Adhyaya 163

Verse 1

सूत उवाच । अथ ते नागराः सर्वे दृष्ट्वा तद्वित्तभाजनम् । न केनापि ग्रहीतव्यं सर्वान्कामान्निरस्य च

சூதர் கூறினார்—அப்போது அந்த நாகரர் அனைவரும் அந்த செல்வப் பாத்திரத்தைப் பார்த்து, “இதனை யாரும் எடுத்துக் கொள்ளக் கூடாது” என்று தீர்மானித்து, எல்லா தனிப்பட்ட ஆசைகளையும் விட்டு, தம்மைத் தாமே கட்டுப்படுத்தினர்।

Verse 2

ततस्ते समयं कृत्वा समानीय च मध्यगम् । तस्यास्येन ततः प्रोचुर्ब्रह्मस्थाने व्यवस्थि ताः

பின்னர் அவர்கள் ஒருவருடன் ஒருவர் உடன்பாடு செய்து, அவனை நடுவில் அழைத்து வந்து, பிரம்மஸ்தானத்தில் நின்றபடி அவனிடம் இவ்வாறு கூறினர்।

Verse 3

अनेन लोभयुक्तेन तिरस्कृत्य द्विजोत्तमान् । पुष्पवित्तमुपादाय प्रायश्चित्तं प्रकीर्तितम्

“பேராசை கொண்ட இவன் உயர்ந்த த்விஜர்களை அவமதித்தான். புஷ்பனின் செல்வம் தொடர்பாகப் பிராயச்சித்தம் இங்கு அறிவிக்கப்படுகிறது.”

Verse 4

तथा चैव तु षड्भागो गृहीतो विभवस्य च । तस्मादेष समस्तानां बाह्यभूतो भविष्यति

“மேலும் செல்வத்தின் ஆறில் ஒரு பங்கும் எடுத்துக் கொள்ளப்பட்டுள்ளது. ஆகவே இவன் முழுச் சமூகத்தினாலும் புறக்கணிக்கப்பட்டவனாக—அனைவரிடமிருந்தும் விலக்கப்பட்டவனாக—ஆவான்.”

Verse 5

नागराणां द्विजेद्राणां यथान्यः प्राकृतस्तथा

“நாகரரும் த்விஜ-முதன்மையரும் உள்ள இடத்தில், இவன் வேறு எந்த சாதாரண மனிதனைப் போலவே கருதப்பட வேண்டும்—வேறுபாடு எதுவும் இல்லை.”

Verse 6

अद्यप्रभृति चानेन यः संबंधं करिष्यति । सोऽपि बाह्यस्तु सर्वेषां नागराणां भविष्यति

இன்றுமுதல் அவனுடன் யார் எவ்விதத் தொடர்பும் கொள்வாரோ, அவரும் எல்லா நாகரராலும் புறக்கணிக்கப்படுவார்।

Verse 7

भोजनं वाथ पानीयं योऽस्य सद्मनि कर्हिचित् । करिष्यति स चाऽप्येवं पतितः संभविष्यति

அவன் வீட்டில் எப்போதாவது உணவோ அல்லது குடிநீரோ அளிப்பவன் கூட அதேபோல் பதிதனாவான்।

Verse 8

एवमुक्त्वा ततस्तेन दत्तं तालत्रयं द्विजाः । ब्रह्मस्थाने द्विजश्रेष्ठाः कृत्वा पुष्पसमं च तम्

இவ்வாறு கூறி, அவன் அளித்த மூன்று தாளளவுகளை அந்தத் துவிஜர்கள் ஏற்றனர்; பிரம்மஸ்தானத்தில் துவிஜசிரேஷ்டர்கள் அவனை ‘புஷ்பசமம்’ எனத் தீர்மானித்து (புஷ்பன் பக்கம் முடிவுசெய்தனர்)।

