Adhyaya 20

Verse 1

। सूत उवाच । तत्र दाशरथी रामो वनवासाय दीक्षितः । भ्रममाणो धरापृष्ठे सीतालक्ष्मणसंयुतः

சூதர் கூறினார்—அங்கே தாசரதியான ஸ்ரீராமன் வனவாசத்திற்குத் தீட்சை பெற்றவனாய், சீதா லக்ஷ்மணருடன் பூமியெங்கும் அலைந்து கொண்டிருந்தான்।

Verse 2

समाऽयातो द्विजश्रेष्ठा यत्र सा पितृकूपिका । तृषार्तश्च श्रमार्तश्च निषसाद धरातले

ஓ த்விஜசிரேஷ்டர்களே! அந்த பித்ருகூபிகை உள்ள இடத்துக்கு அவர் வந்தடைந்தார்; தாகமும் களைப்பும் மிக, தரையில் அமர்ந்தார்।

Verse 3

एतस्मिन्नंतरे प्राप्तो भगवान्दिननायकः । अस्ताचलं जपापुष्पसन्निभो द्विजसत्तमाः

அந்நேரத்தில், ஓ த்விஜசத்தமர்களே! பகவான் தினநாயகனான சூரியன் அஸ்தாசலத்தை அணுகினான்; செம்பருத்திப் பூவெனச் செம்மை ஒளியால் பிரகாசித்தான்।

Verse 4

ततः प्लक्षनगाधस्तात्पर्णान्यास्तीर्य भूतले । सायंतनं विधिं कृत्वा सुष्वाप रघुनन्दनः

பின்பு ரகுகுல நந்தனன் பிளக்ஷ மரத்தின் கீழ் தரையில் இலைகளை விரித்து, சாயங்கால விதியைச் செய்து அங்கேயே படுத்து உறங்கினான்।

Verse 5

अथाऽवलोकयामास स्वप्ने दशरथं नृपम् । यद्वत्पूर्वं प्रियाऽलापसंसक्तं हृष्टमानसम्

பின்பு கனவில் அவன் அரசன் தசரதனை கண்டான்—முன்புபோலவே—அன்புரையாடலில் ஈடுபட்டு, மகிழ்ச்சியால் நிறைந்த மனத்துடன்।

Verse 6

ततः प्रभाते विमले प्रोद्गते रविमण्डले । विप्रानाहूय तत्सर्वं कथयामास राघवः

பின்பு தூய்மையான விடியற்காலையில் சூரிய மண்டலம் உதித்தபோது, ராகவன் பிராமணர்களை அழைத்து நடந்த அனைத்தையும் கூறினான்।

Verse 7

अद्य स्वप्ने मया विप्राः प्रियालापपरः पिता । अतिहृष्टमना दृष्टः श्वेतमाल्यानुलेपनः

“இன்று, ஓ பிராமணர்களே, கனவில் என் தந்தையை கண்டேன்—அன்புரைகளில் ஈடுபட்டு, மிகுந்த மகிழ்ச்சியுடன், வெண்மலர்களின் மாலையும் சந்தனாதி அனுலேபனமும் பூண்டவராக।”

Verse 8

तत्कीदृक्परिणामोऽस्य स्वप्नस्य द्विजसत्तमाः । भविष्यति प्रजल्पध्वं परं कौतूहलं यतः

“ஓ த்விஜசிரேஷ்டர்களே, இந்தக் கனவின் விளைவு எத்தகையதாகும்? அருள்கூர்ந்து கூறுங்கள்; எனது ஆவல் மிகுதியாயுள்ளது।”

Verse 9

ब्राह्मणा ऊचुः । पितरः श्राद्धकामा ये वृद्धिं पश्यंति वा नृप । ते स्वप्ने दर्शनं यांति पुत्राणामिति नः श्रुतम्

பிராமணர்கள் கூறினர்—ஓ அரசே! சிராத்தத்தை விரும்பும் பித்ருக்கள் அல்லது வளர்ச்சி-செழிப்பைக் காணும் போது, அவர்கள் கனவில் தம் புதல்வர்களுக்கு தரிசனம் அளிப்பார்கள் என்று நாம் கேட்டோம்।

Verse 10

तदस्यां कूपिकायां च स्वयमेव गया स्थिता । तेन त्वया पिता दृष्टः स्वप्ने श्राद्धस्य वांछकः

இந்தச் சிறு கிணற்றில் தானே கயா நிலைத்திருக்கிறது; ஆகவே நீ கனவில் சிராத்தத்தை விரும்பும் உன் தந்தையை கண்டாய்।

Verse 11

तस्मात्कुरु रघुश्रेष्ठ श्राद्धमत्र यथोदितम् । नीवारैः शाक मूलैश्च तथाऽरण्योद्भवैस्तिलैः

