Adhyaya 256

Verse 1

गालव उवाच । एकदा भगवान्रुद्रः कैलासशिखरे स्थितः । दधार परमां लक्ष्मीमुमया सहितः किल

காலவனார் கூறினார்—ஒருமுறை பகவான் ருத்ரர் கைலாசச் சிகரத்தில் நிலைத்து, உமையுடன் சேர்ந்து பரம லக்ஷ்மீ-ஸ்வரூபத்தைத் தாங்கினார்.

Verse 2

गणानां कोटयस्तिस्रस्तं यदा पर्यवारयन् । वीरबाहुर्वीरभद्रो वीरसेनश्च भृङ्गिराट्

சிவகணங்களின் மூன்று கோடிகள் அவரை எல்லாத் திசைகளிலும் சூழ்ந்தபோது, அவர்களில் வீரபாஹு, வீரபத்ர, வீரசேனன், ப்ருங்கிராட் ஆகியோரும் இருந்தனர்.

Verse 3

रुचिस्तुटिस्तथा नन्दी पुष्पदन्तस्तथोत्कटः । विकटः कण्टकश्चैव हरः केशो विघंटकः

ருசி, ஸ்துதி, நந்தி, புஷ்பதந்தன், மேலும் உத்கடன்; அதுபோல விகடன், கண்டகன், ஹரன், கேசன், விகண்டகன்—இவர்களும் கணங்களில் இருந்தனர்.

Verse 4

मालाधरः पाशधरः शृङ्गी च नरनस्तथा । पुण्योत्कटः शालिभद्रो महाभद्रो विभद्रकः

மாலாதரன், பாசதரன், ஸ்ருங்கி, நரன; மேலும் புண்யோத்கடன், சாலிபத்ரன், மகாபத்ரன், விபத்ரகன்—இவர்களும் அங்கே இருந்தனர்.

Verse 5

कणपः कालपः कालो धनपो रक्तलोचनः । विकटास्यो भद्रकश्च दीर्घजिह्वो विरोचनः

கணபன், காலபன், காலன், தனபன், ரக்தலோசனன்; விகடாஸ்யன், பத்ரகன், தீர்கஜிஹ்வன், விரோசனன்—இவர்களும் அவர்களில் இருந்தனர்.

Verse 6

पारदो घनदो ध्वांक्षी हंसक्री नरकस्तथा । पंचशीर्षस्त्रिशीर्षश्च क्रोडदंष्ट्रो महाद्भुत

பாரதன், கனதன், த்வாங்க்ஷீ, ஹம்ஸக்ரீ மற்றும் நரகன்; பஞ்சசீர்ஷன், த்ரிசீர்ஷன்; மேலும் க்ரோடதம்ஷ்ட்ரன்—இவர்கள் எல்லாம் வடிவிலும் வலிமையிலும் பேரதிசயமானோர்.

Verse 7

सिंहवक्त्रो वृषहनुः प्रचण्डस्तुंडिरेव च । एते चान्ये च बहवस्तदा भवसमीपगाः

சிம்ஹவக்த்ரன், வ்ருஷஹனு, ப்ரசண்டன், துண்டி ஆகியோரும்—இவர்களும் இன்னும் பலரும் அப்போது பவனாகிய (சிவன்) அருகில் இருந்தனர்.

Verse 8

महादेव जयेत्युच्चैर्भद्रकालीसमन्विताः । भूतप्रेतपिशाचानां समूहा यस्य वल्लभाः

பத்ரகாளியுடன் அவர்கள் உரக்க முழங்கினர்—“மஹாதேவனுக்கு ஜயம்!” பூதம், பிரேதம், பிசாசு ஆகியோரின் கூட்டங்களும் யாருக்கு அன்பான சேவகர்களோ அவனே அவர்.

Verse 9

अस्तुवंस्तं समीपस्था वसन्ते समुपागते । वनराजिर्विभाति स्म नवकोरकशोभिता

அருகில் நின்று அவர்கள் அவரைத் துதித்தனர்; வசந்தம் வந்தபோது, புதிய மொட்டுகளின் அழகால் வனப்பகுதிகள் ஒளிர்ந்தன.

