Adhyaya 1

Verse 1

। ओंनमः पुरुषोत्तमाय । अथ स्कान्दे महापुराणे षष्ठनागरखण्डप्रारम्भः । व्यास उवाच । स धूर्जटि जटाजूटो जायतां विजयाय वः । यत्रैकपलितभ्रांतिं करोत्यद्यापि जाह्नवी

ஓம் புருஷோத்தமனுக்கு நமஸ்காரம். இப்போது ஸ்கந்த மஹாபுராணத்தின் ஆறாம் நாகரகண்டம் தொடங்குகிறது. வியாசர் கூறினார்—ஜடாமுடி தாங்கிய தூర్జடி (சிவன்) உங்கள் வெற்றிக்காக இருப்பாராக; அவரின் சன்னிதியில் ஜாஹ்னவி (கங்கை) இன்றும் ஒரே நரைமுடி என்ற அதிசய மாயையை உண்டாக்குகிறாள்।

Verse 2

ऋषय ऊचुः । हरस्य पूज्यते लिंगं कस्मादतन्महामते । विशेषात्संपरित्यज्य शेषांगानि सुरासुरैः

ரிஷிகள் கூறினர்—மகாமதியே, ஹரனின் (சிவனின்) பிற அங்கங்களை விட்டு விட்டு, குறிப்பாக தேவர்களும் அசுரர்களும் ஏன் அவரது லிங்கத்தையே வழிபடுகின்றனர்?

Verse 3

तस्मादेतन्महाबाहो यथावद्वक्तुमर्हसि । सांप्रतं सूत कार्त्स्न्येन परं कौतूहलं हि नः

ஆகையால், மகாபாஹோ, இதை முறையாகச் சொல்லத் தகுதியுடையவர் நீரே. சூதரே, இப்போது முழுமையாகக் கேட்க எங்களுக்கு மிகுந்த ஆவல் எழுந்துள்ளது।

Verse 4

सूत उवाच । प्रश्नभारो महानेष यो भवद्भिरुदाहृतः । कीर्तयिष्ये तथाप्येनं नमस्कृत्य स्वयंभुवे

சூதர் கூறினார்—நீங்கள் எழுப்பிய இந்தக் கேள்வி மிகப் பெரும் பாரமுடையது. ஆயினும், ஸ்வயம்பூ (சுயம்பிறந்த இறைவன்) அவருக்கு வணங்கி இதை நான் எடுத்துரைப்பேன்।

Verse 5

आनर्तविषये चास्ति वनं मुनिजनाश्रयम् । मनोज्ञं सर्वसत्त्वानां सर्वर्तुफलितद्रुमम्

ஆனர்த்த தேசத்தில் முனிவர்கள் தங்கும் ஒரு வனம் உள்ளது; அது எல்லா உயிர்களுக்கும் இனிமை தருவது, அங்குள்ள மரங்கள் எல்லா பருவங்களிலும் கனிகளைத் தருவன.

Verse 6

तत्राश्रमपदं रम्यं सौम्यसत्त्वनिषेवितम् । अस्ति तापससंकीर्णं वेदध्वनिविराजितम्

அங்கே ஒரு இனிய ஆசிரமத் தலம் உள்ளது; அது சாந்தமான சத்த்வமுடைய நல்லோரால் சேவிக்கப்படுகிறது. அது தவசிகளால் நிரம்பி, வேத பாராயண ஒலியால் ஒளிர்கிறது.

Verse 7

अब्भक्षैर्वायुभक्षैश्च शीर्णपर्णाशिभिस्तथा । दन्तोलूखलिभिर्विप्रैः सेवितं चाश्मकुट्टकैः

அந்த புனித வனம் கடும் விரதமுடைய பிராமணர்களால் சேவிக்கப்பட்டது—சிலர் நீரையே உணவாகக் கொண்டோர், சிலர் காற்றையே உணவாகக் கொண்டோர், சிலர் உதிர்ந்த இலைகளையே உண்டோர்; சிலர் பற்களையே உலக்கை-உரலாகக் கொண்டு தவம் செய்தோர், மற்றோர் சிலர் கல்லில் குத்திய தானியத்தால் வாழ்ந்தோர்.

