Adhyaya 179

Verse 1

सूत उवाच । तथान्यदपि तत्रास्ति पुष्करत्रितयं शुभम् । हाटकेश्वरजे क्षेत्रे सर्वपातकनाशनम्

சூதர் கூறினார்—அங்கே ஹாடகேஸ்வரக் க்ஷேத்திரத்தில் இன்னும் ஒரு மங்களமான புஷ்கரத் திரயம் உள்ளது; அது எல்லாப் பாபங்களையும் நாசம் செய்கிறது।

Verse 2

यस्मिन्दृष्टेऽथवा स्पृष्टे कीर्तिते वा द्विजोत्तमाः । पातकं नाशमायाति भास्करेण तमो यथा

ஓ த்விஜோத்தமர்களே! இதை காணுதல், தொடுதல் அல்லது கீர்த்தித்தல் மட்டுமே பாபம் அழிகிறது; சூரியனால் இருள் அழிவதுபோல்।

Verse 3

पुनंति सर्वतीर्थानि स्नानाद्दानादसंशयम् । पुष्करालोकनादेव सर्वपापैः प्रमुच्यते

எல்லா தீர்த்தங்களும் ஸ்நானம், தானம் ஆகியவற்றால் நிச்சயமாகப் புனிதப்படுத்தும்; ஆனால் புஷ்கரத்தை வெறும் தரிசனமே எல்லாப் பாபங்களிலிருந்து விடுவிக்கும்।

Verse 4

ऋषय ऊचुः । श्रूयते पुष्करंनाम तीर्थं त्रैलोक्यविश्रुतम् । ब्रह्मणा निर्मितं तत्र यच्च योजनमात्रकम्

ரிஷிகள் கூறினர்—‘புஷ்கரம்’ எனப்படும் தீர்த்தம் மூவுலகிலும் புகழ்பெற்றது என்று கேட்டோம்; அது பிரம்மனால் உருவாக்கப்பட்டது, அங்கே அதன் பரப்பு ஒரு யோஜனை அளவு எனச் சொல்லப்படுகிறது।

Verse 5

उत्तरे चन्द्रभागाया नद्या यावत्सरस्वती । दक्षिणे करतोयायाः सीमेयं पुष्करत्रये

புஷ்கரத் திரயத்தின் எல்லை—வடக்கில் சந்திரபாகா நதியிலிருந்து சரஸ்வதி வரை; தெற்கில் கரதோயா நதி வரை—இவ்வாறே கூறப்படுகிறது।

Verse 6

अस्माकं तु पुरा सूत त्वयोक्तं वियति स्थितम् । एतन्नः कौतुकं सूत तत्कथं हाटकेश्वरे । तत्र क्षेत्रे समायातं तस्मात्त्वं वक्तुमर्हसि

ஓ சூதரே! முன்பு நீங்கள் அது ஆகாயத்தில் நிலைத்திருந்தது என்று கூறினீர். ஓ சூதரே! அது ஹாடகேஸ்வரரின் அந்தப் புனிதக் க்ஷேத்திரத்திற்கு எவ்வாறு வந்து சேர்ந்தது என்பதே எங்கள் ஆவல்; ஆகவே அதை எங்களுக்கு விளக்க வேண்டும்.

Verse 7

सूत उवाच । सत्यमेतन्महाभागा यद्भवद्भिरुदाहृतम् । तस्मिन्क्षेत्रे द्विजश्रेष्ठास्तच्छृणुध्वं समाहिताः

சூதர் கூறினார்—ஓ மகாபாகர்களே! நீங்கள் உரைத்தது உண்மையே. ஆகவே, ஓ த்விஜச்ரேஷ்டர்களே! அந்தப் புனிதக் க்ஷேத்திரத்தின் வரலாற்றை ஒருமனத்துடன் கேளுங்கள்.

Verse 8

सर्वतो विस्तराद्वच्मि नमस्कृत्य स्वयं भुवम्

ஸ்வயம்பூ (பிரம்மா) அவருக்கு வணங்கி, அதை எல்லாத் திசைகளிலும் விரிவாக எடுத்துரைப்பேன்.