Verse 10

दक्षिणानिलसंस्पर्शः कवीनां सुखकृद्बभौ । वियोगिहृदयाकर्षी किंशुकः पुष्पशोभितः

தெற்குக் காற்றின் தொடுதல் கவிஞர்க்கு இன்பமாயிற்று; மலர்களால் அலங்கரித்த கிம்ஷுக மரம் பிரிவால் வாடுவோரின் இதயத்தை ஈர்த்தது.

Verse 11

द्वन्द्वादिविक्रियाभावं चिक्रीडुश्च समंततः । तस्मिन्विगाढे समये मनस्युन्मादके तथा

இன்ப–துன்பம் முதலான இருமைகளால் உண்டாகும் கலக்கங்களிலிருந்து விடுபட்டவர்கள்போல் அவர்கள் எங்கும் விளையாடினர்; அந்த ஆழ்ந்த, மனதை மயக்கும் காலத்திலும்.

Verse 12

नंदी दंडधरः संज्ञां दृष्ट्वा चक्रे हरो परः । अलं चापलदोषेण तपः कुर्वंतु भो गणाः

நந்தியும் தண்டம் ஏந்திய பரிசாரகனும் குறி காட்டியதைப் பார்த்த பரம ஹரன் (சிவன்) ஆணையிட்டான்—“அலைச்சல் குற்றம் போதும்; ஓ கணங்களே, தவம் செய்யுங்கள்!”

Verse 13

तदा सर्वे वनमपि भूकांडजमभूत्पुनः । गणास्ते तप आतस्थुर्दृष्ट्वा कान्तिंवसन्तजाम्

அப்போது முழுக் காடும் மீண்டும் பூமியிலிருந்து புதிதாய் எழுந்ததுபோல் ஆனது; வசந்தத்தில் பிறக்கும் ஒளியைப் போன்ற பிரகாசம் கண்ட கணங்கள் தவத்தில் நிலை கொண்டனர்.

Verse 14

ततः सा विश्वजननी पार्वती प्राह शंकरम् । इयं ते करगा नित्यमक्षमाला महेश्वर

அப்போது உலகத் தாயான பார்வதி சங்கரனிடம் கூறினாள்—“ஓ மகேஸ்வரா, இந்த அக்ஷமாலை எப்போதும் உமது கையிலேயே உள்ளது.”

Verse 15

त्वया किं जप्यते देव संदेहयति मे मनः । त्वमेकः सर्व भूतानामादिकृत्सकलेश्वरः

ஓ தேவா, நீர் எதனை ஜபிக்கிறீர்? என் மனம் ஐயத்தால் நிறைந்துள்ளது; ஏனெனில் நீரே எல்லா உயிர்களுக்கும் ஆதிகர்த்தா, சர்வேஸ்வரன்.

Verse 16

न माता न पिता बंधुस्तव जातिर्न कश्चन । अहं तव परं किंचिद्वेद्मि नास्तीति किंचन

உனக்கு தாய் இல்லை, தந்தை இல்லை, உறவினர் இல்லை, வரையறுக்கப்பட்ட ஜாதி-குலமும் இல்லை; நான் அறிந்தது இதுவே—உன்னைத் தாண்டி எதுவும் இல்லை।

Verse 17

श्रमेण त्वं समायुक्तो श्वासोच्छ्वासपरायणः । जपन्नपि महाभक्त्या दृश्यसे त्वं मया सदा

நீ உழைப்பில் ஈடுபட்டவனாய், சுவாச-உச்சுவாசத்தில் ஒருமுகப்பட்டவனாய் எனக்குத் தோன்றுகிறாய்; மகாபக்தியுடன் ஜபித்தாலும் நீ எப்போதும் எனக்குத் தெரிகிறாய்।

Verse 18

त्वत्तःपरतरं किचिद्यत्त्वं ध्यायसि चेतसा । तन्मे कथय देवेश यद्यहं दयिता तव

உன் மனத்தில் உன்னை விட உயர்ந்த ஏதாவது தத்துவத்தை நீ தியானித்தால், தேவேசா, எனக்குச் சொல்—நான் உண்மையில் உனக்குப் பிரியமானவளானால்।

Verse 19

इति स्पृष्टस्तदा शंभुरुवाच हरिसेवकः । हरेर्नामसहस्राणां सारं ध्यायामि नित्यशः

இவ்வாறு கேட்டபோது, ஹரி-சேவகனான சம்பு கூறினார்: “ஹரியின் ஆயிரம் நாமங்களின் சாரத்தை நான் எப்போதும் தியானிக்கிறேன்।”

