Adhyaya 274

Verse 1

। सूत उवाच । तथान्यदपि तत्रास्ति दुर्वासःस्थापितं पुरा । तल्लिंगं देवदेवस्य त्रिनेत्रस्य महात्मनः

சூதர் கூறினார்—ஓ த்விஜர்களே, அங்கே இன்னொரு புனிதப் பொருளும் உள்ளது; அதை முன்காலத்தில் துர்வாசர் நிறுவினார்—அது தேவர்களின் தேவன், மகாத்மா, மும்முகக் கண்களையுடைய இறைவனின் லிங்கம்.

Verse 2

चैत्रमासि नरो यस्तु तमाराधयते द्विजाः । नृत्यगीतप्रवाद्यैश्च त्रिकालं विहितक्षणः । स नूनं तत्प्रसादेन गन्धर्वाधिपतिर्भवेत् १

ஓ த்விஜர்களே, சைத்ர மாதத்தில் நடனம், பாடல், வாத்தியங்களுடன் விதிப்படி மூன்று காலங்களிலும் அவரை ஆராதிப்பவன், நிச்சயமாக அவருடைய அருளால் கந்தர்வர்களின் தலைவனாக ஆகிறான்.

Verse 3

ऋषय ऊचुः । दुर्वासा नामकश्चायं केनायं स्थापितो हरः । कस्मिन्काले महाभाग सर्वं नो विस्तराद्वद

ரிஷிகள் கூறினர்—‘துர்வாசா’ எனப் பெயர்பெற்ற இந்த ஹரலிங்கத்தை யார் நிறுவினார்? எக்காலத்தில் இது நிகழ்ந்தது, ஓ மகாபாகனே? அனைத்தையும் விரிவாக எமக்கு உரை.

Verse 4

सूत उवाच । आसीत्पुरा निंबशुचो वैदिशे च पुरोत्तमे

சூதர் கூறினார்—முன்னொரு காலத்தில் வைதிசா எனும் சிறந்த நகரில் நிம்பசுசன் என்ற ஒருவர் இருந்தார்।

Verse 5

स च पूजयते लिंगं किंचिन्मठपतिः स्थितः । स यत्किंचिदवाप्नोति वस्त्राद्यं च तथा परम्

அவன் ஒரு மடத்தின் தலைவனாய் அங்கு இருந்து லிங்கத்தை வழிபட்டான். அவன் எதையெல்லாம் பெற்றானோ—ஆடைகள் முதலியனவும் மேலும் பிறவும்—

Verse 6

माहेश्वरस्य लोकस्य विक्रीणीते ततस्ततः । ततो गृह्णाति नित्यं स हेम मूल्येन तस्य च

—அவன் மகேஸ்வரலோகப் பிரவேசத்தை மீண்டும் மீண்டும் ‘விற்பனை’ செய்வதுபோல் செய்து, அதன் விலையாக நாள்தோறும் பொன்னைப் பெற்றான்।

Verse 7

न करोति व्ययं तस्य केवलं संचये रतः । ततः कालेन महता मंजूषाऽस्य निरर्गला । जाता हेममयी विप्राः कार्पण्यनिरतस्य च

அவன் எவ்விதச் செலவையும் செய்யாமல், சேமிப்பிலேயே ஆசை கொண்டிருந்தான். நீண்ட காலத்திற்குப் பின், ஓ பிராமணர்களே, பூட்டே இல்லாத அவன் பெட்டியும் பொன்னால் நிரம்பியது; ஏனெனில் அவன் கருமித்தனத்தில் மூழ்கியிருந்தான்।

Verse 8

अथ संस्थाप्य भूमध्ये मंजूषां तां प्रपूरिताम् । करोति व्यवहारं स कक्षां तां नैव मुंचति

அப்போது முழுவதும் நிரம்பிய அந்த மஞ்சூஷையை தரையின் நடுவில் நிறுவி, அவன் தன் காரியங்களை நடத்தினான்; அந்த அறையை அவன் ஒருபோதும் விட்டு நீங்கவில்லை।

Verse 9

कदाचिद्देवपूजायां सोऽपि ब्राह्मणसत्तमाः । विश्वासं नैव निर्याति कस्यचिच्च कथंचन

ஓ பிராமணசிறந்தவரே! சில வேளைகளில் தேவபூஜையின் போதும் அவன் யார்மீதும் எவ்விதத்திலும் நம்பிக்கை வைக்கவில்லை।

Verse 10

कस्यचित्त्वथ कालस्य परवित्तापहारकः । अलक्षद्ब्राह्मणस्तच्च दुःशीलाख्यो व्यचिंतयत्

பின்னர் ஒரு காலத்தில் பிறர்தனத்தை அபகரிப்பவன் ‘துஃசீல’ எனப்படும் ஒரு பிராமணன் இதைக் கண்டு சூழ்ச்சி யோசிக்கத் தொடங்கினான்।

Verse 11

ततः शिष्यो भविष्यामि विश्वासार्थं दुरात्मनः । सुदीनैः कृपणैर्वाक्यैश्चाटुकारैः पृथग्विधैः

‘அப்போது அந்த துராத்மாவின் நம்பிக்கையைப் பெற நான் அவன் சீடனாவேன்—தாழ்மையான, கஞ்சமான சொற்களாலும் பலவகை முகஸ்துதியாலும்.’

Verse 12

आलस्यं च दिवानक्तं साधयिष्याम्यसंशयम् । अन्यस्मिन्नहनि प्राप्ते दृष्ट्वा तं मठमध्यगम्

‘மேலும் பகலும் இரவும் ஐயமின்றி சோம்பலையும் நான் வளர்த்துக் கொள்வேன்.’ பின்னர் மற்றொரு நாளில், அவனை மடத்தின் நடுவில் கண்டபோது—

Verse 13

ततः समीपमगमद्दंडाकारं प्रणम्य च । अब्रवीत्प्रांजलिर्भूत्वा विनयावनतः स्थितः

பின்னர் அவர் அருகே சென்று தண்டவத் பணிந்து; கைகூப்பி, பணிவுடன் தலைகுனிந்து நின்றபடி உரைத்தார்।

Verse 14

भगवंस्ते प्रभावोऽद्य तपसा वै मया श्रुतः

ஓ பகவனே! இன்று உங்கள் தவத்தின் வரலாற்றைச் செவிமடுத்து, உங்கள் ஆன்மீகப் பெருமைமிகு பிரபாவத்தை உணர்ந்தேன்।

