Adhyaya 80

Verse 1

। अथ सुपर्णाख्यमाहात्म्यं भविष्यंति । ऋषय ऊचुः । यदेतद्भवता प्रोक्तं तेजोवीर्यसमन्वितः । गरुडस्तेन संजज्ञे मुनीनां होमकर्मणा

இப்போது ‘சுபர்ண’ எனப்படும் மாஹாத்மியத்தை அருளிச் சொல்லுங்கள். ரிஷிகள் கூறினர்—நீங்கள் சொன்னபடி, ஒளிமிகு தேஜஸும் வீரியமும் உடைய கருடன் முனிவர்களின் ஹோமகர்மத்தால் பிறந்தான்; அதைத் தெளிவாகக் கேட்க விரும்புகிறோம்.

Verse 2

स कथं तत्र संभूत एतन्नो विस्तराद्वद । विनतायाः समुद्भूत इत्येषा श्रूयते श्रुतिः

அப்படியானால் அவர் அங்கே எவ்வாறு பிறந்தார்? இதை எங்களுக்கு விரிவாகச் சொல்லுங்கள். ஏனெனில் ‘அவன் விநதையிலிருந்து பிறந்தான்’ என்று நாம் கேட்ட மரபுச் செய்தி உள்ளது.

Verse 3

सूत उवाच । योऽसावाथर्वणैर्मंत्रैः कलशश्चाभिमन्त्रितः । तैर्मंत्रैर्वालखिल्यैश्च महाऽमर्षसमन्वितैः

சூதர் கூறினார்—அதர்வண மந்திரங்களால் அபிமந்திரிக்கப்பட்ட அந்த கலசம்—அதே மந்திரங்களாலேயே—மிகுந்த தவவலமுடைய வாலகில்ய முனிவர்களாலும் (புனிதமாக்கப்பட்டது).

Verse 4

निवारितैश्च दक्षेण सूचिते विहगाधिपे । कश्यपस्तं समादाय कलशं प्रययौ गृहम्

தக்ஷன் (அவர்களை)த் தடுத்து பறவைகளின் அதிபதியைச் சுட்டிக்காட்டியபோது, கஷ்யபர் அந்த கலசத்தை எடுத்துக்கொண்டு தம் இல்லத்திற்குச் சென்றார்.

Verse 5

ततः प्रोवाच संहृष्टो विनतां दयितां निजाम् । एतत्पिब जलं भद्रे मन्त्रपूतं महत्तरम्

அப்போது மகிழ்ந்து அவர் தம் அன்புத் துணை விநதையிடம் கூறினார்— “பத்ரே, மந்திரங்களால் புனிதமான இந்த மகத்தான நீரை அருந்து.”

Verse 6

येन ते जायते पुत्रः सहस्राक्षाधिको बली । तेजस्वी च यशस्वी च अजेयः सर्व दानवैः

“இதன் பலனால் உனக்கு ஒரு மகன் பிறப்பான்— ஆயிரக் கண்களையுடைய இந்திரனைவிட வலிமைமிக்கவன்; ஒளிமிக்கவன், புகழ்மிக்கவன், எல்லா தானவர்களாலும் வெல்ல முடியாதவன்.”

Verse 7

तस्य तद्वचनं श्रुत्वा तत्क्षणादेव संपपौ । तत्तोयं सा वरारोहा सद्यो गर्भं ततो दधे

அவர் சொன்னதை கேட்டவுடன் அவள் அந்த நொடியிலேயே அருந்தினாள். அந்த அழகிய அங்கங்களையுடையவள் அந்த நீரை அருந்தியதும் உடனே கருவுற்றாள்.

Verse 8

एवं तज्जलपानेन तेजोवीर्यसम न्वितः । कश्यपाद्गरुडो जज्ञे सर्वसर्पभयावहः

இவ்வாறு அந்த நீரை அருந்தியதனால் ஒளியும் வீர வலிமையும் நிறைந்த கருடன் கश्यபரிடமிருந்து பிறந்தான்; அவன் எல்லாச் சர்ப்பங்களுக்கும் அச்சமாக ஆனான்.

