Adhyaya 144

Verse 1

सूत उवाच । सा गत्वा त्रिदिवं पश्चात्सहस्राक्षं सुरैर्युतम् । प्रोवाच भगवन्दिष्ट्या क्षोभितोऽसौ महामुनिः

சூதர் கூறினார்—அவள் பின்னர் திரிதிவம் சென்று, தேவர்களுடன் இருந்த ஸஹஸ்ராக்ஷன் (இந்திரன்)ிடம் கூறினாள்—“பகவனே, விதியால் அந்த மகாமுனி கலங்கச் செய்யப்பட்டார்.”

Verse 2

तपस्तस्य हतं कृत्स्नं यत्कृच्छ्रेण समाचितम् । तथा निस्तेजसत्वं च नीतस्त्वं सुखभाग्भव

“அவன் மிகுந்த துன்பத்துடன் சேர்த்துத் திகழ்ந்த தவம் முழுவதும் அழிந்தது. நீயும் ஒளியற்ற நிலையிற்குத் தள்ளப்பட்டாய்; இனி சுகத்தைப் பெறுபவனாக இரு.”

Verse 3

एवमुक्त्वाऽथ सा रंभा शंसिता निखिलैः सुरैः । अमोघरेतसस्तस्य दध्रे गर्भं निजोदरे

இவ்வாறு கூறிய பின், எல்லாத் தேவராலும் புகழப்பட்ட ரம்பை, அமோக வீரியமுடைய அந்த முனிவரின் கருவைத் தன் வயிற்றில் தாங்கினாள்.

Verse 4

जाबालिरपि कृत्वा च पश्चात्तापमनेकधा । भूयस्तु तपसि स्थित्वा स्थितस्तत्रैव चाश्रमे

ஜாபாலியும் பலவிதமாகப் பச்சாத்தாபம் செய்து, மீண்டும் தவத்தில் நிலைத்து, அங்கேயே அந்த ஆசிரமத்தில் தங்கினார்.

Verse 5

ततस्तु दशमे मासि संप्राप्ते सुषुवे शुभाम् । कन्यां सरोजपत्राक्षीं दिव्यलक्षणलक्षिताम्

பத்தாம் மாதம் வந்தபோது அவள் ஒரு மங்களமான மகளைக் பெற்றாள்—தாமரை இதழ் போன்ற கண்களுடன், தெய்வீக இலக்கணங்களால் குறியிடப்பட்டவள்.

Verse 6

अथ तां मानुषोद्भूतां मत्वा तस्यैव चाश्रमम् । गत्वा मुमोच प्रत्यक्षं तस्यर्षेश्चेदमब्रवीत्

அவளை மனிதரில் பிறந்தவள் என எண்ணி, அவள் அதே ஆசிரமத்திற்குச் சென்று, அந்த முனிவரின் முன் நேரடியாக அவளை வைத்துத் தன் சொற்களை உரைத்தாள்.

Verse 7

तव वीर्यसमुद्भूतामेनां मज्जठरोषिताम् । कन्यकां मुनिशार्दूल तस्मात्पालय सांप्रतम्

இந்தப் பெண் உன் வீரியத்திலிருந்து தோன்றியவள்; என் கருப்பையில் தங்கியவள்; ஆகவே, முனிவர்களில் புலியே, இப்போது அவளைப் பாதுகாப்பாயாக.

Verse 8

न स्वर्गे विद्यते वासो मानुषाणां कथंचन । एतस्मात्कारणात्तुभ्यं मया ब्रह्मन्समर्पिता

மனிதர்க்கு சொர்க்கத்திலும் எவ்விதத்திலும் வாசம் இல்லை. ஆகையால், ஓ பிராமணரே, அவளை நான் உமக்கே ஒப்படைத்தேன்.

Verse 9

एवमुक्त्वा ययौ रंभा सत्वरं त्रिदशालयम् । जाबालिरपि तां दृष्ट्वा कन्यकां स्नेहमाविशत्

இவ்வாறு கூறி ரம்பா விரைவாக முப்பத்துமூவர் (தேவர்கள்) இருப்பிடத்திற்குச் சென்றாள். ஜாபாலியும் அந்தக் கன்னியைக் கண்டு மென்மையான அன்பால் நிறைந்தான்.

Verse 10

ततस्तां कन्यकां कृत्वा सुष्ठु गुप्ते लतागृहे । रसैर्मिष्टफलोद्भूतैः पुपोष च दिवानिशम्

பின்பு அவன் அந்தக் கன்னியை நன்கு மறைக்கப்பட்ட கொடிவீட்டில் வைத்தான். இனிய பழங்களின் சாறுகளால் பகலும் இரவும் அவளைப் போஷித்தான்.

Verse 11

सापि कन्या परां वृद्धिं शनैर्याति दिनेदिने । शुक्लपक्षं समासाद्य यथा चन्द्रकला दिवि

அக்கன்னியும் நாள்தோறும் மெதுவாக மிகுந்த வளர்ச்சி அடைந்தாள்—வெள்ளைப் பக்கத்தில் வானில் சந்திரக் கலை வளர்வதுபோல்.

Verse 12

यथायथाथ सा याति वृद्धिं कमललोचना । तथातथास्य सुस्नेहो जाबालेरप्यवर्धत

தாமரை விழியாளான அந்தக் கன்னி எவ்வெவ்வளவு வளர்ந்தாளோ, அவ்வவ்வளவு ஜாபாலியின் மென்மையான அன்பும் வளர்ந்தது.

Verse 13

सा शिशुत्वे मृगैः सार्द्धं पक्षिभिश्च सुशोभना । क्रीडां चक्रे सुविश्रब्धैर्वर्धयंती मुनेर्मुदम्

சிறுவயதில் அந்த அழகிய பெண் மான்களுடனும் பறவைகளுடனும் அச்சமின்றி விளையாடி, முனிவரின் மகிழ்ச்சியை வளர்த்தாள்।

Verse 14

ततो बाल्यं परित्यक्त्वा वल्कलावृतगात्रिका । तस्यर्षेः सर्वकृत्येषु साहाय्यं प्रकरोति च

பின்னர் சிறுவயதை விட்டு, மரப்பட்டை ஆடையால் உடலை மூடி, அந்த ரிஷியின் எல்லா தினசரி கடமைகளிலும் உதவத் தொடங்கினாள்।

Verse 15

समित्कुशादि यत्किंचित्फलपुष्पसमन्वितम् । वनात्तदानयामास तस्य प्रीतिमवर्धयत्

சமித்து, குசம் முதலிய எதையாயினும், மேலும் கனிகளும் மலர்களும் சேர்த்து, அவள் காட்டிலிருந்து கொண்டு வந்து அவரின் பிரீதியை வளர்த்தாள்।

Verse 16

ततः कतिपयाहस्य फलार्थं सा मृगेक्षणा । निदाघसमये दूरं स्वाश्रमात्प्रजगाम ह

பின்னர் சில நாட்களுக்குப் பின், கனிகளைத் தேடி, அந்த மான்விழியாள் வெயில் காலத்தில் தன் ஆசிரமத்திலிருந்து தூரம் சென்றாள்।

Verse 17

एतस्मिन्नंतरे तत्र विमानवरमाश्रितः । प्राप्तश्चित्रांगदोनाम गन्धर्वस्त्रिदिवौकसाम्

அந்நேரத்தில் அங்கே, தேவருலக வாசியான ‘சித்ராங்கத’ என்னும் கந்தர்வன், சிறந்த விமானத்தில் அமர்ந்து வந்து சேர்ந்தான்।

Verse 18

तेन सा विजने बाला पूर्णचन्द्रनिभानना । दृष्टा चांद्रमसी लेखा पतितेव धरातले

அப்போது அவன் அந்த நிர்ஜன இடத்தில் அந்த இளம்பெண்ணைக் கண்டான்; அவள் முகம் பூர்ணசந்திரனைப் போல—பூமியில் விழுந்த சந்திரஒளிக் கோடுபோல் தோன்றினாள்।

Verse 19

ततः कामपरीतांगः सोवतीर्य धरातलम् । विमानान्मधुरैर्वाक्यैस्तामुवाच कृतांजलिः

பின்னர் காமத்தால் ஆட்கொள்ளப்பட்ட உடலுடன் அவன் விமானத்திலிருந்து இறங்கி பூமியில் வந்து, கைகூப்பி இனிய சொற்களால் அவளை உரைத்தான்।

Verse 20

का त्वं कमलगर्भाभा निर्जनेऽथ महावने । भ्रमस्येकाकिनी बाले वनमध्ये सुलोचने

நீ யார், தாமரையின் கருவைப் போல ஒளிவீசுபவளே? இந்த நிர்ஜன மாபெரும் வனத்தில் நீ ஏன் தனியாக அலைகிறாய்—இளம்பெண்ணே, அழகிய கண்களையுடையவளே, வனத்தின் நடுவில்?

Verse 21

कन्योवाच । अहं फलवतीनाम जाबालेर्दुहिता मुने । फलपुष्पार्थमायाता तदर्थमिह कानने

கன்னி கூறினாள்—முனிவரே, என் பெயர் பலவதி; நான் ஜாபாலியின் மகள். பழங்களும் மலர்களும் பெறுவதற்காகவே இவ்வனத்திற்கு வந்தேன்।

Verse 22

चित्रांगद उवाच । कुमारब्रह्मचारी स श्रूयते मुनिसत्तमः । तत्कथं तस्य वामोरु त्वं जाता भार्यया विना

சித்ராங்கதன் கூறினான்—அந்த முனிவருள் சிறந்தவர் குமார-பிரம்மச்சாரி எனப் புகழ்பெற்றவர்; அப்படியிருக்க, அழகிய தொடையுடையவளே, மனைவி இன்றியே நீ அவருக்கு எவ்வாறு பிறந்தாய்?