Verse 9

अथ ते ब्राह्मणाः सर्वे जग्मुः स्वंस्वं निवेशनम् । चंडशर्मा स चोद्विग्नः पुष्पपार्श्वं तदा गतः

பின்னர் அந்தப் பிராமணர்கள் அனைவரும் தத்தம் இல்லங்களுக்கு சென்றனர்; கலங்கிய மனத்துடன் சண்டசர்மா அப்போது புஷ்பனருகே சென்றான்।

Verse 10

एतेषामेव सर्वेषां संमतेन मया तव । प्रायश्चित्तं तदा दत्तं तथा पि पतितः कृतः

இவர்களெல்லாரின் சம்மதத்துடன் நான் அப்போது உனக்குப் பிராயச்சித்தத்தை விதித்தேன்; ஆனாலும் உன்னை ‘பதிதன்’ என அறிவித்தனர்।

Verse 11

तस्मादहं पतिष्यामि सुसमिद्धे हुताशने । नैव जीवितुमिच्छामि स्वजनैः परिवर्जितः

ஆகையால் நன்கு எரியும் அக்னியில் நான் என்னையே வீசிக் கொள்வேன்; என் சொந்த மக்களால் தள்ளப்பட்ட நான் வாழ விரும்பவில்லை।

Verse 12

पुष्प उवाच । न विषादस्त्वया कार्यः कार्येऽस्मिद्विजसत्तम । वित्तार्थं दूषितस्त्वंहि यतो ब्राह्मणसत्तमैः

புஷ்பன் கூறினான்—ஓ இருபிறப்பினருள் சிறந்தவனே, இவ்விஷயத்தில் நீ வருந்த வேண்டாம்; செல்வத்திற்காகவே பிராமணச் சிறந்தோர் உன்னை மாசுபடுத்தினர்।

Verse 13

नागरांस्तोषयिष्यामि तानहं विविधैर्धनैः । याचयिष्यंति यन्मात्रं तव गात्रविशुद्धये

நான் அந்த நகர்மக்களை பலவகைச் செல்வங்களால் திருப்திப்படுத்துவேன்; அவர்கள் எவ்வளவு கேட்பார்களோ அவ்வளவையே உன் உடல்-சுத்திக்காக அளிப்பேன்।

Verse 14

तावन्मात्रं प्रदास्यामि तेभ्यो हि तव कारणात् । एवमुक्त्वा समागत्य ब्रह्मस्थानं त्वरान्वितः

உன் காரணமாகவே அவர்களுக்கு அதே அளவையே அளிப்பேன். என்று கூறி அவன் விரைந்து வந்து பிரம்மஸ்தானத்தை அடைந்தான்।

Verse 15

चातुश्चरणमानीय मध्यगास्येन सोऽब्रवीत् । चंडशर्मा द्विजो यश्च मदर्थे पतितः कृतः

நால்வரையும் ஒன்றுசேர்த்து, சபையின் நடுவில் அனைவரையும் நோக்கி அவன் கூறினான்—‘என் காரணமாகப் பதிதனாக்கப்பட்ட அந்த இருபிறப்பன் சண்டசர்மா…’

Verse 16

युष्माभिर्वित्तलोभेन तद्वित्तं वो ददाम्यहम् । समस्तं मद्गृहे यच्च क्रियतां वचनं द्विजैः

நீங்கள் செல்வத்தின் மீது ஆசை கொண்டிருப்பதால், நான் அந்தச் செல்வத்தை உங்களுக்குத் தருகிறேன். என் வீட்டில் உள்ள அனைத்தையும் அந்தணர்கள் சொல்வது போல் செய்யுங்கள்.

Verse 17

अथ ते कुपिताः प्रोचुः सर्व एव द्विजोत्तमाः । सीत्कारान्विविधान्कृत्वा क्रोध संरक्तलोचनाः

பிறகு அந்தச் சிறந்த அந்தணர்கள் அனைவரும் கோபமடைந்து பேசினர்; கோபத்தால் கண்கள் சிவக்க, அவர்கள் பலவிதமான சீறல் ஒலிகளை எழுப்பினர்.