Verse 9

येनामृतं हृतं वीर्यात्परिभूय पुरंदरम् । मातृभक्तिपरीतेन सर्पाणां संनिवेदितम्

யாருடைய வீரத்தால் புரந்தரன் (இந்திரன்) அவமானமடைந்து அமிர்தம் பறிக்கப்பட்டதோ; அந்தத் தாய்ப் பக்தியால் நிறைந்தவன் அதைச் சர்ப்பங்களுக்கு அர்ப்பணித்தான்.

Verse 10

यो जज्ञे दयितो विष्णोर्वाहनत्वमुपागतः । ध्वजाग्रे तु रथस्यापि यः सदैव व्यवस्थितः

விஷ்ணுவின் பிரியனாகப் பிறந்து, அவரின் வாகனப் பதவியை அடைந்தவன்; ரதத்தின் கொடிமுனையில் என்றும் நிலைத்திருப்பவன் யாவனோ அவன்.

Verse 11

येन पूर्वं तपस्तप्त्वा क्षेत्रेऽत्रैव महात्मना । त्रिनेत्रस्तुष्टिमानीतो गतपक्षेण धीमता

இவ்வே புனிதக் க்ஷேத்திரத்தில் அந்த மகாத்மா—இறக்கைகள் இழந்த நிலையிலும்—முன்னைப் போலத் தவம் செய்து, தன் ஞானத்தால் திரிநேத்திரன் சிவபெருமானைத் திருப்தியடையச் செய்தான்.

Verse 12

पक्षाप्तिर्येन संजाता यस्य भूयोऽपि तादृशी । देवदेवप्रसादेन विशिष्टा चाऽथ निर्मिता

தேவர்களின் தேவனின் அருளால் அவனுக்கு மீண்டும் இறக்கைகள் கிடைத்தன; மேலும் அதே போன்ற இறக்கைகள் மீண்டும் உருவாக்கப்பட்டு, தெய்வ அருளால் இன்னும் சிறப்பும் மேன்மையும் பெற்றன.

Verse 13

मुनय ऊचुः । कथं तस्य गतौ पक्षौ गरुडस्य महात्मनः । पुनर्लब्धौ कथं तेन कथं तुष्टो महेश्वरः । एतन्नो विस्तराद्ब्रूहि सूतपुत्र यथातथम्

முனிவர்கள் கூறினர்—மகாத்மா கருடனின் இறக்கைகள் எவ்வாறு போயின? அவன் அவற்றை மீண்டும் எவ்வாறு பெற்றான்? மேலும் மகேஸ்வரன் எவ்வாறு திருப்தியடைந்தான்? ஓ சூதபுத்திரா, நடந்ததை நடந்தபடியே விரிவாகச் சொல்வாயாக.

Verse 14

सूत उवाच । पुरासीद्ब्राह्मणो मित्रं भृगुवंशकुलोद्वहः । गरुडस्य द्विजश्रेष्ठा बालभावादपि प्रभो

சூதர் கூறினார்—முன்னொரு காலத்தில் ப்ருகுவம்சத்தின் அலங்காரமான ஒரு பிராமணன் இருந்தான்; ஓ த்விஜச்ரேஷ்டா, ஓ பிரபோ, அவன் சிறுவயதிலிருந்தே கருடனின் நண்பன்.

Verse 15

तस्य कन्या पुरा जाता माधवी नाम संमता । रूपौदार्यसमोपेता सर्वलक्षणलक्षिता

அவருக்கு முன்பொரு காலத்தில் ‘மாதவி’ எனப் புகழ்பெற்ற ஒரு மகள் பிறந்தாள். அவள் அழகும் பெருந்தன்மையும் நிறைந்தவள்; எல்லா நற்குறிகளாலும் குறியிடப்பட்டவள்.

Verse 16

न देवी न च गन्धर्वी नासुरी न च पन्नगी । तादृग्रूपा महाभागा यादृशी सा सुमध्यमा

அவள் தேவியுமல்ல, கந்தர்வக் கன்னியுமல்ல, அசுரியுமல்ல, நாகப் பெண்ணுமல்ல. ஆயினும் அந்தப் பெரும்பாக்கியமுடைய மெலிந்த இடையாள், அவர்களிலும் இல்லாத அற்புத அழகைக் கொண்டிருந்தாள்.