Verse 15

यदन्यस्तापसो नास्ति ईदृशोऽत्र धरातले । तेनाहं दूरतः प्राप्तो वैराग्येण समन्वितः

இந்தப் பூமியில் உங்களைப் போன்ற தவசி வேறு யாரும் இல்லை; ஆகவே வைராக்யம் நிறைந்தவனாய் நான் தொலைதூரத்திலிருந்து வந்தேன்।

Verse 16

संसारासारतां ज्ञात्वा जन्ममृत्युजरात्मिकाम् । अर्थात्स्वप्नप्रतीकाशं यौवनं च नृणा मिह

பிறப்பு, இறப்பு, முதுமை ஆகியவற்றால் ஆன இந்தச் சம்சாரம் சாரமற்றது என அறிந்து, இங்கு மனிதரின் இளமை கூட கனவுபோல் क्षணிகம் என உணர்ந்து…

Verse 17

यद्वत्पर्वतसंजाता नदी च क्षणभंगुरा । पुत्राः कलत्राणि च वा ये चान्ये बांधवादयः

மலையிலிருந்து தோன்றும் நதி क्षணभங்குரம் போல இருப்பதுபோல், மகன்கள், மனைவிகள் மற்றும் பிற உறவினரும் நிலையற்றவர்களே।

Verse 18

ते सर्वे च परिज्ञेया यथा पाप समागमाः । तत्संसारसमुद्रस्य तारणार्थं ब्रवीहि मे

அவை அனைத்தும் பாபச் சங்கமம் போல வெறும் உலகப் பிணைப்புகளே என்று அறியப்பட வேண்டும். ஆகவே இந்த ஸம்ஸாரக் கடலைக் கடக்க எனக்கு வழியைச் சொல்லுங்கள்.

Verse 19

उपायं कंचिदद्यैव उपदेशे व्यवस्थितम् । तरामि येन संसारं प्रसादात्तव सुव्रत

இன்றே உபதேசமாக நிலைபெற்ற ஏதாவது ஒரு வழியை எனக்குக் கூறுங்கள்; உங்கள் அருளால், ஓ சுவ்ரதா, நான் ஸம்ஸாரத்தைத் தாண்டுவேன்.

Verse 20

तस्य तद्वचनं श्रुत्वा रोमांचित तनूरुहः । ज्ञात्वा माहेश्वरः कोऽयं चिंतावान्समुपस्थितः

அவன் சொற்களைக் கேட்டதும் தவசியின் உடலில் பரவச ரோமாஞ்சம் எழுந்தது. ‘இவன் யார், மஹேஸ்வர பக்தன்?’ என்று சிந்தித்து, சிந்தையுடன் அருகே வந்தான்.

Verse 21

यथा ब्रवीषि धन्योऽसि यस्य ते मतिरीदृशी । तारुण्ये वर्तमानस्य सुकुमारस्य चैव हि

நீ சொல்வதுபோல நீ உண்மையிலே பாக்கியவான்; இளமையில் இருந்தும், மென்மையான உடலுடையவனாக இருந்தும் உன் அறிவு இவ்வாறு உயர்ந்தது.

Verse 22

तारुण्ये वर्तमानो यः शांतः सोऽत्र निगद्यते । धातुषु क्षीयमाणेषु शमः कस्य न जायते

இளமையில் இருந்தும் அமைதியுடையவன் இங்கே விசேஷமானவன் என்று சொல்லப்படுகிறான்; ஏனெனில் உடல் தாதுக்கள் சிதையும்போது யாருக்கு அமைதி உண்டாகாது?

Verse 23

यद्येवं सुविरक्तिः स्यात्संसारोपरि संस्थिता । समाराधय देवेशं शंकरं शशिशेखरम्

இவ்வாறு உறுதியான வைராக்யம் எழுந்து உலகப் பந்தங்களை மீறி நிலைத்தால், தேவர்களின் ஈசனான சந்திரசேகரன் சங்கரனை முழு பக்தியுடன் ஆராதனை செய்।

Verse 24

नान्यथा घोरजाप्येन तीर्यते भवसागरः । मया सम्यक्परिज्ञातमेतच्छास्त्रसमागमात्

கடுமையான ஜபம் இன்றி வேறு எந்த வழியாலும் பவசாகரத்தைத் தாண்ட முடியாது; சாஸ்திரங்களின் ஒருமித்த சான்றுகளால் இதை நான் நன்கு அறிந்தேன்।

Verse 25

शूद्रो वा यदि वा विप्रो म्लेछो वा पापकृन्नरः । शिवदीक्षासमोपेतः पुष्पमेकं तु यो न्यसैत्

அவன் சூத்ரனாக இருந்தாலும் பிராமணனாக இருந்தாலும், மிலேச்சனாக இருந்தாலும் பாவம் செய்த மனிதனாக இருந்தாலும்—சிவதீட்சை பெற்றவனாய் பூஜையில் ஒரு மலரையாவது வைத்தால்,

Verse 27

यो ददाति प्रभक्त्या च शिवदीक्षान्विताय च । वस्त्रोपानहकौपीनं स यज्ञैः किं करिष्यति

ஆழ்ந்த பக்தியுடன் சிவதீட்சை பெற்றவருக்கு ஆடை, பாதரட்சை, கௌபீனம் ஆகியவற்றை தானமாக அளிப்பவன்—அவனுக்கு யாகங்களால் புண்ணியம் தேட வேண்டிய தேவை என்ன?

Verse 28

तच्छ्रुत्वा चरणौ तस्य दुःशीलोऽसौ तदाऽददे । विन्यस्य स्वशिर स्ताभ्यां ततोवाक्यमुवाच ह

அதை கேட்டதும் துஷீலன் அப்போது அவருடைய திருவடிகளைப் பற்றிக் கொண்டான்; தன் தலையை அவற்றின் மீது வைத்து பின்னர் இவ்வாறு கூறினான்।

Verse 29

शिवदीक्षाप्रमाणेन प्रसादं कुरु मे प्रभो । शुश्रूषां येन ते नित्यं प्रकरोमि समाहितः

என் ஆண்டவனே! சிவதீட்சையின் முறையின்படி என்மேல் அருள் புரிவாயாக; அதனால் நான் ஒருமனத்துடன் எப்போதும் உமக்கு பணிவிடை செய்வேன்.

Verse 30

ततोऽसौ तापसो विप्राश्चिंतयामास चेतमि । दक्षोऽयं दृश्यते कोऽपि पुमांश्चैव समागतः

அப்போது அந்தத் தவசி பிராமணன் மனத்தில் சிந்தித்தான்—“இங்கு வந்த இந்த மனிதன் திறமையும் தகுதியும் உடையவனாகத் தோன்றுகிறான்.”

