.

Verse 15

आदित्यव्रतसंज्ञाद्यैः सामभिर्दृढभक्तिभाक् । क्षुरिकामंत्रपूर्वैश्च तथैवाथर्वणोद्भवैः

உறுதியான பக்தியுடன் அவர் ‘ஆதித்யவ்ரத’ முதலிய பெயர்களால் அறியப்படும் சாமகானங்களால் துதித்தார்; மேலும் ‘க்ஷுரிகா’ என்று தொடங்கும் மந்திரங்களாலும், அதர்வ மரபில் தோன்றிய மந்திரங்களாலும் அதேபோல் ஆராதனை செய்தார்.

Verse 16

यावदन्योर्कवारस्तु नैव तुष्टो दिवाकरः । पौर्णमासीदिने प्राप्ते वैराग्यं परमं गतः

வேறு/ஏற்றதல்லாத நாள் இருந்தவரை திவாகரன் திருப்தியடையவில்லை; ஆனால் பௌர்ணமி நாள் வந்தபோது அவர் பரம வைராக்யத்தை (உறுதி-தூய்மையையும்) அடைந்தார்.

Verse 17

ततः पुष्पो विधायाथ स्नानं धौतांबरः शुचिः । भूनाम्ना साध्य भूमिं च स्थंडिलार्थं द्विजोत्तमाः

பின்னர் மலர்ப்பணியைச் செய்து அவர் நீராடினார். கழுவிய ஆடைகளை அணிந்து தூய்மையடைந்து, அந்தத் த்விஜோத்தமன் ‘பூ’ எனும் மந்திரத்தால் ஸ்தண்டிலம் (யாகவேதி-இடம்) அமைப்பதற்காக நிலத்தைச் சுத்திகரித்தான்.

Verse 18

स्थंडिलं हस्तमात्रं च स्थंडिले प्रत्यकल्पयत् । अग्निमीऌएतिमंत्रेण ततोऽग्निं स निधाय च

அவன் கைஅளவு நிலத்தளமான ஸ்தண்டிலத்தை அமைத்து, அதன்மேல் விதியை ஒழுங்காகச் செய்தான்; பின்னர் “அக்னிம் ஈளே…” என்ற மந்திரத்தால் புனித அக்னியை நிறுவினான்।

Verse 19

तृणैः परिस्तृणामीतिकृत्वोपस्तरणं ततः । आब्रह्मन्निति मन्त्रेण दत्त्वा ब्रह्मासनं ततः

பின்னர் “பரிஸ்த்ருணாமி” மந்திரத்தால் தர்ப்பையைப் பரப்பி உரிய உபஸ்தரணத்தைச் செய்தான்; அதன் பின் “ஆ ப்ரஹ்மன்…” மந்திரத்தால் ப்ரஹ்மாசனத்தை அர்ப்பணித்தான்।

Verse 20

सुत्रामाणमिति प्रोच्य समिधःस्थापनं च यत् । प्रोक्षणीपात्रमासाद्य प्रोक्षणं कृतवांस्ततः

“ஸுத்ராமாணம்…” மந்திரத்தைச் சொல்லி சமித்துகளை விதிப்படி வைத்தான்; பின்னர் ப்ரோக்ஷணீ பாத்திரத்தை எடுத்துச் சுத்திக்காக ப்ரோக்ஷணம் செய்தான்।

Verse 21

पात्राणामथ सर्वेषां स्रुवादीनां यथाक्रमम् । ततः प्रकल्पयामास हविःस्थाने निजां तनुम्

அடுத்து ஸ்ருவ முதலிய எல்லாப் பாத்திரங்களையும் முறையாக அமைத்தான்; பின்னர் ஹவிஸ் அர்ப்பணிக்கும் இடத்தில் விதிப்படி தானே அமர்ந்தான்।

Verse 22

न्यायं तु देवतास्थाने स आचार्यविधानतः । ग्रहणं प्रोक्षणं चैव सूर्याय त्वेति चोत्तरम्

தேவதையின் இடத்தில் அவன் ஆசார்ய விதிப்படி முறையைச் செய்தான்—கிரஹணம், ப்ரோக்ஷணம்; பின்னர் “ஸூர்யாய த்வா” என்று உத்தர மந்திரத்தைச் சொன்னான்।

Verse 23

अयं त इध्म आत्मेति जप्त्वाथ समिधं ततः । अग्निसोमेति मन्त्राभ्यां हुत्वा चाज्याहुती ततः

“இந்த சமித்து உன் ஆத்மஸ்வரூபமே” என்று ஜபித்து அவர் சமித்தை அர்ப்பணித்தார். பின்னர் “அக்னி–சோம” என்ற இரு மந்திரங்களால் அக்னியில் நெய்யாஹுதிகளைச் செய்தார்.