Verse 17

अथ तस्या वरार्थाय गरुडं विहगाधिपम् । स प्रोवाच परं मित्रं विनयावनतः स्थितः

பின்னர் அவளுக்குத் தகுந்த வரனை நாடி, பறவைகளின் அதிபதி கருடனை அணுகினான். பணிவுடன் வணங்கி நின்று, தன் பரம நண்பனிடம் உரைத்தான்.

Verse 18

एतस्या मम कन्याया वरं त्वं विहगाधिप । सदृशं वीक्षयस्वाद्य येन तस्मै ददाम्यहम्

“ஓ பறவைகளின் அதிபதியே! என் இந்த மகளுக்காக இன்று அவளுக்கு ஒப்பான வரனைத் தேடிக் காணும்; அப்பொழுது நான் அவளை அவனுக்கே அளிப்பேன்.”

Verse 19

गरुड उवाच । मम पृष्ठं समारुह्य समस्तं क्षितिमंडलम् । त्वं भ्रमस्व द्विजश्रेष्ठ गृहीत्वेमां च कन्यकाम्

கருடன் கூறினான்—“ஓ த்விஜச்ரேஷ்டா! என் முதுகில் ஏறி, இந்தக் கன்னியையும் உடன் கொண்டு, முழு பூமண்டலமெங்கும் சுற்றி வருக.”

Verse 20

ततस्तस्याः कुमार्या वै अनुरूपं गुणान्वितम् । स्वयं चाहर भर्तारमेषा मैत्री ममोद्भवा

அப்போது (அவள் கூறினாள்)—இந்தக் கன்னிக்குத் தகுந்த, நற்குணங்கள் நிறைந்த கணவரை நீயே கொண்டு வா; இந்த நட்பு என்னிடமிருந்து எழுந்தது, நான் உனக்கு துணை நிற்பேன்।

Verse 21

सूत उवाच । एवमुक्तोऽथ विप्रः स तत्क्षणात्कन्यया सह । आरूढो गारुडं पृष्ठं वरार्थाय द्विजोत्तमाः

சூதர் கூறினார்—இவ்வாறு சொல்லப்பட்டதும் அந்தப் பிராமணன் உடனே கன்னியுடன் கருடனின் முதுகில் ஏறி, தகுந்த வரனைத் தேடி புறப்பட்டான்।

Verse 22

यंयं पश्यति विप्रः स कुमारं तरुणाकृतिम् । स स नो तस्य चित्तांते वर्ततेस्म कथंचन

அந்தப் பிராமணன் இளமைத் தோற்றமுள்ள எந்த இளைஞனைப் பார்த்தாலும், அவர்களில் யாரும் எவ்விதத்திலும் அவன் உள்ளத்தில் நிலைபெறவில்லை।

Verse 23

कस्यचिद्रूपमत्युग्रं न कुलं च सुनिर्मलम् । कुलं रूपं च यस्य स्यात्तस्य नो गुणसंचयः

சிலருக்கு அழகு மிகுந்தது; ஆனால் குலம் முழுமையாகத் தூயதல்ல. குலமும் அழகும் உள்ளவர்க்கோ நற்குணச் செல்வம் இல்லை.

Verse 24

यस्य वा गुणसन्दोहस्तस्य नो रूपमुत्तमम् । पक्षपातं च वित्तं च तथान्यद्वरलक्षणम्

அல்லது நற்குணங்களின் பெருந்தொகை உள்ளவர்க்கு சிறந்த அழகு இல்லை; வேறொருவரிடம் பாகுபாடு, செல்வம் முதலிய வரனுக்குரிய பிற குறிகள் மேலோங்கின.