Verse 8

स्नानहोमपरैश्चैव जपस्वाध्यायतत्परैः । वानप्रस्थैस्त्रिदण्डैश्च हंसैश्चापि कुटीचरैः

அந்த இடம் புனித நீராடலும் ஹோமமும் செய்வதில் ஈடுபட்டோர், ஜபமும் ஸ்வாத்யாயமும் மேற்கொண்டோர் ஆகியோராலும் நிரம்பியது—வானப்ரஸ்தர்கள், திரிதண்டி சந்நியாசிகள், ஹம்ஸ மునிவர்கள், குடிலில் வாழும் துறவிகள் ஆகியோரும் அங்கு இருந்தனர்.

Verse 9

स्नातकैर्यतिभिर्दान्तैस्तथा पंचाग्निसाधकैः । कस्यचित्त्वथ कालस्य भगवांस्त्रिपुरांतकः

அந்த ஆசிரமவனம் ஸ்நாதகர்கள், அடக்கமுடைய யதிகள், மேலும் பஞ்சாக்னி சாதகர்கள் ஆகியோரால் நிரம்பியது. பின்னர் சில காலம் கடந்தபின் பகவான் திரிபுராந்தகர்—திரிபுரத்தை அழித்தவர்—(அங்கு தோன்றினார்).

Verse 10

सतीवियोगसंतप्तो भ्रममाण इतस्ततः । तस्मिन्वने समायातः सौम्यसत्त्वनिषेविते

சதீ-வியோகத்தின் வேதனையால் எரிந்தவனாய், இங்கும் அங்கும் அலைந்து, சாந்தமான சத்த்வமுடையோர் சேவிக்கும் அந்த வனத்திற்குள் அவர் வந்து சேர்ந்தார்.

Verse 11

क्रीडंति नकुला यत्र सार्धं सर्पैःप्रहर्षिताः । पञ्चाननाश्च मातंगैर्वृषदंशास्तथाखुभिः । काकाः कौशिकसंघैश्च वैरभावविवर्जिताः

அங்கே கீரிப்பிள்ளைகள் பாம்புகளுடன் மகிழ்ந்து விளையாடின; சிங்கங்கள் யானைகளுடன்; கடிக்கும் உயிர்கள் எலிகளுடன்; காகங்கள் ஆந்தைக் கூட்டங்களுடன்—எல்லாம் பகைமையின்றி இருந்தன।

Verse 12

ततश्च भगवान्रुद्रो दृष्ट्वाश्रमपदं तदा । नग्नः कपालमादाय भिक्षार्थं प्रविवेश सः

பின்னர் பகவான் ருத்ரர் அந்த ஆசிரமத் தளத்தைக் கண்டு, நிர்வாணமாகக் கபாலப் பாத்திரத்தை ஏந்தி பிச்சைக்காக அங்கே நுழைந்தார்।

Verse 13

अथ तस्य समालोक्य रूपं गात्रसमुद्भवम् । अदृष्टपूर्वं तापस्यः सर्वाः कामवशं गताः

பின் அவர் உடலிலிருந்து வெளிப்பட்ட, முன்பு காணாத அந்த அழகைக் கண்டு, எல்லா தாபஸிப் பெண்களும் காமத்தின் வசப்பட்டனர்।

Verse 14

गृहकर्म परित्यज्य गुरुशुश्रूषणानि च । मिथः संभाषणं चक्रुः स्थानेस्थाने च ताः स्थिताः

வீட்டு வேலைகளையும் குருமார்களின் சேவையையும் விட்டுவிட்டு, அவர்கள் இடமிடமாக நின்று ஒருவருடன் ஒருவர் பேசத் தொடங்கினர்।

Verse 15

एका सा कापि धन्या या चक्रे तस्यावगूहनम् । विश्रब्धा सर्वगात्रेषु तापसस्य महात्मनः

அவர்களில் ஒருத்தி தன்னை மிகப் பாக்கியவதி என எண்ணி, தயக்கமின்றி அந்த மகாத்மா தாபஸரின் எல்லா அங்கங்களையும் அணைத்துக் கொண்டு ஆலிங்கனம் செய்தாள்।

Verse 16

तथान्याः कौतुकाविष्टा धावंत्यः सर्वतोदिशम् । दृश्यंते तं समुद्दिश्य विस्तारितविलोचनाः

அவ்வாறே மற்ற பெண்களும் ஆவலால் ஆட்கொள்ளப்பட்டு எல்லாத் திசைகளிலும் ஓடினர்; அவனையே நோக்கி விரிந்த விழிகளுடன் பாய்ந்து வருவது காணப்பட்டது।

Verse 17

काश्चिदर्द्धानुलिप्तांग्यः काश्चिदेकांजितेक्षणाः । अर्धसंयमितैः कैशैस्तथान्यास्त्यक्तबालकाः