Verse 20

जपामि रामनामांकमवातरं ससप्तमम् । चतुर्विशतिसंख्याकान्प्रादुर्भावान्हरेर्गुणान्

நான் ராமநாமத்தை ஜபிக்கிறேன்—அது (ஹரியின்) ஏழாம் அவதாரம்; மேலும் ஹரியின் இருபத்துநான்கு பிராதுர்பாவங்களையும் குணங்களையும் தியானிக்கிறேன்।

Verse 21

एतेषामपि यत्सारं प्रणवाख्यं महत्फलम् । द्वादशाक्षरसंयुक्तं ब्रह्मरूपं सना तनम्

இவற்றின் எல்லாவற்றின் சாரமும் பிரணவம் (ஓம்) ஆகும்; அது மகாபலன் தருவது. அது த்வாதசாக்ஷரி மந்திரத்துடன் இணைந்த, பிரம்மஸ்வரூபமான சனாதனத் தத்துவம்.

Verse 22

अक्षरत्रयसंबद्धं ग्रामत्रयसमन्वितम् । सबिंदुं प्रणवं शश्वज्जपामि जपमालया

அக்ஷரத் திரயத்துடன் தொடர்புடையதும், கிராமத் திரயத்துடன் இணைந்ததும், பிந்து உடையதும் ஆன அந்தப் பிரணவம் (ஓம்) ஐ நான் ஜபமாலையால் எப்போதும் ஜபிக்கிறேன்.

Verse 23

वेदसारमिदं नित्यं द्व्यक्षरं सततोद्यतम् । निर्मलं ह्यमृतं शांतं सदूपममृतोपमम्

இது வேதங்களின் சாரம்—நித்தியம், இரண்டெழுத்து உடையது, எப்போதும் தாங்கத்தக்கது. இது மாசற்றது, அமிர்தஸ்வரூபம், அமைதியானது, சத்-ரூபம், அமரத்தன்மைக்கு ஒப்பானது.

Verse 24

कलातीतं निर्वशगं निर्व्यापारं महत्परम् । विश्वाधारं जगन्मध्यं कोटिब्रह्मांडबीजकम्

இது கால-கலை அளவுகளைக் கடந்தது; சுயாதீனம், செயற்பாடற்றது, பரமமும் மகத்துமானதும். இது விஸ்வத்தின் ஆதாரம், உலகத்தின் நடுவு, கோடி பிரம்மாண்டங்களின் விதை.

Verse 25

जडं शुद्धक्रियं वापि निरंजनं नियामकम् । यज्ज्ञात्वा मुच्यते क्षिप्रं घोरसंसारबंधनात्

அதை ஜடம்/அசைவு அற்றது எனக் கருதினாலும், தூய செயல்-ஸ்வரூபம் எனக் கருதினாலும்; மாசற்றதும் உள்ளுறை நியாமகமும் என அறிந்தாலும்—அத்தத்துவத்தை அறிந்தவன் கொடிய சம்சாரப் பந்தத்திலிருந்து விரைவில் விடுபடுவான்.

Verse 26

ओंकारसहितं यच्च द्वादशाक्षरबीजकम् । जपतः पापकोटीनां दावाग्नित्वं प्रजायते

ஓங்காரத்துடன் கூடிய அந்தத் த்வாதசாக்ஷர பீஜமந்திரத்தை ஜபிப்பவர்க்கு, பாபக் கோடிகள் காட்டுத்தீக்கு எரிபொருள்போல் எரிந்து சாம்பலாகின்றன।

Verse 27

एतदेव परं गुह्यमेतदेव परं महः । एतद्धि दुर्लभं लोके लोकत्रयविभूषणम्

இதுவே பரம ரகசியம்; இதுவே பரம ஒளி. உலகில் இது அரிது; மூன்று உலகங்களுக்கும் அலங்காரமாகும்।

Verse 28

प्राप्यते जन्मकोटीभिः शुभाशुभविनाशकम् । एतदेव परं ज्ञानं द्वादशाक्षरचिन्तनम्

இது கோடி கோடி பிறவிகளுக்குப் பின் கிடைக்கும்; சுபமும் அசுபமும் ஆகிய கர்மச் சாயல்களை அழிக்கும். இதுவே பரம ஞானம்—த்வாதசாக்ஷர மந்திரத் தியானம்।