Verse 25

एवं वर्षसहस्रांते भ्रमतस्तस्यभूतलम् । विप्रस्य पक्षिनाथस्य वरार्थाय द्रिजोत्तमाः

இவ்வாறு பூமியெங்கும் ஆயிரம் ஆண்டுகள் அலைந்த பின், வரனை நாடி பறவைகளின் அரசன் வாகனமாகக் கொண்ட அந்தப் பிராமணோத்தமன் தேடலைத் தொடர்ந்து செய்தான்।

Verse 26

कदाचिदथ तौ श्रान्तौ भ्रममाणावितस्ततः । क्षेत्रेऽत्रैव समायातौ वासुदेवदिदृक्षया

ஒரு வேளை, இங்கும் அங்கும் அலைந்து களைத்த அந்த இருவரும், வாசுதேவனைத் தரிசிக்க வேண்டுமெனும் ஆவலால் இத்தெய்வீகக் க்ஷேத்திரத்திற்கே வந்தடைந்தனர்।

Verse 27

श्वेतद्वीपं समालोक्य तथान्यां बदरीं शुभाम् । क्षीरोदं च सवैकुण्ठं तथान्यं तस्य संश्रयम्

அவர்கள் ஸ்வேதத்வீபத்தையும், நன்மை நிறைந்த பதரியையும் கண்டனர்; வைகுண்டத்துடன் கூடிய க்ஷீரஸமுத்திரத்தையும், அவனது பிற தங்குமிடங்களையும் தரிசித்தனர்।

Verse 28

अथ ताभ्यां मुनिर्दृष्टो नारदो ब्रह्मसंभवः । सांत्वपूर्वं तदा पृष्टो विष्णुं ब्रह्म सनातनम्

அப்போது அவர்கள் பிரம்மாவிலிருந்து தோன்றிய முனிவர் நாரதரை கண்டனர்; முதலில் ஆறுதல் மொழிகள் கூறி, சனாதன பரப்ரஹ்மமான விஷ்ணுவைப் பற்றி அவரிடம் வினவினர்।

Verse 29

क्व देवः पुंडरीकाक्षः सांप्रतं वर्तते मुने । विष्णुस्थानानि सर्वाणि वीक्षितानि समंततः । आवाभ्यां संप्रहृष्टाभ्यां न संदृष्टः स केशवः

முனிவரே! இப்போது தாமரைநயனனான தேவன் எங்கே இருக்கிறார்? விஷ்ணுவின் எல்லா தலங்களையும் சுற்றிலும் பார்த்தோம்; ஆனாலும் மகிழ்ச்சியுடன் தேடியபோதும் அந்த கேசவனை காணவில்லை।

Verse 30

नारद उवाच । जलशायिस्वरूपेण यावन्मासचतुष्टयम् । हाटकेश्वरजे क्षेत्रे स संतिष्ठति सर्वदा

நாரதர் கூறினார்—ஜலசாயி வடிவில் அந்த பகவான் நான்கு மாதங்கள் ஹாடகேஸ்வரத் தலத்தில் எப்போதும் திருவீற்றிருக்கிறார்.

Verse 31

तस्मात्तद्दर्शनार्थाय गम्यतां तत्र मा चिरम् । येन सन्दर्शनं याति द्वाभ्यामपि स चक्रधृक्

ஆகையால் அவர்தரிசனத்திற்காக அங்கே உடனே செல்வோம்; தாமதிக்க வேண்டாம். அங்கே சென்றால் நமிருவருக்கும் சக்கரதாரி பெருமானின் புனித தரிசனம் கிடைக்கும்.

Verse 32

अहमप्येव तत्रैव प्रस्थितस्तस्य दर्शनात् । प्रस्थितश्च त्वया युको देवकार्येण केनचित्

நானும் அவர்தரிசனத்திற்காக அதே இடத்திற்கே புறப்பட்டேன்; மேலும் ஏதோ தேவர்களின் பணியில் ஈடுபட்டு உன்னுடன் கூடப் பயணித்தேன்.

Verse 33

अथ तौ पक्षिविप्रेन्द्रौ स च ब्रह्मसुतो मुनिः । प्राप्ताः सर्वे स्थितो यत्र जलशायी जनार्दनः

அப்போது அந்த இருவர்—பறவைகளில் சிறந்தவரும், பிராமணர்களில் சிறந்தவரும்—மேலும் பிரம்மபுத்திர முனிவரும், அனைவரும் ஜலசாயி ஜனார்தனன் தங்கியிருந்த இடத்தை அடைந்தனர்.