Verse 24

कृत्वा व्याहृतिहोमं तु भूर्भुवः स्वेति भो द्विजाः । ये ते शतेति मन्त्राद्यैर्हुत्वात्रैव च दारुणम्

ஓ இருபிறப்பினரே, ‘பூः புவः ஸ்வः’ என்ற வ்யாஹ்ருதிகளால் ஹோமம் செய்து, பின்னர் ‘யே தே சத…’ முதலான மந்திரங்களால் இங்கேயே கடுமையான பயங்கர ஆஹுதியைச் செய்தார்.

Verse 25

आह्वयामास वह्निं च प्रत्यक्षो भव देव मे । एवं मन्त्रेण कृत्वा तं संमुखं ज्वलनं ततः

அவர் அக்னியை அழைத்தார்—“என் தேவனே, என் முன் நேரடியாக வெளிப்படு.” இம்மந்திரத்தால் ஜ்வலிக்கும் அக்னி அவர் முன்னே பிரத்யட்சமாகத் தோன்றியது.

Verse 26

कालीकरालिकाद्याश्च सप्तजिह्वाश्च याः स्मृताः । तासामाह्वानकं कृत्वा ततो दीप्ते हविर्भुजि

அக்னியின் ஏழு நாவுகள் என்று நினைவுகூரப்படுபவை—காளி, கராளிகா முதலியவை—அவற்றை ஆவாஹனம் செய்து, பின்னர் ஹவிர்புக் அக்னி தீவிரமாகப் பிரகாசித்தபோது…

Verse 27

जुहाव च स मांसानि स्वानि चोत्कृत्त्य शस्त्रतः । लोमभ्यः स्वाहेति विदिशो दिग्भ्यो दत्त्वा ततः परम्

அவர் ஆயுதத்தால் தன் மாம்சத்தை வெட்டி ஆஹுதியாகச் செலுத்தினார். “ரோமங்களுக்கு ஸ்வாஹா” என்று சொல்லி, இடைத் திசைகளான விதிசைகளுக்கும் ஆஹுதிகளை அர்ப்பணித்தார்; பின்னும்…

Verse 28

अग्नये स्विष्टकृतैति यावदात्मानमाक्षिपेत् । तावद्धृतः स सूर्येण स्वहस्तेन समंततः

‘அக்னயே ஸ்விஷ்டக்ருத் (ஸ்வாஹா)’ என்று சொல்லி அவன் தன்னை அக்கினியில் எறிய முனைந்தபோது, உடனே சூரியதேவன் தன் கையால் எல்லாத் திசைகளிலும் அவனைத் தடுத்து நிறுத்தினான்.

Verse 29

धृतश्च सादरं तेन मा विप्र कुरु साहसम् । नेदृग्घोमः कृतः क्वापि कदाचित्केनचिद्द्विज

அவனை மரியாதையுடன் தடுத்து அவர் கூறினார்—“ஓ விப்ரரே, அவசரத் துணிச்சல் செய்யாதீர். ஓ த்விஜரே, இப்படிப்பட்ட ஹோமம் எங்கும் எப்போதும் யாராலும் செய்யப்படவில்லை.”

Verse 30

तुष्टोऽहं च महाभाग ब्रूहि किं करवाणि ते । अदेयमपि दास्यामि यत्ते मनसिवर्तते

“ஓ மகாபாகனே, நான் திருப்தியடைந்தேன். சொல்—உனக்காக நான் என்ன செய்ய வேண்டும்? பொதுவாக அளிக்கத் தகாததையும், உன் மனத்தில் இருப்பதையே நான் அருள்வேன்.”

Verse 31

पुष्प उवाच । यदि तुष्टोसि देवेश यदि देयो वरो मम । तद्देयं गुटिकायुग्मं यदर्थं प्रार्थयाम्यहम्

புஷ்பன் கூறினான்—“ஓ தேவேசா, நீங்கள் திருப்தியடைந்து எனக்கு வரம் அளிக்க விரும்பினால், நான் வேண்டுகின்ற அந்த குண்டிகைகளின் ஜோடியையே அருளுங்கள்.”

Verse 32

वैदिशे नगरे चास्ति मणिभद्रो महाधनी । कुब्जांगः क्षत्रियो देव जरावलिसमन्वितः

ஓ தேவரே, விதிசா நகரத்தில் மணிபத்ரன் என்னும் மிகுந்த செல்வமுடைய க்ஷத்திரியன் இருக்கிறான்; உடலில் கூன்தன்மையுடையவன், முதுமையின் கோடுகளால் குறியிடப்பட்டவன்.