ஆகையால், ஓ ரகு குலச் சிறந்தவனே! இங்கே விதிப்படி சிராத்தம் செய்—நீவாரம் (காட்டு நெல்), கீரை-வேர், மேலும் காடில் கிடைத்த எள்ளுடன்।

Verse 12

अथैवामन्त्रयामास तान्विप्रान्रघुसत्तमः । श्राद्धेषु श्रद्धया युक्तः प्रसादः क्रियतामिति

பின்பு ரகு குலத்தின் சிறந்தவன், சிரத்தையுடன் அந்தப் பிராமணர்களை அழைத்து—“சிராத்தக் கிரியைகளில் பிரசாதத்தை ஏற்று அருள்புரியுங்கள்” என்றான்।

Verse 13

बाढमित्येव ते चोक्त्वा स्नानार्थं द्विजसत्तमाः । गताः सर्वे सुसंहृष्टा स्वकीयानाश्रमान्प्रति व

“அப்படியே” என்று கூறி அந்தச் சிறந்த த்விஜர்கள் நீராடச் சென்றனர்; அனைவரும் மிக மகிழ்ந்து தத்தம் ஆசிரமங்களுக்குப் புறப்பட்டனர்।

Verse 14

अथ तेषु प्रयातेषु ब्राह्मणेषु रघूत्तमः । प्रोवाच लक्ष्मणं पार्श्वे विनयावनतं स्थितम्

பிராமணர்கள் புறப்பட்டபின், ரகுகுலச் சிறந்தவன் ஸ்ரீராமன், தன் அருகில் பணிவுடன் தலைவணங்கி நின்ற லக்ஷ்மணனிடம் கூறினான்।

Verse 15

शाकमूलफलान्याशु श्राद्धार्थं समुपानय । सौमित्रानय वैदेही स्वयं पचति भामिनी

“ஸ்ராத்தத்திற்காக உடனே கீரைகள், கிழங்குகள், பழங்களை கொண்டு வா. ஓ சௌமித்ரி, அவற்றை கொண்டு வா; வைதேஹி அந்த சதீமணி தானே சமைப்பாள்.”

Verse 16

तच्छ्रुत्वा लक्ष्मणस्तूर्णं जगामाऽरण्यमेव हि । श्राद्धार्थमानिनायाऽशु फलानि विविधानि च

அதை கேட்ட லக்ஷ்மணன் உடனே காட்டிற்குச் சென்று, ஸ்ராத்தத்திற்காக விரைவில் பலவகைப் பழங்களை கொண்டு வந்தான்।

Verse 17

धात्रीफलानि चाऽम्राणि चिर्भटानीं गुदानि च । करीराणि कपित्थानि तथैवाऽन्यानि भूरिशः

அவன் நெல்லிக்கனி, மாம்பழம், தர்பூசணி, வெல்ல இனிப்புகள், கரீரப் புட்கள், விலாம்பழம் (கபித்தம்) முதலிய பலவற்றையும் மிகுதியாக கொண்டு வந்தான்।

Verse 18

ततश्च पाचयामास तदर्थे जनकोद्भवा । रामादेशात्स्वयं साध्वी विनयेन समन्विता

பின்பு ஜனகனின் மகளான சீதை, பணிவும் புனிதமும் உடையவள், ராமனின் ஆணைப்படி அந்த நோக்கத்திற்காக தானே சமைத்தாள்।

Verse 19

ततश्च कुतपे प्राप्ते काले ते द्विजसत्तमाः । कृताह्निकाः समायाता रामभक्तिसमन्विताः

பின்பு குதபக் காலம் வந்தபோது, அந்தச் சிறந்த பிராமணர்கள் தினசரி அஹ்னிகக் கிரியைகளை நிறைவேற்றி, இராமபக்தியால் நிறைந்தவர்களாய் மீண்டும் வந்தனர்।

Verse 20

एतस्मिन्नंतरे सीता प्लक्षवृक्षांतरे स्थिता । आत्मानं गोपयामास यथा वेत्ति न राघवः

அவ்வேளையில் சீதை பிளக்ஷ மரத்தின் கிளைகளுக்கிடையில் நின்று, ராகவன் (இராமன்) தன்னை அறியாதபடி தன்னை மறைத்துக் கொண்டாள்।

Verse 21

स तां सीतेति सीतेति व्याहृत्याथ मुहुर्मुहुः । स्त्रीधर्मिणीति मत्वा तु लक्ष्मणं चेदमब्रवीत्

அவன் மீண்டும் மீண்டும் “சீதே! சீதே!” என்று அழைத்தான்; அவளை ஸ்த்ரீதர்மத்தில் நிலைத்தவள் என எண்ணி, பின்னர் லக்ஷ்மணனிடம் இவ்வாறு கூறினான்।

Verse 22

वत्स लक्ष्मण शुश्रूषां विप्राणां श्राद्धसंभवाम् । पादप्रक्षालनाद्यां त्वं यथावत्कर्तुमर्हसि