Verse 34

अथ दृष्ट्वा महत्तेजो वैष्णवं दूरतोऽपि तम् । ब्राह्मणं गरुडः प्राह नारदश्च मुनीश्वरः

பின்னர் தொலைவிலிருந்தே அந்த மாபெரும் வைஷ்ணவ ஒளியைப் பார்த்து கருடன் அந்தப் பிராமணனிடம் கூறினான்; முனிவர்தலைவன் நாரதரும் கூறினார்.

Verse 35

अत्रैव त्वं द्विजश्रेष्ठ तिष्ठ दूरेऽपि तेजसः । वैष्णवस्य सुतायुक्तः कल्पांताग्निसमम् व

ஓ த்விஜச்ரேஷ்டா! நீ இங்கேயே நில்லு; அந்த ஒளித் தெய்வீகத் தேஜஸிலிருந்து தூரமாக இரு. இந்த வைஷ்ணவத் தேஜஸ் சக்தியுடன் கல்பாந்த அக்கினியைப் போன்றது.

Verse 36

नो चेत्संपत्स्यसे भस्म पतंग इव पावकम् । समासाद्य निशायोगे मूढं भावं समाश्रितः

இல்லையெனில் நீ சாம்பலாகிவிடுவாய்—அக்கினிக்குள் பாயும் பட்டாம்பூச்சியைப் போல. தவறான நேரத்தில் அணுகி, மயக்கநிலையைச் சார்ந்து.

Verse 37

आवाभ्यां तत्प्रसादेन सोढमेतत्सुदुःसहम् । न करोति शरीरार्ति तथान्यदपि कुत्सितम्

அவருடைய அருளால் நாங்கள் இருவரும் இந்த மிகத் தாங்கமுடியாத (தேஜஸை) தாங்கினோம். இது எங்களுக்கு உடல் வேதனையையும், வேறு தீங்கான துன்பத்தையும் தராது.

Verse 38

एवं तं ब्राह्मणं तत्र मुक्त्वा दूरे सुतान्वितम् । गतौ तौ तत्र संसुप्तस्तोये यत्र जनार्दनः

இவ்வாறு அந்தப் பிராமணனை அங்கே மகனுடன் தூரத்தில் விட்டுவிட்டு, அவர்கள் இருவரும் நீர்மேல் நித்திரையில் சயனித்திருந்த ஜனார்தனன் இருக்கும் இடத்திற்குச் சென்றனர்.

Verse 39

दिव्यस्तुतिपरौ मूर्ध्नि धृतहस्तांजलीपुटौ । पुलकांकितसर्वांगावानन्दाश्रुप्लुताननौ

அவர்கள் இருவரும் தெய்வீக ஸ்துதிகளில் லயித்திருந்தனர்; தலைமேல் அஞ்சலி கூடிய கைகளைத் தாங்கியிருந்தனர். உடலெங்கும் மெய்சிலிர்ப்பு; முகம் ஆனந்தக் கண்ணீரால் நனைந்தது.

Verse 40

त्रिःपरिकम्य तं देवमष्टांगं प्रणतौ हरिम् । दृष्टवन्तौ च पादांते संनिविष्टां समुद्रजाम्

அந்த தேவனான ஹரியை மூன்று முறை பிரதட்சிணை செய்து, அஷ்டாங்க நமஸ்காரம் செய்து, அவர்கள் அவன் திருவடிகளருகே சமுத்திரகன்னி ஸ்ரீலட்சுமி அமர்ந்திருப்பதைக் கண்டனர்।

Verse 41

पादसंवाहनासक्तां विष्णु वक्त्राहितेक्षणाम् । अथापरां वयोवृद्धां श्वेतवस्त्रावगुंठिताम्