Verse 9

ब्रह्मलोके निवसतो ब्रह्मणोऽव्यक्तजन्मनः । देवर्षिर्नारदः प्राप्तो भ्रांत्वा लोकत्रयं मुनिः

அவ்யக்த-ஜன்மனான பிரம்மா பிரம்மலோகத்தில் வாசித்துக் கொண்டிருந்தபோது, மூன்று உலகங்களையும் சுற்றித் திரிந்த தேவாரிஷி நாரத முனிவர் அங்கே வந்தடைந்தார்.

Verse 10

स नत्वा शिरसा पादावुपविष्टस्त दग्रतः

அவர் (பிரம்மாவின்) திருவடிகளில் தலை வணங்கி வணக்கம் செய்து, பின்னர் அவரின் முன்னிலையில் அமர்ந்தார்.

Verse 11

ब्रह्मोवाच । कस्माद्वत्स चिराद्दृष्टः कुतः प्राप्तोऽधुना भवान् । क्व भ्रांतस्त्वं समाचक्ष्व ब्रूहि वत्सात्र कारणम्

பிரம்மா கூறினார்—மகனே, இத்தனை நாள்களுக்குப் பின் இன்று ஏன் காணப்பட்டாய்? இப்போது எங்கிருந்து வந்தாய்? எங்கே எங்கே அலைந்தாய்? அன்பு மகனே, இங்கே காரணத்தைத் தெளிவாகச் சொல்।

Verse 12

नारद उवाच । मर्त्यलोकाद्विभो प्राप्तः सांप्रतं च त्वरान्वितः । तव पादप्रपूजार्थं सत्येनात्मानमालभे

நாரதர் கூறினார்—ஓ விபோ, நான் இப்பொழுதே மর্ত்யலோகத்திலிருந்து வந்தேன்; அவசரத்துடன் வந்தடைந்தேன். உங்கள் திருவடிகளைப் பூஜிக்கச் சத்தியமாக உரைக்கிறேன்; என்னையே உமக்கு அர்ப்பணிக்கிறேன்।

Verse 13

ब्रह्मोवाच । किंवदन्तीं ममाचक्ष्व मर्त्यलोकसमुद्भवाम् । कीदृशाः पार्थिवास्तत्र कीदृशा द्विजसत्तमाः । कीदृशा व्यवहाराश्च वर्तन्ते तत्र सांप्रतम्

பிரம்மா கூறினார்—மர்த்தியலோகத்திலிருந்து எழும் செய்தியை எனக்குச் சொல். அங்கே அரசர்கள் எப்படிப்பட்டவர்கள்? அங்கே சிறந்த த்விஜர்கள் எப்படிப்பட்டவர்கள்? மேலும் இப்போது அங்கே நடைமுறைகளும் ஒழுக்கங்களும் எவ்வாறு நடைபெறுகின்றன?

Verse 14

नारद उवाच । मर्त्यलोके कलिर्जातः सांप्रतं सुरसत्तम

நாரதர் கூறினார்—தேவர்களில் சிறந்தவரே, இப்போது மர்த்தியலோகத்தில் கலி எழுந்துவிட்டான்।

Verse 15

राजानः सत्पथं त्यक्त्वा तथा लोभपरायणाः । पीडयंति च लोकांश्च अर्थहेतोः सुनिर्घृणाः

அரசர்கள் நல்வழியை விட்டு பேராசைக்கே அடிமையானார்கள்; செல்வத்திற்காக அவர்கள் இரக்கமின்றி மக்களைத் துன்புறுத்துகின்றனர்।

Verse 16

शौर्यभावपरित्यक्ताः परदारविमर्दकाः । पूजयन्ति न ते विप्रान्न देवान्न गुरूनपि

வீரிய உணர்வைத் துறந்து பிறர் மனைவியரை அவமதிப்போர், பிராமணர்களையும் வணங்கார்; தேவர்களையும் அல்ல; குருவர்களையும் அல்ல।

Verse 17

वेदविक्रय कर्तारो ब्राह्मणाः शौचवर्जिताः । पापप्रतिग्रहासक्ताः सन्ध्याहीनाः सुनिर्घृणाः

பிராமணர்கள் வேதத்தை விற்கும் நிலைக்கு வந்து, தூய்மை இன்றிப் போய்; பாவமிகு தானங்களை ஏற்க ஆசை கொண்டு, சந்த்யாவந்தனம் இன்றி, கருணையற்றவராகிறார்கள்।