Verse 23

कन्योवाच । सत्यमेतन्महाभाग नास्ति दारपरिग्रहः । तस्यर्षेः किं तु संजाता यथा तन्मेऽवधारय

கன்னி கூறினாள்—ஓ மகாபாக! இது உண்மை; அவர் மனைவியை ஏற்றுக்கொள்ளவில்லை. ஆயினும் நான் அந்த ரிஷியிடமிருந்தே பிறந்தேன்; அது எவ்வாறு நிகழ்ந்ததென என்னிடமிருந்து அறிந்துகொள்.

Verse 24

रंभा नामाप्सरास्तेन पुरा दृष्टा सुरांगना । ततः कामपरीतेन सेविता च यथासुखम्

‘ரம்பா’ என்னும் அப்சரை—அந்த தெய்வீக அழகி—அவர் முன்பு கண்டார். பின்னர் காமத்தால் ஆட்கொள்ளப்பட்டு, தன் இன்பத்திற்கேற்ப அவளுடன் சேர்ந்தார்.

Verse 25

ततस्तदुदराज्जाता देवलोके महत्तरे । तयापि चेह तस्यर्षेर्भूय एव नियोजिता

பின்னர் அவளுடைய கருப்பையிலிருந்து நான் தேவருலகின் உயர்ந்த இடத்தில் பிறந்தேன். அவளே மீண்டும் என்னை இங்கே அனுப்பி, அந்த ரிஷிக்கே ஒப்படைத்தாள்.

Verse 26

एवं स मे पिता जातो जाबालिर्मुनिसत्तमः । पोषिताऽहं ततस्तेन नानाफलसमुद्रवैः

இவ்வாறு முனிவர்களில் சிறந்த ஜாபாலி எனக்கு தந்தையானார். பின்னர் அவர் பலவகை பழங்களின் பெருஞ்செல்வத்தால் என்னை வளர்த்தார்.

Verse 27

ततः फलवती नाम कृतं तेन महात्मना । ममानुरूपमेतद्धि यन्मां त्वं परिपृच्छसि

ஆகவே அந்த மகாத்மா எனக்கு ‘பலவதி’ என்ற பெயரை வைத்தார். அது எனக்கே பொருத்தமானது—அதனால்தான் நீ என்னைப்பற்றி கேட்கிறாய்.

Verse 28

चित्रांगद उवाच । तव रूपं समालोक्य कामस्याहं वशं गतः । तस्माद्भजस्व मां भीरु नो चेद्यास्यामि संक्षयम्

சித்ராங்கதன் கூறினான்—உன் அழகை கண்டவுடன் நான் காமத்தின் வசத்தில் விழுந்தேன். ஆகவே, ஓ அஞ்சும் பெண்ணே, என்னை ஏற்றுக்கொள்; இல்லையெனில் நான் அழிவை அடைவேன்.

Verse 29

अहं चित्रांगदोनाम गन्धर्वस्त्रिदिवौकसाम् । तीर्थयात्राकृते प्राप्तः क्षेत्रेऽस्मिञ्छ्रद्धयाऽन्वितः

நான் சித்ராங்கதன் என்னும் பெயருடைய கந்தர்வன்; திரிதிவ வாசிகளுள் ஒருவன். தீர்த்தயாத்திரைக்காக, பக்திச் சிரத்தையுடன், இப்புனிதக் க்ஷேத்திரத்திற்கு வந்தேன்.

Verse 30

कन्योवाच । कुमारधर्मिणी चाहमद्यापि वशगा पितुः । कामधर्मं न जानामि चित्रांगद कथंचन

கன்னி கூறினாள்—நான் இன்னும் குமாரி-தர்மத்தில் நிலைத்து, தந்தையின் அதிகாரத்திலேயே இருக்கிறேன். ஓ சித்ராங்கதா, காமத்தின் வழிமுறைகளை நான் எவ்விதமும் அறியேன்.

Verse 31

तस्मात्प्रार्थय मे तातं स मां तुभ्यं प्रदास्यति । अनुरूपाय योग्याय तरुणाय मनस्विनीम्

ஆகவே என் தந்தையிடம் வேண்டு; அவர் என்னை உனக்குத் தருவார்—நீ பொருத்தமானவன், தகுதியானவன், இளமைமிக்கவன்; நானும் மன உறுதியுடையவள்.

Verse 32

ममापि रुचितं चित्ते तव वाक्यमिदं शुभम् । धन्याहं यदि ते कण्ठमालिंगामि यथेच्छया

உன் இச்சுப வாக்குகள் என் உள்ளத்திற்கும் இனியவையாக உள்ளன. நான் விரும்பியபடி உன் கழுத்தை அணைத்துக்கொள்ள இயன்றால், நான் பாக்கியவதியாகிறேன்.

Verse 33

चित्रांगद उवाच । न शक्नोमि महाभागे तावत्कालं प्रतीक्षितुम् । मां दहत्येष गात्रोत्थः सुमहान्कामपावकः

சித்ராங்கதன் கூறினான்—ஹே மகாபாகே! இத்தனை நேரம் காத்திருக்க இயலாது. என் அங்கங்களிலிருந்து எழும் இந்தப் பெரும் காமாக்னி என்னைச் சுடுகிறது.

Verse 34

तस्मात्कुरु प्रसादं मे रतिदानेन शोभने । को जानाति हि तच्चित्तं कीदृग्रूपं भविष्यति

ஆகவே, ஹே சோபனே, ரதிதானம் செய்து என்மேல் அருள் புரி. மறுக்கப்பட்டால் அந்தச் சித்தம் எத்தகைய வடிவம் எடுக்கும் என்று யார் அறிவார்?

Verse 35

कन्योवाच । एवं ते वर्तमानस्य मम तातः प्रकोपतः । दहिष्यति न संदेहः शापं दत्त्वा सुदारुणम्

கன்னி கூறினாள்—நீ இவ்வாறு நடந்தால், என் தந்தை கோபித்து மிகக் கொடிய சாபம் அளித்து, ஐயமின்றி உன்னைச் சுட்டழிப்பார்.

Verse 36

चित्रांगद उवाच । तव तातः स कालेन मां दहिष्यति मानदे । कामानलः पुनः सद्य एष भस्म करिष्यति

சித்ராங்கதன் கூறினான்—ஹே மானதே! உன் தந்தை காலம் வந்தபோது என்னைச் சுடலாம்; ஆனால் இந்தக் காமானலம் இப்போதே என்னைச் சாம்பலாக்கும்.

Verse 37

एवमुक्त्वाऽथ तां बालां वेपमानां त्रपावतीम् । गृहीत्वा दक्षिणे पाणौ प्रविवेश सुरालयम्

இவ்வாறு கூறி, நடுங்கி வெட்கம் நிறைந்த அந்த இளம்பெண்ணின் வலது கையைப் பிடித்து, அவன் தேவருலக மாளிகைக்குள் நுழைந்தான்.

Verse 38

तत्र तां रमयामास तदा कामप्रपीडितः । तत्कालजातरागांधां निर्लज्जत्वमुपागताम्

அங்கே அவன் காமவேதனையால் பீடிக்கப்பட்டவனாய் அவளுடன் விளையாடினான்; அவளும் அக்கணமே எழுந்த ஆசையால் மயங்கி நாணமின்மையை அடைந்தாள்।

Verse 39

एवं तस्याः समं तेन स्थिताया दिवसो गतः । निमेषवन्मुनिश्रेष्ठास्ततश्चास्तं गतो रविः

முனிவரே! இவ்வாறு அவள் அவனுடன் அங்கேயே இருந்தபோது, நாள் ஒரு நிமிடம்போல் கழிந்தது; பின்னர் சூரியன் அஸ்தமித்தான்।

Verse 40

एतस्मिन्नंतरे विप्रो जाबालिर्दुःख संयुतः । अनायातां सुतां ज्ञात्वा परिबभ्राम सर्वतः

இதற்கிடையில் துயரத்தில் ஆழ்ந்த பிராமணன் ஜாபாலி, மகள் திரும்பவில்லை என்பதை அறிந்து, அவளைத் தேடி எங்கும் அலைந்தான்।

Verse 41

अहो सा दुहिता मह्यं किमु व्यालैः प्रभक्षिता । वृक्षं कंचित्समारूढा पतिता धरणी तले

“அய்யோ! என் மகள் எங்கே? அவளை வனமிருகங்கள் விழுங்கினவோ? அல்லது ஏதோ மரத்தில் ஏறி தரையில் விழுந்தாளோ?”

Verse 42

किं वा जलाशयं कंचित्प्राप्य गाधमजानती । निमग्ना तत्र सा बाला संप्रविष्टा जलार्थिनी

“அல்லது தண்ணீர் வேண்டி அந்த இளம்பெண் ஏதோ குளத்தை அடைந்து, அதன் ஆழம் அறியாமல் உள்ளே இறங்கி அங்கேயே மூழ்கினாளோ?”

