Adhyaya 186

Verse 1

ऋषय ऊचुः । भूय एव महाभाग वद माहात्म्यमुत्तमम् । अतिथेः कृत्यमस्माकं विस्तरेण च सूतज

ரிஷிகள் கூறினர்—மகாபாக்யவானே, அந்த உயர்ந்த மாஹாத்மியத்தை மீண்டும் கூறுவாயாக. சூதபுத்ரனே, விருந்தினருக்குரிய கடமையை எங்களுக்கு விரிவாக விளக்குவாயாக।

Verse 2

सूत उवाच । शृण्वन्तु मुनयः सर्वे माहात्म्यमिदमुत्तमम् । येन संश्रुतमात्रेण नश्येत्पापं दिनोद्भवम्

சூதர் கூறினார்—முனிவர்களே, இந்த உயர்ந்த மாஹாத்மியத்தை நீங்கள் அனைவரும் கேளுங்கள்; இதைச் செவிமடுத்த மாத்திரத்தால் தினந்தோறும் எழும் பாவம் அழியும்।

Verse 3

यन्मया च श्रुतं पूर्वं सकाशात्स्वपितुः शुभम्

நான் முன்பு என் தந்தையின் சன்னிதியில் கேட்ட, மங்களமும் நலனும் தரும் சொற்களையே (இப்போது உரைக்கிறேன்)।

Verse 4

गृहस्थानां परो धर्मो नान्योऽस्त्यतिथिपूजनात् । अतिथेर्न च दोषोस्ति तस्यातिक्रमणेन च

இல்லறத்தார்க்கு விருந்தோம்பலைவிட உயர்ந்த தர்மம் இல்லை. விருந்தினனில் குற்றமில்லை; குற்றம் அவனைப் பற்றிய கடமையை மீறுவதிலேயே உள்ளது।

Verse 5

अतिथिर्यस्य भग्नाशो गृहात्प्रतिनिवर्तते । स दत्त्वा दुष्कृतं तस्मै पुण्यमादाय गच्छति

யாருடைய வீட்டிலிருந்து விருந்தினர் நம்பிக்கை முறிந்து திரும்பிச் செல்கிறாரோ, அவர் தம் பாவத்தை அவர்க்கு அளித்து, அந்த இல்லத்தாரின் புண்ணியத்தை எடுத்துச் செல்கிறார்।

Verse 6

सत्यं शौचं तपोऽधीतं दत्तमिष्टं शतं समाः । तस्य सर्वमिदं नष्टमतिथिं यो न पूजयेत्

சத்தியம், தூய்மை, தவம், வேதஅಧ್ಯயனம், தானம், யாகம்—இவ்வாறு நூறு ஆண்டுகள் இருந்தாலும்; விருந்தினனைப் போற்றாதவனுக்கு இவை அனைத்தும் அழிந்துபோகும்।

Verse 7

दूरादतिथयो यस्य गृहमायांति निर्वृताः । स गृहस्थ इति प्रोक्तः शेषाश्च गृहरक्षिणः

யாருடைய இல்லத்துக்கு விருந்தினர்கள் தூரத்திலிருந்தும் மகிழ்ந்து வருகிறார்களோ, அவரே ‘இல்லறத்தான்’ எனப் புகழப்படுகிறார்; மற்றோர் அனைவரும் வீட்டைக் காக்கும் காவலர் மட்டுமே।

Verse 8

न पुराकृतपुण्यानां नराणामिह भूतले । त्रीनेतान्प्रतिहन्यंते श्राद्धं दानं शुभा गिरः

இந்த பூமியில் முன்புண்ணியம் செய்யாத மனிதர்க்கு இம்மூன்றும் தடையுறும்—சிராத்தம், தானம், சுபவாக்குகள்।

Verse 9

तुष्टेऽतिथौ गृहस्थस्य तुष्टाः स्युः सर्वदेवताः । विमुखे विमुखाः सर्वा भवंति च न संशयः

இல்லறத்தாரின் விருந்தினர் திருப்தியுற்றால் எல்லாத் தேவரும் திருப்தியுறுவர்; விருந்தினர் மனம் திரும்பினால் தேவரும் மனம் திரும்புவர்—இதில் ஐயமில்லை।

Verse 10

तस्मात्तोषयितव्यश्च गृहस्थेन सदाऽतिथिः । अप्यात्मनः प्रदानेन यदीच्छेत्पुण्यमात्मनः

ஆகையால் இல்லறத்தான் எப்போதும் விருந்தினரைத் திருப்திப்படுத்த வேண்டும்; தன் புண்ணியத்தை விரும்பினால் தன் பங்கினையும் அளித்து.