சிலரின் உடல் பாதி மட்டுமே பூச்சால் பூசப்பட்டிருந்தது; சிலரின் ஒரு கண் மட்டுமே அஞ்சனம் இட்டிருந்தது; சிலரின் கூந்தல் பாதி மட்டுமே கட்டப்பட்டிருந்தது; இன்னோர் சிலர் திடுக்கிட்டு குழந்தைகளை விட்டுவிட்டு ஓடினர்।

Verse 18

एवमालोक्यमानः स कामिनीभिर्महेश्वरः । बभ्राम राजमार्गेण भिक्षां देहीति कीर्तयन्

பெண்கள் இவ்வாறு நோக்கிக் கொண்டிருக்க, மகேஸ்வரன் அரசவீதியில் அலைந்து, “பிக்ஷை தாருங்கள்” என்று உரைத்துக் கொண்டிருந்தான்।

Verse 19

अथ ते मुनयो दृष्ट्वा तं तथा विगतांबरम् । कामोद्भवकरंस्त्रीणां प्रोचुः कोपारुणेक्षणाः

அப்போது முனிவர்கள் அவனை அப்படியே ஆடையற்றவனாகக் கண்டனர்—பெண்களில் காமத்தை எழுப்புவோனாக—கோபத்தால் சிவந்த கண்களுடன் பேசினர்।

Verse 20

यस्मात्पाप त्वयास्माकमाश्रमोऽयं विडंबितः । तस्माल्लिंगं पतत्वाशु तवैव वसुधातले

‘ஓ பாவி! நீ எங்கள் ஆசிரமத்தை இகழ்ந்து அவமதித்தாய்; ஆகவே உன் லிங்கம் உடனே இப்பூமித்தளத்தில் விழுக!’

Verse 21

एतस्मिन्नंतरे भूमौ लिंगं तस्य पपात तत् । भित्त्वाथ धरणीपृष्ठं पातालं प्रविवेश ह

அந்தக் கணமே அவரது லிங்கம் நிலத்தில் விழுந்தது; பூமியின் மேற்பரப்பை பிளந்து பாதாளத்தில் புகுந்தது.

Verse 22

सोऽपि लिंगपरित्यक्तो लज्जायुक्तो महेश्वरः । गर्तां गुर्वीं समाश्रित्य भ्रूणरूपः समाविशत्

லிங்கம் இழந்தும் வெட்கம் நிறைந்தும் இருந்த மகேஸ்வரர் ஆழ்ந்த குழியை அடைந்து, கருவுருவம் கொண்டு அதில் புகுந்தார்.

Verse 23

अथ लिंगस्य पातेन त्रैलोक्यभयशंसिनः । उत्पाता दारुणास्तस्थुः सर्वत्र द्विजसत्तमाः

பின்னர் லிங்கம் விழுந்ததனால், மூவுலகப் பயத்தை அறிவிக்கும் கொடிய அபசகுனங்கள் எங்கும் தோன்றின, ஓ இருபிறப்பில் சிறந்தவரே.

Verse 24

शीर्यते गिरिशृङ्गाणि पतंत्युल्का दिवापि च । त्यजंति सागराः सर्वे मर्यादां च शनैः शनैः

மலைச் சிகரங்கள் சிதறின; பகலிலும் விண்கற்கள் விழுந்தன; எல்லா கடல்களும் மெதுவாகத் தங்கள் எல்லைகளை விட்டு விலகத் தொடங்கின.

Verse 25

अथ देवगणाः सर्वे भयसंत्रस्तमानसाः । शक्रविष्णुमुखा जग्मुर्यत्र देवः पितामहः

அப்போது பயத்தால் கலங்கிய அனைத்து தேவர்களும்—சக்ரன், விஷ்ணு முதலியோர் முன்னணியில்—தேவப் பிதாமகர் பிரம்மா இருக்கும் இடத்திற்குச் சென்றனர்.

Verse 26

प्रोचुश्च प्रणताः स्तुत्वा स्तोत्रैः सुश्रुतिसंभवैः । त्रैलोक्ये सृष्टिरूपं यत्कमलासनसंस्थितम्

அவர்கள் வணங்கி, வேதமூலமான ஸ்தோத்திரங்களால் புகழ்ந்து கூறினர்—மூவுலகிலும் படைப்பின் வடிவமாய், தாமரை ஆசனத்தில் அமர்ந்திருப்பவரை।

Verse 27

किमिदं किमिदं देव वर्तते ह्यधरोत्तरम् । त्रैलोक्यं सकलं येन व्याकुलत्वमुपागतम्

இது என்ன, இது என்ன, ஓ தேவா! ஏன் இவ்வாறு தலைகீழாக (அதரோத்தரமாக) நிகழ்கிறது? இதனால் முழு மூவுலகமும் கலங்கியுள்ளது.