Verse 18

कृषिकर्मरता नित्यं वैश्यवत्पशुपालकाः । वैश्याः सर्वे समुच्छेदं प्रयाता धरणीतले

எப்போதும் உழவுத் தொழிலும் கால்நடைப் பராமரிப்பிலும் ஈடுபடுவோர் வைசியரைப் போலவே வாழ்கிறார்கள்; பூமியில் வைசிய வர்க்கம் முற்றிலும் சுருங்கிவிட்டது போல உள்ளது।

Verse 19

शूद्रा नित्यं धर्मकामाः शूद्राश्चैव तपस्विनः । लोकयात्राक्रियाः सर्वे प्रहसंति व्यपत्रपाः

சூத்ரர்கள் எப்போதும் தர்மத்தை விரும்புகின்றனர்; சூத்ரர்களே தவசிகளாகவும் ஆகின்றனர்; சமூக வாழ்வைத் தாங்கும் வழக்கங்களை அனைவரும் வெட்கமின்றி கேலி செய்கின்றனர்।

Verse 20

यस्य चास्ति गृहे वित्तं तरुण्यश्च तथा स्त्रियः । तेनतेन समं सख्यं प्रकुर्वन्ति नरा भुवि

யாருடைய வீட்டில் செல்வமும், இளமைவும், பெண்களும் (போகத்திற்கென) உள்ளனவோ, பூமியில் மனிதர் அவருடனே சமமாக நட்புறவு கொள்கிறார்கள்।

Verse 21

विधवानां व्रतस्थानां सर्वेषां लिंगिनां तथा । हृदि स्थितो महान्कामो व्रतचर्याबहिःस्थिताः

விரதத்தில் நிலைத்த விதவையரிடமும், எல்லா லிங்கதாரிகளிடமும் இதயத்தில் பெரும் ஆசை அமர்ந்திருக்கிறது; அவர்களின் விரதாசாரம் உள்ளே அல்ல, வெளிப்புறத்தில் மட்டுமே நிற்கிறது।

Verse 22

तीर्थानि विप्लवं यांतिपापलोकश्रितानि च । कलेभींतानि सर्वाणि प्रद्रवन्ति दिशो दश

கலியுகத்தில் தீர்த்தங்கள் குழப்பத்திற்குள் விழுகின்றன; பாவக் கூட்டங்கள் தங்கும் இடங்களில் அவை துன்புறுகின்றன. கலியின் அச்சத்தால் எல்லாத் தீர்த்தங்களும் பத்து திசைகளிலும் ஓடிப்போகும் போலத் தோன்றுகின்றன।

Verse 23

अहं तत्र स्थितो यस्मात्कलिकाले पितामह

பிதாமஹா (பிரம்மா) அவரே! கலியுகத்தில் நான் அங்கேயே நிலைத்திருக்கிறேன்.

Verse 24

कलिकाले विशेषेण स्वैरिण्यो ललितस्पृहाः । भर्त्रा विवदमानाश्च स्त्रियः कार्मणतत्पराः । वृथा व्रतानि कुर्वंति त्यक्त्वा ताः स्वपतेः कथाम्

கலியுகத்தில் குறிப்பாக பெண்கள் தன்னிச்சையுடன் இன்பங்களை நாடுவாராகின்றனர்; கணவருடன் சண்டையிட்டு, வசீகரண முதலிய சூழ்ச்சிக் கிரியைகளில் ஈடுபடுகின்றனர். தம் கணவருக்குரிய பத்தினித் தர்ம வழியை விட்டுவிட்டு, வீணாக விரதங்களைச் செய்கின்றனர்।

Verse 26

स्वर्गे वा मस्तके चैव पाताले चाथ पादयोः । सांप्रतं मर्त्यलोके च मया दृष्टमनेकशः

சுவர்க்கத்தில் ஆகட்டும், தலைப்பகுதியில் ஆகட்டும், பாதாளத்தில் ஆகட்டும், பாதங்களின் அருகில் ஆகட்டும்—இப்போது மর্ত்யலோகத்திலும்—இதனை நான் பலமுறை பலவிதமாகக் கண்டேன்।