Verse 31

ममास्ति नापरः शिष्यस्तस्मादेनं करोम्यहम् । ततोऽब्रवीत्करे गृह्य यद्येवं वत्स मे समम् । समयं कुरु येन त्वां दीक्षयाम्यद्य चैव हि

“எனக்கு வேறு சீடன் இல்லை; ஆகவே இவனையே சீடனாக்குவேன்.” பின்னர் அவன் கையைப் பிடித்து கூறினார்—“அப்படியானால், மகனே! ஒழுக்கநியமத்திற்கு ஒப்புக்கொள்; அப்பொழுது இன்று உனக்கு தீட்சை அளிப்பேன்.”

Verse 32

त्वया कुटीरकं कार्यं मठस्यास्य विदूरतः । प्रवेशो नैव कार्यस्तु ममात्रास्तं गते रवौ

இந்த மடத்திலிருந்து தூரத்தில் நீ ஒரு சிறு குடிசை அமைக்க வேண்டும். நான் இங்கு இருப்பதுவரை—சூரியன் அஸ்தமிக்கும் வரை—உள்ளே நுழையக் கூடாது.

Verse 33

दुःशील उवाच । तवादेशः प्रमाणं मे केवलं तापसोत्तम । किं मठेन करिष्यामि विशेषाद्रा त्रिसंगमे

துஃசீலன் கூறினான்—“தவசிகளில் சிறந்தவரே! உமது ஆணையே எனக்கு ஒரே ஆதாரம். குறிப்பாக இத்திரிசங்கமத்தின் புனிதத் தலத்தில் எனக்கு மடம் எதற்கு?”

Verse 34

यः शिष्यो गुरुवाक्यं तु न करोति यथोदितम् । तस्य व्रतं च तद्व्यर्थं नरकं च ततः परम्

குருவின் வாக்கை யதார்த்தமாக நிறைவேற்றாத சீடனின் விரதம் பயனற்றதாகி, பின்னர் அவன் நரகத்தை அடைகிறான்.

Verse 35

तच्छ्रुत्वा तुष्टिमापन्नः शिवदीक्षां ततो ददौ । तस्मै विनययुक्ताय तदा निंबशुचो मुनिः

அவ்வார்த்தைகளை கேட்ட நிம்பசுச முனிவர் திருப்தியடைந்தார்; அப்போது பணிவும் ஒழுக்கமும் உடைய அவனுக்கு சிவதீட்சையை அருளினார்.

Verse 36

ततःप्रभृति सोऽतीव तस्य शुश्रूषणे रतः । रंजयामास तच्चित्तं परिचर्यापरायणः

அதன்பின் அவன் மிகுந்த பக்தியுடன் அவரின் சேவையில் ஈடுபட்டான்; இடையறாத பரிசர்யையால் குருவின் மனத்தை மகிழ்வித்தான்.

Verse 37

मनसा चिन्तयानस्तु तन्मात्रार्थं दिनेदिने । न च्छिद्रं वीक्षते किंचिद्वीक्षमाणोऽपि यत्नतः

நாள்தோறும் அவன் மனத்தில் அந்த ஒரே நோக்கையே சிந்தித்தான்; முயன்று கவனமாகப் பார்த்தாலும் எந்தச் சிறு குறையும்—எந்தத் துளையும்—காணவில்லை.

Verse 38

शैवोऽपि च स कक्ष्यां तां तां मात्रां हेमसंभवाम् । कथंचिन्मोक्षते भूमौ भोज्ये देवार्चनेऽपि न

சைவச் சின்னங்களைத் தாங்கியிருந்தாலும், தன் பக்கத்தில் வைத்திருந்த அந்த பொன்னான பை/அளவை அவன் ஒருபோதும் தரையில் வைக்கவில்லை—உண்ணும் போதும், தேவார்ச்சனையிலும் கூட இல்லை.

Verse 39

ततोऽसौ चिन्तयामास दुःशीलो निजचेतसि । मठे तावत्प्रवेशोऽस्ति नैव रात्रौ कथंचन

அப்போது அந்தத் தீயொழுக்கமுள்ளவன் தன் மனத்துள் எண்ணினான்— “மடத்தில் ஓரளவு வரை நுழைவு உண்டு; ஆனால் இரவில் எவ்விதத்திலும் நுழைய முடியாது.”

Verse 40

सूर्यास्तमानवेलायां यत्प्रयच्छति तत्क्षणात् । परिघं सुदृढं पापस्तत्करोमि च किं पुनः

“சூரியாஸ்தமன வேளையில் அவன் (வாசலை) மூடியவுடனே, அந்தப் பாவி மிக உறுதியான தாழ்ப்பாளை/அடைக்கம்பை இடுகிறான்— அப்பொழுது நான் இன்னும் என்ன செய்ய முடியும்?”

Verse 41

मठोऽयं सुशिलाबद्धो नैव खातं प्रजायते । तुंगत्वान्न प्रवेशः स्यादुपायैर्विविधैः परैः

“இந்த மடம் நன்றாகப் பதிக்கப்பட்ட கற்களால் உறுதியாகக் கட்டப்பட்டுள்ளது; இதில் பிளவு உண்டாக்க முடியாது. உயரம் காரணமாக, பல விதமான யுக்திகளாலும் நுழைவு இயலாது.”

Verse 42

तत्किं विषं प्रयच्छामि शस्त्रैर्व्यापादयामि किम् । दिवापि पशुमारेण पंचत्वं वा नयामि किम्

“அப்படியானால் நான் விஷம் கொடுக்கலாமா? அல்லது ஆயுதங்களால் கொல்லலாமா? அல்லது பகலிலும் ‘மிருகக் கொலையாளி’ போன்ற கொடுமையான வழியால் அவனை மரணத்திற்கு இட்டுச் செல்லலாமா?”

Verse 43

एवं चिन्तयतस्तस्य प्रावृट्काल उपस्थितः । श्रावणस्यासिते पक्षे कर्कटस्थे दिवाकरे

இவ்வாறு அவன் சிந்தித்துக் கொண்டிருக்கையில் மழைக்காலம் வந்தடைந்தது— ஆவணி (ஸ்ராவண) மாதத்தின் கிருஷ்ணபட்சத்தில், சூரியன் கடக ராசியில் இருந்தபோது।

Verse 44

प्राप्तो महेश्वरस्तस्य कोऽपि तत्र धनी द्रुतम् । तेनोक्तं प्रणिपत्योच्चैः करिष्यामि पवित्रकम्

அப்போது ஒரு செல்வந்தன் விரைவாக அங்கே மகேஸ்வரன் (சிவன்) அருகே வந்தான். சாஷ்டாங்கமாக வணங்கி உரக்கச் சொன்னான்— “நான் பவித்ரக விரதத்தைச் செய்வேன்.”

