Adhyaya 207

Verse 1

विश्वामित्र उवाच । एतत्ते सर्वमाख्यातं यत्पृष्टोऽस्मि नराधिप । बालमंडनमाहात्म्यं सर्वपातकनाशनम्

விசுவாமித்ரர் கூறினார்—ஓ நராதிபா, நீ கேட்ட அனைத்தையும் நான் விளக்கியேன். இது பாலமண்டனத்தின் மாஹாத்மியம்; இது எல்லாப் பாவங்களையும் அழிப்பது.

Verse 2

यत्रैकस्मिन्नपि स्नाने कृते पार्थिवसत्तम । सर्वेषां लभ्यते पुण्यं तीर्थानां स्नानसंभवम् । माघमासे त्रयोदश्यां शुक्लपक्ष उपस्थिते

அரசர்களில் சிறந்தவரே! அந்த இடத்தில் ஒருமுறை மட்டும் நீராடினாலே, பல தீர்த்தங்களில் நீராடுவதால் உண்டாகும் புண்ணியம் அனைவருக்கும் கிடைக்கும்—மிகவும் மாக மாதத்தின் சுக்லபட்சத் திரயோதசி வந்தபோது.

Verse 3

आनर्त उवाच । कस्माच्छक्रस्य संस्थानं पंचरात्रं धरातले । नाधिकं जायते तेषां यथान्येषां दिवौकसाम्

ஆனர்த்தன் கூறினான்—சக்ரன் பூமியில் தங்குவது ஏன் ஐந்து இரவுகளுக்கு மட்டுமே? பிற தேவலோக வாசிகள்போல் அவனுக்கு மேலும் நீடித்து ஏன் இல்லை?

Verse 4

वर्षांते कानि चाहानि येषु शक्रो धरातले । समागच्छति को मास एतत्सर्वं ब्रवीहि मे

மழைக்கால முடிவில் எந்தெந்த நாட்களில் சக்ரன் பூமிக்கு வருகிறான்? அவன் எந்த மாதத்தில் வருகிறான்? இதையெல்லாம் எனக்குச் சொல்லுங்கள்.

Verse 5

विश्वामित्र उवाच । श्रूयतामभिधास्यामि कथा मेनां धराधिप । पंचरात्रात्परं शक्रो यथा न स्याद्धरातले

விசுவாமித்திரர் கூறினார்—பூமியின் அதிபதியே, கேளுங்கள்; சக்ரன் ஐந்து இரவுகளுக்கு அப்பால் பூமியில் ஏன் தங்குவதில்லை என்பதைக் தெளிவாக்க இந்தக் கதையை நான் உரைக்கிறேன்.

Verse 6

आसीत्पूर्वं बृहत्कल्पे जयत्सेनः सुरेश्वरः । त्रैलोक्यस्य समस्तस्य स्वामी दानवदर्पहा

முன்னொரு காலத்தில், மகாகல்பத்தில், ஜயத்சேனன் எனும் தேவேச்வரன் இருந்தான்—மூவுலகமெங்கும் அதிபதி, தானவர்களின் அகந்தையை அழிப்பவன்.

Verse 7

त्रैलोक्ये सकले पूजां भजमानः सदैव हि । कस्यचित्त्वथ कालस्य गौतमस्य मुनेः प्रिया

அவன் முழு மும்முலகிலும் எப்போதும் வழிபடப்பட்டான். பின்னர் ஒருகாலத்தில் கௌதம முனிவரின் அன்புப் பத்தினி (பற்றிய நிகழ்வு வந்தது)—

Verse 8

अहिल्यानाम भार्याऽभूद्रूपे णाप्रतिमा भुवि । तां दृष्ट्वा चकमे शक्रः कामदेववशं गतः

அவளின் பெயர் அகல்யை; பூமியில் அழகில் ஒப்பற்றவள். அவளைப் பார்த்த சக்கிரன் காமதேவனின் வசப்பட்டு அவளை விரும்பினான்.

Verse 9

नित्यमेव समागत्य स्वर्गलोकात्स कामभाक् । गौतमे निर्गते राजन्समिदिध्मार्थमेव हि । दर्भार्थं फलमूलार्थं स्वयमेव महात्मभिः

காமத்தால் கலங்கியவன் சுவர்கலோகத்திலிருந்து மீண்டும் மீண்டும் வந்தான். அரசே, கௌதமர் சமித்து-எரிகட்டி, தர்பை, கனிகள், கிழங்குகள் சேகரிக்க—மகாத்ம முனிவர்கள் தாமே செய்யும் பணிக்காக—வெளியே சென்றபோது அவன் வாய்ப்பை நாடினான்.