Verse 28

प्रलयस्येव चिह्नानि दृश्यंते पद्मसंभव । किं सांप्रतमकालेऽपि भविष्यति परिक्षयः

ஓ பத்மசம்பவா! பிரளயத்தின் போன்ற அறிகுறிகள் தெரிகின்றன. இப்போது காலமல்லாத வேளையிலும் அழிவு (பரிக்ஷயம்) நிகழுமோ?

Verse 29

सर्वेषां सुरमर्त्यानां दैत्यानां मन्त्रकोविदः । गतिर्भयार्तदेहानां सर्वलोकपितामहः

தேவர்கள், மனிதர்கள், தைத்தியர்கள்—அனைவருக்கும் அவர் மந்திர ஆலோசனையில் வல்லவர்; அச்சத்தால் துன்புறும் உயிர்களுக்கு அடைக்கலமும் வழியும் அந்தச் சர்வலோகப் பிதாமஹன் (பிரம்மா) ஆவார்.

Verse 30

तेषां तद्वचनं श्रुत्वा देवानां चतुराननः । उवाच सुचिरं ध्यात्वा ज्ञात्वा दिव्येन चक्षुषा

தேவர்களின் அந்தச் சொற்களை கேட்டுச் சதுரானனன் நீண்ட நேரம் தியானித்து, தெய்வக் கண்களால் உண்மையை அறிந்து பின்னர் உரைத்தான்.

Verse 31

प्रलयस्य न कालोऽयं सांप्रतं सुरसत्तमाः । शृणुध्वं यन्निमित्तोत्था महोत्पाता भवन्त्यमी

தேவர்களிலே சிறந்தவர்களே! இது பிரளயக் காலமன்று. கேளுங்கள்—ஒரு குறிப்பிட்ட காரணத்தினால் இம்மாபெரும் அபசகுனங்கள் எழுந்துள்ளன.

Verse 32

ऋषिभिः पातितं लिंगं देवदेवस्य शूलिनः । शापेनानर्तके देशे कलत्रार्थे महात्मभिः

தேவர்க்குத் தேவனான சூலினின் லிங்கம் ரிஷிகளால் கீழே வீழ்த்தப்பட்டது; மகாத்ம முனிவர்களின் சாபத்தால், அனர்த்தக நாட்டில், மனைவி தொடர்பான காரணத்தினால்.

Verse 33

तेनैतद्व्याकुलीभूतं त्रैलोक्यं सचराचरम् । तस्माद्गच्छामहे तत्र यत्र देवो महेश्वरः

அதனால் அசையும்-அசையாத அனைத்தையும் உடைய மும்முலகமும் கலங்கியது. ஆகவே, மகேஸ்வரன் இருக்கும் இடத்திற்குச் செல்வோம்.

Verse 34

येनास्मद्वचनाच्छीघ्रं तल्लिंगं निदधाति सः । नो चेद्भविष्यति व्यक्तमकाले चापि संक्षयः । त्रैलोक्यस्यापि कृत्स्नस्य सत्यमेतन्मयोदितम्

எங்கள் சொல்லை ஏற்று யார் விரைவில் அந்த லிங்கத்தை மீண்டும் நிறுவுகிறாரோ, அவரே அபாயத்தைத் தடுக்க முடியும். இல்லையெனில் காலத்துக்கு முன்பே மும்முலகமெங்கும் வெளிப்படையான அழிவு நிகழும்—இது நான் உரைக்கும் உண்மை.

Verse 35

अथ देवगणाः सर्वे ब्रह्मविष्णुपुरःसराः । आदित्या वसवो रुद्रा विश्वेदेवास्तथाश्विनौ

அப்போது பிரம்மா, விஷ்ணு முன்னணியில் எல்லா தேவர்கணங்களும்—ஆதித்யர்கள், வசுக்கள், ருத்ரர்கள், விஸ்வேதேவர்கள் மற்றும் இரு அஸ்வின்களும்—(கூடியனர்).