Verse 29

चातुर्मास्ये विशेषेण ब्रह्मदं चिंतितप्रदम् । एतदक्षरजं स्तोत्रं यः समाश्रयते सदा

சாதுர்மாஸ்யத்தில் விசேஷமாக இது பிரம்மபதத்தை அளித்து, மனதில் நினைத்ததை அருள்கிறது. இவ்வெழுத்துகளால் பிறந்த இந்த ஸ்தோத்திரத்தை எவர் எப்போதும் சரணடைவாரோ—

Verse 30

मनसा कर्मणा वाचा तस्य नास्ति पुनर्भवः । द्वादशाक्षरसंयुक्तं चक्रद्वादशभूषितम्

அவனுக்கு மனத்தாலும் செய்கையாலும் சொல்லாலும் மறுபிறவி இல்லை. இது த்வாதசாக்ஷரத்துடன் இணைந்ததும், பன்னிரண்டு சக்கரச் சின்னங்களால் அலங்கரிக்கப்பட்டதும் ஆகும்।

Verse 31

मासद्वादशनामानि विष्णोर्यो भक्तितत्परः । शालग्रामेषु तान्युक्त्वा न्यसेदघहराणि च

பக்தியில் நிலைத்தவன் விஷ்ணுவின் பன்னிரண்டு மாத நாமங்களை ஜபிக்க வேண்டும். சாலகிராமக் கற்களில் அவற்றை உச்சரித்து பாபஹர ந்யாசம் செய்ய வேண்டும்.

Verse 32

दिवसेदिवसे तस्य द्वादशाहफलं लभेत् । द्वादशाक्षर माहात्म्यं वर्णितुं नैव शक्यते

நாள்தோறும் அவனுக்கு த்வாதசாஹ விரதத்தின் பலன் கிடைக்கும். த்வாதசாக்ஷர மந்திரத்தின் மகிமையை முழுமையாக வர்ணிக்க இயலாது.

Verse 33

जिह्वासहस्रैरपि च ब्रह्मणापि न वार्यते । महामन्त्रो ह्ययं लोके जप्यो ध्यातः स्तुतस्तथा

ஆயிரம் நாவுகளாலும்—பிரம்மாவாலும் கூட—இதன் புகழ் தீராது. இது உலகில் மகாமந்திரம்; ஜபிக்கவும், தியானிக்கவும், ஸ்தோத்திரிக்கவும் உரியது.

Verse 34

पापहा सर्वमासेषु चातुर्मास्ये विशेषतः । इदं रहस्यं वेदानां पुराणानामनेकशः

இது எல்லா மாதங்களிலும் பாபத்தை அழிக்கும்; குறிப்பாக புனித சாத்துர்மாஸ்யத்தில். இது வேதங்களும் புராணங்களும் பலமுறை உரைத்த இரகசியம்.

Verse 35

स्मृतीनामपि सर्वासां द्वादशाक्षरचिन्तनम् । चिंतनादेव मर्त्यानां सिद्धिर्भवति हीप्सिता

எல்லா ஸ்மிருதிகளிலும் த்வாதசாக்ஷர மந்திரத் தியானமே உயர்வாகப் போற்றப்படுகிறது. தியானம் மட்டுமே மனிதர்க்கு வேண்டிய சித்தியை அளிக்கும்.

Verse 36

पुण्यदानेन याम्येन मुक्तिर्भवति शाश्वती । वर्णैस्तथाश्रमैरेव प्रणवेन समन्वितैः

விதிப்படி செய்யப்படும் புண்யதானத்தால் நித்திய மோக்ஷம் உண்டாகும்; பிரணவம் (ஓம்) இணைந்த வர்ணங்களுக்கும் ஆச்ரமங்களுக்கும் இவ்வுபதேசம் உரியது।

Verse 37

जपैर्ध्यानैः शमपरैर्मोक्षं यास्येत निश्चितम । शूद्राणां चापि नारीणां प्रणवेन विवर्जितः

ஜபம், தியானம், சமம் சார்ந்த சாதனைகளால் நிச்சயமாக மோக்ஷம் அடையலாம்; சூத்ரர்களுக்கும் பெண்களுக்கும் இது பிரணவம் (ஓம்) இன்றி கூறப்பட்டுள்ளது।