Verse 27

श्वश्रूणां च वधूनां च तथा जनकपुत्रयोः । बांधवानां विशेषेण तथा च स्वामिभृत्ययोः

மாமியார்–மருமகள் இடையிலும், தந்தை–மகன் இடையிலும், குறிப்பாக உறவினர்களிடையிலும், அதுபோல ஆண்டவன்–பணியாளர் இடையிலும் பரஸ்பரப் பகைவும் சச்சரவும் காணப்படுகிறது।

Verse 28

चौराणां पार्थिवानां च दम्पत्योश्च विशेषतः । स्वल्पोदकास्तथा मेघाः स्वल्पसस्या च मेदिनी

திருடர்களிடையிலும் அரசர்களிடையிலும், குறிப்பாக கணவன்–மனைவி இடையிலும், சண்டை மேலோங்குகிறது. நீர் குறைகிறது, மேகங்கள் குறைவாகப் பொழிகின்றன, பூமி சிறிதளவே பயிர் தருகிறது।

Verse 29

कलिर्बलिष्ठः सुतरां वरदानेन ते कृतः । यदा मर्त्ये भवेद्युद्धं कंडूतिर्जायते हृदि

உமது வரத்தால் கலி மிகுந்த வலிமை பெற்றான். மனிதர்களிடையே போர் எழும்போதெல்லாம் என் இதயத்தில் அரிப்புபோன்ற அலைச்சல், கலக்கம் பிறக்கிறது।

Verse 30

अहं मर्त्ये परिभ्रांतश्चिरात्तेन समागतः । भूयो यास्यामि तत्रैव कण्डूतिर्महतीस्थिता

நான் மனித உலகில் நீண்ட காலம் அலைந்து இப்போது அவனைச் சந்தித்தேன். ஆயினும் மீண்டும் அங்கேயே செல்வேன்; ஏனெனில் என்னுள் பெரும் அரிப்புபோன்ற கலக்கம் நிலைத்துள்ளது।

Verse 31

तच्छ्रुत्वा वचनं तस्य नारदस्य पितामहः । पुष्करस्य कृते जातश्चिन्ताव्याकु लतेंद्रियः

நாரதரின் அந்தச் சொற்களைக் கேட்ட பிதாமகர் பிரம்மா, புஷ்கரத்தின் பொருட்டு கவலையால் கலங்கினார்; அவரது உணர்வுகள் அனைத்தும் சிந்தையால் துயருற்றன।

Verse 32

मर्त्ये च मामकं तीर्थं पुष्करंनाम विश्रुतम् । नाशं यास्यति तन्नूनं कलिकालपरिप्लुतम्

மர்த்திய உலகில் எனது புகழ்பெற்ற ‘புஷ்கர’ தீர்த்தம் கலியுகத்தால் மூடப்பட்டு நிச்சயமாக அழிவை அடையும்.

Verse 33

तस्मादन्यत्र नेष्यामि कलिर्यत्र न विद्यते । येन तत्र विमुंचामि निजं तीर्थं च पुष्करम्

ஆகையால் கலி இல்லாத வேறொரு இடத்திற்கு அதை நான் கொண்டு செல்வேன்; அங்கே என் சொந்த ‘புஷ்கர’ தீர்த்தத்தை நிறுவுவேன்.

Verse 34

कलिकाले च संप्राप्ते सर्वप्राणिभयंकरे । तत्र प्रयांतु तीर्थानि सर्वा ण्येव विशेषतः

அனைத்து உயிர்களுக்கும் அச்சமூட்டும் கலிக்காலம் வந்தபோது, குறிப்பாக எல்லா தீர்த்தங்களும் அந்த (கலி அற்ற) இடத்திற்கே செல்லட்டும்.

Verse 35

गते कलौ प्रयास्यंति निजस्थानमसंशयम्

கலி கடந்தபின் அவர்கள் சந்தேகமின்றி தத்தம் இருப்பிடங்களுக்கு மீண்டும் செல்வார்கள்.

Verse 36

एवं निश्चित्य मनसा हस्तस्थं कमलं ततः । प्रोवाच सादरं तच्च स्वयं ध्यात्वा पितामहः

இவ்வாறு மனதில் உறுதி செய்து, பிதாமஹன் பிரம்மா தானே தியானித்து, கையில் இருந்த தாமரையை மரியாதையுடன் உரைத்தான்.