Verse 43

एवं स प्रलपन्विप्रो बभ्राम गहने वने । कुशकण्टकविद्धांगः क्षुत्पिपासासमाकुलः

இவ்வாறு புலம்பியபடி அந்தப் பிராமணன் அடர்ந்த காட்டில் அலைந்தான். குசை புல் மற்றும் முள்ளால் உடல் குத்தப்பட்டு, பசி தாகத்தால் துன்புற்றான்।

Verse 44

यंयं शृणोति शब्दं स मृगपक्षिसमुद्भवम् । रजन्यां तत्र निर्याति मत्वा फलवतीं च ताम्

மான் அல்லது பறவைகளிலிருந்து எழும் எந்த ஒலியைக் கேட்டாலும், இரவில் அவ்விடத்திற்கே ஓடுவான்—அதையே அவளென எண்ணி, பலன் கிடைக்கும் என்ற நம்பிக்கையுடன்।

Verse 45

अथ क्रमात्समायातो हरहर्म्यं स सन्मुनिः । यत्र चित्रांगदोपेता सा संतिष्ठति कन्यका

பின்னர் காலநிலைப்படி அந்த நற்குண முனிவர் ஹரனின் மாளிகைக்கு வந்தார்; அங்கே உறுப்பெங்கும் ஒளிரும் ஆபரணங்கள் அணிந்த அந்தக் கன்னி நின்றாள்।

Verse 46

निःशंका जल्पमाना च रागवाक्यान्यनेकशः । अनर्हाणि कुमारीणां ब्रह्मजानां विशेषतः

அவள் தயக்கமின்றி பேசிக்கொண்டே, பலமுறை ஆசை நிறைந்த சொற்களை உதிர்த்தாள்—அவை கன்னியர்க்கும், குறிப்பாக பிராமண குலத்தில் பிறந்தவர்க்கும், முற்றிலும் பொருந்தாதவை।

Verse 47

ततः स सुचिरं श्रुत्वा दूरस्थो विस्मयान्वितः । कुमार्याश्चेष्टितं दृष्ट्वा कोपसंरक्तलोचनः

அப்போது தூரத்தில் நின்றபடி அவன் நீண்ட நேரம் வியப்புடன் கேட்டான்; கன்னியின் நடத்தை கண்டதும் அவன் கண்கள் கோபத்தால் சிவந்தன।

Verse 48

अथ दुद्राव वेगेन गृह्य काष्ठसमुच्चयम् । द्वाभ्यामेव विनाशाय भर्त्समानो मुहुर्मुहुः

அப்போது அவன் வேகமாக ஓடி, கட்டைகளின் கட்டை ஒன்றைப் பிடித்தான்; மீண்டும் மீண்டும் கடிந்து, உடனே அழித்துவிடுவேன் என்று அவளைத் தொடர்ந்து மிரட்டினான்।

Verse 49

धिग्धिक्पापसमाचारे कौमार्यं दूषितं त्वया । लांछनं च समानीतं मम लोकत्रयेऽपि च

சீச்சீ, பாவச் செயல்களில் ஈடுபடுபவளே! நீ என் கன்னித்தன்மையை மாசுபடுத்தினாய்; மேலும் என்மேல் களங்கம் கொண்டுவந்தாய்—மூன்று உலகங்களிலும் கூட।

Verse 50

नितरां पतिमासाद्य कर्मणानेन चाधमे । तस्मादनेन पापेन युक्तां त्वां नाशयाम्यहम्

இந்த இழிந்த செயலால் நீ முழுமையாக கணவனை அடைந்தாய்; ஆகவே இந்தப் பாவத்தில் கட்டுண்ட உன்னை நான் அழித்துவிடுவேன்।

Verse 51

एवमुक्त्वा प्रहारं स यावत्क्षिपति सन्मुनिः । तावच्चित्रांगदो नष्टो व्योममार्गेण सत्वरम्

இவ்வாறு கூறி அந்தப் புனித முனிவர் அடிக்க எறியத் தயாரான தருணத்தில், சித்ராங்கதன் ஆகாயப் பாதையில் விரைந்து மறைந்தான்।

Verse 52

विवस्त्रा सापि तत्रैव खिन्नांगी कामसेवया । न शशाक क्वचिद्गंतुं समुत्थाय ततः क्षितौ

அவளும் அங்கேயே ஆடையின்றி இருந்தாள்; காமச் சேவையால் அவளுடைய உடல் சோர்ந்ததால், தரையிலிருந்து எழுந்து எங்கும் செல்ல இயலவில்லை।

Verse 53

ततः काष्ठप्रहारोघैर्हत्वा तां पतितां क्षितौ । मृतामिति परिज्ञाय स क्रोधपरिवारितः

அப்போது அவன் மரக்கட்டையின் அடிகளின் பெருக்கால் தரையில் விழுந்தவளை கொன்றான்; அவள் இறந்தாள் என அறிந்து கோபத்தில் மூழ்கி நின்றான்.

Verse 54

ततश्चित्रांगदस्यापि ददौ शापं सुदारुणम् । स दृष्ट्वाऽकाशमार्गेण गच्छमानं भयातुरम्

பின்னர் அவன் சித்ராங்கதனுக்கும் மிகக் கொடிய சாபத்தை அளித்தான்; ஆகாயப் பாதையில் அச்சமுற்று செல்லும் அவனைப் பார்த்து.

Verse 55

य एष कन्यकां मह्यं धर्षयित्वा समुत्पतेत् । स पतत्वचिरात्पापश्छिन्नपक्ष इवांडजः

என் கன்னியை அவமதித்து பறந்து தப்ப முயலும் இந்தப் பாவி, வெட்டப்பட்ட இறக்கையுள்ள பறவை போல விரைவில் கீழே விழுவான்.

Verse 56

कुष्ठव्याधिसमायुक्तश्चलितुं नैव च क्षमः । एतस्मिन्नन्तरे भूमौ स पपात नभस्तलात्

குஷ்ட நோயால் பீடிக்கப்பட்டு அசையவும் இயலாதவனானான்; அந்நேரமே அவன் ஆகாயத்திலிருந்து பூமியில் விழுந்தான்.

Verse 57

कुष्ठव्याधिसमायुक्तः स च चित्रांगदो युवा । ततस्तं स मुनिः प्राह काष्ठोद्यतकरः क्रुधा

குஷ்ட நோயால் பீடிக்கப்பட்ட இளைய சித்ராங்கதனை, அப்போது கோபத்தில் கையில் மரக்கோலை உயர்த்திய முனிவர் கூறினார்.

Verse 58

कस्त्वं पापसमाचार येन मे धर्षिता बलात् । कुमारी तन्नयाम्येष त्वामद्य यम शासनम्

பாவச் செயலுடையவனே, நீ யார்? என் கன்னியை வலியால் அவமதித்தாய். ஆகையால் இன்று உன்னை யமனின் தண்டனைக்கே அனுப்புவேன்।

Verse 59

चित्रांगद उवाच । अहं चित्रांगदोनाम गन्धर्वस्त्रिदिवौकसाम् । तीर्थयात्राप्रसंगेन क्षेत्रेऽस्मिन्समुपागतः

சித்ராங்கதன் கூறினான்—நான் சித்ராங்கதன் என்னும் பெயருடைய கந்தர்வன்; திரிதிவ வாசிகளில் ஒருவன். தீர்த்தயாத்திரை காரணமாக இப்புனித க்ஷேத்திரத்துக்கு வந்தேன்।

Verse 60

ततस्तु कन्यकां दृष्ट्वा कामदेववशं गतः

பின்பு அந்தக் கன்னியைப் பார்த்தவுடன் அவன் காமதேவனின் ஆட்பட்டான்।

Verse 61

ततः सेवितवानत्र लताहर्म्ये जनच्युते । तस्मात्कुरु क्षमां मह्यं दीनस्य प्रणतस्य च

பின்னர் இங்கே, மக்கள் அற்ற கொடிமண்டபத்தில், அவன் அவளுடன் சேர்ந்தான். ஆகவே துயருற்று சரணடைந்த என்னை மன்னிப்பாயாக।

Verse 62

यथा व्याधेर्भवेन्नाशो यथा स्याद्गगने गतिः । भूयोऽपि त्वत्प्रसादेन स्वल्पः कोपो हि साधुषु

நோய் அழிவது போலவும், ஆகாயத்தில் செல்லுதல் சித்திப்பது போலவும், உமது அருளால் சான்றோரின் கோபமும் சிறிதாய் விரைவில் தணியட்டும்।

Verse 63

जाबालिरुवाच । ईदृग्रूपधरस्त्वं हि मम वाक्याद्भविष्यसि । एषापि मत्सुता पापा वस्त्रहीना सदेदृशी

ஜாபாலி கூறினார்—என் வாக்கின் வலிமையால் நீ நிச்சயமாக இத்தகைய உருவம் எடுப்பாய். என் இந்தப் பாவமகளும் ஆடையின்றி, இதே நிலையிலே என்றும் இருப்பாள்.

Verse 64

भविष्यति न संदेहो जीवयिष्यति चेत्क्वचित् । यद्येषा धास्यति क्वापि वस्त्रं गात्रे निजे क्वचित्

அப்படியே ஆகும்—சந்தேகம் இல்லை—அவள் எங்காவது உயிரோடு இருந்தால். மேலும் அவள் எப்போதாவது, எங்காவது, தன் உடலில் ஆடை அணிந்தால்…

Verse 65

तन्नूनं च शिरोऽप्यस्याः फलिष्यति न संशयः । एवमुक्त्वा विकोपश्च स जगाम निजाश्रमम्

அப்போது நிச்சயமாக அவளுடைய தலைவும் துண்டிக்கப்படும்—சந்தேகம் இல்லை. இவ்வாறு கூறி, கோபத்தில் நிறைந்து அவர் தம் ஆசிரமத்திற்குச் சென்றார்.

Verse 66

चित्रांगदोऽपि तत्रैव तया सार्धं तथा स्थितः । कस्यचित्त्वथ कालस्य तत्र क्षेत्रे समाययौ

சித்ராங்கதனும் அங்கேயே, அவளுடன் அதேபடி தங்கினான். சில காலம் கடந்தபின் அந்தப் புனித க்ஷேத்திரத்திற்கு (ஒரு தெய்வீக வருகை) நிகழ்ந்தது.