Verse 38

प्रकृतीनां च सर्वासां न मन्त्रो द्वादशाक्षरः । न जपो न तपः कार्यं कायक्लेशाद्विशुद्धिता

அத்தகைய அனைவருக்கும் த்வாதசாக்ஷர மந்திரம் மந்திரமாக இல்லை. ஜபமும் தவமும் வேண்டாம்—உடல் வருத்தத்தால் சுத்தி உண்டாகாது।

Verse 39

विप्रभक्त्या च दानेन विष्णुध्यानेन सिद्ध्यति । तासां मन्त्रो रामनाम ध्येयः कोट्यधिको भवेत्

விப்ரபக்தி, தானம், விஷ்ணு தியானம் ஆகியவற்றால் சித்தி உண்டாகும். அவர்களுக்கான மந்திரம் ‘ராமநாமம்’—தியானத்திற்குரியது—கோடிக்கணக்கில் மேலானது।

Verse 40

रामेति द्व्यक्षरजपः सर्वपापापनोदकः । गच्छंस्तिष्ठञ्छयानो वा मनुजो रामकीर्तनात्

‘ராம’ எனும் இரண்டெழுத்து ஜபம் எல்லாப் பாவங்களையும் நீக்கும். நடக்கையில், நிற்கையில், படுத்திருந்தாலும் மனிதன் ராமகீர்த்தனத்தால் (தூய்மையடைகிறான்)।

Verse 41

इह निर्वर्ततो याति प्रान्ते हरिगणो भवेत् । रामेति द्व्यक्षरो मन्त्रो मंत्रकोटिशताधिकः

இங்கே இந்த சாதனையை நிறைவேற்றி புறப்படுபவன், இறுதியில் ஹரியின் கணத்தில் சேர்வான். ‘ராம’ எனும் இரண்டெழுத்து மந்திரம் கோடி கோடி மந்திரங்களையும் மிஞ்சும்.

Verse 42

सर्वासां प्रकृतीनां च कथितः पापनाशकः । चातुर्मास्येऽथ संप्राप्ते सोऽप्यनंतफलप्रदः

இது எல்லா இயல்புகளுடைய உயிர்களுக்கும் பாவநாசகமென அறிவிக்கப்பட்டது. புனித சாத்துர்மாஸ்யம் வந்தபோது, அதே சாதனை அளவற்ற பலனை அளிக்கும்.

Verse 43

चातुर्मास्ये महापुण्ये लभ्यते भक्तितत्परैः । देववन्निष्फलं तेषां यमलोकस्यसेवनम्

மிகப் புண்ணியமான சாத்துர்மாஸ்யத்தில் பக்தியில் திளைப்போர்க்கு இது எளிதில் கிடைக்கும். அவர்களுக்கு யமலோகச் சேர்க்கை, தெய்வத்தன்மைக்கான பயனற்ற முயற்சிபோல் வீணாகும்.

Verse 44

न रामादधिकं किंचित्पठनं जगतीतले । रामनामाश्रया ये वै न तेषां यमयातना

பூமியிலே ராமநாம ஜபத்திற்கும் மேலான பாராயணம் எதுவுமில்லை. ‘ராம’ நாமத்தைச் சரணடைந்தோர்க்கு யம வேதனை இல்லை.

Verse 45

ये च दोषा विघ्नकरा मृतका विग्रहाश्च ये । राम नामैव विलयं यांति नात्र विचारणा

தடையுண்டாக்கும் குறைகள் எவை ஆனாலும்—மரித்த (மறைந்த) மாசுகளாக இருந்தாலும், பகைமைக் கலகங்களாக இருந்தாலும்—அவை அனைத்தும் ‘ராம’ நாமத்தாலேயே லயமாகும்; இதில் ஐயம் இல்லை.