குழந்தை லக்ஷ்மணா, ஸ்ராத்த காலத்தில் பிராமணர்களுக்குச் செய்ய வேண்டிய சேவை—பாதப் பிரக்ஷாலனம் முதலியவை—நீ முறையாகச் செய்ய வேண்டும்।

Verse 23

बाढमित्येव संप्रोक्तो लक्ष्मणः शुभलक्षणः । चक्रे सर्वं तथा कर्म यथा नारी विचक्षणा

இவ்வாறு கூறப்பட்டதும், நல்விளக்கங்களையுடைய லக்ஷ்மணன் “ஆமாம்” என்று ஒப்புக் கொண்டு, விவேகமுள்ளவரைப் போல அந்த எல்லாக் கடமைகளையும் முறையாகச் செய்தான்।

Verse 24

ततो निर्वर्तिते श्राद्धे ब्राह्मणेषु गतेष्वथ । जनकस्य सुता साध्वी तत्क्षणात्समुपस्थिता

சிராத்தம் முறையாக நிறைவேறி, பிராமணர்கள் புறப்பட்டபின், ஜனகனின் சாத்வியான மகள் சீதை உடனே தோன்றினாள்।

Verse 25

तां दृष्ट्वा राघवः सीतां कोपसंरक्तलोचनः । प्रोवाच परुषैर्वाक्यैर्भर्त्समानो मुहुर्मुहुः

சீதையைப் பார்த்த ராகவன் கோபத்தால் சிவந்த கண்களுடன், கடுமையான சொற்களால் அவளை மீண்டும் மீண்டும் கண்டித்தான்।

Verse 26

आयातेषु द्विजातेषु श्राद्धकाल उपस्थिते । क्व गता वद पापे त्वं मां परित्यज्य दूरतः

“இருபிறப்பினர் வந்தும் சிராத்த நேரம் வந்தும் இருக்கையில், நீ எங்கே சென்றாய்? சொல்லு பாவினியே, என்னை விட்டுத் தூரம் ஏன் சென்றாய்?”

Verse 27

नैतद्युक्तं कुलस्त्रीणां विशेषादत्र कानने । विहर्तुं दूरतः शून्ये तस्मात्त्याज्याऽसि मैथिलि

“குலமகளிர்க்கு இது பொருந்தாது—இவ்வனத்தில் குறிப்பாக—வெறிச்சோடித் தூரம் அலைதல்; ஆகவே மைதிலி, நீ கைவிடப்பட வேண்டும்।”

Verse 28

तस्य तद्वचनं श्रुत्वा भीता सा जनकोद्भवा । उवाच वेपमानांगी प्रस्खलंत्या गिरा ततः

அவன் சொற்களைக் கேட்ட ஜனகநந்தினி அஞ்சினாள்; உடல் நடுங்க, பின்னர் தடுமாறும் குரலில் பேசினாள்।

Verse 29

न मामर्हसि कार्येऽस्मिन्गर्हितुं रघुसत्तम । यस्मादहमतिक्रान्ता स्थानादस्माच्छ्रणुष्व तत्

ஓ ரகுகுலச் சிறந்தவனே, இவ்விஷயத்தில் என்னைத் தாழ்த்திப் பேச வேண்டாம். நான் இவ்விடத்தை விட்டு விலகிய காரணத்தை கேள்.

Verse 30

पिता तव मया दृष्टः साक्षाद्दशरथः स्वयम् । ब्राह्मणस्य शरीरस्थो द्वितीयश्च पितामहः

நான் உன் தந்தை—தசரதனையே—நேரில் கண்டேன்; அவர் ஒரு பிராமணனின் உடலுக்குள் வாசித்தார். அங்கேயே உன் பிதாமகனையும் இரண்டாம் மூத்தவராகத் தெளிவாகக் கண்டேன்.

Verse 31

पितुः पितामहोऽन्यस्य तृतीयस्य रघूत्तम । त्रयाणां च तथान्येषां त्रयोऽन्ये नृपसंनिभाः

ஓ ரகூத்தமனே, உன் தந்தையின் பிதாமகனையும் நான் கண்டேன்; அதுபோல மற்றொருவரின் பிதாமகனையும்—இவ்வாறு மூன்றாவனையும். அந்த மூவருடன் மேலும் மூவர் அரசரைப் போன்ற ஒளியுடன் தோன்றினர்.

Verse 32

ब्राह्मणानां मया दृष्टाः शरीरस्थाः सुहर्षिताः । मातामहानहं मन्ये तानपि त्रीनहं स्फुटम्

அந்த பிராமணர்களின் உடல்களுக்குள் இருந்த அவர்களை நான் கண்டேன்—மிகுந்த மகிழ்ச்சியுடனும் ஒளியுடனும். மூன்று மாதாமகர்களையும் நான் தெளிவாக அறிந்தேன் என நினைக்கிறேன்.