Verse 11

तच्छ्रुत्वा सहसा तूर्णं गौतमो गृहमभ्यगात् । यावत्पश्यति देवेशं सह पत्न्या समागतम्

அதை கேட்டவுடன் கௌதமர் திடீரென விரைந்து இல்லம் சென்றார். அங்கே தன் மனைவியுடன் வந்திருந்த தேவேசனை அவர் கண்டார்.

Verse 12

शक्रोऽपि गौतमं दृष्ट्वा पलायनपरायणः । निर्जगामाश्रमात्तस्माद्विवस्त्रोऽपि भयाकुलः

சக்கிரனும் கௌதமரைப் பார்த்தவுடன் ஓடிப்போகவே முனைந்தான். அச்சத்தால் கலங்கி, ஆடையில்லாமலேயே அந்த ஆசிரமத்திலிருந்து வெளியே தப்பினான்.

Verse 13

अहिल्यापि भयत्रस्ता दृष्ट्वा भर्तारमागतम् । अधोमुखी स्थिता राजंस्तदा व्याकुलितेंद्रिया

அரசே, தன் கணவன் வருவதைக் கண்ட அகல்யையும் அச்சத்தால் நடுங்கி, புலன்கள் கலங்க, தலை குனிந்து நின்றாள்.

Verse 14

गौतमोऽपि च तद्दृष्ट्वा सम्यग्भार्याविचेष्टितम् । ददौ शापं महाराज कोपसंरक्तलोचनः

மகாராஜாவே, தன் மனைவியின் தகாத நடத்தையைத் தெளிவாகக் கண்ட கௌதமர், கோபத்தால் சிவந்த கண்களுடன் சாபமிட்டார்.

Verse 15

यस्माच्छक्र पापकर्म कृतमीदृग्विगर्हितम् । भार्या मे दूषिता साध्वी तस्मादवृषणो भव

இந்திரனே, நீ இத்தகைய இழிவான பாவத்தைச் செய்து என் கற்புள்ள மனைவியைக் கெடுத்ததால், நீ விரைப்பைகள் அற்றவனாவாய்.

Verse 16

सहस्रं च भगानां ते वक्त्रे भवतु मा चिरम् । येन त्वं विप्लवं यासि त्रैलोक्ये सचराचरे

மேலும் விரைவில் உன் உடலில் ஆயிரம் யோனி குறிகள் தோன்றட்டும்; இதனால் நீ அசையும் மற்றும் அசையாப் பொருட்கள் கொண்ட மூவுலகிலும் பழிக்கு ஆளாவாய்.

Verse 17

अपरं मर्त्यलोकेऽत्र यद्यागच्छसि वासव । पूजाकृते ततो मूर्धा शतधा ते भविष्यति

வாசவனே, மேலும் நீ வழிபாட்டிற்காக இங்கே பூவுலகிற்கு வந்தால், உன் தலை நூறு துண்டுகளாக வெடித்துச் சிதறும்.

Verse 18

एवं शप्त्वा च तं शक्रं ततोऽहिल्यामुवाच सः । कोपसंरक्तनेत्रस्तु भर्त्सयित्वा मुहुर्मुहुः

இவ்வாறு சக்கிரனைச் சபித்து, பின்னர் அவர் அகல்யையை நோக்கி உரைத்தார். கோபத்தால் சிவந்த கண்களுடன் அவளை மீண்டும் மீண்டும் கடுமையாகக் கண்டித்தார்.

Verse 19

यस्मात्पापे त्वया कर्म कृतमेतद्विगर्हितम् । तस्माच्छिलामयी भूत्वा त्वं तिष्ठ वसुधातले

ஓ பாவினியே! நீ இந்நிந்தைக்குரிய செயலைச் செய்ததால், நீ கல்லுருவாகி பூமித்தளத்தில் நிலைத்திரு.

Verse 20

ततः सा तत्क्षणाज्जाता तस्य भार्या शिलात्मिका । इन्द्रोऽपि च परित्यक्तो वृषणाभ्यां तथाऽभवत्

அந்தக் கணமே அவன் மனைவி கல்லியல்புடையவளானாள்; இந்திரனும் வೃಷண இரண்டையும் இழந்து அதுபோல ஆனான்.

Verse 21

सहस्रभगचिह्नस्तु वक्त्रदेशे बभूव ह

அவன் முகப்பகுதியில் ஆயிரம் ‘பக’ குறிகள் தோன்றின.