Verse 36

प्रजग्मुस्त्वरितास्तत्र यत्र देवो महेश्वरः । गर्तामध्यगतः सुप्तो लज्जया परया वृतः

அவர்கள் விரைந்து அந்த இடத்திற்குச் சென்றனர்; அங்கே தேவன் மகேஸ்வரன் குழியின் நடுவில் படுத்து உறங்கிக் கொண்டிருந்தான்; பேர்லஜ்ஜையால் மறைக்கப்பட்டிருந்தான்।

Verse 37

देवा ऊचुः । नमस्ते देवदेवेश भक्तानामभयप्रद । नमस्ते जगदाधार शशिराजितशेखर

தேவர்கள் கூறினர்—தேவதேவேசா! பக்தர்களுக்கு அச்சமின்மை அருள்வோனே! உமக்கு வணக்கம். உலகத்தைத் தாங்குபவனே! தலையில் சந்திரராஜன் அலங்கரிப்பவனே! உமக்கு வணக்கம்.

Verse 38

त्वं यज्ञस्त्वं वषट्कारस्त्वमापस्त्वं मही विभो । त्वया सृष्टमिदं सर्वं त्रैलोक्यं सचराचरम्

நீயே யாகம்; நீயே வஷட்காரம்; நீயே நீர்; நீயே பூமி, எங்கும் நிறைந்தோனே. உன்னாலேயே இந்த மூவுலகமும்—அசையும் அசையாத அனைத்தும்—படைக்கப்பட்டது.

Verse 39

त्वं पासि च सुरश्रेष्ठ तथा नाशं नयिष्यसि । त्वं विष्णुस्त्वं चतुर्वक्त्रस्त्वं चंद्रस्त्वं दिवाकरः

தேவர்களில் சிறந்தோனே! நீயே காக்கிறாய்; நீயே லயத்திற்கும் இட்டுச் செல்கிறாய். நீயே விஷ்ணு; நீயே நான்முகன் (பிரம்மா); நீயே சந்திரன்; நீயே திவாகரன் (சூரியன்).

Verse 40

त्वया विना महादेव न किंचिदिह विद्यते । अपि कृत्वा महत्पापं नरो देव धरातले

மகாதேவா! உம்மை இன்றி இங்கே எதுவும் இல்லை. தேவா! பூமியில் ஒரு மனிதன் பெரும் பாவம் செய்திருந்தாலும்—

Verse 41

तव नामापि संकीर्त्य प्रयाति त्रिदिवालयम् । महादेव महादेव महादेवेति कीर्तनात्

ஹே மகாதேவா! உமது நாமத்தை மட்டும் சங்கீர்த்தித்தாலே மனிதன் திரிதிவத்தின் தாமத்தை அடைகிறான். ‘மகாதேவ, மகாதேவ, மகாதேவ’ எனும் கீர்த்தனத்தால்।

Verse 42

कोटयो ब्रह्महत्यानामगम्यागमकोटयः । सद्यः प्रलयमायांति महादेवेति कीर्तनात्

பிரம்மஹத்த்யை போன்ற பாபங்களின் கோடிகள், மேலும் அணுக இயலாத அளவு கொடிய பிற பாபங்களின் கோடிகளும்—‘மகாதேவ’ எனக் கீர்த்தித்தவுடனே உடனடியாக அழிகின்றன।

Verse 43

विप्रो यथा मनुष्याणां नदीनां वा महार्णवः । तथा त्वं सर्वदेवानामाधिपत्ये व्यवस्थितः

மனிதர்களில் பிராமணன் முதன்மை உடையவன்; நதிகளில் மகாசமுத்திரம் முதன்மை உடையது; அதுபோல நீ எல்லாத் தேவர்களின்மேலும் ஆட்சியுரிமையில் நிலைபெற்றவன்।

Verse 44

नक्षत्राणां यथा चंद्रः प्रदीप्तानां दिवाकरः । तथा त्वं सर्वदेवानामाधिपत्ये व्यवस्थितः

நட்சத்திரங்களில் சந்திரன் முதன்மை; ஒளிர்வோரில் திவாகரன் (சூரியன்) முதன்மை; அதுபோல நீ எல்லாத் தேவர்களின்மேலும் ஆட்சியுரிமையில் நிலைபெற்றவன்।

Verse 45

धातूनां कांचनं यद्वद्गंधर्वाणां च नारदः । तथा त्वं सर्वदेवानामाधिपत्ये व्यवस्थितः

உலோகங்களில் காஞ்சனம் (தங்கம்) முதன்மை; கந்தர்வர்களில் நாரதர் முதன்மை; அதுபோல நீ எல்லாத் தேவர்களின்மேலும் ஆட்சியுரிமையில் நிலைபெற்றவன்।