Verse 67

चैत्रशुक्लचतुर्दश्यां भगवाञ्छशिशेखरः । गन्तुं चित्रेश्वरे पीठे गणै रौद्रैः समावृतः । योगिनीभिः प्रचण्डाभिः सार्धं प्राप्ते निशामुखे

சைத்ர சுக்ல சதுர்தசியன்று பகவான் சசிசேகரர் (சிவன்) கொடிய கணங்களால் சூழப்பட்டு, பிரசண்ட யோகினிகளுடன், இரவு தொடங்கும் வேளையில் சித்ரேஸ்வர பீடத்திற்குச் சென்று அங்கே வந்தடைந்தார்.

Verse 68

अथ प्राप्ते निशार्धे तु योगिन्यस्ताः सुदारुणाः । महामांसं महामांसमित्यूचुर्भक्षणाय वै

அருநிசி வந்தபோது, அந்த மிகக் கொடிய யோகினியர் உணவிற்காகக் கூவி— “மஹாமாம்ஸம்! மஹாமாம்ஸம்!” என்று சொன்னார்கள்.

Verse 69

नृत्यमानाः पुरस्तस्य देवदेवस्य शूलिनः । सस्पर्धा गणमुख्यैस्तैर्नर्तमानैः समंततः

தேவர்களின் தேவனான சூலதாரியின் முன்னிலையில் ஆடிக்கொண்டே, முதன்மை கணங்கள் எல்லாத் திசைகளிலும் ஆடினர்—உற்சாகத்தில் ஒருவரையொருவர் போட்டியிட்டனர்.

Verse 70

यस्तत्र समये तासां महामांसं प्रयच्छति । मंत्रपूतं स संसिद्धिं समवाप्नोति वांछिताम्

அந்த நேரத்தில் மந்திரத்தால் புனிதப்படுத்திய மஹாமாம்ஸத்தை அவர்களுக்கு அளிப்பவன், விரும்பிய சித்தியை முழுமையாக அடைகிறான்.

Verse 71

मद्यं मांसं तथा चान्यन्नैवेद्यं वा फलादिकम् । तस्य सिद्धिः समादिष्टा यथा स्वहृदये स्थिता

மது, மாம்சம், அல்லது பழம் முதலிய பிற நைவேத்யம் எதுவாயினும், அவனுடைய சித்தி அவன் உள்ளத்தில் நிலைத்த நோக்கத்திற்கேற்ப என அறிவிக்கப்பட்டது.

Verse 72

एतस्मिन्नंतरे कन्या सा जाबालिसमुद्भवा । स च चित्रांगदस्तत्र गत्वा प्रोवाच सादरम्

இந்நேரத்தில் ஜாபாலியிலிருந்து பிறந்த அந்த கன்னி தோன்றினாள். அப்போது சித்ராங்கதன் அங்கே சென்று மரியாதையுடன் பேசினான்.

Verse 73

अस्मदीयमिदं मांसं योगिन्यो हर्षसंयुताः । भक्षयन्तु यथासौख्यं स्वयमेव प्रकल्पितम्

மகிழ்ச்சியால் நிறைந்த யோகினியர், எங்களுடைய இந்த மாம்சத்தை தங்கள் விருப்பம்போல் இன்பமாக உண்ணட்டும்; இதை நாமே தயாரித்தோம்.

Verse 74

अथ तं पुरुषं दृष्ट्वा कुष्ठव्याधिसमावृतम् । विवस्त्रां कन्यकां तां च सर्वास्ता विस्मयान्विताः

பின்பு குஷ்டநோயால் ஆட்கொள்ளப்பட்ட அந்த ஆணையும், ஆடையற்ற அந்த கன்னியையும் கண்டதும், அவர்கள் அனைவரும் பேராச்சரியத்தில் ஆழ்ந்தனர்.

Verse 75

ते च सर्वे गणा रौद्राः स च देवस्त्रिलोचनः । पप्रच्छ कौतुकाविष्टस्तत्र चित्रांगदं प्रभुः

அந்தக் கடுமையான கணங்களும், திரிநேத்திரனான தேவனும்—ஆர்வத்தால் ஆட்கொள்ளப்பட்டு—அங்கே ஆண்டவன் சித்ராங்கதனை வினவினான்.

Verse 76

कस्त्वं धैर्यसमायुक्तो महत्सत्त्वे व्यवस्थितः । यः प्रयच्छसि जीवं त्वं कीटस्यापि सुवल्लभम्

நீ யார்—திடமான தைரியத்துடன், உயர்ந்த நற்குணத்தில் நிலைத்தவன்—ஒரு பூச்சிக்கும் மிகப் பிரியமான உயிரை அளிக்கிறாய்?

Verse 77

केयं च वसनैंर्हीना त्वया सार्धं गतव्यथा । प्रयच्छति निजं देहं यद्देयं नैव कस्यचित्

மேலும் இந்தப் பெண் யார்—ஆடையற்றவளாயினும் உன்னுடன் துயரமின்றி வந்தவள்—எவருக்கும் எளிதில் அளிக்க இயலாத தானமாகத் தன் உடலை அர்ப்பணிக்கிறாள்?

Verse 78

सूत उवाच । ततः स कथयामास सर्वमात्मविचेष्टितम् । यथा कन्यासमं संगः कृतः शापश्च सन्मुनेः

சூதர் கூறினார்—பின்பு அவன் தன் செயல்களால் நிகழ்ந்த அனைத்தையும் உரைத்தான்; அந்தக் கன்னியுடன் எவ்வாறு தொடர்பு ஏற்பட்டது, மேலும் ஒரு சன்முனியின் சாபம் எவ்வாறு வந்தடைந்தது என்பதையும் கூறினான்।

Verse 79

ततश्चित्रांगदं दृष्ट्वा स गन्धर्वं दिवौकसाम् । तथारूपं कृपाविष्टस्ततः प्रोवाच शंकरः

அப்போது வானுலக வாசிகளில் ஒருவனான கந்தர்வன் சித்ராங்கதனை அத்தகைய நிலையில் கண்ட சங்கரர் கருணையால் உருகி பேசத் தொடங்கினார்।

Verse 80

मम संदर्शनं प्राप्य न मृत्युर्जायते क्वचित् । न वृथा दर्शनं चैतत्तस्मात्प्रार्थय सादरम्

“என் தரிசனம் பெற்றவருக்கு எந்நேரமும் மரணம் உண்டாகாது. இந்த தரிசனம் வீணல்ல; ஆகவே பக்தியுடன் வேண்டிக் கேள்।”

Verse 81

चित्रांगद उवाच । व्याधिनाऽहं सुनिर्विण्णस्तेन देवात्र चागतः । येन व्याधिक्षयो भावी देहनाशेन शंकर

சித்ராங்கதன் கூறினான்—“நோயால் நான் மிகுந்த சோர்வும் விரக்தியும் அடைந்தேன்; ஆகவே, தேவா, உம்மிடம் இங்கு வந்தேன். சங்கரா, எந்த வழியால் இந்த நோய் ஒழியும்—தேவைப்பட்டால் இந்த உடல் அழிந்தாலும்?”

Verse 82

तस्मात्कुरु क्षयं व्याधेर्यदि यच्छसि मे वरम् । खेचरत्वं पुनर्देहि येन स्वर्गं व्रजाम्यहम्

“ஆகவே, எனக்கு வரம் அளிக்க விரும்பினால் என் நோயை முடிவுறச் செய்யுங்கள். மேலும் மீண்டும் எனக்கு வானில் செல்லும் திறனை அருளுங்கள்; அதனால் நான் சுவர்க்கம் செல்ல முடியும்.”

Verse 83

श्रीशंकर उवाच । त्वं स्थापयात्र मल्लिंगं पीठे गन्धर्वसत्तम । ततश्चाराधय प्रीत्या यावद्वर्षमुपस्थितम्

ஸ்ரீசங்கரர் கூறினார்—கந்தர்வர்களில் சிறந்தவனே! இங்கே பீடத்தின் மீது மண்ணால் ஆன லிங்கத்தை நிறுவு. பின்னர் அன்பும் பக்தியும் கொண்டு அதை வழிபடு; ஒரு முழு ஆண்டு நிறைவுறும் வரை.

Verse 84

यथायथा सुपूजां त्वं मल्लिंगस्य करिष्यसि । दिनेदिने तथा व्याधेस्तव नाशो भविष्यति

அந்த மண்ணாலான லிங்கத்திற்கு நீ எவ்வளவு எவ்வளவு சிறந்த பூஜை செய்வாயோ, அவ்வளவு அவ்வளவாக நாள்தோறும் உன் நோய் அழியும்.

Verse 85

ततस्तु खे गतिं प्राप्य पुनः स्वर्गं प्रयास्यसि । मत्प्रसादान्न सन्देहः सत्यमेतन्मयोदितम्

பின்னர் ஆகாய வழி இயக்கத்தைப் பெற்று மீண்டும் சுவர்க்கத்திற்குச் செல்வாய். என் அருளால் இதில் ஐயமில்லை—இது நான் உரைத்த உண்மை.

Verse 86

एषापि कन्यका यस्मात्प्रविष्टा पीठमध्यतः । तस्मात्फलवतीनाम योगिनी सम्भविष्यति

மேலும் இந்தக் கன்னி பீடத்தின் நடுவில் புகுந்ததால், இங்கே ‘பலவதி’ என்னும் யோகினி தோன்றுவாள்.