Verse 33

ततो ऽहं लज्जया नष्टा दृष्ट्वा श्वशुरसंगमान् । येन भुक्तानि भोज्यानि पुरा मृष्टान्यनेकशः

பின்னர் மாமனார் மற்றும் மூத்தோரின் அந்தச் சந்திப்புகளைப் பார்த்ததும் நான் வெட்கத்தில் மூழ்கி மறைந்தவள்போல் ஆனேன்; அவர்களால் முன்பு பலமுறை சுவையான உணவுகள் உண்டாயிருந்தன.

Verse 34

तथा खाद्यानि लेह्यानि चोष्याणि च विशेषतः । पिता तव कथं सोऽद्य कषायाणि कटूनि च । भक्षयिष्यति दत्तानि स्वहस्तेन मया विभो

அதேபோல் பலவகை உணவுகள்—மெல்லவேண்டியவை, நக்கவேண்டியவை, சப்பவேண்டியவை—சிறப்பாக. ஓ பிரபுவே, இன்று உங்கள் தந்தை என் கையால் அளிக்கப்பட்ட கஷாய (கசப்பு/கசப்பு-சுவை) மற்றும் கடு (காரம்) பொருட்களை எவ்வாறு உண்ணுவார்?

Verse 36

तच्छ्रुत्वा संप्रहृष्टात्मा रामो राजीवलोचनः । साधुसाध्विति तां प्राह परिष्वज्य मुहुर्मुहुः

இதைக் கேட்டதும் தாமரை-கண்ணனான ராமர் பேரானந்தத்தில் மகிழ்ந்தார். ‘சாது, சாது’ என்று கூறி அவளை மீண்டும் மீண்டும் அணைத்துக்கொண்டு உரைத்தார்.

Verse 37

ततो भुक्त्वा स्वयं रामो लक्ष्मणेन समन्वितः । सायाह्ने समनुप्राप्ते संध्याकार्यं विधाय च

பின்னர் லக்ஷ்மணனுடன் கூடிய ராமர் தாமே உணவு உண்டார். மாலை நேரம் வந்தபோது விதிப்படி சந்த்யா கர்மத்தையும் நிறைவேற்றினார்.

Verse 38

प्रोवाच लक्ष्मणं वत्स पर्णान्यास्तीर्य भूतले । शय्यां कुरु समानीय पादशौचाय सज्जलम्

அவர் லக்ஷ்மணனை நோக்கி—‘குழந்தையே, தரையில் இலைகளை விரித்து படுக்கையை அமை; பாதங்களைத் தூய்மைப்படுத்த நீரை கொண்டு வா’ என்று கூறினார்.

Verse 39

ततः कोपपरीतात्मा सौमित्रिः प्राह राघवम् । नाहं शय्यां करिष्यामि पादप्रक्षालनं न च

அப்போது கோபம் நிறைந்த மனத்துடன் சௌமித்ரி (லக்ஷ்மணன்) ராகவனை நோக்கி—‘நான் படுக்கையை அமைக்கமாட்டேன்; பாதங்களை கழுவவும் மாட்டேன்’ என்றான்.

Verse 40

तथाऽन्यदपि यत्किंचित्कर्म स्वल्पमपि प्रभो । त्वां वा त्यक्त्वा गमिष्यामि कुत्रचित्पीडितो भृशम्

ஓ பிரபுவே! வேறு எந்தச் செயலும்—அது மிகச் சிறியதாயினும்—நான் செய்யமாட்டேன்; இல்லையெனில் உம்மை விட்டுவிட்டு எங்கோ செல்வேன், மிகுந்த துயரால் வாடி.

Verse 41

प्रेष्यत्वेन रघुश्रेष्ठ सत्यमेतन्मयोदितम् । सीतायाः किं समादेश्यं न किंचित्संप्रयच्छसि । अपि स्वल्पतरं राम मया त्वं किं करिष्यसि

ரகுகுலச் சிறந்தவரே! பணிவுடன் நான் சொன்னது உண்மையே. நீங்கள் எதையும் அளிக்காவிட்டால் சீதைக்கு நான் என்ன செய்தி சொல்ல வேண்டும்? ராமா! சிறிதாயினும்—உமக்காக நான் என்ன செய்ய வேண்டும்?