Verse 33

अब्रह्मण्यो महानीचः कीनाशो जनदूषितः । द्वयोरेकां यदा वक्त्रे सदा चैव करोम्यहम्

அவன் பிராமணரை வெறுப்பவன், மிகத் தாழ்ந்தவன், கஞ்சன், மக்களை மாசுபடுத்துபவன். அவன் வாயில் இரண்டு இருந்தால், நான் எப்போதும் அவற்றை ஒன்றாகச் செய்து விடுகிறேன்.

Verse 34

तदा मे तादृशं रूपमविकल्पं भवत्विति । यदा पुनर्गृहीत्वा तां द्वितीयां प्रक्षिपाम्यहम्

அப்போது எனக்கு அதே வடிவமே—ஐயமின்றி, மாற்றமின்றி—உண்டாகுக. மேலும் நான் இரண்டாவதையும் மீண்டும் எடுத்துக் கொண்டு உள்ளே எறிந்தால்…

Verse 35

ततश्च सहजं रूपं मम भूयात्सुरेश्वर । वैदिशे नगरे चास्ति मणिभद्रः सुरेश्वर

அதன் பின், தேவர்களின் ஆண்டவனே, என் இயல்பான வடிவு மீண்டும் வருக. தேவேந்திரனே, வைதீச நகரில் மணிபத்ரன் என்னும் ஒருவன் உள்ளான்.

Verse 36

अपरं तस्य यत्किंचिद्धनधान्यादिकं गृहे । तत्सर्वं विदितं मे स्यात्तथा देव प्रजायताम्

மேலும் அவன் வீட்டில் உள்ள செல்வம், தானியம் முதலிய எதுவாயினும் அனைத்தும் எனக்குத் தெரியவருக; தேவரே, அவ்வாறே அருள்வாயாக.

Verse 37

किं वानेन बहूक्तेन तस्य मित्राणि बांधवाः । व्यवहारास्तथा सर्वे प्रकटाः स्युः सदैव हि

இதற்கு மேலும் என்ன சொல்ல வேண்டும்? அவன் நண்பர்கள், உறவினர்கள், மேலும் அவன் எல்லா நடவடிக்கைகளும் எப்போதும் எனக்குப் புலப்படுக.

Verse 38

न कश्चिज्जायते तत्र विकल्पः कस्यचित्क्वचित् । मम तस्याधम स्यापि सर्वकृत्येषु सर्वदा

அங்கே யாருக்கும் எந்நேரமும் எந்த ஐயமும் எழாது. நான் மிகத் தாழ்ந்தவனாயினும், எல்லாக் காரியங்களிலும் எப்போதும் திறன் உடையவனாய் இருப்பேன்।

Verse 39

भास्कर उवाच । गृहाण त्वं महाभाग गुटिकाद्वितयं शुभम् । शुक्लं कृष्णं च वक्त्रस्थं विभेद जननं महत्

பாஸ்கரன் கூறினான்—ஓ பாக்கியவானே, இந்த மங்களமான இரு குண்டிகைகளையும் ஏற்றுக்கொள்—ஒன்று வெள்ளை, ஒன்று கருப்பு. வாயில் வைத்தால் பெரும் வேறுபடுத்தும் சக்தியை உண்டாக்கும்।

Verse 40

शुक्लया तस्य रूपं च तव नूनं भविष्यति । कृष्णयापि पुनः स्वं च संप्राप्स्यसि महाद्विज

வெள்ளை குண்டிகையால் நீ நிச்சயமாக அவன் உருவை அடைவாய்; கருப்பு குண்டிகையால், ஓ மகாத்விஜனே, மீண்டும் உன் சொந்த உருவைத் திரும்பப் பெறுவாய்।

Verse 41

पुष्प उवाच । अपरं वद मे देव संदेहं हृदये स्थितम् । यत्त्वां पृच्छामि देवेश तव कीर्तिविवर्धनम्

புஷ்பன் கூறினான்—ஓ தேவா, இன்னொன்றையும் எனக்குச் சொல்லுங்கள்; என் இதயத்தில் ஒரு ஐயம் நிலைத்திருக்கிறது. ஓ தேவேசா, நான் கேட்பது உங்கள் கீர்த்தி வளர்வதற்காகவே.