Verse 46

ओषधीनां यथा सस्यं नगानां हेमपर्वतः । तथा त्वं सर्वदेवानामाधिपत्ये व्यवस्थितः

மூலிகைகளில் தானியம் முதன்மை; மலைகளில் பொன்மலை முதன்மை; அதுபோலவே நீங்கள் எல்லாத் தேவர்களின்மேல் ஆட்சியில் நிலைபெற்றவர்।

Verse 47

तस्मात्कुरु प्रसादं नः सर्वेषां च नृणां विभो । संधारय पुनर्लिंगं स्वकीयं सुरसत्तम

ஆகையால், எங்கள் மீதும் எல்லா மனிதர்மீதும் அருள் புரிவீராக, இறைவா. தேவர்களில் சிறந்தவரே, உமது சொந்தப் புனித லிங்கத்தை மீண்டும் ஏற்று, அதை மறுபடியும் தாங்கி நிலைநிறுத்துவீராக।

Verse 48

नोचेज्जगत्त्रयं देव नूनं नाशममुपेष्यति । यद्येतद्भूतले लिङ्गं पतति स्थास्यति प्रभो

இல்லையெனில், தேவரே, மூவுலகமும் நிச்சயமாக அழிவை அடையும், பிரபுவே—இந்த லிங்கம் பூமியில் விழுந்து அங்கேயே நிலைத்திருந்தால்।

Verse 49

सूत उवाच । तेषां तद्वचनं श्रुत्वा भगवान्बृषभध्वजः । प्रोवाच प्रणतान्सर्वांस्तान्देवान्व्रीडयान्वितः

சூதர் கூறினார்—அவர்களின் சொற்களை கேட்ட பின், காளைச் சின்னம் கொண்ட பகவான், தம்முன் பணிந்திருந்த அந்தத் தேவர்களிடம் வெட்கமூட்டிய தயக்கத்துடன் உரைத்தார்।

Verse 50

मया सतीवियोगार्तियुक्तेन सुरसत्तम । लिंगमेतत्परित्यक्तं शापव्याजाद्द्विजन्मनाम्

தேவர்களில் சிறந்தவரே, சதீவியோகத்தின் துயரால் துடித்த நான், இருபிறப்போரின் சாபத்தை ஒரு காரணமாகக் கொண்டு இந்த லிங்கத்தை விட்டு விட்டேன்।

Verse 51

कोऽलं पातयितुं लिंगं ममैतद्भुवनत्रये । देवो वा ब्राह्मणो वापि वेत्थ यूयमपि स्फुटम्

மூன்று உலகங்களிலும் என் இந்த லிங்கத்தை வீழ்த்த வல்லவன் யார்—தேவராயினும் பிராமணனாயினும்? இதை நீங்களும் தெளிவாக அறிவீர்கள்.

Verse 52

तस्मान्नैव धरिष्यामि लिंगमेतद्धरातलात् । किमनेन करिष्यामि भार्यया परिवर्जितः

ஆகையால் பூமித்தளத்தில் இருந்து இந்த லிங்கத்தை நான் இனி தாங்கமாட்டேன். மனைவியின்றி இதனால் என்ன செய்வேன்?

Verse 53

देवा ऊचुः । तव कांता सती नाम या मृता प्राक्सुरोत्तम । सा जाता मेनकागर्भे गौरी नाम हिमाचलात्

தேவர்கள் கூறினர்—தேவர்களில் சிறந்தவனே! முன்பு இறந்த உன் பிரியமான சதீ, மேனகையின் கருவில் மீண்டும் பிறந்தாள்; ஹிமாசலத்தின் மகளாக ‘கௌரி’ என்ற நாமத்துடன்.

Verse 54

भविष्यति पुनर्भार्या तवैव त्रिपुरांतक । तस्माल्लिंगं समादाय कुरु क्षेमं दिवौकसाम्

திரிபுராந்தகனே! அவள் மீண்டும் உன் மனைவியாகவே ஆவாள். ஆகையால் லிங்கத்தை எடுத்துக்கொண்டு, விண்ணுலக வாசிகளின் நலனை உறுதிசெய்.

Verse 55

देवदेव उवाच । अद्यप्रभृति मे लिंगं यदि देवा द्विजातयः । पूजयंति प्रयत्नेन तर्हीदं धारयाम्यहम्

தேவதேவன் கூறினான்—இன்றுமுதல் தேவர்களும் இருபிறப்பாளரும் என் லிங்கத்தை முயற்சியுடன் வழிபட்டால், அப்பொழுது நான் இதைத் தாங்குவேன்.