Verse 45

चतुर्द्दश्यामहं स्वामिन्यद्यादेशो भवेत्तव । यद्यागच्छसि मे ग्रामं प्रसादेन सम न्वितः

“அம்மையே, இன்று சதுர்தசி நாளில் உங்கள் ஆணை என்மேல் அமையட்டும். நீங்கள் அருளுடன் என் ஊருக்கு வருவீராயின்…”

Verse 46

सूत उवाच । तच्छ्रुत्वा तुष्टिमापन्नस्ततो निंबशुचो मुनिः । तथेति चैवमुक्त्वा तं प्रेषयामास तत्क्षणात्

சூதர் கூறினார்— இதைக் கேட்ட நிம்பசுச முனிவர் திருப்தியடைந்தார். “அப்படியே” என்று சொல்லி அவனை அக்கணமே அனுப்பினார்.

Verse 47

आगमिष्याम्यहं काले स्वशिष्येण समन्वितः । करिष्यामि परं श्रेयस्तव वत्स न संशयः

“காலத்திற்கேற்றபடி நான் என் சீடனுடன் வருவேன். பிள்ளையே, உனக்கு உத்தம நன்மையைச் செய்வேன்— ஐயமில்லை.”

Verse 48

अथ काले तु संप्राप्ते चिन्तयित्वा प्रभातिकम् । प्रभातसमये प्राप्ते स शैवः प्रस्थितस्तदा । दुःशीलेन समायुक्तः संप्रहृष्टतनूरुहः

பின்னர் குறித்த காலம் வந்தபோது, காலைச் சடங்குகளை நினைத்து, விடியற்காலையில் அந்த சைவன் புறப்பட்டான். துஷீலன் உடன் இருந்தான்; மகிழ்ச்சியால் அவனுக்கு ரோமாஞ்சம் எழுந்தது.

Verse 49

ततो वै गच्छमानस्य तस्य मार्गे व्यवस्थिता । पुण्या नदी सुविख्याता मुरला सागरंगमा

அவன் வழியில் முன்னே சென்றபோது, அவன் பாதையிலே புண்ணியமிக்கதும் புகழ்பெற்றதும் ஆன முரலா நதி இருந்தது; அது கடலை நோக்கி ஓடிச் சென்றது.

Verse 50

स तां दृष्ट्वाऽब्रवीद्वाक्यं वत्स शिष्य करोम्यहम् । भवता सह देवार्चां मुरलायां स्थिरो भव

அந்த நதியைப் பார்த்து அவர் கூறினார்—“குழந்தையே, உன்னை நான் சீடனாக்குகிறேன். என்னுடன் முரலாவில் நிலைத்திருந்து தேவர்களை வழிபாடு செய்.”

Verse 51

बाढमित्येव स प्रोक्त्वा संस्थितोऽस्यास्तटे शुभे । सोऽपि निंबशुचस्तस्य रंजितः सर्वदा गुणैः

“அப்படியே” என்று சொல்லி அவன் அவளுடைய மங்களகரமான கரையில் தங்கினான். நிம்பசுசனும் அவன் நற்குணங்களால் எப்போதும் மகிழ்ந்தான்.

Verse 52

सुशिष्यं तं परिज्ञाय विश्वासं परमं गतः । स्थगितां तां समादाय हेममात्रासमुद्भवाम्

அவனைச் சிறந்த சீடன் என்று அறிந்து அவர் முழு நம்பிக்கையை அடைந்தார். பின்னர் பொன்னளவிற்கு ஒப்பாக உண்டான அந்த மறைக்கப்பட்ட பொருளை எடுத்தார்.

Verse 53

जागेश्वरसमोपेतां स कन्थां व्याक्षिपत्क्षितौ । पुरीषोत्सर्गकार्येण ततस्तोकांतरं गतः

ஜாகேஸ்வரருடன் தொடர்புடைய அந்த கந்தையை அவர் தரையில் வீசினார். பின்னர் மலவிடுதல் என்ற காரணத்தால் சிறிது தூரம் சென்றார்.

Verse 54

यावच्चादर्शनं प्राप्तो वेतसैः परिवारितः । तावन्मात्रां समादाय दुःशीलः प्रस्थितो द्रुतम् । उत्तरां दिशमाश्रित्य प्रहृष्टेनांतरात्मना

வெதசக் கம்புகளால் மறைக்கப்பட்டு அவன் கண் முன்னிருந்து மறைந்தவுடன், துஷீலன் அவ்வளவு மாத்திரையையே எடுத்துக்கொண்டு உடனே விரைந்து சென்றான். வடதிசையை நாடி, உள்ளம் மகிழ்ந்து புறப்பட்டான்.

Verse 55

अथासौ चागतो यावद्दुःशीलं नैव पश्यति । केवलं दृश्यते कन्था जागेश्वरसमन्विता

பின்னர் அவன் வந்தபோது துஷீலனை எவ்விதமும் காணவில்லை; ஜாகேஸ்வரத்துடன் இணைந்ததாக—அதாவது அவரது குறியுடன் கூடியதாக—ஒரு கந்தை (மேலாடை) மட்டுமே காணப்பட்டது.

Verse 56

षडक्षरेण मंत्रेण लिंगस्योपरि भक्तितः । स तां गतिमवाप्नोति यांयां यांतीह यज्विनः

ஆறெழுத்து மந்திரத்தை பக்தியுடன் லிங்கத்தின் மீது ஜபித்து/அர்ப்பித்தால், இங்கு யஜ்வர்கள்—புண்ணியமிக்க வழிபாட்டாளர்கள்—அடையும் அதே பரமகதியை அவன் அடைகிறான்.

Verse 57

यावन्मात्राविहीनां च ततो ज्ञात्वा च तां हृताम् । तेन शिष्येण मूर्च्छाढ्यो निपपात महीतले

அப்போது தன் ‘மாத்திரை’ காணாமல் போனதையும் அது திருடப்பட்டதையும் அறிந்து, அந்த சீடன் மயக்கத்தால் தளர்ந்து தரையில் விழுந்தான்.

Verse 58

ततश्च चेतनां प्राप्य कृच्छ्राच्चोत्थाय तत्क्षणात् । शिलायां ताडयामास निजांगानि शिरस्तथा

பின்னர் உணர்வு பெற்று, சிரமத்துடன் எழுந்த உடனே, அந்தக் கணமே தன் உடலுறுப்புகளையும்—தலையையும் கூட—பாறையில் மோதித் தாக்கினான்.