Verse 18

धिग्धिक्पापसमाचार जिह्वा ते शतधा ततः । किं न याति यदेवं त्वं प्रजल्पसि विगर्हितम्

சீ, பாவம் செய்பவனே, உனக்கு இழிவு உண்டாகட்டும்! உன் நாக்கு ஏன் நூறு துண்டுகளாக வெடிக்கவில்லை? இத்தகைய இழிவான சொற்களைப் பேசும்போது அது ஏன் அறுந்து விழவில்லை?

Verse 19

पतितोऽयं कृतो ऽस्माभिर्नैव वित्तस्य कारणात् । प्रायश्चित्तं यतो दत्तमेकेनापि दुरात्मना

நாங்கள் இவனைப் பணத்திற்காகப் 'பतीतனாக' (வீழ்ந்தவனாக) ஆக்கவில்லை; ஒரு தீயவன் தனியாகப் பிராயச்சித்தம் அளித்ததாலேயே இதைச் செய்தோம்.

Verse 20

स्मृतयो दूषितास्तेन पुराणानि विशेषतः । स्थानं चैवास्म दीयं च कर्म चैतत्प्रकुर्वता

இச்செயலைச் செய்தவன் ஸ்மிருதிகளையும், குறிப்பாகப் புராணங்களையும் மாசுபடுத்திவிட்டான்; அவன் எங்கள் இடத்தையும், இந்தக் கர்மாவையும் கெடுத்துவிட்டான்.

Verse 21

प्रायश्चित्तं प्रदातव्यं चतुर्भिरपरैः सह । संमन्त्र्य मनुना प्रोक्तमेतदेव द्विजोत्तमाः

பிராயச்சித்தம் இன்னும் நால்வருடன் சேர்ந்து செய்யப்பட வேண்டும். ஆலோசித்து மனு இதையே கூறினார், ஓ இருபிறப்போரில் சிறந்தவர்களே.

Verse 22

त्वदीयं पातकं चास्य शरीरेऽद्य व्यवस्थितम् । एकाकिना यतो दत्तं तेनायं पतितः स्थितः

உன் பாவம் இன்று அவன் உடலிலும் உறுதியாகப் பதிந்துள்ளது; நீ ஒருவனாகச் செய்ததாலே அவன் வீழ்ந்த நிலையிலேயே இருக்கிறான்.

Verse 23

सूत उवाच । एवमुक्त्वा द्विजाः सर्वे जग्मुः स्वंस्वं निकेतनम् । पुष्पोपि च समुद्विग्नो वैलक्ष्यं परमं गतः

சூதர் கூறினார்—இவ்வாறு சொல்லி எல்லா பிராமணர்களும் தத்தம் இல்லங்களுக்கு சென்றனர்; புஷ்பனும் மிகுந்த கலக்கத்துடன் பேரவமானமும் மனத்தளர்ச்சியும் அடைந்தான்.

Verse 24

जगामाथ निजावासं निःश्वसन्नुरगो यथा

பின்னர் அவன் தன் இல்லத்திற்குச் சென்றான்; பாம்புபோல் நெடுநிசுவாசம் விட்டவாறே.

Verse 25

ततः स चिन्तयामास यावन्नो साहसं कृतम् । तावत्सिद्धिर्मनुष्याणां न कथंचित्प्रजायते

அப்போது அவன் சிந்தித்தான்—நமது இந்தத் துணிச்சலான தவறு திருத்தப்படும்வரை, மனிதர்க்கு எவ்விதத்திலும் சித்தி உண்டாகாது.