அவர் ஒருத்தியை விஷ்ணுவின் திருவடிகளை மசாஜ் செய்து சேவையில் ஈடுபட்டவளாகவும், அவளின் பார்வை விஷ்ணுவின் முகத்தில் நிலைத்ததாகவும் கண்டார்; பின்னர் இன்னொருத்தியை—வயோதிகை, வணக்கத்திற்குரியவள், வெண்வஸ்திரம் போர்த்தியவள்—கண்டார்।

Verse 42

सन्निविष्टां तदभ्याशे सम्यग्ध्यानपरायणाम् । द्वादशार्कप्रभायुक्तां कृशांगीं पुलकान्विताम्

அவர் அருகில் அமர்ந்து, முறையான தியானத்தில் முழுமையாக ஈடுபட்டவளாக, பன்னிரண்டு சூரியர்களைப் போன்ற ஒளியுடன் திகழ்ந்தவளாக, மெலிந்த அங்கங்களுடன் பக்தி ரோமாஞ்சம் நிறைந்தவளாக அவளை கண்டார்।

Verse 43

अथ तौ विष्णुना हर्षादुभावपि प्रहर्षितौ । संभाषितौ च संपृष्टौ यदर्थं च समागतौ

அப்போது விஷ்ணு மகிழ்ச்சியால் அவர்களிருவரையும் பேரானந்தமடையச் செய்தார்; அவர்களுடன் உரையாடி, ‘எந்த நோக்கத்திற்காக நீங்கள் வந்தீர்கள்?’ என்று கேட்டார்।

Verse 44

श्रीनारद उवाच । अहं हि सुरकार्येण संप्राप्योऽत्र तवांतिकम् । गरुडो वै ब्राह्मणाय यन्मां पृच्छसि केशव

ஸ்ரீ நாரதர் கூறினார்—ஓ கேசவா! தேவர்களின் காரியத்திற்காக நான் இங்கு உமது சன்னிதிக்கு வந்தேன்; கருடனும் ஒரு பிராமணனின் நலனுக்காக வந்தான்—நீர் என்னைக் கேட்பது இதுவே।

Verse 45

श्रीभगवानुवाच । कच्चित्क्षेमं मुनिश्रेष्ठ सर्वेषां त्रिदिवौकसाम् । कच्चिन्नेंद्रस्य संजातं भयं दानवसंभवम्

ஸ்ரீபகவான் கூறினார்—முனிசிரேஷ்டரே, திரிதிவத்தில் வாழும் தேவர்களெல்லாம் நலமா? தானவர்களால் உண்டான அச்சம் இந்திரனுக்கு எழுந்ததா?

Verse 46

यज्ञभागं लभंते स्म कच्चिद्देवाः सवासवाः । कच्चिन्न दानवः कश्चिदुत्कटोऽभूद्धरातले

வாசவன் (இந்திரன்) உடன் தேவர்கள் யாகத்தில் தமக்குரிய பங்கினை முறையாக இன்னும் பெறுகிறார்களா? மேலும் பூமியில் எந்தக் கடும் தானவனும் தோன்றவில்லையா?

Verse 47

श्रीनारद उवाच । सांप्रतं धरणी प्राप्ता चतुर्वक्त्रस्य संनिधौ । रोरूयमाणा भारार्ता दानवैः पीडिता भृशम् । प्रोवाच पद्मजं तत्र दुःखेन महताऽन्विता

ஸ்ரீ நாரதர் கூறினார்—இப்பொழுதே பூமாதேவி நான்முகப் பிரம்மாவின் சன்னிதியில் வந்தடைந்தாள். அழுதுகொண்டே, பாரத்தால் துயருற்று, தானவர்களால் மிகக் கடுமையாகப் பீடிக்கப்பட்டு, பெருந்துயரால் ஆட்கொள்ளப்பட்டவளாய் அங்கே பத்மஜனிடம் உரைத்தாள்.

Verse 48

धरण्युवाच । कालनेमिर्हतो योऽसौ विष्णुनाप्रभविष्णुना । उग्रसेनसुतः कंसः संभूतः स महासुरः

பூமி கூறினாள்—அடக்கமறியாத வல்லமை கொண்ட விஷ்ணுவால் கொல்லப்பட்ட அந்த காலநேமி, உக்ரசேனனின் மகனாகக் கம்சனாய் மீண்டும் பிறந்தான்; அவன் மகா அசுரன்.