Verse 22

अथ मेरोः समासाद्य कंदरं विजनं हरिः । सव्रीडः सेवते नित्यं न जगाम निजां पुरीम्

அப்போது ஹரி (இந்திரன்) மேரு மலையின் தனிமையான வெறிச்சோடிய குகையை அடைந்தான். வெட்கத்துடன் அங்கேயே எப்போதும் தங்கி, தன் நகரத்திற்குத் திரும்பவில்லை.

Verse 23

ततो देवगणाः सर्वे सोद्वेगास्तेन वर्जिताः । नो जानंति च तत्रस्थं कन्दरान्वेषणे रताः ओ

அப்போது அவர் தங்களை விட்டு விலகினார் எனக் கலங்கிய எல்லா தேவர்களும், அவர் எங்கு தங்கியுள்ளார் என்பதை அறியாமல், குகைகளைத் தேடுவதில் ஈடுபட்டனர்।

Verse 24

पीड्यंते दानवै रौद्रैः स्वर्गे जाते विराजके

வானுலகில் விராஜகன் தோன்றியபோது, கொடிய தானவர்கள் உலகங்களைத் துன்புறுத்தத் தொடங்கினர்।

Verse 25

एतस्मिन्नन्तरे जीवः शक्राण्या भयभीतया । सोद्वेगया परिपृष्टः क्व गतोऽथ पुरंदरः

இதற்கிடையில் அச்சத்தால் நடுங்கி கலங்கிய சக்ராணி (இந்திராணி) ஜீவனை வினவினாள்— “புரந்தரன் (இந்திரன்) எங்கே சென்றான்?”

Verse 26

अथ जीवश्चिरं ध्यात्वा दृष्ट्वा तं ज्ञानचक्षुषा । जगाम सहितो देवैः प्रोवाचाथ सुनिष्ठुरम्

பின்னர் ஜீவன் நீண்ட நேரம் தியானித்து ஞானக் கண்களால் அவரைக் கண்டு, தேவர்களுடன் அங்கே சென்று கடுமையாக உரைத்தான்।

Verse 27

किमित्थं राज्यभोगांस्त्वं त्यक्त्वा विजनमाश्रितः । किं त्वया विहितं ध्यानं किं रौद्रं संश्रितं तपः

“அரச இன்பங்களை விட்டுவிட்டு நீ ஏன் இந்தத் தனிமையை நாடினாய்? நீ எந்தத் தியானத்தை மேற்கொண்டாய், எந்தக் கடும் தவத்தைச் சார்ந்தாய்?”

Verse 28

बृहस्पतेर्वचः श्रुत्वा भगवक्त्रः पुरंदरः । प्रोवाच लज्जया युक्तो दीनो बाष्पपरिप्लुतः

பிருஹஸ்பதியின் சொற்களை கேட்டதும், முகம் தாழ்ந்த புரந்தரன் (இந்திரன்) வெட்கம் நிறைந்து, துயருற்று, கண்ணீரால் நனைந்து பேசினான்।

Verse 29

नाहं राज्यं करिष्यामि त्रैलोक्येऽपि कथंचन । पश्य मे यादृशी जाता ह्यवस्था गौतमान्मुनेः

நான் எவ்விதத்திலும் மூன்று உலகங்களிலும் அரசாட்சி செய்யமாட்டேன். கௌதம முனிவரால் எனக்கு ஏற்பட்ட நிலையைப் பார்।

Verse 31

मर्त्यलोकोद्भवा पूजा नष्टा मम बृहस्पते । गौतमस्य मुनेः शापात्कस्मिंश्चित्कारणांतरे

ஓ பிருஹஸ்பதியே! மனித உலகிலிருந்து எனக்கென்று எழுந்த வழிபாடு, ஏதோ இடையூறு காரணமாக—கௌதம முனிவரின் சாபத்தால்—அழிந்துவிட்டது।

Verse 32

तच्छ्रुत्वा देवराजस्य बृहस्पतिरुवाचह । दुःखेन महता युक्तः सर्वैर्देवैः समावृतः । गौतमस्य समीपे च गत्वा प्रोवाच तं स्वयम्

தேவராஜனின் சொற்களை கேட்ட பிருஹஸ்பதி கூறினார். பெருந்துயரால் நிறைந்து, எல்லாத் தேவர்களாலும் சூழப்பட்டு, கௌதமரிடம் சென்று அவரைத் தாமே உரைத்தார்।

Verse 33

एतच्छक्रपरित्यक्तं त्रैलोक्यमपि चाखिलम् । पीड्यते दानवैर्विप्र नष्टयज्ञोत्सवक्रियम्