Verse 26

तस्मादहं करिष्यामि चण्डशर्मकृते महत् । कृतघ्नता यथा न स्यात्प्रोक्तं चैव यतो बुधैः

ஆகையால் சண்டசர்மனுக்காக நான் ஒரு மகத்தான செயலைச் செய்வேன்; எனக்கு நன்றிக்கேடு (கృతக்ஞதா) என்ற குற்றம் வராதபடியாக—ஞானிகள் உரைத்ததுபோலவே।

Verse 27

ब्रह्मघ्ने च सुरापे च चौरे भग्नव्रते तथा । निष्कृतिर्विहिता सद्भिः कृतघ्ने नास्ति निष्कृतिः

பிராமணனை கொன்றவன், மதுபானம் அருந்தியவன், திருடன், விரதம் முறித்தவன்—இவர்களுக்கு சத்புருஷர்கள் பரிகாரம் விதித்துள்ளனர்; ஆனால் நன்றிக்கெட்டவனுக்கு எந்தப் பரிகாரமும் இல்லை।

Verse 28

एवं निश्चित्य मनसा सूर्यवारेण सप्तमी । यदाऽयाता द्विजश्रेष्ठास्तदा चाष्टोत्तरं शतम्

இவ்வாறு மனத்தில் தீர்மானித்து, ஞாயிற்றுக்கிழமையுடன் கூடிய சப்தமி வந்தபோது, சிறந்த பிராமணர்கள் வந்தனர்; அப்போது (சடங்கு) நூற்றெட்டு எண்ணிக்கையின்படி நடைபெற்றது।

Verse 29

प्रदक्षिणाः कृतास्तेन पुष्पादित्यस्य धीमता । तीक्ष्णं शस्त्रं समादाय पूर्वोक्तविधिना ततः । छित्त्वाछित्त्वा निजांगानि जुहुयाज्जातवेदसि

அந்த ஞானி புஷ்பாதித்யனைச் சுற்றிப் பிரதட்சிணை செய்தான். பின்னர் கூரிய ஆயுதத்தை எடுத்துக் கொண்டு, முன் கூறிய விதிப்படி, தன் அங்கங்களை மீண்டும் மீண்டும் வெட்டி ஜாதவேதஸ் (அக்னி) நெருப்பில் ஆஹுதியாக அர்ப்பணித்தான்।

Verse 30

ततः पूर्णाहुतिं यावत्कायशेषेण यच्छति । तावत्प्रत्यक्षतां गत्वा स प्रोक्तो भास्वता स्वयम्

பின்னர் அவன் பூர்ணாஹுதி வரை, உடலில் மீதமிருந்ததைக் கொண்டு ஆஹுதிகளை அளித்துக் கொண்டிருந்த அளவுக்கு, பிரகாசமானவன் (சூரியன்) நேரில் தோன்றி அவனிடம் தானே உரைத்தான்।

Verse 31

पुष्प मा साहसं कार्षीः परितुष्टोऽस्मि तेऽनघ । भूय एव महाभाग ब्रूहि किं ते ददाम्यहम्

புஷ்பா, இவ்வாறு அவசரத் துணிச்சல் செய்யாதே; ஓ பாவமற்றவளே, நான் உன்னால் மகிழ்ந்தேன். மீண்டும், ஓ பாக்கியவளே, சொல்—நான் உனக்கு என்ன வரம் அளிக்க வேண்டும்?

Verse 32

पुष्प उवाच । चण्डशर्मा द्विजेन्द्रोऽयं मदर्थे पतितः कृतः । समस्तैर्नागरैर्देव तं तैर्नय समानताम्

புஷ்ப கூறினாள்—இந்த பிராமணத் தலைவன் சண்டசர்மா என் காரணமாகத் தாழ்த்தப்பட்டான். ஓ தேவா, அந்த எல்லா நாகரர்களின் மூலமே அவனை மீண்டும் சமமான நிலைக்கு உயர்த்துவாயாக.