Verse 49

अरिष्टो धेनुकः केशी प्रलम्बोनाम चापरः । तथान्या तु महारौद्रा पूतना नाम राक्षसी

அரிஷ்டன், தேனுகன், கேசி, மேலும் பிரலம்பன் எனும் மற்றொருவன்; அதுபோல மிகக் கொடியவள்—பூதனா என்னும் ராட்சசி.

Verse 50

इतश्चेतश्च धावद्भिर्दानवैरेभिरेव च । वृथा मे जायते पीडा तथान्यैरपि दारुणैः

இத்திசை அத்திசை ஓடித் திரியும் தானவர்களாலும், மற்றக் கொடிய உயிர்களாலும் கூட எனக்கு இடைவிடாது வீணான வேதனை உண்டாகிறது।

Verse 51

ऊर्ध्वबाहुस्तथा जातो मर्त्यलोके जनोऽधुना । बहुत्वान्न प्रमाति स्म कथंचिद्धि ममोपरि

இப்போது மானிட உலகில் உயர்த்திய கரங்களுடன் மக்கள் பிறந்துள்ளனர்; ஆனால் அவர்கள் மிகுந்திருப்பதால் என் நிலையை யாரும் கவனிக்கவே இல்லை.

Verse 52

भारावतरणं देव न करिष्यसि चाशु चेत् । रसातलं प्रयास्यामि तदाऽहं नात्र संशयः

தேவா! நீ விரைவில் இந்தப் பாரத்தை அகற்றாவிட்டால், நான் ஐயமின்றி ரசாதலத்திற்குத் தாழ்ந்து செல்வேன்.

Verse 53

तस्यास्तद्वचनं श्रुत्वा ब्रह्मणा लोककर्तृणा । संमंत्र्य विबुधैः सार्धं प्रेषितोऽहं तवांतिकम्

அவளுடைய அந்தச் சொற்களை கேட்ட உலகப் படைப்பாளி பிரம்மா, தேவர்களுடன் ஆலோசித்து என்னை உன் அருகே அனுப்பினார்.

Verse 54

प्रोक्तव्यो भगवान्वाक्यं त्वया देवो जनार्दनः । यथाऽवतीर्य भूपृष्ठे भारमस्याः प्रणाशयेत्

நீ பகவான் ஜனார்தனனுக்கு இந்தச் செய்தியைச் சொல்ல வேண்டும்: அவர் பூமிப்பரப்பில் அவதரித்து அவளுடைய பாரத்தை அழிக்க வேண்டும்.

Verse 55

तस्माद्भूभितले देव कृत्वा जन्म स्वयं विभो । भारं नाशय मेदिन्या एतदर्थ मिहागतः

ஆகையால், ஹே தேவா, ஹே அனைத்தாற்றலுடைய விபோ! நீர் தமது சித்தத்தால் பூமியில் அவதரித்து, தேவி பூமியின் பாரத்தை அகற்றுவீராக; இதற்காகவே நான் இங்கு வந்தேன்.

Verse 56

श्रीभगवानुवाच । एवं मुने करिष्यामि संमंत्र्य ब्रह्मणा सह । भारावतरणं भूमेः साकं देवैः सवासवैः

ஸ்ரீபகவான் கூறினார்: ஹே முனிவரே, அவ்வாறே செய்வேன். பிரம்மாவுடன் ஆலோசித்து, இந்திரன் முதலிய தேவர்களுடன் சேர்ந்து, பூமியின் பாரத்தை இறக்கி (நீக்கி) விடுவேன்.

Verse 57

एवमुक्त्वाऽथ तं विष्णुर्नारदं मुनिपुंगवम् । ततश्च गरुडं प्राह त्वं किमर्थमिहागतः

இவ்வாறு கூறிய பின், முனிவருள் சிறந்த நாரதரிடம் விஷ்ணு உரைத்து, பின்னர் கருடனை நோக்கி: ‘நீ எதற்காக இங்கு வந்தாய்?’ என்று கேட்டார்.