ஓ விப்ரரே! சக்ரன் (இந்திரன்) கைவிட்ட இந்த முழு மூவுலகமும் தானவர்களால் ஒடுக்கப்படுகிறது; யாகமும் திருவிழாவும் சார்ந்த கிரியைகள் அழிந்துவிட்டன।

Verse 34

नैष वांछति राज्यं स्वं लज्जया परया युतः । तस्मादस्य प्रसादं त्वं यथावत्कर्तुमर्हसि । अनुग्रहेण शापस्य मम वाक्याद्द्विजोत्तम

அவன் பேர்லஜ்ஜையால் நிறைந்து, தன் அரசையும் விரும்புவதில்லை. ஆகவே, ஓ இருபிறப்போரில் சிறந்தவரே, முறையாக அவனுக்கு அருள் புரிவாயாக—என் வேண்டுதலினால் அந்த சாபத்தை கருணையுடன் தளர்த்துவாயாக.

Verse 35

तच्छ्रुत्वा गौतमः प्राह न मे वाक्यं भवेन्मृषा । न वाक्यं लोपयिष्यामि यदुक्तं स्वयमेव हि

இதைக் கேட்ட கௌதமர் கூறினார்—என் வாக்கு பொய்யாகாது. நான் தானே சொன்ன சொல்லை நான் திரும்பப் பெறமாட்டேன்.

Verse 36

ततः प्रोवाच ते विष्णुः स्वयं चापि महेश्वरः । तथा देवगणाः सर्वे विनयावनता स्थिताः

அப்போது விஷ்ணு அவனை நோக்கி உரைத்தார்; மகேஸ்வரரும் தாமே நேரில் உரைத்தார். மேலும் எல்லா தேவர்களும் பணிவுடன் தலைவணங்கி அங்கே நின்றனர்.

Verse 37

अन्यथा ब्रह्मणो वाक्यं न ते कर्तुं प्रयुज्यते । तस्मात्कुरुष्व विप्रेन्द्र शापस्यानुग्रहं हरेः

இல்லையெனில் பிரம்மாவின் வாக்கு உன்னால் நிறைவேற்றப்படத் தகுதியற்றதாகிவிடும். ஆகவே, ஓ பிராமணர்களில் தலைவனே, ஹரிக்காக அந்த சாபத்தை அருளாக மாற்றுவாயாக.

Verse 38

दृष्ट्वा तन्मनसो दार्ढ्यं सुरा विष्णुपुरोगमाः । ब्रह्मणोंऽतिकमभ्येत्य तस्मै सर्वं न्यवेदयन्

அவனுடைய மன உறுதியைக் கண்டு, விஷ்ணுவை முன்னணியாகக் கொண்டு தேவர்கள் பிரம்மாவிடம் சென்று அனைத்தையும் அவருக்கு அறிவித்தனர்.

Verse 39

शापं शक्रस्य संजातं तथा तस्मान्महामुनेः

சக்ரனுக்கு ஏற்பட்ட சாபமும், அதுபோல அந்த மகாமுனியிடமிருந்து எழுந்த நிகழ்வும்।

Verse 40

यथा विडंबना जाता देवराजस्य गर्हिता । तथा च दानवैः सर्वं त्रैलोक्यं व्याकुलीकृतम्

தேவராஜனுக்கு நிந்தைக்குரிய அவமானம் எவ்வாறு ஏற்பட்டது; மேலும் தானவர்கள் முழுத் திரிலோகத்தையும் எவ்வாறு கலக்கமடையச் செய்தனர்।

Verse 41

यथा न कुरुते राज्यं व्रीडितः स शचीपतिः । तच्छ्रुत्वा पद्मजस्तूर्णं हरिशंभुसमन्वितः

வெட்கமுற்ற சசீபதி அரசாட்சியை நடத்தவில்லை; இதைக் கேட்ட பத்மஜன் (பிரம்மா) ஹரி, சம்புவுடன் விரைந்து புறப்பட்டான்।

Verse 42

जगाम तत्र यत्रास्ते दुःखितः पाकशासनः । गौतमं च समानीय तत्रैव च पितामहः

துயருற்ற பாகசாசனன் (இந்திரன்) இருந்த இடத்திற்குச் சென்றான்; அங்கேயே பிதாமகன் (பிரம்மா) கௌதமரையும் அழைத்து வந்தான்।

Verse 43

ततः प्रोवाच प्रत्यक्षं देवानां वासवस्य च । अयुक्तं देवराजेन विहितं मुनिसत्तम

அப்போது தேவர்களும் வாசவனும் (இந்திரன்) முன்னிலையில் அவர் கூறினார்—“முனிவரே, தேவராஜன் செய்தது முறையல்ல.”