Verse 87

अनेनैव तु रूपेण नग्नत्वेन व्यवस्थिता । मुख्यामवाप्स्यते पूजां वांछितं च प्रदास्यति । पूजकानां स्थितं चित्ते शतसंख्यगुणं तदा

அவள் இதே வடிவில்—நிர்வாண நிலையில் நிலைத்து—முதன்மையான பூஜையைப் பெறுவாள்; விரும்பியதை அருள்வாள். அப்போது வழிபடுவோரின் மனத்தில் உள்ள சங்கல்பம் நூறு மடங்காக நிறைவேறும்.

Verse 88

एतां संपूजयेन्मर्त्यः पीठमेतत्ततः परम् । पूजयिष्यति तस्येष्टा सिद्धिरेवं भविष्यति

மனிதன் முதலில் இந்த தேவியை முறையாகப் போற்றி வழிபட வேண்டும்; பின்னர் இந்த பீடத்தையும் பரம ஆதாரமாகக் கருதி வழிபட வேண்டும். இவ்வாறு வழிபடுபவனுக்கு வேண்டிய सिद्धி இவ்விதமே உண்டாகும்.

Verse 89

एवमुक्त्वा ततः साऽथ हर्षेण महताऽन्विता । योगिनीवृंदमध्यस्था नृत्यं चक्रे ततः परम्

இவ்வாறு கூறிய பின் அவள் பேரானந்தத்தால் நிறைந்தாள். யோகினிகளின் கூட்டத்தின் நடுவில் நின்று, பின்னர் உயர்ந்த நர்த்தனத்தை ஆடினாள்.

Verse 90

एवं बभूव सा तत्र योगिनी च वरांगना । तथा चक्रे परं नृत्यं यथा तुष्टो महेश्वरः

இவ்வாறு அவள் அங்கே யோகினியாகவும் சிறந்த இளமையாகவும் விளங்கினாள். அவள் ஆடிய உயர்ந்த நர்த்தனத்தால் மகேஸ்வரர் மகிழ்ந்தார்.

Verse 91

ततः प्रोवाच तां हृष्टः सर्वयोगिनिसंनिधौ । अनेन तव नृत्येन गीतेन च विशेषतः

அப்போது அவர் மகிழ்ந்து, எல்லா யோகினிகளின் முன்னிலையில் அவளிடம் கூறினார்—“உன் இந்த நர்த்தனத்தாலும், குறிப்பாக உன் பாடலாலும்…।”

Verse 92

परितुष्टोस्मि ते वत्से तस्माच्छृणु वचो मम । निशीथेऽद्य दिने प्राप्ते यस्ते पूजां करिष्यति

“அன்புக் குழந்தையே, நான் உன்னால் முழுமையாக மகிழ்ந்தேன்; ஆகவே என் சொற்களை கேள். இன்றே நிசீதம் (நள்ளிரவு) வந்தபோது, யார் உன் பூஜையைச் செய்வாரோ…।”

Verse 93

सुरा मांसान्नसत्कारैर्मंत्रैरागमसंभवैः । स भविष्यति तत्कालं शापानुग्रहशक्तिमान्

சுரா, மாம்சம், அன்ன-நைவேத்யம், மரியாதைச் சத்காரம், மேலும் ஆகமத்தில் பிறந்த மந்திரங்களுடன் யார் வழிபடுகிறாரோ, அவர் உடனே சாபமும் அனுகிரகமும் அளிக்கும் சக்தியுடன் விளங்குவார்।

Verse 94

बंधनं मोहनं चापि शत्रोरुच्चाटनं तथा । करिष्यति न सन्देहो वशीकरणमेव च

அவர் பந்தனம், மோஹனம், மேலும் பகைவரின் உச்சாடனம் ஆகியவற்றைச் செய்வார்; ஐயமில்லை, வசியகரணத்தையும் நிச்சயமாக நிறைவேற்றுவார்।

Verse 95

त्रिकोणं कुण्डमास्थाय दिशां पालान्प्रपूजयेत् । क्षेत्रपालं च सर्वास्ता देवता गमनोद्भवाः

முக்கோண குண்டத்தை நிறுவி முதலில் திசைபாலர்களை வழிபட வேண்டும்; பின்னர் க்ஷேத்ரபாலனையும், மேலும் கிரியையின் முன்னேற்றத்தில் துணைத் தெய்வங்களாக எழும் எல்லா தேவதைகளையும் வழிபட வேண்டும்।

Verse 96

तथा चत्वरपूजां च प्रकृत्वा विधिपूर्वकम् । पश्चात्त्वां पूजयित्वा च होमं यश्च करिष्यति

அதேபோல் விதிப்படி சத்வர-பூஜையைச் செய்து, பின்னர் உம்மை வழிபட்டு, அதன் பின் ஹோமம் செய்பவன்…

Verse 97

शत्रुवामपदोत्थेन स्पृष्टेन रजसाऽथवा । गुग्गुलेन सहस्रांतं स्तंभनं च करिष्यति

பகைவரின் இடப்பாதச் சுவடிலிருந்து எழுந்து தொடப்பட்ட தூசியால்—அல்லது குக்குலுவால்—அவர் ஆயிரம் வரை ஜபம்/ஆஹுதி நிறைவு செய்து ஸ்தம்பனம் செய்வார்।

Verse 98

यश्च शत्रुं हृदि स्थाप्य शत्रूद्वर्तनसंभवम् । मलं धात्रीफलैः सार्धं मोहनं स करिष्यति

எவன் பகைவனை மனத்தில் உறுதியாக நிறுத்தி, பகைவரின் உத்வர்த்தனத்தால் உண்டான மாசை தாத்ரீபழம் (ஆமலகி) உடன் சேர்த்து பயன்படுத்துகிறானோ, அவன் மோஹனக் கிரியையைச் செய்கிறான்।

Verse 99

यः शत्रोः स्नानजं तोयं गृहीत्वा चाथ कर्दमम् । शिवनिर्माल्यसंयुक्तं जुह्वयिष्यति पावके

எவன் பகைவனின் குளியல் நீரையும் சேற்றையும் எடுத்து, சிவனின் நிர்மால்யம் (பூஜைச் சேஷம்) உடன் கலந்து புனித அக்னியில் ஹோமமாக அர்ப்பணிக்கிறானோ, அவன் அந்தச் சடங்கால் பகைவனை அடக்குவான்।

Verse 100

तवाग्रे स नरो नूनं शत्रुमुच्चाटयिष्यति । एषोपि तव संगेन तव चित्रांगदः प्रियः । संप्राप्स्यति च सत्पूजामनुषंगात्त्वदुद्भवात्

உன் முன்னிலையில் அந்த மனிதன் நிச்சயமாகப் பகைவனை உச்சாடனம் செய்து விரட்டுவான். மேலும் உன் அன்புக்குரிய சித்ராங்கதனும் உன் சங்கத்தால், உன்னிடமிருந்து எழுந்த மங்கள விளைவினால், நற்பூஜையை அடைவான்।

Verse 101

फलवत्युवाच । यदि देव प्रसन्नो मे तथान्यमपि सद्वरम्

பலவதி கூறினாள்— தேவா! நீர் என்மேல் பிரசன்னமாயிருந்தால், எனக்கு இன்னொரு சிறந்த வரத்தையும் அருள்வீராக।

Verse 102

हृदिस्थं देहि मे सौख्यं येन संजायतेऽखिलम् । पिता ममैष जाबालिर्निर्मुक्तो वसनैः सदा

எனக்கு உள்ளத்தில் நிலைக்கும் அந்த அமைதியான இன்பத்தை அருள்வாயாக; அதனால் எல்லா நன்மையும் பிறக்கும். மேலும் என் தந்தை ஜாபாலி எப்போதும் ஆடையற்றவராக இருக்கிறார்।

Verse 103

अहं यथा तथात्रैव संतिष्ठतु दिवानिशम् । येन संतापमायाति पश्यन्मम विरोधिनीम्

நான் எந்நிலையில் இருந்தாலும் அவள் இங்கேயே பகலும் இரவும் அப்படியே தங்கட்டும்; என் எதிராளியைப் பார்த்தவுடன் அவள் எரியும் துயரால் வாடட்டும்।

Verse 104

क्रीडां ब्राह्मणवंशस्य मद्यमांससमुद्भवाम् । मद्यगन्धं समाघ्राति मांसं पश्यति संस्कृतम् । मां स्वच्छंदरतां नित्यं दुःखं याति दिनेदिने

பிராமண குலத்திற்கு அவமதிப்பைத் தரும் மதுவும் மாம்சமும் உண்டாக்கும் அந்தக் களியாட்டத்தை அவள் காணட்டும். மதுவின் துர்நாற்றத்தை நுகரட்டும்; சமைக்கப்பட்ட மாம்சத்தைப் பார்க்கட்டும்; மேலும் நான் எப்போதும் என் விருப்பப்படி சுதந்திரமாக வாழ்வதைப் பார்த்து அவள் நாள்தோறும் துயரில் ஆழட்டும்।

Verse 105

श्रीभगवानुवाच । एवं भविष्यति प्रोक्तं संजातं चाधुना शुभे । अहं यास्यामि कैलासं त्वं तिष्ठात्र यथोदिता

திருப்பெருமான் அருளினார்—நீ சொன்னபடியே அது நிகழும், நற்குணமுடையவளே; அது இப்போதே நிகழ்ந்தும் விட்டது. நான் கைலாசத்திற்குச் செல்கிறேன்; நான் கூறியபடியே நீ இங்கே தங்குவாய்।

Verse 106

सूत उवाच । एवं स भगवान्प्रोक्त्वा गतश्चादर्शनं हरः । योगिन्यश्चैव ताः सर्वाः स्वेस्वे स्थाने व्यवस्थिताः

சூதர் கூறினார்—இவ்வாறு சொல்லி பகவான் ஹரன் மறைந்து சென்றார். அந்த யோகினிகள் அனைவரும் தத்தம் இடங்களில் நிலைபெற்றனர்.