Verse 37

पत त्वं पद्म भूपृष्ठे कलिर्यत्र न विद्यते । येनानयामि तत्रैव पुष्करं तीर्थमात्मनः

ஓ தாமரை! கலி இல்லாத பூமியின் மேற்பரப்பில் நீ விழு; அந்த நிமித்தத்தினால் அங்கேயே என் புனிதமான புஷ்கர தீர்த்தத்தை கொண்டு வந்து நிறுவுவேன்.

Verse 38

ततस्तत्प्रेषितं तेन पद्मं भ्रांत्वा महीतले । समस्ते पतितं क्षेत्रे हाटकेश्वरसंभवे

அப்போது அவர் அனுப்பிய அந்தத் தாமரை பூமியெங்கும் அலைந்து, இறுதியில் ஹாடகேஸ்வரருடன் தொடர்புடைய அந்தப் புனிதக் க்ஷேத்திரத்தில் விழுந்தது.

Verse 39

दृष्ट्वा वेदविदो विप्रान्स्वाध्यायनिरताञ्छुचीन् । तेषां यज्ञक्रियाभिश्च यज्ञोपांतैः समंततः

அங்கே அவர் வேதங்களை அறிந்த, தூய்மையுடன் ஸ்வாத்யாயத்தில் ஈடுபட்ட பிராமணர்களைக் கண்டார்; அவர்களைச் சுற்றிலும் யஜ்ஞக் கிரியைகளும் யஜ்ஞத்தின் உபாங்க அனுஷ்டானங்களும் நிறைந்திருந்தன.

Verse 40

यूपाद्यैः सर्वतो व्याप्ते सदिशे गगनांगणे । ऋग्यजुःसामघोषेण तथा चाथर्वजेन च

எல்லாத் திசைகளிலும் பரந்த அந்த ஆகாசப் பிராங்கணம் யூபம் முதலியவற்றால் நிரம்பி இருந்தது; ரிக்-யஜுஸ்-சாம வேதங்களின் கோஷமும், அதர்வ ஜபமும் அதனை முழங்கச் செய்தன.

Verse 41

दिग्मण्डले तथा व्याप्ते नान्यः संश्रूयते ध्वनिः । तथा च तार्किकाणां च विवादेषु महत्सु च

இவ்வாறு திசைமண்டலம் முழுதும் நிரம்பியபோது வேறு எந்த ஒலியும் கேட்கவில்லை; அதுபோலவே தர்க்கிகர்களிடையே பெரிய வாதவிவாதங்களும் நடந்தன.

Verse 42

वेदांतानां समस्तानां व्याख्याने बहुधा कृते । दृश्यन्ते मुनयो यत्र संस्थिता नियमेषु च

எல்லா வேதாந்தங்களின் விளக்கங்கள் பலவிதமாக வழங்கப்பட்ட இடத்தில், நியமங்களிலும் விரதங்களிலும் நிலைத்த முனிவர்கள் அங்கே காணப்பட்டனர்.

Verse 43

एकाहारा निराहारा एकांतरकृताशनाः । त्रिरात्रोपोषिताश्चान्ये कृच्छ्रचांद्रायणे रताः

சிலர் நாளில் ஒருமுறை மட்டும் உண்பர்; சிலர் நிராஹாரமாய் இருப்பர்; சிலர் ஒரு நாள் விட்டு ஒரு நாள் உண்பர். மற்றவர்கள் மூன்று இரவுகள் உபவாசமிருந்து, க்ருச்சிரம், சாந்திராயணம் போன்ற கடும் விரதங்களில் ஈடுபட்டிருந்தனர்.

Verse 44

महापाराकिणश्चान्ये तथा मासोपवासिनः । अश्मकुट्टाशिनश्चान्ये दन्तोलूखलिकास्तथा

மற்றவர்கள் மகாபாராகம் என்னும் பெருந்தவத்தை மேற்கொண்டனர்; சிலர் மாதமுழுதும் உபவாசமிருந்தனர். சிலர் கல்லில் இடித்ததையே உண்டனர்; இன்னோர் சிலர் ‘பல்-உலக்கை’ தவமாகப் பற்களால் அரைத்தே வாழ்ந்தனர்.

Verse 45

शीर्णपर्णाशिनश्चैके फलाहारा महर्षयः । तद्दृष्ट्वा तादृशं क्षेत्रं संयुक्तं विविधैर्गुणैः

சில மகரிஷிகள் உலர்ந்த இலைகளை உணவாகக் கொண்டனர்; சிலர் பழங்களையே மட்டும் உண்டனர். பலவகை நற்குணங்களால் நிறைந்த அந்தத் தலத்தைப் பார்த்து (அதன் சிறப்பு வெளிப்பட்டது).