Verse 44

यत्ते प्रदूषिता भार्या कामोपहतचेतसा । न ते दोषोऽस्ति यच्छप्तश्छिद्रे चास्मिन्पुरंदरः । परं प्रशस्यते नित्यं मुनीनां परमा क्षमा

காமத்தால் மயங்கிய மனத்தையுடைய ஒருவன் உன் மனைவியை மாசுபடுத்தினான்; ஆகவே அவனைச் சபித்ததில் உனக்கு குற்றமில்லை—இந்த நெறிச்சித்ரத்தில் புரந்தரன் (இந்திரன்)தான் வீழ்ந்தான். ஆயினும் முனிவர்களின் பரம மன்னிப்பு எப்போதும் போற்றப்படுகிறது।

Verse 45

यथा त्रैलोक्यराज्यं स्वं प्रकरोति शतक्रतुः । त्वया स्वयं प्रसादेन तथा नीतिर्विधीयताम्

சதக்ரது (இந்திரன்) தன் திரிலோக அரசாட்சியை மீண்டும் பெற்று நிறுவுவது போல, உங்கள் நேரடியான அருளால் உரிய நெறியும் செயல்வழியும் விதிக்கப்படுக।

Verse 46

दत्त्वाऽस्य वृषणौ भूयो नाश यित्वा भगानिमान् । मर्त्यलोके गतिश्चास्य यथा स्यात्तत्समाचर

அவனுக்கு வೃಷணங்களை மீண்டும் அளித்து, இங்கே உள்ள இவ்வ ‘பக’ங்களை அழித்து, மর্ত்யலோகத்தில் அவனுடைய நிலை உரியபடி அமையுமாறு செய்।

Verse 47

तच्छ्रुत्वा वचनं तेषां स मुनिर्देवगौरवात् । वृषणौ मेषसंभूतौ योजयामास तौ तदा

அவர்களின் சொற்களை கேட்ட அந்த முனிவர் தேவர்களை மதித்துப், அப்போது ஆட்டிலிருந்து உண்டான வृषண ஜோடியை அவனுக்கு இணைத்தார்।

Verse 48

तान्भगान्पाणिना स्पृष्ट्वा चक्रे नेत्राणि सन्मुनिः । ततः प्रोवाच तान्देवान्गौतमश्च महातपाः

அந்த ‘பக’ங்களை கையால் தொட்ந்து அந்த சன்முனி அவற்றை கண்களாக மாற்றினார். பின்னர் மகாதபஸ்வி கௌதமர் அந்த தேவர்களிடம் கூறினார்।

Verse 49

सहस्राक्षो मया शक्रो निर्मितोयं सुरोत्तमाः । स मेषवृषणश्चापि स्वं च राज्यं करिष्यति । शोभाऽस्य नेत्रजा वक्त्रे सुरम्या संभविष्यति

ஓ தேவர்களில் சிறந்தவர்களே, நான் இந்தச் சக்ரனை ‘ஸஹஸ்ராக்ஷ’ன் (ஆயிரக் கண்கள் உடையவன்) என உருவாக்கினேன். ஆட்டின் விஷணங்களைத் தாங்கினாலும் அவன் தன் அரசாட்சியை நிச்சயமாகப் பெறுவான்; அந்தக் கண்களிலிருந்து பிறந்த மிக இனிய ஒளி அவன் முகத்தில் விளங்கும்.

Verse 50

पुंस्त्वं च मेषजोत्थाभ्यां वृषणाभ्यां भविष्यति । न च मर्त्ये गतिश्चास्य पूजार्थं संभविष्यति

ஆட்டில் பிறந்த அந்த இரு விஷணங்களால் அவனுடைய ஆண்மை நிலைபெறும்; ஆனால் மனிதர் வழிபாடு பெறுவதற்காக அவனுக்கு மর্ত்யலோகத்தில் செல்லும் வழி ஏற்படாது.

Verse 51

एतस्मिन्नन्तरे जातः सहस्राक्षः पुरंदरः । शोभया परया युक्तो मुनेस्तस्य प्रभाव तः

அந்த நொடியில் புரந்தரன் (இந்திரன்) ‘ஸஹஸ்ராக்ஷ’னாக ஆனான்; அந்த முனிவரின் பிரபாவத்தால் அவன் அளவற்ற அழகால் அலங்கரிக்கப்பட்டான்.