Verse 42

मया श्रुतं सुरश्रेष्ठ सप्तम्यां सूर्यवासरे । यस्ते प्रदक्षिणानां च कुर्यादष्टोत्तरं शतम् । तस्य त्वं तत्क्षणादेव फलहस्तस्य सिद्धिदः

நான் கேட்டேன், ஓ தேவர்களில் சிறந்தவனே, சப்தமி நாளில் ஞாயிற்றுக்கிழமை வந்தால், யார் உமக்காக நூற்றெட்டு பிரதட்சிணைகள் செய்கிறாரோ—அவருக்கு நீர் அந்தக் கணமே சித்தியை அளிப்பீர்; பழத்தை கையில் வைத்ததுபோல் உடனடி பலன் தருவீர்।

Verse 43

मूर्खस्यापि च पापस्य सर्वदोषान्वितस्य च । चतुर्वेदस्य मे कस्मात्तीर्थयात्रापरस्य च

மூடனான பாவியாயினும், எல்லாத் தோஷங்களும் நிறைந்தவனாயினும், அல்லது நான்கு வேதங்களையும் அறிந்துத் தீர்த்தயாத்திரையில் ஈடுபட்டவனாயினும்—எனக்கு இது எவ்வாறு, ஏன் நிகழ்கிறது?

Verse 44

सप्तरात्रे गते तुष्टो होम एवंविधे कृते

ஏழு இரவுகள் கடந்தபின், இவ்வகை ஹோமம் முறையாகச் செய்யப்பட, பகவான் திருப்தியடைந்தார்.

Verse 46

यत्किंचित्क्रियते विप्र तामसं भावमाश्रितैः । तत्सर्वं जायते व्यर्थं किं न वेत्ति भवा निदम्

ஓ விப்ரரே! தாமஸப் பாவத்தைச் சார்ந்தவர்கள் செய்யும் எந்தச் செயலும் அனைத்தும் வீணாகிறது; இதை நீங்கள் அறியவில்லையா?

Verse 47

एवमुक्त्वा ततः सूर्यस्तस्य गात्राण्युपास्पृशत् । खंडितानि स्वहस्तेन निर्व्रणानि कृतानि च

இவ்வாறு கூறி சூரியன் அவன் அங்கங்களைத் தொட்டான்; தன் கையாலேயே சிதைந்த பகுதிகளைச் சீராக்கி, காயமற்றதாக ஆக்கினான்.

Verse 48

अब्रवीच्च पुनः पुष्पं प्रसन्न वदनः स्थितः । अनेनैव विधानेन यः करोति कुशंडिकाम्

மீண்டும் அமைதியான முகத்துடன் அங்கே நின்று அவர் புஷ்பனிடம் கூறினார்—“இதே முறையினாலே யார் குசண்டிகா கர்மத்தைச் செய்கிறாரோ…”

Verse 49

श्रीसूर्य उवाच । तामसेन तु भावेन त्ववा सर्वमिदं कृतम् । तेन सर्वं वृथा जातं त्वया सर्वं च यत्कृतम्

ஸ்ரீசூரியன் கூறினார்—நீ தாமஸப் பாவத்துடன் இதையெல்லாம் செய்தாய்; ஆகவே நீ செய்த அனைத்தும் வீணாயிற்று।

Verse 51

एवमुक्त्वा सहस्रांशुस्तत्रैवां तरधीयत । दीपवल्लक्षितो नैव केन मार्गेण निर्गतः

இவ்வாறு கூறி, ஆயிரக்கதிரோன் அங்கேயே மறைந்தான். விளக்கைப் போலவும் காணப்படவில்லை; எந்த வழியில் சென்றான் என்பதும் அறியப்படவில்லை।

Verse 157

इति श्रीस्कांदे महापुराण एकाशीतिसाहस्र्यां संहितायां षष्ठे नागरखण्डे हाटकेश्वरक्षेत्रमाहात्म्ये सूर्यसकाशात्पुष्पब्राह्मणस्य वरलब्धिवर्णनंनाम सप्तपञ्चाशदुत्तरशततमोऽध्यायः

இவ்வாறு ஸ்ரீஸ்கந்த மகாபுராணத்தின் ஏகாஶீதிஸாஹஸ்ரீ ஸம்ஹிதையில், ஆறாம் நாகரகண்டத்தில், ஹாடகேஸ்வரக் க்ஷேத்ரமாஹாத்ம்யத்தில் ‘சூரியனிடமிருந்து புஷ்ப பிராமணன் வரம் பெற்ற விவரம்’ எனும் நூற்றைம்பத்தேழாம் அத்தியாயம் நிறைவுற்றது।