Verse 46

ततस्तत्पतितं तत्र पुण्यं ज्ञात्वा महीतले । यत्र स्थानेऽपतत्पूर्वं तस्मादुच्चलितं पुनः

அப்போது அது பூமியில் விழுந்த அந்த இடத்தின் புனிதத்தை அறிந்து, அது முன்பு இறங்கிய அதே இடத்திலிருந்து மீண்டும் எழுந்தது.

Verse 47

अन्यस्मिंश्च ततः स्थाने द्वितीये द्विजसत्तमाः । तस्मादपि तृतीये तु तृतीयं पंकजं हितम्

பின்னர், ஓ இருபிறப்பினருள் சிறந்தவர்களே, அது வேறொரு இடமாகிய இரண்டாம் புனிதத் தலத்திற்குச் சென்றது; அங்கிருந்து மூன்றாம் இடத்திற்குச் சென்று, அங்கே மூன்றாம் மங்களகரமான தாமரை நிறுவப்பட்டது।

Verse 48

ततो गर्तात्रयं जातं तेषु स्थानेषु च त्रिषु । गर्तासु च जल जातं स्वच्छं स्फटिकसंनिभम्

அதன்பின் அந்த மூன்று இடங்களிலும் மூன்று குழிகள் உருவாயின; அந்தக் குழிகளில் நீர் தோன்றியது—தெளிவாக, தூய்மையாக, ஸ்படிகம் போன்றதாக।

Verse 49

एतस्मिन्नंतरे प्राप्तः स्वयमेव पितामहः । तत्र स्थाने द्विजश्रेष्ठा यज्ञकर्मप्रसिद्धये

இந்நேரத்தில் தாமே பிதாமஹன் (பிரம்மா) அங்கே வந்தடைந்தார், ஓ இருபிறப்பினருள் சிறந்தவர்களே, யாகக் கிரியைகள் வெற்றியடைய அந்த இடத்திலே।

Verse 50

दृष्ट्वा समंततः क्षेत्रं हाटकेश्वरसंज्ञितम् । नानाविप्रैः समाकीर्णं वेदवेदांगपारगैः । तपस्विभिस्तथानेकैर्व्रतचर्यापरायणैः

ஹாடகேஸ்வர என அழைக்கப்படும் அந்தக் க்ஷேத்திரத்தைச் சுற்றிலும் நோக்கி—வேதம், வேதாங்கங்களில் தேர்ந்த பல பிராமணர்களால் நிரம்பியதையும், விரத ஒழுக்கத்தில் நிலைத்த பல தவசிகளாலும் சூழப்பட்டதையும் கண்டு—(பிரம்மா வியந்தார்)।

Verse 51

अहो क्षेत्रमहो क्षेत्रं पुण्यं रम्यं द्विजप्रियम् । तस्मायज्ञं करिष्यामि क्षेत्रेऽस्मिंश्च द्विजाश्रये

“அஹோ! என்ன புனிதக் க்ஷேத்திரம்—அஹோ! என்ன புனிதக் க்ஷேத்திரம்—தூய்மையானது, இனிமையானது, இருபிறப்பினருக்கு அன்பானது. ஆகவே, பிராமணர்களின் அடைக்கலமான இக் க்ஷேத்திரத்தில் நான் யாகம் செய்வேன்।”

Verse 52

आनयिष्यामि तच्चापि पुष्करत्रितयं शुभम् । गर्तास्वेतासु पुण्यासु ज्येष्ठं मध्यं कनीयकम्

இந்தப் புண்ணியமான வெண்குழிகளுக்குள், ஜ்யேஷ்டம், மத்திமம், கனிஷ்டம் எனும் சுபமான புஷ்கரத் திரயத்தையும் நான் இங்கே கொண்டு வருவேன்।

Verse 53

कलिकाले च संप्राप्ते येन लोपं न गच्छति । स्वयं निश्चित्य मनसा चोपविश्य धरातले

கலியுகம் வந்தபோது, இந்தப் புனித மரபு அழியாமல் இருக்க வேண்டும் என்று மனத்தில் உறுதி செய்து, அவர் பூமியில் அமர்ந்து தியானச் சிந்தனையில் ஆழ்ந்தார்।