Verse 11

त्रिविधस्त्वतिथिः प्रोक्तो गृहस्थानां द्विजोत्तमाः । तस्याहं वच्मि वः कालं शृणुध्वं सुसमाहिताः

ஓ இருபிறப்பில் சிறந்தோரே! இல்லறத்தார்க்கு விருந்தினர் மூன்று வகையென கூறப்பட்டது. அவர்களுக்குரிய காலத்தை நான் உங்களுக்குச் சொல்கிறேன்—மனம் ஒருமித்து கேளுங்கள்.

Verse 12

श्राद्धीयो वैश्वदेवीयः सूर्योढश्च तृतीयकः । ये चान्ये भोजनार्थीयास्ते सामान्याः प्रकीर्तिता

மூன்று (முக்கிய) விருந்தினர்கள்—சிராத்தியர், வைச்வதேவியர், மூன்றாவதாக சூர்யோட விருந்தினர். உணவுக்காக மட்டும் வருவோர் சாதாரணர் எனப் புகழப்படுவர்.

Verse 13

सांकल्पे विहिते श्राद्धे पितॄणां भोजनोद्भवे । समागच्छति यः काले तस्मिञ्छ्राद्धीय एव सः

பித்ருக்களுக்கு உணவளிக்கச் சங்கல்பத்துடன் ஸ்ராத்தம் செய்யப்படும் வேளையில் யார் வந்தாலும், அவரே ஸ்ராத்தத்தின் அதிதி எனக் கருதப்பட வேண்டும்.

Verse 14

दूराध्वानं पथि श्रांतं वैश्वदेवांत आगतम् । अतिथिं तं विजानीयान्नातिथिः पूर्वमागतः

தூரப் பயணம் செய்து வழியில் களைத்துத் வைஶ்வதேவத்திற்குப் பின் வருபவரே உண்மையான அதிதி; முன்பே வந்தவர் இவ்வரையறையில் அதிதி அல்லர்.

Verse 15

प्रियो वा यदि वा द्वेष्यो मूर्खः पंडित एव वा । वैश्वदेवे तु संप्राप्तः सोऽतिथिः स्वर्गसंक्रमः

அவர் பிரியமானவராக இருந்தாலும் வெறுப்பானவராக இருந்தாலும், மூடராக இருந்தாலும் பண்டிதராக இருந்தாலும்—வைஶ்வதேவ நேரத்தில் வந்தால் அவரே அதிதி; அவரை உபசரித்தல் ஸ்வர்கப் பெறுதற்கான வழியாகும்.

Verse 16

न पृच्छेद्गोत्रचरणं न स्थानं वेदमेव च । दृष्ट्वा यज्ञोपवीतं च भोजयेत्तं प्रभक्तितः

அவரிடம் கோத்திரம், சரணம், இருப்பிடம், எந்த வேதசாகை என்பதையும் கேட்க வேண்டாம்; யஜ்ஞோபவீதம் கண்டதும் பக்தியுடன் உணவளிக்க வேண்டும்.

Verse 17

श्राद्धे वा वैश्वदेवे वा यद्यागच्छति नातिथिः । घृताहुतिं ततो दद्यात्तन्नाम्ना च हविर्भुजि

ஸ்ராத்தத்திலும் வைஶ்வதேவத்திலும் அதிதி வராவிட்டால், அவன் பெயரை உச்சரித்து ஹவிர்புஜன் அக்னியில் நெய்யாஹுதி அளிக்க வேண்டும்.