Verse 52

ततः संगृह्य पादौ च गौतमस्य महात्मनः । प्रोवाच वचनं शक्रः सर्वदेवसमागमे

பின்னர் சக்ரன், மகாத்மா கௌதமரின் திருவடிகளைப் பற்றிக் கொண்டு, எல்லாத் தேவர்களின் சபையில் இவ்வாறு உரைத்தான்.

Verse 53

दुर्लभा मर्त्यलोकोत्था पूजा ब्राह्मणसत्तम । सा मे तव प्रसादेन यथा स्यात्तत्समाचर

ஓ பிராமணர்களில் சிறந்தவரே, மর্ত்யலோகத்தில் இருந்து எழும் வழிபாடு அரிது. உங்கள் அருளால் அந்த வழிபாடு எனக்குக் கிடைக்குமாறு அருள்புரியுங்கள்.

Verse 54

त्रैलोक्यपतिजा संज्ञा मा नाशं यातु मे द्विज । प्रसादात्तव सा नित्यं यथा स्यात्तद्विधीयताम्

ஓ இருபிறப்பனே! ‘மூவுலகத் தலைவர்’ என்ற என் பெயர் அழியாதிருக்கட்டும். உமது அருளால் அந்தப் பட்டம் எனக்கு எந்நாளும் நிலைத்திருக்க—அவ்வாறே விதியிடுக.

Verse 55

तच्छ्रुत्वा लज्जयाविष्टः कृपया चाथ सन्मुनिः । तमूचे सर्वदेवानां प्रत्यक्षं पाकशासनम्

அதைக் கேட்ட சன்முனி வெட்கத்தில் மூழ்கினார்; ஆயினும் கருணையால் உந்தப்பட்டு, எல்லாத் தேவர்களுக்கும் முன் வெளிப்படையாக நின்ற பாகசாசனன் இந்திரனிடம் உரைத்தார்.

Verse 56

पंचरात्रं च ते पूजा मर्त्यलोके भविष्य ति । अनन्यां तृप्तिमभ्येषि यथा चैव तु वत्सरम्

மனிதலோகத்தில் உனக்காக ஐந்து இரவுகள் வழிபாடு நடைபெறும். அதனால் நீ ஒப்பற்ற, தனித்த திருப்தியை அடைவாய்—முழு ஒரு ஆண்டளவு போல.

Verse 57

यत्र देशे पुरे ग्रामे पंचरात्रं महोत्सवः । तत्र संवत्सरं यावन्नीरोगो भविता जनः

எந்த நாட்டிலும், நகரிலும், கிராமத்திலும் பஞ்சராத்திர மகோৎসவம் நடைபெறுமோ, அங்கே உள்ள மக்கள் ஒரு ஆண்டளவும் நோயின்றி இருப்பர்.

Verse 58

आधयो व्याधयो नैव न दुर्भिक्षं कथंचन । न च राज्ञो विनाशः स्यान्नैव लोकेऽसुखं क्वचित्

அங்கே மனக்கிளர்ச்சிகளும் இல்லை, உடல்வியாதிகளும் இல்லை; எவ்விதப் பஞ்சமும் இல்லை; அரசனுக்கு அழிவும் இல்லை—அந்த நாட்டில் எங்கும் துயரம் இல்லை.

Verse 59

यत्र स्थाने महो भावी तावकश्च पुरंदर । प्रभूतपयसो गावः प्रभविष्यंति तत्र च । सुभिक्षं सुखिनो लोकाः सर्वोपद्रववर्जिताः

ஓ புரந்தரா! உன் இந்த மாபெரும் திருவிழா எந்த இடத்தில் நடைபெறுமோ, அங்கே பால் நிறைந்த பசுக்கள் செழித்து வளரும். அங்கே அன்னப் பெருக்கம் உண்டாகும்; மக்கள் மகிழ்வுடன் இருப்பர்; எல்லா இடர்களும் அகலும்.

Verse 60

इन्द्र उवाच । यद्येवं शरदि प्राप्ते सर्व सत्त्वमनोहरे । सप्तच्छदसमाकीर्णे बन्धूकसुविराजिते

இந்திரன் கூறினான்— அப்படியானால், எல்லா உயிர்களின் மனத்தையும் கவரும் சரத்காலம் வந்தபோது, சப்தச்சத மலர்களால் நிறைந்து, பந்தூக மலர்களால் ஒளிர்ந்து—

Verse 61

मालतीगन्धसंकीर्णे नवसस्यसमाकुले । चंद्रज्योत्स्नाकृतोद्द्योते षट्पदाराव संकुले

—மாலதி மணம் பரவி, புதிய அறுவடையால் செழித்து, நிலவொளியால் பிரகாசித்து, தேனீக்களின் முரசொலியால் முழங்கும்—

Verse 62

कुमुदोत्पलसंयुक्ते तत्र स्यात्सुमहोत्सवः । येन बालोऽपि वृद्धोऽपि संहृष्टस्तत्समाचर

குமுதமும் உத்பலமும் தாமரைகளால் அலங்கரிக்கப்பட்ட அக்காலத்தில் அங்கே மிகச் சிறந்த மாபெரும் திருவிழா நடைபெறட்டும்; சிறுவனும் முதியவரும் மகிழ்ந்து களிப்படையுமாறு அதை நடத்துக.