Verse 42

तस्य तद्वचनं श्रुत्वा विकृतं चापि राघवः । तूष्णीं बभूव मेधावी हास्यं कृत्वा मनाक्ततः

அவனுடைய சற்றே முறையற்ற சொற்களை கேட்டும், அறிவுடைய ராகவன் சிறிது புன்னகைத்து, பின்னர் மௌனமாயிருந்தான்।

Verse 43

ततः स्वयं समुत्थाय कृत्वा स्वा स्तरकं शुभम् । सीतया क्षालितांघ्रिस्तु सुष्वाप तदनंतरम्

பின்னர் அவர் தாமே எழுந்து தமது மங்களமான படுக்கையை அமைத்தார்; சீதை அவருடைய பாதங்களை கழுவிய பின், அதன் பின்னர் அவர் உறங்கினார்।

Verse 44

लक्ष्मणोऽपि विदूरस्थः कोपसंरक्तलोचनः । वृक्षमूलं समाश्रित्य सुप्तश्चित्ते व्यचिंतयत्

லக்ஷ்மணனும் தூரத்தில் இருந்தான்; கோபத்தால் அவன் கண்கள் சிவந்திருந்தன. மரத்தின் வேரைச் சார்ந்து படுத்திருந்தாலும், மனத்தில் தொடர்ந்து சிந்தித்துக் கொண்டிருந்தான்।

Verse 45

हत्वैनं राघवं सुप्तं सीतां पत्नीं विधाय च । किं गच्छामि निजं स्थानं विदेशं वाऽपिदूरतः

இந்த உறங்கும் ராகவனை கொன்று சீதையை என் மனைவியாக்கிக் கொண்டால், நான் எங்கே செல்வேன்—என் இடத்திற்கா, அல்லது தொலைவான அந்நாட்டிற்கா?

Verse 46

एवं चिंतयतस्तस्य बहुधा लक्ष्मणस्य सा । व्यतिक्रांता निशा विप्राः कृच्छ्रेण महता ततः

ஓ பிராமணர்களே! இலக்குமணன் இவ்வாறு பலவிதமாக சிந்தித்துக் கொண்டிருக்க, அந்த இரவு பெரும் துன்பத்தோடு கழிந்தது.

Verse 47

न तस्य निश्चयो जज्ञे तस्मिन्कृत्ये कथंचन । कोपात्प्रणष्टनिद्रस्य सोष्णं निःश्वसतो मुहुः

அந்தச் செயல் குறித்து அவனுள் எந்தத் தீர்மானமும் எழவில்லை. கோபத்தால் உறக்கம் கெட்டு, அவன் மீண்டும் மீண்டும் சூடான மூச்சை வெளியிட்டான்.

Verse 48

ततः प्रभाते विमले कृतपूर्वाह्णिकक्रियः । रामः सीतां समादाय प्रस्थितो दक्षिणां दिशम्

பின்னர் தெளிந்த காலை வேளையில், காலை வழிபாடுகளை நிறைவேற்றி, ராமன் சீதையை உடன் அழைத்து தெற்குத் திசை நோக்கிப் புறப்பட்டான்.

Verse 49

लक्ष्मणोऽपि धनुः सज्यं कृत्वा संधाय सायकम् । अनुव्रजति पृष्ठस्थस्तस्य च्छिद्रं विलोकयन्

இலக்குமணனும் வில்லில் நாண் ஏற்றி அம்பை குறிவைத்து, பின்னால் தொடர்ந்து சென்றான்—அவனிடத்தில் ஏதாவது இடைவெளி தோன்றுமா எனக் கவனித்தான்.

Verse 50

ततो गोकर्णमासाद्य प्रणम्य च महेश्वरम् । प्रतस्थे राघवो यावत्सौमित्रिस्तावदागतः

அப்போது கோகர்ணத்தை அடைந்து மகேஸ்வரனை வணங்கி, ராகவன் முன்னே புறப்பட்டான்; அதற்குள் சௌமித்ரி (லக்ஷ்மணன்)வும் வந்து சேர்ந்தான்।

Verse 51

बाष्पपर्याकुलाक्षश्च व्रीडयाऽधोमुखः स्थितः । प्रणम्य शिरसा रामं ततः प्राह सुदुः खितः

அவனது கண்கள் கண்ணீரால் மங்கின; வெட்கத்தால் தலை குனிந்து நின்றான். ராமனைத் தலைவணங்கி, மிகுந்த துயரத்துடன் பேசினான்।

Verse 52

कुरु मे निग्रहं नाथ स्वामिद्रोहसमुद्भवम् । अतिपापस्य दुष्टस्य कृतघ्नस्य रघूत्तम

நாதா! ஆண்டவனைத் துரோகம் செய்ததால் உண்டான என் குற்றத்திற்கு எனக்கு தண்டனை அளியுங்கள். ரகுவம்சச் சிறந்தவரே! நான் மிகப் பாவி, தீயவன், நன்றிகெட்டவன்।

Verse 53

उत्तराणि विरुद्धानि तव दत्तानि भूरिशः । मया विनाऽपराधेन वधोपायश्च चिंतितः

நான் மீண்டும் மீண்டும் உமக்கு முறையற்ற, எதிரான பதில்களை அளித்தேன். நீர் குற்றமற்றவராக இருந்தும், உமது வதத்திற்கான வழியையும் நான் எண்ணினேன்।