Verse 56

ब्रह्मोवाच । अहं तव स्वयं लिंगं पूजयिष्यामि शंकर । तथान्ये विबुधाः सर्वे किं पुनर्भुवि मानवाः

பிரம்மா கூறினார்—ஓ சங்கரா! நான் தானே உமது லிங்கத்தை வழிபடுவேன்; அதுபோல மற்ற எல்லா தேவர்களும் வழிபடுவர்—அப்படியிருக்க, பூமியில் உள்ள மனிதர்கள் இன்னும் அதிகமாகவே வழிபடுவர்.

Verse 57

ततः प्रविश्य पातालं देवैः सार्धं पितामहः । स्वयमेवाकरोत्पूजां तस्य लिंगस्य भक्तितः

அதன்பின் பிதாமகர் பிரம்மா தேவர்களுடன் பாதாளத்தில் நுழைந்து, பக்தியால் தானே அந்தப் புனித லிங்கத்திற்கு பூஜை செய்தார்.

Verse 58

तस्मादनंतरं विष्णुः श्रद्धापूतेन चेतसा । तथान्ये विबुधाः सर्वे शक्राद्याः श्रद्धयान्विताः

அதன் உடனே விஷ்ணு, ஸ்ரத்தையால் தூய்மையடைந்த மனத்துடன் பூஜை செய்தார்; அதுபோல சக்ரன் (இந்திரன்) முதலிய மற்ற எல்லா தேவர்களும் ஸ்ரத்தையுடன் பூஜை செய்தனர்.

Verse 59

ततस्तुष्टो महादेवः पितामहमिदं वचः । प्रोवाच वासुदेवं च विनयावनतं स्थितम्

அப்போது மகாதேவன் மகிழ்ந்து, பிதாமகரிடம் இவ்வசனங்களை உரைத்தான்; மேலும் பணிவுடன் வணங்கி நின்ற வாசுதேவன் (விஷ்ணு) இடமும் கூறினான்.

Verse 60

भवद्भ्यां परितुष्टोऽस्मि तस्मान्मत्तः प्रगृह्यताम् । वरमिष्टं महाभागौ यद्यपि स्यात्सुदुर्लभम्

நான் உங்களிருவரிடமும் முழுமையாக மகிழ்ந்துள்ளேன்; ஆகவே, ஓ மகாபாக்யவான்களே, என்னிடமிருந்து உங்களுக்குப் பிடித்த வரத்தைப் பெற்றுக்கொள்ளுங்கள்—அது மிக அரிதானதாக இருந்தாலும் கூட.

Verse 61

तावूचतुः । यदि तुष्टोसि देवेश त्रिभागेन समाश्रयम् । आवाभ्यां देहि लिंगेन येनैकत्राश्रयो भवेत्

அவர்கள் இருவரும் கூறினர்—“தேவேசா! நீர் திருப்தியாயின், லிங்கத்தின் மூலம் மூன்று பாகங்களாக எங்களுக்கு ஒன்றிணைந்த அடைக்கலத்தை அருள்வீராக; அப்பொழுது எங்களுக்கு ஒரே ஒன்றான சரணாகதி உண்டாகும்.”

Verse 62

सूत उवाच । स तथेति प्रतिज्ञाय लिंगमादाय च प्रभुः । स्थाने नियोजयामास सर्वदेवाधिपूजितम्

சூதர் கூறினார்—“‘அப்படியே ஆகுக’ என்று உறுதி செய்து, ஆண்டவன் அந்த லிங்கத்தை எடுத்துக் கொண்டு, எல்லாத் தேவர்களின் அதிபதிகளாலும் வணங்கப்பட்ட அதனை உரிய இடத்தில் நிறுவினார்.”

Verse 63

ततो हाटकमादाय तदाकारं पितामहः । कृत्वा लिंगं स्वयं तत्र स्थापयामास हर्षितः

பின்பு பிதாமகர் (பிரம்மா) பொன்னைக் கொண்டு அதே வடிவில் ஒரு லிங்கத்தைச் செய்து, மகிழ்ச்சியுடன் தம் கைகளால் அங்கே நிறுவினார்.