Verse 59

हा हतोऽस्मि विनष्टोऽस्मि मुष्टस्तेन दुरात्मना । किं करोमि क्व गच्छामि कथं तं वीक्षयाम्यहम्

அய்யோ! நான் கொல்லப்பட்டேன்; நான் அழிந்தேன்—அந்த துராத்மன் என்னை கொள்ளையிட்டான். நான் என்ன செய்வேன்? எங்கே போவேன்? அவனை எப்படித் தான் மீண்டும் காண்பேன்?

Verse 60

ततस्तु पदवीं वीक्ष्य तस्य तां चलितो ध्रुवम् । वृद्ध भावात्परिश्रांतो वावृत्य स मठं गतः

அப்போது அவன் சென்ற பாதச்சுவடுகளைப் பார்த்து உறுதியாக அவனைத் தொடர்ந்து சென்றான்; ஆனால் முதுமையால் களைத்து திரும்பி மடத்திற்குச் சென்றான்.

Verse 61

दुःशीलोऽपि समादाय मात्रां स्थानांतरं गतः । ततस्तेन सुवर्णेन व्यवहारान्करोति सः

அந்த தீயொழுக்கனும் அந்தத் தொகையை எடுத்துக் கொண்டு வேறொரு இடத்திற்குச் சென்றான்; பின்னர் அந்தப் பொன்னால் வாணிபமும் பரிவர்த்தனைகளும் செய்தான்.

Verse 62

ततो गृहस्थतां प्राप्तः कृतदारपरिग्रहः । वृद्धभावं समापन्नः संतानेन विवर्जितः

பின்னர் அவன் இல்லற வாழ்வில் நுழைந்து மனைவியை ஏற்றான்; முதுமையை அடைந்தும் அவன் சந்ததியற்றவனாகவே இருந்தான்.

Verse 63

कस्यचित्त्वथ कालस्य तीर्थयात्रापरायणः । भार्यया सहितो विप्रश्चमत्कारपुरं गतः

சில காலத்திற்குப் பின் தீர்த்தயாத்திரையில் ஈடுபட்ட அந்த விப்ரன் மனைவியுடன் சேர்ந்து சமத்காரபுரத்திற்குச் சென்றான்.

Verse 64

स्नात्वा तीर्थेषु सर्वेषु देवतायतनेषु च । भ्रममाणेन संदृष्टो दुर्वासा नाम सन्मुनिः

அனைத்து தீர்த்தங்களிலும் நீராடி, தேவராலயங்களையும் தரிசித்து, அலைந்து சென்றபோது, துர்வாசா என்னும் சன்முனியை அவர் கண்டார்।

Verse 65

निजदेवस्य सद्भक्त्या नृत्यगीतपरायणः । तं च दृष्ट्वा नमस्कृत्य वाक्यमेतदुवाच सः

தன் இஷ்டதெய்வத்தின் உண்மைப் பக்தியால் நடனமும் பாடலும் செய்து கொண்டிருந்த அவர், அவரைக் கண்டு வணங்கி இவ்வாறு உரைத்தார்।

Verse 66

केनैतत्स्थापितं लिंगं निर्मलं शंकरोद्भवम् । किं त्वं नृत्यसि गीतं च पुरोऽस्य प्रकरोषि च । मुनीनां युज्यते नैव यदेतत्तव चेष्टितम्

இந்தத் தூய, சங்கரோத்பவ லிங்கத்தை யார் நிறுவினார்? இதன் முன் நீ ஏன் ஆடிப் பாடுகிறாய்? இத்தகைய செயல் முனிவர்களுக்கு எவ்விதமும் பொருந்தாது।

Verse 67

दुर्वासा उवाच । मयैतत्स्थापितं लिंगं देवदेवस्य शूलिनः । नृत्यगीतप्रियो यस्माद्देवदेवो महेश्वरः

துர்வாசர் கூறினார்—தேவர்களின் தேவனான சூலினுக்காக இந்த லிங்கத்தை நான் நிறுவினேன்; ஏனெனில் தேவாதிதேவ மகேஸ்வரன் நடனமும் பாடலும் விரும்புபவன்।

Verse 68

न मेऽस्ति विभवः कश्चिद्येन भोगं करोम्यहम्

நான் இன்பங்களை அனுபவிக்கத் தக்க எந்தச் செல்வமும் எனக்கில்லை।

Verse 69

एतस्मिन्नंतरे प्राप्तश्चिर्भटिर्नाम योगवित् । तेन पृष्टः स दुर्वासा वेदांतिकमिदं वचः

அந்நேரத்தில் சிர்படி என்னும் யோகஞானி அங்கு வந்தான். அவன் கேட்டபோது மகாதேஜஸ்வி துர்வாசர் இந்த வேதாந்த உபதேசத்தை உரைத்தார்.

Verse 70

असूर्या नाम ते लोका अंधेन तमसा वृताः । तांस्ते प्रेत्याऽभिगच्छंति ये केचात्महनो जनाः

அந்த உலகங்கள் ‘அசூர்ய’ எனப்படுகின்றன; குருட்டிருள் அவற்றை மூடியுள்ளது. தம்மையே கொல்லும் மக்கள் மரணத்திற்குப் பின் அவ்வுலகங்களையே அடைகின்றனர்.

Verse 71

उपविश्य ततस्तेन तस्य दत्तस्तु निर्णयः । दुःशीलेनापि तत्सर्व विज्ञातं तस्य संस्तुतम्

பின்னர் அவன் அமர்ந்தபோது, அந்த (ஆசிரியர்) அவனுக்கு தெளிவான தீர்மானத்தை அளித்தார். தீயொழுக்கமுடையவனாயினும் அவன் அனைத்தையும் உணர்ந்து அந்த உபதேசத்தைப் புகழ்ந்தான்.

Verse 72

ततो विशेषतो जाता भक्तिस्तस्य हरं प्रति । तं प्रणम्य ततश्चोच्चैर्वाक्यमेतदुवाच ह

அதன்பின் ஹரன் (சிவன்) மீது அவனுக்கு மிகுந்த தீவிர பக்தி எழுந்தது. அவரை வணங்கி, பின்னர் உரத்த குரலில் இவ்வார்த்தைகளைச் சொன்னான்.