Verse 46

रमते सर्वभूतेषु स्थावरेषु चरेषु च । अन्तरात्मस्वरूपेण यच्च रामेति कथ्यते

அசையும் அசையாத எல்லா உயிர்களிலும் அந்தராத்மா-சொரூபமாக இன்புறத் திகழ்வது எதுவோ, அதுவே ‘ராம’ என அழைக்கப்படுகிறது।

Verse 47

रामेति मत्रराजोऽयं भयव्याधिनिषूदकः । रणे विजयदश्चापि सर्वकार्यार्थसाधकः

‘ராம’ எனும் இந்த மந்திரராஜன் பயமும் நோயும் அழிப்பவன்; போரில் வெற்றியளிப்பவன்; எல்லா காரிய-அர்த்தங்களையும் நிறைவேற்றுவான்।

Verse 48

सर्वतीर्थफलः प्रोक्तो विप्राणामपि कामदः । रामचन्द्रेति रामेति रामेति समुदाहृतः

இது எல்லா தீர்த்தங்களின் பலனையும் தருவதாகவும், பிராமணர்களின் விருப்பங்களையும் நிறைவேற்றுவதாகவும் கூறப்படுகிறது; ‘ராமசந்திர’ என்றும் ‘ராம’ என்றும் ‘ராம’ என்றும் உச்சரிக்கப்படுகிறது।

Verse 49

द्व्यक्षरो मन्त्रराजोऽयं सर्वकार्यकरो भुवि । देवा अपि प्रगायंति रामनामगुणाकरम्

இந்த இரண்டெழுத்து மந்திரராஜன் பூமியில் எல்லாக் காரியங்களையும் நிறைவேற்றுவான்; தேவர்களும் குணநிதியான ராமநாமத்தைப் பாடுகின்றனர்।

Verse 50

तस्मात्त्वमपि देवेशि रामनाम सदा वद । रामनाम जपेद्यो वै मुच्यते सर्वकिल्बिषैः

ஆகையால், தேவியே, நீயும் எப்போதும் ‘ராம’ நாமத்தைச் சொல்; ராமநாமத்தை ஜபிப்பவன் எல்லாப் பாவங்களிலிருந்தும் விடுபடுவான்।

Verse 51

सहस्रनामजं पुण्यं रामनाम्नैव जायते । चातुर्मास्ये विशेषेण तत्पुण्यं दशधोत्तरम्

ஆயிரம் நாமங்களை ஜபித்தால் உண்டாகும் புண்ணியம், ‘ராம’ நாமம் ஒன்றாலேயே பிறக்கிறது; சாத்துர்மாஸ்யத்தில் விசேஷமாக அது பத்துமடங்கு பெருகும்।

Verse 52

हीनजातिप्रजातानां महदह्यति पातकम्

தாழ்ந்த நிலையில்பிறந்தவர்களுக்கும், இந்தப் புனித சாதனையால் மகாபாபம்கூட எரிந்து அழிகிறது।

Verse 53

रामो ह्ययं विश्वमिदं समयं स्वतेजसा व्याप्य जनांतरात्मना । पुनाति जन्मांतरपातकानि स्थूलानि सूक्ष्माणि क्षणाच्च दग्ध्वा

இந்த ராமன் தன் சொந்த ஒளியால் எப்போதும் முழு பிரபஞ்சத்தையும் வியாபித்து, எல்லா உயிர்களிலும் உள்ளார்ந்த ஆத்மாவாக உறைகிறான்; அவன் கணநேரத்தில் எரித்து, பல பிறவிகளின் நிலையானவும் நுண்ணியவும் பாபங்களைத் தூய்மைப்படுத்துகிறான்।

Verse 256

इति श्रीस्कांदे महापुराण एकाशीति साहस्र्यां संहितायां षष्ठे नागरखण्डे हाटकेश्वरक्षेत्रमाहात्म्ये शेषशाय्युपाख्याने ब्रह्मनारदसंवादे चातुर्मास्यमाहात्म्ये रामनाममहिमवर्णनं नाम षट्पंचाशदुत्तरद्विशततमोऽध्यायः

இவ்வாறு ஸ்ரீ ஸ்காந்த மகாபுராணத்தின் ஏகாஶீதி-ஸாஹஸ்ரீ ஸம்ஹிதையில், ஆறாம் நாகரகண்டத்தில், ஹாடகேஸ்வர க்ஷேத்ரமாஹாத்ம்யத்தின் உட்பகுதியாக, சேஷசாயீ உபாக்யானத்தில், பிரம்மா-நாரத உரையாடலில் உள்ள சாத்துர்மாஸ்ய மாஹாத்ம்யத்தில் ‘ராமநாம மகிமா வர்ணனம்’ எனும் இருநூற்று ஐம்பத்தாறாம் அத்தியாயம் நிறைவுற்றது।