Verse 54

ततश्च तं परिष्वज्य रामोऽपि निजबांधवम् । बाष्पक्लिन्नमुखः प्राह क्षांतं वत्स मया तव

அப்போது ராமனும் தன் உறவினரை அணைத்துக் கொண்டான். கண்ணீரால் நனைந்த முகத்துடன்—“குழந்தையே, உன்னை நான் மன்னித்தேன்” என்று கூறினான்।

Verse 55

न ते त्वन्यः प्रियः कश्चिन्मां मुक्त्वा वेद्म्यहं स्फुटम् । तस्मादागच्छ गच्छामो मार्गं वेलाधिका भवेत्

எனக்கு தெளிவாகத் தெரியும்—என்னைத் தவிர உனக்கு வேறு எந்தப் பிரியரும் இல்லை. ஆகவே வா; நாம் புறப்படுவோம், இல்லையெனில் பயண நேரம் அளவுக்கு மீறி கடந்து விடும்.

Verse 56

लक्ष्मण उवाच । यदि मे निग्रहं नाथ न करिष्यसि सांप्रतम् । प्राणत्यागं करिष्यामि वह्नावात्मविशुद्धये

லக்ஷ்மணன் கூறினான்—ஓ நாதா! இப்போது நீங்கள் என்னைத் தண்டிக்காவிட்டால், ஆத்ம சுத்திக்காக நான் அக்னியில் உயிர் துறப்பேன்.

Verse 57

रामलक्ष्मणयोरेवं वदतोस्तत्र कानने । आजगाम मुनिश्रेष्ठो मार्कंड इति यः स्मृतः

அந்த வனத்தில் ராமனும் லக்ஷ்மணனும் இவ்வாறு பேசிக்கொண்டிருக்கையில், முனிவர்களில் சிறந்தவர்—மார்கண்டர் என நினைவுகூரப்படுபவர்—அங்கு வந்தடைந்தார்.

Verse 58

ततः प्रणम्य तं रामः सीतालक्ष्मणसंयुतः । प्रोवाच स्वागतं तेस्तु कुतः प्राप्तोऽसि सन्मुने

பின்னர் சீதையும் லக்ஷ்மணனும் உடன் இருந்த ராமன் அவரை வணங்கி, “ஓ சன்முனியே! உமக்கு வரவேற்பு. எங்கிருந்து வந்தீர்?” என்று கூறினான்.

Verse 59

मार्कंडेय उवाच । प्रभासादहमायातः सांप्रतं रघुनंदन । स्वमाश्रमं गमिष्यामि क्षेत्रेऽत्रैव व्यवस्थितम्

மார்கண்டேயர் கூறினார்—“ஓ ரகுநந்தனா! நான் இப்பொழுதே பிரபாசத்திலிருந்து வந்தேன். இவ்வே புண்ணிய க்ஷேத்திரத்தில் அமைந்த என் ஆசிரமத்திற்குச் செல்கிறேன்.”

Verse 60

मया राघव तत्राऽस्ति स्थापितः प्रपितामहः । तस्याऽद्य दिवसे यात्रा बहुश्रेयःप्रदा स्मृता

ஏ ராகவா, அங்கே நான் ப்ரபிதாமஹரை பிரதிஷ்டை செய்தேன். இன்றைய நாளில் அவரைத் தரிசிக்கும் யாத்திரை மிகுந்த நன்மையும் புண்ணியமும் அளிப்பதாக நினைக்கப்படுகிறது.

Verse 61

तस्मात्त्वमपि तत्रैव तूर्णमेव मया सह । ममाश्रमपदे स्थित्वा पश्य देवं पितामहम्

ஆகையால் நீயும் என்னுடன் உடனே அங்கே செல். என் ஆசிரமத் தளத்தில் தங்கி, தேவ பிதாமஹர் (பிரம்மா) அவர்களைத் தரிசி.

Verse 62

येन स्याः सर्वशत्रूणामगम्यस्त्वं रघूद्वह । ज्येष्ठपञ्चदशीयोगे ज्येष्ठपुत्रः समाहितः

இதனால், ஏ ரகுவம்சச் சிறந்தவனே, நீ எல்லா பகைவருக்கும் எட்டாதவனாக ஆகுவாய். ஜ்யேஷ்ட பௌர்ணமி யோகத்தில் மூத்த மகன் (இந்திரன்) மனம் ஒருமித்து தூய்மையடைந்தான்.

Verse 63

यस्तत्र कुरुते स्नानं तस्य मृत्युभयं कुतः । साऽद्य पंचदशी राम ज्येष्ठमाससमुद्भवा । ज्येष्ठानक्षत्रसंयुक्ता तस्मात्स्नातुं त्वमर्हसि

அங்கே நீராடுபவனுக்கு மரணபயம் எங்கே? ஏ ராமா, இன்று ஜ்யேஷ்ட மாதத்தின் பதினைந்தாம் திதி; அது ஜ்யேஷ்டா நட்சத்திரத்துடன் கூடியது; ஆகவே நீ நீராடுதல் உகந்தது.