Verse 74

भगवन् ब्राह्मणोऽस्मीति जात्या चैव न कर्मणा । न कस्यचिन्मया दत्तं कदाचिन्नैव भोजनम् । केवलं देवविप्राणां वंचयित्वा धनं हृतम् । व्यसनेनाभिभूतेन द्यूतवेश्योद्भवेन च

பகவானே! நான் பிறப்பால் பிராமணன் எனப்படுகிறேன்; செயலால் அல்ல. நான் எப்போதும் யாருக்கும் அன்னதானம் செய்ததில்லை. மாறாக, சூதாட்டமும் பரத்தையர் சங்கமும் உண்டாக்கிய தீய பழக்கங்களால் ஆட்கொள்ளப்பட்டு, தேவர்களையும் பிராமணர்களையும் கூட ஏமாற்றி செல்வத்தை அபகரித்தேன்.

Verse 75

तथा च ब्राह्मणेनापि मया शैवो गुरुः कृतः । वंचितश्च तथानेकैश्चाटुभिर्विहृतं धनम्

இவ்வாறு பிராமணனாக இருந்தும் நான் சைவ குருவெனும் போர்வை கொண்டு அவரை ஏமாற்றினேன்; மேலும் பல புகழ்ச்சியாளர்களால் நானும் ஏமாற்றப்பட்டு என் செல்வம் வீணாயிற்று।

Verse 76

तस्य सक्तं धनं भूयः साधुमार्गेण चाहृतम् । स चापि च गुरुर्मह्यं परलोकमिहागतः

கட்டுண்டு இழந்த அந்தச் செல்வத்தை நான் மீண்டும் சத்மார்க்கத்தால் பெற்றேன்; மேலும் என் குருவான அதே நபர் இப்போது பரலோகத்திலிருந்து இங்கு வந்துள்ளார்।

Verse 77

पश्चात्तापेन तेनैव प्रदह्यामि दिवानिशम् । पुरश्चरणदानेन तत्प्रसादं कुरुष्व मे

அதே பச்சாத்தாபத்தால் நான் பகலும் இரவும் எரிகிறேன்; புரஸ்சரண தானத்தால் எனக்காக அவன் பிரசாதம் (அருள்) கிடைக்கச் செய்யுங்கள்।

Verse 78

अस्ति मे विपुलं वित्तं न संतानं मुनीश्वर । तन्मे वद मुने श्रेयस्तद्वित्तस्य यथा भवेत् । इह लोके परे चैव येन सर्वं करोम्यहम्

முனீஸ்வரரே, எனக்கு மிகுந்த செல்வம் உள்ளது; ஆனால் சந்ததி இல்லை. முனிவரே, அந்தச் செல்வம் உண்மையில் பலனளிக்க எது சிறந்தது என்று கூறுங்கள்; இதனால் இவ்வுலகிலும் மறுவுலகிலும் உரிய கடமைகளை நான் நிறைவேற்றுவேன்।

Verse 79

दुर्वासा उवाच । कृत्वा पापसहस्राणि पश्चाद्धर्मपरो भवेत् । यः पुमान्सोऽतिकृच्छ्रेण तरेत्संसारसागरम्

துர்வாசர் கூறினார்—ஆயிரம் பாவங்களைச் செய்தவனும் பின்னர் தர்மத்தில் நிலைபெறலாம்; ஆனால் அவன் சம்சாரக் கடலை மிகுந்த துன்பத்தோடு மட்டுமே கடக்கிறான்।

Verse 80

दिनेनापि गुरुर्योऽसौ त्वया शैवो विनिर्मितः । अधर्मेणापि संजातः स गुरुस्तेन संशयः

ஒரே நாளிலே நீ உருவாக்கிய அந்த சைவ ‘குரு’ அநீதியால் தோன்றினாலும், அவனே உன் குரு—இதில் ஐயமில்லை।

Verse 81

ब्राह्मणो ब्रह्मचारी स्याद्ग्रहस्थस्तदनंतरम् । वानप्रस्थो यतिश्चैव तत श्चैव कुटीचरः

பிராமணன் முதலில் பிரம்மச்சாரியாக இருக்க வேண்டும்; அதன் பின் கிருஹஸ்தன். பின்னர் வானப்ரஸ்தன், யதி (சந்நியாசி); அதன் பின் குடீசரன்—குடிலில் ஒதுங்கி வாழ்வவன்।

Verse 82

बहूदकस्ततो हंसः परमश्च ततो भवेत् । ततश्च मुक्तिमायाति मार्गमेनं समाश्रितः

பின்னர் அவன் பஹூதகன் ஆகிறான்; அதன் பின் ஹம்சன்; அதன் பின் பரமன். இந்த மார்க்கத்தைச் சார்ந்தவன் இறுதியில் முக்தியை அடைகிறான்।

Verse 83

त्वया पुनः कुमार्गेण यद्व्रतं ब्राह्मणेन च । शैवमार्गं समास्थाय तन्महापातकं कृतम्

ஆனால் நீ மீண்டும் தீய வழியில், ஒரு பிராமணனுடன் சேர்ந்து, சைவ மார்க்கத்தை ஏற்று எடுத்த விரதம் மகாபாதகமாக ஆனது।

Verse 84

दुःशील उवाच । सर्वेष्वेव हि वेदेषु रुद्रः संकीर्त्यते प्रभुः । तत्किं दोषस्त्वया प्रोक्तस्तस्य दीक्षासमुद्भवः

துஃசீலன் கூறினான்: எல்லா வேதங்களிலும் ருத்ரன் ஆண்டவனாகப் போற்றப்படுகிறான். அப்படியிருக்க, அவன் தீக்ஷையிலிருந்து எழும் எந்தக் குற்றத்தை நீ சொன்னாய்?

Verse 85

दुर्वासा उवाच । सत्यमेतत्त्वया ख्यातं वेदे रुद्रः प्रकीर्तितः । बहुधा वासुदेवोऽपि ब्रह्मा चैव विशेषतः

துர்வாசர் கூறினார்—நீ சொன்னது உண்மையே; வேதங்களில் ருத்ரன் புகழப்பட்டுள்ளான். அதுபோல வாசுதேவனும் பலவிதமாகப் போற்றப்படுகிறான்; மேலும் சிறப்பாகப் பிரம்மனும் போற்றப்படுகிறான்.