Verse 107

चित्रांगदोपि तत्रैव कृत्वा प्रासादमुत्तमम् । लिंगं संस्थापयामास देवदेवस्य शूलिनः

சித்ராங்கதனும் அங்கேயே சிறந்த ஆலயத்தை அமைத்து, தேவர்களின் தேவனாகிய சூலதாரி இறைவனின் லிங்கத்தை நிறுவினான்.

Verse 108

ततश्चाराधयामास दिवारात्रमतंद्रितः

அதன்பின் அவன் சோர்வின்றி, உறுதியான பக்தியுடன், பகலும் இரவும் இடையறாது ஆராதனை செய்தான்।

Verse 109

ततः संवत्सरस्यांते व्याधिमुक्तः सुरूपधृक् । विमानवरमारूढो जगाम त्रिदशालयम् । सोऽपि जाबालिनामाथ विवस्त्र समपद्यत

பின்னர் ஒரு ஆண்டின் முடிவில் அவன் நோயிலிருந்து விடுபட்டு அழகிய வடிவம் பெற்றான். சிறந்த விமானத்தில் ஏறி தேவர்களின் இல்லமான திரிதசாலயத்திற்குச் சென்றான். ஆனால் ஜாபாலியும் பின்னர் விவஸ்த்ர நிலை (அவமானகரமான துன்பநிலை) அடைந்தான்।

Verse 110

जनहास्यकरो लोके स्थितस्तत्रैव सर्वदा । पश्यमानो विकारांस्तान्दुःखितः स्वसुतोद्भवान्

உலகில் மக்களின் நகைப்பிற்குரியவனாகி அவன் அங்கேயே எப்போதும் இருந்தான்; தன் மகனிடமிருந்து தோன்றிய அந்த விகாரங்களைப் பார்த்து துயருற்றான்।

Verse 111

ततश्च गर्हयामास स्त्रीणां जन्म महामुनिः । तस्मिन्पीठे समासाद्य दुःखेन महताऽन्वितः

அப்போது அந்த மகாமுனி பெண்களின் பிறப்பையே கண்டித்தார். அந்தப் பீடத்தை அடைந்து அவர் பேர்துயரால் ஆட்கொள்ளப்பட்டார்।

Verse 112

अहो पापात्मनां पुंसां संभविष्यंति योषितः । यासामीदृक्समाचारो द्विजवंशोद्भवास्वपि

“அய்யோ! பாவமனத்தையுடைய ஆண்களிடமிருந்து பெண்கள் பிறக்கின்றனர்; இருபிறப்பர் குலத்தில் பிறந்தவர்களிடமும் அவர்களின் நடத்தை இத்தகையதாக ஆகிவிடுகிறது!”

Verse 113

सकृदेव मया संगः कृतो नार्या समन्वितः । आजन्ममरणं यावत्पापं प्राप्तं यथेदृशम्

நான் ஒருமுறை மட்டுமே ஒரு பெண்ணுடன் தொடர்பு கொண்டேன்; ஆயினும் பிறப்பு முதல் மரணம் வரை இத்தகைய பாவம் எனக்கு ஏற்பட்டது.

Verse 114

ये पुनस्तासु संसक्ताः सदैव पुरुषाधमाः । का तेषां जायते लोके गतिर्वेद्मि न चिंतयन्

மேலும் எப்போதும் அவர்களிடமே சிக்கிக் கிடக்கும் அந்தத் தாழ்ந்த ஆண்களுக்கு—இந்த உலகில் என்ன நிலை கிடைக்கும் என எனக்குத் தெரியாது; நினைக்கவும் இயலாது.

Verse 115

एवं तस्य ब्रुवाणस्य योगिन्यस्ताः क्रुधान्विताः । तमूचुर्ब्राह्मणं तत्र घृणया परिवारितम्

அவன் இவ்வாறு பேசிக் கொண்டிருக்கையில், கோபம் நிறைந்த அந்த யோகினிகள் அங்கே அந்தப் பிராமணனை கடும் மறுப்புடன் சூழ்ந்து கொண்டு கூறினார்கள்.

Verse 116

योगिन्य ऊचुः । मा निंदां कुरु मूढात्मंस्त्वं स्त्रीणां योगमाश्रितः । एतच्चराचरं विश्वं स्त्रीभिः संधार्यते यतः

யோகினிகள் கூறினார்கள்—மூடனே! பெண்களை இகழாதே; நீயும் பெண்களின் யோகசக்தியையே சார்ந்திருக்கிறாய். ஏனெனில் அசையும் அசையாத இந்த முழு உலகமும் பெண் சக்திகளாலேயே தாங்கப்படுகிறது.

Verse 117

याभिः संजनितः शेषः कूर्मश्च तदनंतरम् । याभ्यां संधार्यते पृथ्वी यस्यां विश्वं प्रतिष्ठितम्

யாரால் சேஷன் பிறந்தான், அதன் பின் கூர்மனும்; யாரால் பூமி தாங்கப்படுகிறது—அவர்மேலே இந்த முழு பிரபஞ்சம் நிலைபெற்றுள்ளது.

Verse 118

धन्येयं ते सुता मूढ या प्राप्ता योगमुत्तमम् । प्राप्ता च परमं स्थानं स्तोकैरेवात्र वासरैः

ஏ மூடனே! உன் மகள் உண்மையிலே பாக்கியவதி; அவள் உத்தம யோகத்தை அடைந்து, இங்கே சில நாட்களிலேயே பரம நிலையையும் பெற்றாள்।

Verse 119

त्वं पुनर्मूर्खतां प्राप्तश्छांदसं मार्गमास्थितः । अविद्यया समायुक्तः संसारेऽत्र भ्रमिष्यसि

ஆனால் நீ மீண்டும் மூடத்தனத்தில் விழுந்து சாந்தஸ மார்க்கத்தைப் பற்றிக் கொண்டாய்; அவித்தையுடன் இணைந்து இச் சம்சாரத்தில் அலைந்து திரிவாய்।

Verse 120

मुनिरुवाच । स्त्रियो निंद्यतमाः सर्वाः सर्वावस्थासु दुःखदाः । इहलोके परे चैव ताभ्यः सौख्यं न लभ्यते

முனி கூறினார்—“பெண்கள் அனைவரும் மிக நிந்தைக்குரியவர்கள்; எல்லா நிலையிலும் துயரத்தைத் தருவோர். இவ்வுலகிலும் மறுவுலகிலும் அவர்களால் இன்பம் கிடையாது.”

Verse 121

यदर्थं निहतः शुम्भो निशुम्भश्च महासुरः । रावणो दण्डभूपश्च तथान्येऽपि सहस्रशः

எந்த நோக்கத்திற்காக மகாசுரர்கள் சும்பன்-நிசும்பன் கொல்லப்பட்டார்களோ, ராவணனும் தண்ட அரசனும் தண்டிக்கப்பட்டு வீழ்ந்தார்களோ, அதுபோல ஆயிரக்கணக்கானோர்—அதே நோக்கமே இத்தீர்த்த மாஹாத்ம்யத்தில் உரைக்கப்படுகிறது।

Verse 122

प्राप्य तादृग्द्विजं कांतं गौतमं स्त्रीस्वभावतः । अहिल्या शक्रमासाद्य चकमे शीलवर्जिता

அத்தகைய தகுதியும் அன்பும் உடைய இருபிறப்பன் கௌதமனைப் பெற்றிருந்தும், (இங்கு கூறப்படும்) பெண் இயல்பினால், கற்பு இழந்த அகல்யா சக்கிரன் (இந்திரன்) அருகே சென்று அவனுடன் சேர விரும்பினாள்।

Verse 123

कन्योवाच । यच्च निंदसि मूढात्मन्संति निंद्याश्च योषितः । तद्वदस्व मया सार्धं येन त्वां बोधयाम्यहम्

கன்னி கூறினாள்—ஓ மயக்கமுற்றவனே! நீ பெண்களை நிந்தித்து, சில பெண்கள் நிந்தைக்குரியவர்கள் எனச் சொல்கிறாய். அதனை என்னுடன் முழுமையாகச் சொல்; நான் உன்னை சரியான உணர்விற்கு விழிப்பூட்டுவேன்।

Verse 124

न तेऽस्ति हृदये बुद्धिर्न लज्जा न दया मुने । किमंत्यजोऽपि तत्कर्म कुरुते यत्त्वया कृतम्

ஓ முனிவரே! உன் இதயத்தில் அறிவும் இல்லை, வெட்கமும் இல்லை, கருணையும் இல்லை. நீ செய்த செயலை ஒரு அந்த்யஜனும் செய்யமாட்டான்।

Verse 125

अहं तावत्प्रहारेण त्वया व्यापादिताऽधम । स्त्रीहत्योद्भवपापस्य न चिन्ता विधृता हृदि

ஓ கீழ்மகனே! உன் அடியால் நான் நிச்சயமாகக் கொல்லப்பட்டேன்; ஆனால் பெண்-வதத்தால் உண்டாகும் பாவத்தின் அச்சமோ கவலையோ என் உள்ளத்தில் இல்லை।

Verse 126

विशेषेण सुतायाश्च कोपाविष्टेन चेतसा । गच्छंति पातकान्यत्र प्रायश्चित्तैः पृथग्विधैः

இங்கே பலவகைத் தனித்தனியான பிராயச்சித்தங்களால் பாவங்கள் அகல்கின்றன—குறிப்பாக கோபம் பிடித்த மனத்தால் செய்த பாவங்களும், தன் மகளுடன் தொடர்புடைய பாவங்களும் கூட।

Verse 127

स्त्रीवधोत्थं पुनर्याति यदि तत्त्वं प्रकीर्तय । एतन्मे न च दुःखं स्याद्यद्धतास्मि द्विजाधम

நீ உண்மையான தத்துவத்தைச் சரியாகப் பிரகடனம் செய்தால், பெண்-வதத்தால் உண்டான பாவம் மீண்டும் உன்னிடமே திரும்பும். நான் ஒரு த்விஜாதமனால் கொல்லப்பட்டேன் என்பதில் எனக்கு துயரம் இல்லை।

Verse 128

यच्छप्ता नग्नसद्भावं नीता तत्पातकं च ते । कल्पांतेऽपि सुदुर्बुद्धे न संयास्यति कुत्रचित्

சாபத்தினால் நீ நிர்வாண நிலையிற்குத் தள்ளப்பட்டாய்; அதே பாவமே உன்மேல் வந்து சேர்ந்தது. ஓ தீயபுத்தியனே, கல்பாந்தத்திலும் அது உனக்கு எங்கும் அழியாது.