Verse 54

ध्यात्वा च सुचिरं कालमानयामास तत्र च । पुष्करत्रितयं श्रेष्ठं ज्येष्ठमध्यकनीयकम्

நீண்ட காலம் தியானித்த பின், அவர் அங்கே உயர்ந்த புஷ்கரத் திரயத்தை—ஜ்யேஷ்டம், மத்திமம், கனிஷ்டம்—என்று கொண்டு வந்தார்।

Verse 55

ततोऽब्रवीत्स हृष्टात्मा ह्येतद्धि पुष्कर त्रयम् । मया सम्यक्समानीतं कलिकालभयेन च

அப்போது மகிழ்ந்த உள்ளத்துடன் அவர் கூறினார்—கலியுகத்தின் அச்சத்தினால், இந்தப் புஷ்கரத் திரயத்தை நான் முறையாக இங்கே கொண்டு வந்து நிறுவினேன்।

Verse 56

येऽत्र स्नानं करिष्यंति श्रद्धया परया युताः । ते यास्यंति परां सिद्धिमक्षयां मत्प्रसादतः

இங்கே உன்னதமான பக்தி-நம்பிக்கையுடன் நீராடுவோர், என் அருளால் உயர்ந்ததும் அழியாததுமான சித்தியை அடைவார்கள்।

Verse 57

ये च श्राद्धं करिष्यंति कार्तिक्यां सुसमाहिताः । करिष्यंति गयाशीर्षे तेषां पुण्यं महत्तमम्

கார்த்திக மாதத்தில் ஒருமனத்துடன் ஸ்ராத்தம் செய்து, கயாசீர்ஷத்தில் அதனை நிறைவேற்றுவோர் மிக உயர்ந்த மகாபுண்ணியத்தை அடைவர்।

Verse 58

तत्राद्यात्पुष्करात्पुण्यं लभिष्यंति शताधिकम् । मया यज्ञः कृतस्तत्र कार्तिक्यां पूर्वपुष्करे

அங்கே உள்ள ஆத்ய புஷ்கரத்திலிருந்து அவர்கள் நூற்றுமடங்கும் அதற்கும் மேலான புண்ணியத்தைப் பெறுவர்; ஏனெனில் கார்த்திக மாதத்தில் முன்னைய புஷ்கரத்தில் நான் அங்கே யாகம் செய்தேன்।

Verse 59

वैशाख्यां च करिष्यामि अत्राहं च द्वितीयके

மேலும் வைசாக மாதத்திலும் நான் இங்கே—இரண்டாம் (புஷ்கரத்தில்)—அந்தச் செயலை நிறைவேற்றுவேன்।

Verse 60

एवमुक्त्वा ततो ब्रह्मा ह्यादिदेश सदागतिम् । ममादेशाद्द्रुतं वायो समानय पुरंदरम्

இவ்வாறு கூறி, எப்போதும் வேகமாகச் செல்லும் வாயுவுக்கு பிரம்மா ஆணையிட்டார்—“என் ஆணையினால் உடனே புரந்தரன் (இந்திரன்) ஐ அழைத்து வா।”

Verse 61

आदित्यैर्वसुभिः सार्धं रुद्रैश्चैव मरुद्गणैः । गंधर्वैर्लोकपालैश्च सिद्धैर्विद्याधरैस्तथा

ஆதித்யர்கள், வசுக்கள் உடன்; ருத்ரர்கள் மற்றும் மருத்கணங்கள் உடன்; கந்தர்வர்கள், லோகபாலர்கள், அதுபோல சித்தர்கள், வித்யாதரர்கள் உடனும் (அனைவரையும் வரவழை)।

Verse 62

येन मे स्यात्सहायत्वं समस्ते यज्ञकर्मणि । तच्छ्रुत्वा सकलं वायुर्गत्वा शक्रनिवेशनम् । कथयामास तत्सर्वं यदुक्तं परमेष्ठिना

“எனக்கு எல்லா யாகக் கருமங்களிலும் துணை உண்டாகும்படி.” இதைக் கேட்ட வாயு, இந்திரனின் (சக்ரன்) இருப்பிடத்திற்குச் சென்று, பரமேஷ்டி (பிரம்மா) உரைத்த அனைத்தையும் முழுமையாக எடுத்துரைத்தான்।