Verse 63

गौतम उवाच । अद्य श्रवणनक्षत्रे तव दत्तो महोत्सवः । वैष्णवे पुण्यनक्षत्रे सर्वपापविवर्जिते

கௌதமர் கூறினார்— இன்று ஸ்ரவண நக்ஷத்திரத்தில் உனக்கு இந்த மாபெரும் திருவிழா அருளப்பட்டது; இது வைஷ்ணவமான புண்ணிய நக்ஷத்திரம், எல்லாப் பாவங்களும் அற்றது.

Verse 64

त्वया मे धर्षिता भार्या पौष्णे नक्षत्रसंज्ञिते । तस्मिन्भविष्यति व्यक्तं तव पातः पुरंदर

பௌஷ்ணம் எனும் நக்ஷத்திரம் நிலவிய வேளையில் நீ என் மனைவியை அவமதித்தாய்; ஆகவே, ஓ புரந்தரா, அதே நேரத்தில் உன் வீழ்ச்சி வெளிப்படும்.

Verse 65

येनैषा मामकी कीर्तिस्तावकं वक्तु कर्म तत् । विख्यातिं यातु लोकेऽत्र न कश्चित्पापमाचरेत्

என் புகழை நிலைநிறுத்தும் உன் அந்தச் செயல் இவ்வுலகில் அறிவிக்கப்படுக. அது உலகெங்கும் புகழ்பெறுக; இங்கே யாரும் பாவம் செய்யாதிருப்பாராக.

Verse 66

श्रवणादीनि पंचैव नक्षत्राणि पृथक्पृथक् । तव पूजाकृते पंच क्रतुतुल्यानि तानि च । भविष्यंति न संदेहः सर्वतीर्थमयानि च

ஸ்ரவணம் முதலான ஐந்து நக்ஷத்திரங்கள்—ஒவ்வொன்றும் தனித்தனியாக—உன் வழிபாட்டிற்காகக் கடைப்பிடிக்கப்படின், அவை ஐந்து வேத யாகங்களுக்கு ஒப்பான பலன் தரும். ஐயமின்றி அவை எல்லாத் தீர்த்தப் புண்ணியத்தையும் தாங்கும்.

Verse 67

यो यं काममभिध्याय पूजां तव करिष्यति । विशेषात्फलपुष्पैश्च स तं कृत्स्नमवाप्नुयात्

எவர் எந்த விருப்பத்தை மனத்தில் தியானித்து உன்னை வழிபடுகிறாரோ—சிறப்பாகப் பழங்களும் மலர்களும் அர்ப்பணித்து—அவர் அந்த விருப்பத்தை முழுமையாகப் பெறுவார்.

Verse 68

परं मूर्तिर्न ते पूज्या कुत्रापि च भविष्यति । त्वया मे दूषिता भार्या ब्राह्मणी प्राणसंमता

உன் வேறு எந்தத் திருமேனியும் எங்கும் வழிபடப்படாது; ஏனெனில் நீ என் மனைவியை—பிராமணிப் பெண், எனக்கு உயிர்போல் அன்பானவளை—களங்கப்படுத்தினாய்.

Verse 69

तस्माद्वृक्षोद्भवां यष्टिं ब्राह्मणा वेदपारगाः । तावकैः सकलैर्मंत्रैः स्थापयिष्यंति शक्तितः

ஆகையால் வேதப் பாரங்கத பிராமணர்கள் உமது எல்லா மந்திரங்களாலும் கூடி, மரத்தில் பிறந்த யஷ்டி (தண்டம்) யாவிதியின்படி தத்தம் சக்திக்கேற்ப நிறுவுவர்।

Verse 70

पंचरात्रविधानेन यथान्येषां दिवौकसाम् । ततः संक्रमणं कृत्वा पूजा मर्त्यसमुद्भवा । त्वया ग्राह्या सहस्राक्ष तृप्तिश्चैव भविष्यति