Verse 129

तस्माद्भुंक्ष्व सुदुःखार्तः स्थितोऽत्रैव मया सह । न भूयो निंदसि प्रायो न च व्यापादयिष्यसि

ஆகையால், கடும் துயரால் வாடுபவனே, என்னுடன் இங்கேயே இருந்து உணவு உண்ணு. இனி முன்புபோல் பழித்துரைக்கமாட்டாய்; மீண்டும் வன்முறை செய்து தீங்கு விளைவிக்கமாட்டாய்.

Verse 130

अनिंद्या योषितः सर्वा नैता दुष्यंति कर्हिचित् । मासिमासि रजो ह्यासां दुष्कृतान्यपकर्षति

பெண்கள் பழிக்கத்தக்கவர்கள் அல்லர்; அவர்கள் எக்காலத்திலும் மாசுபடார். ஏனெனில் மாதந்தோறும் அவர்களின் ரஜோவிடுதல் அவர்களின் தீவினைகளை அகற்றுகிறது.

Verse 131

मुनि रुवाच । स्त्रियः पापसमाचारा नैताः शुध्यंति कर्हिचित् । परकांते रतिर्यासामंत्यजत्वं प्रयच्छति

முனி கூறினார்— பாவச்சரியையில் ஈடுபடும் பெண்கள் எப்போதும் சுத்தியடையார். மேலும் பிறருடைய காதலியிடத்தில் இன்பம் நாடுபவர்களுக்கு அந்த்யஜ நிலை (ஒதுக்கப்பட்ட நிலை) உண்டாகும்.

Verse 132

कन्योवाच । मा मैवं वद मूढात्मन्नमेध्या इति योषितः । अत्र श्लोकः पुरा गीतो मनुना तं निबोध मे

கன்னி கூறினாள்— ஓ மயக்கமுற்றவனே, இப்படிச் சொல்லாதே; பெண்களை ‘அசுத்தர்’ என்று கூறாதே. இங்கே முன்பு மனு பாடிய ஒரு ச்லோகம் உள்ளது; அதை என்னிடமிருந்து அறிந்துகொள்.

Verse 133

ब्राह्मणाः पादतो मेध्या गावो मेध्यास्तु पृष्ठतः । अजाश्वा मुखतो मेध्या स्त्रियो मेध्याश्च सर्वतः

பிராமணர்கள் பாதங்களால் தூயர்; பசுக்கள் முதுகால் தூயவை. ஆடுகளும் குதிரைகளும் வாயால் தூயவை; பெண்கள் எல்லாவிதத்திலும் தூயவர்கள்.

Verse 134

मुनिरुवाच । ब्राह्मणाः सर्वतो मेध्या गावो मेध्याश्च सर्वतः । अजाश्वा मुखतो मेध्या न मेध्याश्च स्त्रियः क्वचित्

முனி கூறினார்— பிராமணர்கள் எல்லாவிதத்திலும் தூயர்; பசுக்களும் எல்லாவிதத்திலும் தூயவை. ஆடுகளும் குதிரைகளும் வாயால் தூயவை; ஆனால் பெண்கள் எப்போதும் தூயவர்கள் அல்லர்.

Verse 135

कन्योवाच । तस्य चिंतामणिर्हस्ते तस्य कल्पद्रुमो गृहे । कुबेरः किंकरस्तस्य यस्य स्यात्कामिनी गृहे

கன்னி கூறினாள்— யாருடைய இல்லத்தில் அன்புடைய காமினி இருக்கிறாளோ, அவனுடைய கையில் சிந்தாமணி இருப்பதுபோல்; அவன் வீட்டில் கல்பவிருட்சம் நிற்பதுபோல்; குபேரனும் அவனுக்குச் சேவகனாகிறான்.

Verse 136

मुनिरुवाच । तस्यापदोऽखिला दुःखं दुःखं तस्याखिलं गृहे । नरकः सर्वतस्तस्य यस्य स्यात्कामिनीगृहे

முனி கூறினார்— யாருடைய இல்லத்தில் காமினி இருக்கிறாளோ, அவனுக்கு எல்லா ஆபத்தும் துயரமே; அவன் வீட்டில் அனைத்தும் துயரமே. நரகம் அவனை எல்லாத் திசைகளிலும் சூழ்கிறது.

Verse 137

कन्योवाच । यानि कान्यत्र सौख्यानि भोगस्थानानि यानि च । धर्मार्थकामजातानि तानि स्त्रीभ्यो भवंति हि

கன்னி கூறினாள்— இங்கே உள்ள எல்லா இன்பங்களும், எல்லா அனுபவ இடங்களும், தர்மம்-அர்த்தம்-காமம் ஆகியவற்றிலிருந்து பிறந்தவை; அவை நிச்சயமாக பெண்களாலேயே உண்டாகின்றன.

Verse 138

मुनिरुवाच । यानि कानि सुदुःखानि क्लेशानि यानि देहिनाम् यानि कष्टान्यनिष्टानि स्त्रीभ्यस्तानि भवंति च

முனி கூறினார்—உடல் கொண்ட உயிர்களுக்கு உண்டாகும் கடும் துயரங்கள், கிளேசங்கள், கஷ்டங்கள், விரும்பாத இடர்கள் ஆகியவை அனைத்தும் பெண்களாலேயே எழுகின்றன.

Verse 139

कन्योवाच । धर्मार्थकाममोक्षान्स्त्री चतुरोऽपि चतसृभिः । वह्निप्रदक्षिणाभिस्तान्विवाहेऽपि प्रदर्शयेत्

கன்னி கூறினாள்—திருமணத்திலும் புனித அக்னியை நான்கு முறை வலம் வருவதால் பெண் தர்மம், அர்த்தம், காமம், மோக்ஷம் எனும் நான்கு புருஷார்த்தங்களையும் வெளிப்படுத்துகிறாள்.

Verse 140

मुनिरुवाच । संसारभ्रमणं नारी प्रथमेऽपि समागमे । वह्निप्रदक्षिणान्यायव्याजेनैव प्रदर्शयेत्

முனி கூறினார்—முதல் சேர்க்கையிலேயே பெண், புனித அக்னி வலம் வருதல் என்ற நியாயத்தின் போர்வையில், சம்சாரச் சுழற்சியையே காண்பிக்கிறாள்.

Verse 141

कन्योवाच । के नाम न विरज्यंति ज्ञानाढ्या अपि मानवाः । कर्णांतलग्ननेत्रांतां दृष्ट्वा पीन पयोधराम्

கன்னி கூறினாள்—யார் தான் விருப்பத்தால் கலங்கார்? அறிவில் செழித்தவர்களும், காதின் எல்லை வரை நீளும் பார்வையுடைய, நிறைந்த மார்புடைய பெண்ணைக் கண்டால் உளமுருகுவர்.

Verse 142

मुनिरुवाच । के नाम न विनश्यंति मूढज्ञाना नितंबिनीम् । रम्यबुद्ध्योपसर्पंति ये ज्वालाः शलभा इव

முனி கூறினார்—யார் அழிவுறார் அல்லர்? மூட அறிவுடையோர், இனிமை என எண்ணி நிதம்பினியை அணுகுவது, தீச்சுடருக்குள் பாயும் பட்டாம்பூச்சிகளைப் போலவே.

Verse 143

कन्योवाच । निर्मुखौ च कठोरौ च प्रोद्धतौ च मनोरमौ । स्त्रीस्तनौ सेवते धन्यो मधुमांसे विशेषतः

கன்னி கூறினாள்—முகமில்லாதவையாயினும் அவை கடினமும் உயர்ந்தும் இனிமையும் உடையவை. பெண்ணின் மார்புகளைச் சேவிப்பவன் பாக்கியவன்; குறிப்பாக மதுமாசம் (வசந்தம்) காலத்தில்.

Verse 144

मुनिरुवाच । आभोगिनौ मंडलिनौ तत्क्षणान्मुक्तकंचुकौ । वरमाशीविषौ स्पृष्टौ न तु पत्न्याः पयोधरौ

முனி கூறினார்—உடனே உறை நீக்கும், பாம்புத் தலை உயர்த்தி சுருண்டிருக்கும் இரு நாகங்களைத் தொடுவது மேல்; ஆனால் மனைவியின் பால் மலைகளைத் தொடுதல் அல்ல.

Verse 145

कन्योवाच । न चासां रचनामात्रं केवलं रम्यमंगिभिः । परिष्वंगोऽपि रामाणां सौख्याय पुलकाय च

கன்னி கூறினாள்—உடல் கொண்டோர்க்கு அவர்களின் அங்க அமைப்பு மட்டும் இனிமையல்ல; அன்பு மகளிரின் அணைப்பு கூட இன்பத்தையும் புலகத்தையும் (ரோமாஞ்சம்) தரும்.