Verse 63

सत्वरं प्रययौ तत्र सर्वैर्देवगणैः सह । प्रणिपत्य ततस्तं स ब्रह्माणं वाक्यमब्रवीत्

அவன் எல்லா தேவர்கணங்களுடனும் விரைந்து அங்கே சென்றான்; பின்னர் வணங்கி, பிரம்மாவை நோக்கி இவ்வசனங்களை உரைத்தான்।

Verse 64

आदेशो दीयतां देव ह्यहमाकारितस्त्वया । यदर्थं तत्करिष्यामि तस्माच्छीघ्रं निवेदय

தேவனே! ஆணை அருளுங்கள்; நீங்கள் என்னை அழைத்துள்ளீர்கள். நான் நிறைவேற்ற வேண்டிய நோக்கம் என்னவோ, அதை விரைவில் தெரிவியுங்கள்।

Verse 65

ब्रह्मोवाच । मया शक्रात्र चानीतं सुपुण्यं पुष्करत्रयम् । कलिकालभयाच्चैव करिष्ये तदहं स्थिरम्

பிரம்மா கூறினார்—சக்ரனே! மிகப் புண்ணியமான புஷ்கரத் திரயத்தை நான் இங்கே கொண்டு வந்தேன்; கலியுகப் பயத்தினால் அதை உறுதியாக நிறுவுவேன்।

Verse 66

अग्निष्टोमत्रयं कृत्वा वैशाख्यां च यथार्चितम् । संभारमाहरस्वाशु तदर्थं सर्वमेव हि

மூன்று அக்னிஷ்டோம யாகங்களைச் செய்து, வைசாக மாதத்தில் விதிப்படி வழிபட்டு—அதற்குத் தேவையான எல்லா பொருட்களையும் விரைவாகக் கொண்டு வா।

Verse 67

ब्राह्मणांश्च तदर्हांश्च वेदवेदांगपारगान् । तच्छ्रुत्वा विनयाच्छक्रस्तथेत्युक्त्वा त्वरान्वितः । संभारानानयामास तदर्हांश्च द्विजोत्तमान्

“அந்த யாகத்திற்குத் தகுதியான, வேத–வேதாங்கங்களில் தேர்ந்த பிராமணர்களை அழைத்து வா.” இதைக் கேட்ட சக்ரன் (இந்திரன்) பணிவுடன் “ததாஸ்து” என்று சொல்லி, விரைவாக யாகப் பொருட்களையும் தகுதியான சிறந்த இருபிறப்பாளர்களையும் கொண்டு வந்தான்।

Verse 68

ततश्चकार विधिवद्यज्ञं स प्रपितामहः । यथोक्तविधिना सर्वं तथा संपूर्णदक्षिणम्

பின்னர் பிரபிதாமஹன் (பிரம்மா) விதிப்படி யாகத்தைச் செய்தார்; அனைத்தும் சொல்லப்பட்ட விதிமுறையின்படி நடந்தது, தக்ஷிணையும் முழுமையாக வழங்கப்பட்டது।

Verse 179

इति श्रीस्कांदे महापुराण एकाशीतिसाहस्र्यां संहितायां षष्ठे नागरखण्डे हाटकेश्वरक्षेत्रमाहात्म्ये पुष्करत्रयोत्पत्तिपूर्वकं यज्ञसमारंभार्थमुपकरणानयनब्राह्मणामन्त्रणादि प्रकारकथनंनामैकोनाशीत्युत्तरशततमोऽध्यायः

இவ்வாறு ஸ்ரீ ஸ்கந்த மகாபுராணத்தின் எண்பத்தொன்றாயிரச் செய்யுள் கொண்ட சம்ஹிதையில், ஆறாம் நூலான நாகரகண்டத்தில், ஹாடகேஸ்வரக் க்ஷேத்ர மாஹாத்ம்யத்தில், ‘புஷ்கரத் திரயத்தின் தோற்றம் முதலாக யாகத் தொடக்கத்திற்கான பொருட்கள் கொண்டுவருதல், பிராமணர்களை அழைத்தல் முதலிய முறைகளின் விளக்கம்’ எனும் 179ஆம் அத்தியாயம் நிறைவுற்றது।