Verse 64

ततः संप्रस्थितं रामं दृष्ट्वा प्रोवाच लक्ष्मणः । कुरु मे निग्रहं तावद्गच्छ तीर्थं ततः प्रभो

அப்போது ராமன் புறப்படுவதைப் பார்த்து லக்ஷ்மணன் கூறினான்— “முதலில் என்னைச் சிறிது நேரம் கட்டுப்படுத்து; பின்னர், பிரபோ, அந்தத் தீர்த்தத்திற்குச் செல்.”

Verse 65

राम उवाच । स्थितेऽस्मिन्मुनिशार्दूले समीपे वत्स लक्ष्मण । अनर्हा निष्कृतिः कर्तुं तस्मादेनं प्रयाचय

ராமன் கூறினான்—வத்ஸ லக்ஷ்மணா, இந்த முனிசார்தூலர் அருகில் இருக்கையில் நாமே பிராயச்சித்தம் செய்வது உரியது அல்ல; ஆகவே பணிவுடன் அவரை வேண்டிக் கேள்.

Verse 66

लक्ष्मण उवाच । स्वामिद्रोहे कृते ब्रह्मन्प्रायश्चित्तं यदीक्ष्यते । तन्मे देहि स्फुटं येन कायशुद्धिः प्रजायते

லக்ஷ்மணன் கூறினான்—ஓ பிராமணரே, ஸ்வாமித்ரோகம் செய்தவர்க்கு விதிக்கப்பட்ட பிராயச்சித்தம் ஏதேனும் இருந்தால், அதை எனக்கு தெளிவாகச் சொல்லுங்கள்; அதனால் உடல்-சுத்தி உண்டாகும்.

Verse 67

मार्कंडेय उवाच । ममाऽश्रमसमीपेऽस्ति सुतीर्थं बालमंडनम् । स्वामिद्रोहरताः स्नाता मुच्यंते तत्र पातकैः

மார்கண்டேயர் கூறினார்—என் ஆசிரமத்தின் அருகில் ‘பாலமண்டனம்’ எனும் சிறந்த தீர்த்தம் உள்ளது. ஸ்வாமித்ரோகப் பாவத்தில் ஈடுபட்டோர் அங்கு நீராடினால் பாவங்களிலிருந்து விடுபடுவர்.

Verse 68

तत्र शक्रो विपाप्माभूद्धत्वा गर्भं दितेः पुरा । विश्वस्ताया विशेषेण मातुः काकुत्स्थसत्तम । तस्मात्तत्र द्रुतं गत्वा स्नानं कुरु महामते

அங்கேயே சக்ரன் (இந்திரன்) பழங்காலத்தில் திதியின் கருவை அழித்தபோதும்—தாயின் விசேஷ அருளும் நம்பிக்கையும் காரணமாக—பாவமற்றவனானான், ஓ காகுத்ஸ்தரில் சிறந்தவனே. ஆகவே, ஓ மகாமதியே, விரைந்து அங்கு சென்று நீராடுவாயாக.

Verse 69

ततः प्रमुच्यसे पापात्स्वामिद्रोहसमुद्भवात् । अपरं नास्ति ते दोषो मनसा पातकं कृतम्

அப்போது நீ ஸ்வாமித்ரோகத்தால் உண்டான பாவத்திலிருந்து விடுபடுவாய். உனக்கு வேறு குற்றம் இல்லை; மனத்திலேயே பாவம் நிகழ்ந்தது.

Verse 70

मनस्तापेन शुध्येत मतमेतन्मनीषिणाम् । त्वया तु मनसा द्रोहः कृतो रामकृते यतः

மனத்தின் தாபமும் பச்சாத்தாபமும் மனிதனைத் தூய்மைப்படுத்தும்—இதுவே ஞானிகளின் கருத்து. உன் நிலையில் துரோகம் மனத்திலேயே நிகழ்ந்தது; அது ராமனை முன்னிட்டே எழுந்தது.

Verse 71

ईदृक्षान्मनसस्तापात्तस्माच्छुद्धोऽसि लक्ष्मण । अपरं शृणु मे वाक्यं नास्ति दोषस्तवा नघ

இத்தகைய மனத்தாபத்தினால், ஓ லக்ஷ்மணா, நீ தூய்மையடைந்தாய். இனி என் மற்றொரு சொல்லைக் கேள்—ஓ பாவமற்றவனே, உன்னில் குற்றம் இல்லை.