Verse 146

मुनिरुवाच । न चासां रचनामात्रं रम्यं स्यात्पापदं दृशः । वपुः स्पृष्टं विनाशाय स्त्रीणां प्रेत्य नरकाय च

முனி கூறினார்—அவர்களின் உடல் அமைப்பு உண்மையில் இனிமையல்ல; பார்வைக்கே அது பாவக் காரணமாகிறது. உடலைத் தொடுதல் அழிவைத் தரும்; மரணத்திற்குப் பின் நரகத்திற்கும் வழி செய்கிறது.

Verse 147

कन्योवाच । को नाम न सुखी लोके को नाम सुकृती न च । स्पृहणीयतमः को न स्त्रीजनो यस्य रज्यते

கன்னி கூறினாள்—உலகில் யார் மகிழ்ச்சியற்றவர்? யார் புண்ணியமற்றவர்? மேலும் யார் மிக விரும்பத்தக்கவர் அல்ல—பெண்கள் கூட்டம் யார்மேல் காதல் கொள்கிறதோ அவர்.

Verse 148

मुनिरुवाच । को न मुक्तिं व्रजेत्तत्र को न शस्यतरो भवेत् । को न स्यात्क्षेमसंयुक्तः स्त्रीजने यो न रज्यते

முனி கூறினார்—அங்கே யார் முக்தியை நோக்கிச் செல்லமாட்டார்? யார் உண்மையில் புகழத்தக்கவராக மாறமாட்டார்? பெண்கள் கூட்டத்தில் பற்றில்லாதவன் யார் நலமும் க்ஷேமமும் உடையவனாக நிலைபெறமாட்டான்?

Verse 149

कन्योवाच । संसारांतः प्रसुप्तस्य कीटस्यापि प्ररोचते । स्त्रीशरीरं नरस्यात्र किं पुनर्न विवेकिनः

கன்னி கூறினாள்—சம்சாரச் சேற்றில் உறங்கும் புழுவிற்கும் ஏதோ ஒன்று இனிமையாகத் தோன்றுகிறது; அப்படியிருக்க, இவ்வுலகில் ஆணுக்கு பெண் உடல் கவர்ச்சியாகத் தோன்றுவது என்ன வியப்பு—விவேகம் இல்லாதவனுக்கு இன்னும் அதிகம்!

Verse 150

मुनिरुवाच । अमेध्यजा तस्य यथा तथा तद्रोचनं कृमेः । तथा संसारसूतस्य स्त्रीशरीरं च कामिनः

முனி கூறினார்—அழுக்கிலிருந்து பிறந்த புழுவிற்கு அந்த அழுக்கே இனிமையாக இருப்பதுபோல்; சம்சார நூல்களில் சிக்கிய காமவசப்பட்ட ஆண் பெண் உடலிலேயே இன்பமும் பற்றும் காண்கிறான்.

Verse 151

कन्योवाच । सौख्यस्थानं नृणां किंचिद्वेधसा ऽन्यदपश्यता । शाश्वतं चिंतयित्वाथ स्त्रीरत्नमिदमाहृतम्

கன்னி கூறினாள்—ஆண்களுக்கு இன்பத்தின் தங்குமிடம் வேறொன்றையும் விதாதா காணாததால், நிலையானதைச் சிந்தித்து பின்னர் இந்த ‘ஸ்த்ரீ-ரத்னம்’ எனும் அரும்பொருளை அளித்தான்.

Verse 152

मुनिरुवाच । बंधनं जगतः किंचिद्वेधसाऽन्यदपश्यता । स्त्रीरूपेण ततः कोपि पाशोऽयं स्त्रीमयः कृतः

முனி கூறினார்—உலகத்திற்குப் பந்தமாக வேறொன்றையும் விதாதா காணாததால், பெண் வடிவில் இந்தப் பாசத்தை அமைத்தான்—மயக்கமயமான ஸ்த்ரீமயக் கட்டு.

Verse 153

सूत उवाच । एवं स मुनिशार्दूलस्तयातीव समागमे । निरुत्तरीकृतो यावत्ततः प्राह निजां सुताम्

சூதர் கூறினார்—இவ்வாறு உரையாடல் நிகழ்வில் அவளுடைய தகுந்த பதில்களால் அந்த முனிசார்தூலன் நிருத்தரனாய் சில நேரம் மௌனமாயிருந்தான்; பின்னர் தன் மகளிடம் கூறினான்.

Verse 154

मुनिरुवाच । त्वया सह न संवादो मया कार्योऽधुना क्वचित् । या त्वं बालापि मामेवं निषेधयसि सर्वतः

முனி கூறினார்—இப்போது உன்னுடன் எங்கும் நான் உரையாட வேண்டியதில்லை; ஏனெனில் நீ சிறுமியாக இருந்தும் என்னை இவ்வாறு எல்லாவிதமாகத் தடுக்கிறாய்.

Verse 155

तस्माद्धन्यतरं मन्ये अहमात्मानमद्य वै । यस्य मे त्वं सुता ईदृगीदृक्छास्त्रविचक्षणा

ஆகையால் இன்று நான் என்னை மிகுந்த பாக்கியவானென எண்ணுகிறேன்—ஏனெனில் நீ என் மகள்; இவ்வளவு விவேகமுடையவளும் சாஸ்திர அறிவில் தேர்ந்தவளும்.

Verse 156

तस्मान्न मे महाभागे कोपः स्वल्पोऽपि विद्यते । तस्माद्यथेच्छया क्रीडां कुरु योगिनिमध्यगा

எனவே, ஓ மகாபாகே, எனக்குள் சிறிதளவும் கோபம் இல்லை. ஆகவே உன் விருப்பம்போல் விளையாடு—யோகினிகளின் நடுவில் இயங்குபவளே.

Verse 157

ततः सा लज्जिता दृष्ट्वा पितरं स्नेहवत्सलम् । प्रणिपत्य पुनःप्राह योगिनीमध्यसंस्थिता

அப்போது அன்பால் நிறைந்த தந்தையைப் பார்த்து அவள் வெட்கமுற்றாள்; யோகினிகளின் நடுவில் அமர்ந்து வணங்கி மீண்டும் கூறினாள்.

Verse 158

अज्ञानाद्यदि वा ज्ञानात्त्वं निषिद्धो मया प्रभो । क्षंतव्यं सकलं मेऽद्य वालिकाया विशेषतः

ஓ பிரபுவே! அறியாமையாலோ (தவறாகப் பயன்படுத்திய) அறிவாலோ நான் உம்மைத் தடுத்திருந்தால், இன்று என் அனைத்துக் குற்றங்களையும் மன்னியருள்க—சிறுமியான எனக்காக விசேஷமாகவும்।

Verse 159

अत्र पीठे समागत्य प्रथमं ते द्विजोत्तमाः । पूजां सर्वे करिष्यंति मानवा भक्तितत्पराः । पश्चाच्च सर्वपीठस्य यास्यंति च परां गतिम्

இந்தப் புனிதப் பீடத்திற்குப் முதலில் வந்து சிறந்த த்விஜர்கள் பூஜிக்கப்படுகின்றனர்; பக்தியில் ஈடுபட்ட மனிதரும் இங்கே வழிபாடு செய்கின்றனர். பின்னர் இந்தப் பரம பீடத்தின் அருளால் அவர்கள் உன்னத நிலையை அடைகின்றனர்.

Verse 160

एवं सा तत्र संजाता जाबालिमुनिसंभवा । जाबालिश्च मुनिश्रेष्ठस्तथा चित्रांगदेश्वरः

இவ்வாறு அவள் அங்கே தோன்றினாள்—ஜாபாலி முனிவரின் புதல்வியாக. முனிவர்களில் சிறந்த ஜாபாலியும் அங்கே இருந்தார்; மேலும் சித்ராங்கதேச்வரரும் (சித்ராங்கத்தின் ஆண்டவன்) அங்கே இருந்தார்.

Verse 161

त्रयाणामपि यस्तेषां पूजां मर्त्यः समाचरेत् । दिवसेदिवसे तत्र स सिद्धिं समवाप्नुयात्

அங்கே அந்த மூவரையும் நாள்தோறும் வழிபடும் எந்த மனிதனும் நிச்சயமாகச் சித்தியை அடைவான்.

Verse 162

नासाध्यं विद्यते किंचित्तावदत्र धरातले । पूज्यते भूमिपालाद्यैर्भोगान्दिव्यांस्तथा लभेत्

இந்தப் பூமித்தளத்தில் இங்கே அடைய முடியாதது எதுவும் இல்லை. அரசர்கள் முதலியோரிடமும் மனிதன் மதிக்கப்படுவான்; மேலும் தெய்வீக போகங்களையும் அருளாசிகளையும் பெறுவான்.

Verse 163

तस्मात्सर्वप्रयत्नेन स मुनिः सा च कन्यका । पूजनीया विशेषेण स देवोऽथ महेश्वरः

ஆகையால் எல்லா முயற்சியுடனும் அந்த முனிவரையும் அந்த கன்னியையும் சிறப்பாகப் பூஜிக்க வேண்டும்; அதுபோலவே அந்த தேவன் மகேஸ்வரனையும் வழிபட வேண்டும்।

Verse 164

एतद्वः सर्वमाख्यातमाख्यानं सर्वकामदम् । पठतां शृण्वतां चैव इहलोके परत्र च

இவை அனைத்தும் உங்களுக்குச் சொல்லப்பட்டன—இக்கதை எல்லா விருப்பங்களையும் அருள்வது. இதை ஓதுவோருக்கும் கேட்போருக்கும் இவ்வுலகிலும் அப்புலகிலும் பலன் தரும்।