பாஞ்சராத்திர விதிப்படி—வானுலகத் தெய்வங்களுக்கு செய்வதுபோல—பின்னர் ஸங்க்ரமணச் சடங்கை செய்து, மனிதர்களால் எழும் பூஜையை, ஆயிரக்கண் உடையவனே, நீ ஏற்றுக்கொள்; நிச்சயமாகத் திருப்தி உண்டாகும்।

Verse 71

यो यथा चैव ते यष्टिं सुप्तामुत्थापयिष्यति । तस्य तस्याधिका सिद्धिः संभविष्यंति वासव

எவன் எவ்விதமாக உமது உறங்கும் யஷ்டியை எழுப்பி உயர்த்துகிறானோ, வாசவனே, அவனுக்கு அவ்வளவிற்கே அதிகமான சித்தி உண்டாகும்।

Verse 72

पंचरात्रव्रतरतो यो ब्रह्मचर्यपरायणः । प्रकरिष्यति ते पूजां फलपुष्पैर्यथोदितैः

பாஞ்சராத்திர விரதத்தில் ஈடுபட்டு பிரம்மச்சரியத்தில் நிலைத்தவன், விதிப்படி கூறப்பட்ட கனிகளும் மலர்களும் கொண்டு உமது பூஜையைச் செய்வான்।

Verse 73

परदारकृतात्पापात्स सर्वान्मुक्तिमेष्यति

பிறருடைய மனைவியுடன் உறவால் உண்டாகும் எல்லாப் பாவங்களிலிருந்தும் அவன் விடுபட்டு மோக்ஷத்தை அடைவான்।

Verse 74

नमः शक्राय देवाय शुनासीराय ते नमः । नमस्ते वज्रहस्ताय नमस्ते वज्रपाणये

தேவராஜன் சக்ரனுக்கு வணக்கம்; ஹே சுனாசீரா, உமக்கு வணக்கம். ஹே வஜ்ரஹஸ்தா, உமக்கு பணிவு; ஹே வஜ்ரபாணி, உமக்கு மீண்டும் மீண்டும் வணக்கம்.

Verse 76

यश्चेदं तव संवादं मया सार्धं पुरंदर । कीर्तयिष्यति सद्भक्त्या तथैवाकर्णयिष्यति

ஹே புரந்தரா! யார் சத்திய பக்தியுடன் என்னோடு நிகழ்ந்த உமது இச்சம்பாஷணையைப் பாடி உரைப்பாரோ, அதேபோல் பக்தியுடன் அதைச் செவிமடுப்பாரோ.

Verse 77

तस्य संवत्सरं यावन्नैव रोगो भविष्यति । तच्छ्रुत्वा विबुधाः सर्वे तथेत्युक्त्वा प्रहर्षिताः

அத்தகையவருக்கு ஒரு ஆண்டு வரையில் எந்த நோயும் ஏற்படாது. இதைக் கேட்ட எல்லாத் தேவர்களும் ‘ததாஸ்து’ என்று கூறி மகிழ்ந்தனர்.

Verse 78

जग्मुः शक्रं समादाय पुनरेवामरावतीम् । गौतमोऽपि निजा वासं गतः कोपसमाश्रितः

அவர்கள் சக்ரனை உடன் அழைத்துக் கொண்டு மீண்டும் அமராவதிக்குச் சென்றனர். கௌதமரும் கோபம் நிறைந்து தன் இருப்பிடத்திற்குத் திரும்பினார்.

Verse 207

इति श्रीस्कान्दे महापुराण एकाशीतिसाहस्र्यां संहितायां षष्ठे नागरखण्डे हाटकेश्वरक्षेत्रमाहात्म्य इन्द्रमहोत्सववर्णनंनाम सप्तोत्तरद्विशततमोऽध्यायः

இவ்வாறு திருஸ்காந்த மகாபுராணத்தின் ஏகாசீதிசாஹஸ்ரீ ஸம்ஹிதையில், ஆறாம் நாகரகண்டத்தில், ஹாடகேஸ்வர க்ஷேத்ரமாஹாத்ம்யத்தில் ‘இந்திரமஹோத்ஸவ வர்ணனம்’ எனப்படும் இருநூற்று ஏழாம் அதிகாரம் நிறைவுற்றது.

Verse 785

मन्त्रेणानेन यश्चार्घ्यं तव शक्र प्रदास्यति । परदारकृतं पापं तस्य सर्वं प्रयास्यति

ஹே சக்ரா (இந்திரா), இந்த மந்திரத்தால் உமக்கு அர்க்யம் அர்ப்பிப்பவன், பிறர்மனை மீறலால் செய்த எல்லாப் பாவமும் நீங்கும்.