Verse 86

परं विप्रस्य या दीक्षा व्रतवंधसमुद्भवा । गायत्री परमा जाप्ये गुरुर्व्रतपरो हि सः । वैष्णवीं चाथ शैवीं च योऽन्यां दीक्षां समाचरेत्

பிராமணனுக்குப் பரம தீட்சை என்பது வ்ரதப் பந்தத்திலிருந்து உண்டாகும் தீட்சையே. ஜபத்தில் உச்ச மந்திரம் காயத்ரி; அவனுக்குச் சத்திய குரு வ்ரதத்தில் நிலைத்தவரே. ஆனால் வைஷ்ணவ அல்லது ஷைவ தீட்சை பெற்றபின் மீண்டும் வேறொரு தீட்சையை மேற்கொள்வான் என்றால்,

Verse 87

ब्राह्मणो न भवेत्सोऽत्र यद्यपि स्यात्षडंगवित् । अपरं लिंगभेदस्ते संजातः कपटादिषु

அவன் இங்கே உண்மையான பிராமணன் அல்ல; வேதத்தின் ஷடாங்கங்களைக் கற்றவனாக இருந்தாலும். மேலும் உன்னிடத்தில் இன்னொரு வீழ்ச்சிக் குறி தோன்றியுள்ளது—வஞ்சகம் முதலியவை.

Verse 88

व्रतत्यागान्न संदेहस्तत्र ते नास्ति किंचन । प्रायश्चित्तं मया सम्यक्स्मृतिमार्गेण चिंतितम्

வ்ரதத்தை விட்டதால் குற்றம் உண்டாகும்—இதில் ஐயமில்லை; உனக்குப் இதில் எதுவும் குழப்பமில்லை. ஸ்மிருதிகளின் வழிப்படி உரிய பிராயச்சித்தத்தை நான் நன்கு சிந்தித்துள்ளேன்.

Verse 89

दुःशील उवाच । सतां सप्तपदीं मैत्रीं प्रवदंति मनीषिणः । मित्रतां तु पुरस्कृत्य किंचिद्वक्ष्यामि तच्छृणु

துஷ்ஷீலன் கூறினான்—நல்லோரிடத்தில் ஏழு அடிகள் சேர்ந்து நடந்தால் நட்பு உறுதியாகும் என்று ஞானிகள் சொல்கிறார்கள். அந்த நட்பை மதித்து நான் சிறிது கூறுகிறேன்—கேள்.

Verse 90

अस्ति मे विपुलं वित्तं यदि तेन प्रसिद्ध्यति । तद्वदस्व महाभाग येन सर्वं करोम्यहम्

எனக்கு மிகுந்த செல்வம் உள்ளது; அதனால் புகழ் கிடைக்குமெனில். ஓ மகாபாகா, நான் எல்லாவற்றையும் செய்யும் வழியைச் சொல்லுங்கள்.

Verse 91

दुर्वासा उवाच । एक एव ह्युपायोऽस्ति तव पातकनाशने । तं चेत्करोषि मे वाक्याद्विशुद्धः संभविष्यसि

துர்வாசர் கூறினார்—உன் பாவநாசத்திற்கு ஒரே வழி உள்ளது. என் சொல்லின்படி அதைச் செய்தால் நீ தூய்மையடைவோய்.

Verse 92

तपः कृते प्रशंसंति त्रेतायां ज्ञानमेव च । द्वापरे तीर्थयात्रां च दानमेव कलौ युगे

கிருதயுகத்தில் தவம் போற்றப்படுகிறது; திரேதையில் ஞானமே உயர்வு. துவாபரத்தில் தீர்த்தயாத்திரை; கலியில் தானமே முதன்மை.

Verse 93

सांप्रतं कलिकालोऽयं वर्तते दारुणाकृतिः । तस्मात्कृष्णाजिनं देहि सर्वपापविशुद्धये

இப்போது இந்த கலியுகம் கொடிய வடிவில் நிலவுகிறது. ஆகவே எல்லாப் பாவங்களும் நீங்க கருப்புக் கலைமான் தோல் (கிருஷ்ணாஜினம்) தானம் செய்.

Verse 94

तथा च ते घृणाऽप्यस्ति गुरुवित्तसमुद्भवा । तदर्थं कुरु तन्नाम्ना शंकरस्य निवेशनम्

மேலும் குருவின் செல்வத்தில் பற்றுதலால் உனக்குள் வெறுப்பும் உண்டாயிற்று. ஆகவே அதற்காக சங்கரரின் நாமத்தில் அவருக்கொரு இல்லத்தை அமைக்கவும்.

Verse 95

येन तस्मादपि त्वं हि आनृण्यं यासि तत्क्षणात् । अन्यत्रापि च तद्वित्तं यत्किंचिच्च प्रपद्यते

அச்செயலால் நீ அவனிடத்திலும் உடனே கடனிலிருந்து விடுபடுவாய்; மேலும் அந்தச் செல்வத்தின் எத்தகைய பகுதியும் வேறு வழியால் உன் கைக்கு வந்தாலும்।

Verse 96

ब्राह्मणेभ्यो विशिष्टेभ्यो नित्यं देहि समाहितः । तिलपात्रं सदा देहि सहिरण्यं विशेषतः

ஒருமுகச் சித்தத்துடன் சிறந்த பிராமணர்களுக்கு நாள்தோறும் தானம் செய். எப்போதும் எள்ளுப் பாத்திரத்தைத் தானமாக அளி; குறிப்பாக பொன்னுடன் சேர்த்து அளி.

Verse 97

येन ते सकलं पापं देहान्नाशं प्रगच्छति । अपरं चैत्रमासेऽहं सदाऽगच्छामि भक्तितः

இதனால் உன் எல்லாப் பாவமும் உடலிலிருந்து அகன்று அழிகிறது. மேலும் சைத்ர மாதத்தில் நான் பக்தியால் எப்போதும் இங்கே வந்து கொண்டிருக்கிறேன்.

Verse 98

कल्पग्रामात्सुदूराच्च प्रासादेऽत्र स्वयं कृते । पुनर्यामि च तत्रैव व्रतमेतद्धि मे स्थितम्

தூரமான கல்பகிராமத்திலிருந்து நான் இங்கே நான் தானே நிறுவிய இந்தப் பிராசாதத்துக்கு வருகிறேன்; பின்னர் மீண்டும் அதே இடத்திற்கே செல்கிறேன்—இதுவே நான் நிலைநிறுத்திய விரதம்.

Verse 99

तस्माच्चिंत्यस्त्वयाह्येष प्रासादो यो मया कृतः । चिंतनीयं सदैवेह स्नानादिभिरनेकशः

ஆகையால் நான் கட்டிய இந்தப் பிராசாதத்தை நீ நிச்சயமாக மனத்தில் வைத்திரு. இங்கே ஸ்நானம் முதலிய பல புண்ணியச் செயல்களுடன் இதை மீண்டும் மீண்டும் நினைவு கூர வேண்டும்.