Verse 33

शास्त्रं दृष्ट्वा प्रदत्तं मे प्रायश्चित्तं महात्मना । तथापि दूषितः क्षुद्रैः समस्तैरसहिष्णुभिः

மகாத்மா சாஸ்திரம் பார்த்து எனக்குப் பிராயச்சித்தம் விதித்தார்; ஆனாலும் அந்தச் சிறுமையும் பொறாமையும் கொண்டவர்கள் எல்லோரும் என்னை இகழ்ந்தனர்.

Verse 34

भगवानुवाच । एकस्यापि वचो नैव शक्यते कर्तुमन्यथा । नागरस्य द्विजश्रेष्ठ समस्तानां च किं पुनः

பகவான் கூறினார்—ஓ பிராமணச் சிறந்தவனே, ஒரு நாகரனின் சொல்லையும் மாற்ற இயலாது; அப்படியிருக்க, அனைவரின் ஒன்றுபட்ட சொல்லை எவ்வாறு மாற்ற முடியும்?

Verse 35

परमेष द्विजः पूतश्चंडशर्मा भविष्यति । ब्राह्मोऽयं नागरः ख्यातः समस्ते धरणीतले

ஓ பரமேசா, சண்டசர்மா என்னும் இருபிறப்பான் நிச்சயமாகத் தூய்மையடைவான். இந்த நாகரன் ‘பிராஹ்ம’ எனப் பெயர்பெற்று உலகமெங்கும் புகழ்பெறுவான்.

Verse 36

एतस्य ये सुताश्चैव भविष्यंति धरातले । विख्यातिं तेऽपि यास्यंति मान्याः पूज्या महीभृताम्

இவருக்கு பூமியில் பிறக்கும் மகன்களும் புகழ் அடைவார்கள்; அரசர்களாலும் மதிக்கப் பெற்று வணங்கத்தக்கவர்களாவார்கள்।

Verse 37

ये चापि बांधवा श्चास्य सुहृदश्च समागमम् । करिष्यंति समं तेऽपि भविष्यंति सुशोभनाः

இவருடைய உறவினரும் நல்வாழ்த்தும் நண்பர்களும் ஒன்றாகக் கூடினால், அவர்களும் அழகும் ஒளியும் நிறைந்தவர்களாவார்கள்।

Verse 38

त्वं चापि मत्प्रसादेन संपूर्णांगो भविष्यसि

நீயும் என் அருளால் முழு அங்கங்களுடன், நிறை உடலுடன் ஆகுவாய்।

Verse 39

एवमुक्त्वा सहस्रांशुस्ततश्चादर्शनं गतः । पुष्पोऽपि चाक्षतांगत्वं तत्क्षणात्समपद्यत

இவ்வாறு கூறி ஸஹஸ்ராஂஶு (சூரியன்) பின்னர் கண்முன்னிருந்து மறைந்தார். புஷ்பனும் அதே கணத்தில் காயமற்ற அங்கங்களுடன் நிறை உடலை அடைந்தான்।

Verse 163

इति श्रीस्कांदे महापुराण एकाशीतिसाहस्र्यां संहितायां षष्ठे नागररखण्डे हाटकेश्वरक्षेत्रमाहात्म्ये ब्राह्मनागरोत्पत्तिवृत्तांतवर्णनंनाम त्रिषष्ट्युत्तरशततमोऽध्यायः

இவ்வாறு ஸ்ரீ ஸ்கந்த மஹாபுராணத்தின் ஏகாஶீதிஸாஹஸ்ரீ ஸம்ஹிதையில், ஆறாம் நாகரகண்டத்தில் உள்ள ஹாடகேஶ்வர-க்ஷேத்ரமாஹாத்ம்யத்தில், ‘பிராஹ்மண-நாகர உற்பத்தி வ்ருத்தாந்த-வர்ணனம்’ எனப்படும் நூற்று அறுபத்து மூன்றாம் அத்தியாயம் நிறைவுற்றது।