Verse 64

प्रोवाच चाथ भो विप्राः साधुनादेन नादयन् । लोकत्रयं समस्तानां शृण्वतां त्रिदिवौकसाम्

பின்னர் அவர், “ஓ விப்ரர்களே!” என்று கூறி, ‘சாது!’ எனும் முழக்கத்தால், கேட்டு கொண்டிருந்த திரிதிவவாசிகளிடையே மூன்று உலகங்களும் முழங்குமாறு செய்தார்.

Verse 65

मया ह्याद्यं त्विदं लिंगं हाटकेन विनिर्मितम् । ख्यातिं यास्यति सर्वत्र पाताले हाटकेश्वरम्

“இன்று நான் இந்த லிங்கத்தைப் பொன்னால் உருவாக்கினேன்; இது பாதாளத்தில் ‘ஹாடகேஸ்வரர்’ என்ற நாமத்தால் எங்கும் புகழ் பெறும்.”

Verse 66

तथान्ये मनुजा ये च हाटकादीनि भक्तितः । मणिमुक्तासुरत्नैश्च कृत्वा लिंगानि कृत्स्नशः

அவ்வாறே மற்ற மனிதர்களும் பக்தியுடன் பொன் முதலிய பொருட்களாலும், மணிமுத்து மற்றும் அரிய ரத்தினங்களாலும் முழுமையான சிவலிங்கங்களை அமைக்கின்றனர்।

Verse 67

त्रिकालं पूजयिष्यंति ते यास्यंति परां गतिम् । मृन्मयं संपरित्यज्य नीचधातुमयं तथा

மூன்று காலங்களிலும் (காலை, நண்பகல், மாலை) வழிபடுவோர் பரமகதியை அடைவர். மண்ணால் செய்ததும் தாழ்ந்த உலோகத்தால் செய்ததும் ஆகிய லிங்கங்களை விட்டு, உயர்ந்த வழிபாட்டில் ஈடுபடுவர்।

Verse 68

एवमुक्त्वा चतुर्वक्त्रः सह सर्वैर्दिवालयैः । जगाम त्रिदिवं सोऽपि कैलासं शशिशेखरः

இவ்வாறு கூறி நான்முகப் பிரம்மா எல்லா தேவர்களுடனும் சேர்ந்து ஸ்வர்க்கலோகத்திற்குச் சென்றார்; சந்திரசேகரனான பகவான் சிவனும் கைலாசத்திற்குப் புறப்பட்டார்।

Verse 69

एतस्मात्कारणाल्लिंगं पूज्यतेऽत्र सुरासुरैः । हरस्य चोत्तमांगानि परित्यज्य विशेषतः

இதனாலேயே இங்கு இந்த லிங்கம் தேவர்களாலும் அசுரர்களாலும் வழிபடப்படுகிறது—குறிப்பாக ஹரன் (சிவன்) உடைய பிற உயர்ந்த அங்கங்களையும் ரூபங்களையும் ஒதுக்கி வைத்து।

Verse 70

ततः प्रभृति तल्लिंगं स्वयं ब्रह्मा व्यवस्थितः । भगवान्वासुदेवश्च तेन पूज्यं शिवं हि तत्

அதன் பின்னர் அந்த லிங்கத்துடன் தொடர்புடையவனாகப் பிரம்மா தாமே அங்கு நிலைபெற்றார்; பகவான் வாசுதேவன் (விஷ்ணு) கூட—ஆகையால் அது நிச்சயமாக சிவரூபமாக வழிபடத்தக்கது।

Verse 71

यस्तु पूजयते नित्यं श्रद्धायुक्तेन चेतसा । त्र्यंबकाच्युतब्रह्माद्यास्तेन स्युः पूजितास्त्रयः

யார் பக்தியுடன் நம்பிக்கை நிறைந்த மனத்தால் தினமும் வழிபடுகிறாரோ, அவரால் த்ர்யம்பகன் (சிவன்), அச்யுதன் (விஷ்ணு), பிரம்மா—இந்த மூவரும் வழிபட்டவர்களாகின்றனர்।

Verse 72

तस्मात्सर्वप्रयत्नेन शिवलिंगं प्रपूजयेत् । स्पर्शयेदीक्षयेन्नित्यं कीर्तयेच्च द्विजोत्तमाः

ஆகையால் முழு முயற்சியுடன் சிவலிங்கத்தைச் சிறப்பாகப் பூஜிக்க வேண்டும். ஓ இருமுறை பிறந்தோரில் சிறந்தவர்களே, தினமும் அதைத் தொடவும், தரிசிக்கவும், உரக்கப் புகழ்ந்து கீர்த்திக்கவும் வேண்டும்।