Verse 100

दुःशील उवाच । करिष्यामि वचस्तेऽहं यथा वदसि सन्मुने

துஃசீலன் கூறினான்—ஹே சன்முனியே! நீர் சொல்வதுபோலவே, உங்கள் வாக்கை நான் அப்படியே நிறைவேற்றுவேன்।

Verse 101

दुर्वासा उवाच । सर्वपापविशुद्ध्यर्थं दत्ते कृष्णाजिने द्विजः । प्रयच्छ तिलपात्राणि गुप्तपापस्य शुद्धये

துர்வாசர் கூறினார்—எல்லாப் பாவங்களின் பரிசுத்திக்காக ஒரு த்விஜன் (பிராமணன்) கிருஷ்ணாஜினத்தைத் தானம் செய்தால், மறைந்த பாவங்கள் நீங்க எள்ளுப் பாத்திரங்களையும் அளிக்க வேண்டும்।

Verse 102

सूत उवाच । तस्य तद्वचनं श्रुत्वा दत्तं तेन महात्मना । ततः कृष्णाजिनं भक्त्या ब्राह्मणायाहिताग्नये

சூதர் கூறினார்—அவருடைய சொற்களை கேட்ட அந்த மகாத்மா அதன்படியே தானம் செய்தான். பின்னர் பக்தியுடன் ஆஹிதாக்னி பிராமணனுக்கு கிருஷ்ணாஜினத்தை அர்ப்பணித்தான்।

Verse 103

दुर्वाससः समा देशाद्यथोक्तविधिना द्विजाः । यच्छतस्तिलपात्राणि तस्य नित्यं प्रभक्तितः

பின்னர் துர்வாசர் கூறிய விதிப்படி அந்த நாட்டின் த்விஜர்கள் அவனுக்கு தினந்தோறும் மிகுந்த பக்தியுடன் எள்ளுப் பாத்திரங்களை அளித்தனர்।

Verse 104

गतपापस्य दीक्षां च ददौ निर्वाणसंभवाम् । तथासौ गतपापस्य दीक्षां दत्त्वा यथाविधि

பாவங்கள் நீங்கிய அவனுக்கு அவர் நிர்வாணத்தை நோக்கச் செலுத்தும் தீட்சையை அளித்தார். இவ்வாறு பரிசுத்தமானவனுக்கு முறையின்படி தீட்சை அளித்து,

Verse 105

ततः प्रोवाच मधुरं देहि मे गुरुदक्षिणाम्

அப்போது அவர் இனிய மொழியால் கூறினார்—“எனக்கு குருதக்ஷிணை அளிப்பாயாக.”

Verse 106

दुःशील उवाच । याचस्व त्वं प्रभो शीघ्रं यां ते यच्छामि दक्षिणाम् । तां प्रदास्यामि चेच्छक्तिर्वित्तशाठ्यविवर्जिताम्

துஃசீலன் கூறினான்—“பிரபோ, நான் உமக்கு அர்ப்பணிக்கும் தக்ஷிணையை விரைவில் கேளும். ஆற்றல் இருந்தால் அதை அளிப்பேன்—செல்வத்தில் எந்த வஞ்சனையும் இன்றி.”

Verse 107

दुर्वासा उवाच । कल्पग्रामं गमिष्यामि सांप्रतं वर्तते कलिः । नाहमत्रागमिष्यामि यावन्नैव कृतं भवेत्

துர்வாசர் கூறினார்—“இப்போது நான் கல்பகிராமத்திற்குச் செல்வேன்; ஏனெனில் இக்காலத்தில் கலி மேலோங்கியுள்ளது. இது நிறைவேறும் வரை நான் இங்கு வரமாட்டேன்.”

Verse 108

अर्धनिष्पादितो ह्येष प्रासादो यो मया कृतः । परिपूर्तिं त्वया नेय एषा मे गुरुदक्षिणा

நான் தொடங்கிய இந்தப் பிராசாத (ஆலய) நிர்மாணம் பாதியே நிறைவேறியுள்ளது. நீ இதை முழுமையாக்கு—இதுவே என் குருதக்ஷிணை.

Verse 109

नृत्यगीतादिकं यच्च तथा कार्यं स्वशक्तितः । पुरतोऽस्य बलिर्देयस्तथान्यत्कुसुमादिकम्

நடனம், பாடல் முதலியவை எதுவாயினும் உன் ஆற்றலுக்கேற்ப ஏற்பாடு செய். இதன் முன்னிலையில் பலி செலுத்தப்பட வேண்டும்; மேலும் மலர் முதலிய பிற உபசாரங்களும் அர்ப்பணிக்கப்பட வேண்டும்.

Verse 110

एवमुक्त्वा गतः सोऽथ कल्पग्रामं मुनीश्वरः । दुःशीलोऽपि तथा चक्रे यत्तेन समुदाहृतम्

இவ்வாறு கூறி முனிவரேசர் கல்பகிராமத்திற்குச் சென்றார். துஃசீலனும் அவர் உரைத்தபடியே அப்படியே செய்தான்.

Verse 111

सूत उवाच । एवं तस्य प्रभक्तस्य तत्कार्याणि प्रकुर्वतः । तन्नाम्ना कीर्त्यते सोऽथ दुःशील इति संज्ञितः

சூதர் கூறினார்—அவன் பக்தியுடன் அந்தச் செயல்களைச் செய்ததால், பின்னர் அதே பெயரால் புகழ்பெற்று ‘துஃசீலன்’ என அழைக்கப்பட்டான்.

Verse 112

चैत्रमासे च यो नित्यं तं च देवं प्रपश्यति । क्षणं कृत्वा स पापेन वार्षिकेण प्रमुच्यते

சைத்ர மாதத்தில் தினமும் அந்தத் தேவனை தரிசிப்பவன், ஒரு கணம் தரிசித்தால்கூட ஆண்டு முழுதின் பாவத்திலிருந்து விடுபடுவான்.

Verse 113

यः पुनः स्नपनं तस्य सर्वं चैव करोति च । त्रिंशद्वर्षोद्भवं पापं तस्य गात्रात्प्रणश्यति

மேலும், அந்தத் தேவனுக்குச் முழுமையான ஸ்நபனச் சடங்கைச் செய்பவனின் உடலிலிருந்து முப்பது ஆண்டுப் பாவம் அழியும்.

Verse 114

यः पुनर्नृत्यगीताद्यं कुरुते च तदग्रतः । आजन्ममरणात्पापात्सोऽपि मुक्तिमवाप्नुयात्

மேலும், அவர்முன் நடனம், பாடல் முதலியவற்றை அர்ப்பணிப்பவன், பிறப்பு முதல் இறப்பு வரைச் சேர்ந்த பாவங்களிலிருந்தும் விடுபட்டு முக்தியை அடைவான்.