Verse 72

ईदृक्क्षेत्रप्रभावोऽयं सौभ्रात्रेण विवर्जितः । पंचक्रोशात्मके क्षेत्रे ये वसन्त्यत्र लक्ष्मण

இந்தக் க்ஷேத்திரத்தின் வல்லமை இப்படிப்பட்டது—இங்கு சகோதரப் பாசம் நீங்கிவிடும். ஓ லக்ஷ்மணா, இந்த ஐந்து-க்ரோச அளவுள்ள புனிதப் பரப்பில் இங்கு வாழ்பவர்கள்—

Verse 73

अपि स्वल्पं न सौभ्रात्रं तेषां संजायते क्वचित्

அவர்களிடம் எந்நேரமும் சிறிதளவும் சகோதரப் பாவம் எழாது.

Verse 74

तावत्स्नेहपरो मर्त्यस्तावद्वदति कोमलम् । चमत्कारोद्भवं क्षेत्रं यावन्न स्पृशतेंऽघ्रिभिः

மனிதன் இவ்வளவுவரை பாசமுடன் இருந்து இனிய சொற்கள் பேசுவான்; இந்த அதிசயமாகத் தோன்றிய க்ஷேத்திரத்தைத் தன் பாதங்களால் தொடாதவரை மட்டுமே.

Verse 75

येऽन्येपि निवसंत्यत्र पशवः पक्षिणो मृगाः । तेऽपि सौहार्द्दनिर्मुक्ताः सस्पर्द्धा इतरेतरम्

இங்கே வாழும் பிற உயிர்கள்—மாடுகள், பறவைகள், மான்கள்—அவர்களும் நட்பின்றி ஒருவரோடு ஒருவர் போட்டியிடுகின்றனர்।

Verse 76

कस्यचित्केनचित्सार्धं सौहार्दं नैव विद्यते । तस्मान्नैवास्ति ते दोष ईदृक्क्षे त्रस्य संस्थितिः

இங்கே யாருக்கும் யாருடனும் நட்பு இல்லை. ஆகவே உன்னில் குற்றமில்லை; இந்தத் தலத்தின் நிலை இப்படியே.

Verse 77

तथापि यदि ते काचिच्छंका चित्ते व्यवस्थिता । तत्स्नानं कुरु गत्वा तु तस्मिंस्तीर्थे सुशोभने

இன்னும் உன் மனத்தில் ஏதேனும் ஐயம் நிலைத்திருந்தால், அந்த அழகிய தீர்த்தத்திற்குச் சென்று நீராடுவாயாக.

Verse 78

यत्र शक्रो विपाप्माऽभूद्द्रोहं कृत्वा सुदारुणम् । विश्वस्ताया दितेः पूर्वं गर्भपातसमुद्रवम्

அங்கேயே சக்ரன் மிகக் கொடிய துரோகம் செய்தபோதும் பாவமற்றவனானான்—முன்னொரு காலத்தில் நம்பிக்கையுடன் இருந்த திதியின் கருக்கலைப்பை ஏற்படுத்திய குற்றத்தினாலும்.

Verse 79

एवमुक्तस्तु सौमित्रिर्गत्वा तत्र द्विजोत्तमाः । तीर्थे स्नानाच्च संपन्नो विशुद्धः शक्रसेविते । रामोऽपि तत्र गत्वाशु मार्कंडेयवराश्रमे

ஓ இருபிறப்பில் சிறந்தவர்களே, இவ்வாறு கூறப்பட்டதும் சௌமித்ரி அங்கே சென்றான். சக்ரன் வழிபட்ட அந்தத் தீர்த்தத்தில் நீராடி அவன் தூய்மையடைந்தான். ராமனும் விரைந்து அங்கே சென்று மார்கண்டேயரின் சிறந்த ஆசிரமத்தை அடைந்தான்.

Verse 80

स्नानं कृत्वा यथान्यायं ददर्शाऽथ पितामहम् । जगामाऽथ दिशं याम्यां सीतालक्ष्मणसंयुतः

முறையின்படி நீராடி, பின்னர் பிதாமஹன் பிரம்மதேவரை தரிசித்தான். அதன் பின் சீதையும் இலக்குமணனும் உடன் தென் திசை நோக்கிச் சென்றான்.

Verse 83

तत्प्रभावाज्जघानाऽथ खरादीन्राक्षसोत्तमान् । तथा वै रावणं रौद्रं मेघनादसमन्वितम्

அந்தத் தெய்வீகப் பிரபாவத்தால் அவன் கரன் முதலிய தலைசிறந்த இராட்சசர்களை வதைத்தான். அதுபோல மேகநாதன் உடனிருந்த கொடிய ராவணனையும் வீழ்த்தினான்.

Verse 358

एतस्मात्कारणान्नष्टा त्वत्समीपादहं विभो । श्राद्धकालेऽपि संप्राप्ते सत्येनात्मानमालभे

இந்தக் காரணத்தாலே, ஆண்டவனே, உமது அருகிலிருந்து நான் மறைந்தேன். ஸ்ராத்த காலம் வந்தாலும், சத்தியவிரதத்தினாலேயே நான் என்னைத் தாங்கிக் கொள்கிறேன்.