Verse 18

अशक्त्या भोज्यदानस्य देयं भक्त्या ततः परम् । तस्यान्नमपि तु स्तोकं येन तुष्टिं प्रगच्छति

முழு உணவு தானம் செய்ய இயலாவிட்டாலும், பக்தியுடன் ஏதாவது கொடுக்க வேண்டும்—விருந்தினர் திருப்தியடைய சிறிதளவு அன்னமாவது அளிக்க வேண்டும்।

Verse 19

तथान्यश्च तृतीयस्तु सूर्योढोऽतिथिरुच्यते । कृते तु भोजने यस्तु रात्रौ वा चाधिगच्छति । तस्य शक्त्या प्रदातव्यं सस्यं च गृहमेधिना

மற்றொரு, மூன்றாம் வகை விருந்தினர் ‘சூரியாஸ்த விருந்தினர்’ எனப்படுகிறார்—இல்லறத்தார் உணவு தயாரித்த பின் மாலையிலோ இரவிலோ வந்து சேர்பவர். அவருக்கு இல்லறத்தார் தம் ஆற்றலுக்கேற்ப தானியமும் தேவையான பொருட்களும் அளிக்க வேண்டும்।

Verse 21

तृणानि भूमिरुदकं वाक्चतुर्थी च सूनृता । एतान्यपि सतां गेहे नोच्छिद्यंते कदाचन

புல் (அமர்வதற்கு), நிலம் (அமரும் இடம்), நீர், நான்காவதாக மென்மையான உண்மைச் சொல்—இவை நற்குணமுடையோரின் இல்லத்தில் எப்போதும் குறையாது।

Verse 22

स्वागतेनाग्नयस्तृप्तिं गृहस्थस्य प्रयांति च । आसनेन व्रजेत्तुष्टिं स्वयंभूः प्रपितामहः

மரியாதையுடன் வரவேற்றால் இல்லறத்தாரின் புனித அக்னிகள் திருப்தியடைகின்றன; ஆசனம் அளித்தால் சுயம்பூ பிதாமகன் பிரம்மா மகிழ்ந்து புறப்படுகிறார்।

Verse 23

अर्घेण शंभुः पाद्येन सर्वे देवाः सवासवाः । भोज्यदानेन विष्णुः स्यात्सर्वदेवमयोऽतिथिः

அர்க்யம் அளித்தால் சம்பு போற்றப்படுகிறார்; பாத்யம் அளித்தால் இந்திரனுடன் எல்லாத் தேவர்களும் போற்றப்படுகிறார்கள்; உணவு தானம் செய்தால் விஷ்ணு மகிழ்கிறார்—ஏனெனில் விருந்தினர் எல்லாத் தெய்வங்களின் வடிவமே.

Verse 24

तस्मात्पूज्यः सदा विप्रा भोजनीयो विशेषतः । नामाप्युच्चार्य भोज्योऽन्यो ब्राह्मणो गृहमेधिना

ஆகையால் பிராமணர்கள் எப்போதும் பூஜிக்கத்தக்கவர்கள்; குறிப்பாக அவர்களுக்கு அன்னதானம் செய்ய வேண்டும். இல்லறத்தான் பெயரைச் சொல்லி அழைத்தாலும், மற்றொரு பிராமணனுக்கும் உணவு அளிக்கவேண்டும்.

Verse 186

इति श्रीस्कांदे महापुराण एकाशीतिसाहस्र्यां संहितायां षष्ठे नागरखण्डे श्रीहाट केश्वरक्षेत्रमाहात्म्येऽतिथिमाहात्म्यवर्णनंनाम षडशीत्युत्तरशततमोऽध्यायः

இவ்வாறு ஸ்ரீ ஸ்கந்த மகாபுராணத்தின் எண்பத்தொன்று ஆயிரம் சுலோகங்களுடைய சம்ஹிதையில், ஆறாம் பகுதியான நாகரகண்டத்தில், ஸ்ரீஹாட கேஸ்வரக்ஷேத்ர மாஹாத்ம்யத்தில் ‘அதிதி மாஹாத்ம்ய வர்ணனம்’ எனப்படும் 186ஆம் அத்தியாயம் நிறைவுற்றது.