Adhyaya 137

Verse 1

ऋषय ऊचुः । केनासौ मुनिशार्दूलो मांडव्यः सुमहातपाः । शूलायां स्थापितः केन कारणेन च नो वद

ரிஷிகள் கூறினர்—மிகுந்த தவமுடைய முனிசார்தூலன் மாண்டவ்யர் யாரால் சூலத்தில் ஏற்றப்பட்டார்? மேலும் எந்த காரணத்தால் இது நிகழ்ந்தது, எங்களுக்குச் சொல்லுங்கள்।

Verse 2

सूत उवाच । स मांडव्यो मुनिः पूर्वं तीर्थयात्रां समाचरन् । अस्मिन्क्षेत्रे समायातः श्रद्धया परया युतः

சூதர் கூறினார்—முன்னொரு காலத்தில் முனி மாண்டவ்யர் தீர்த்தயாத்திரை செய்து, பரம பக்தி-நம்பிக்கையுடன் இப்புனிதக் க்ஷேத்திரத்துக்கு வந்தடைந்தார்।

Verse 3

विश्वामित्रीयमासाद्य सत्तीर्थं पावनं महत् । पितॄणां तर्पणं चक्रे भास्करं प्रति स व्रती

விச்வாமித்ரீ எனும் உண்மையான, மிகப் புனிதமான தீர்த்தத்தை அடைந்து, விரதநிஷ்டையுடைய அவர் சூரியனை நோக்கி பித்ருக்களுக்கு தர்ப்பணம் செய்தார்।

Verse 4

जपन्विभ्राडिति श्रेष्ठं सूक्तं भास्करवल्लभम् । एतस्मिन्नंतरे चौरो लोप्त्रमादाय कस्यचित्

அவர் ‘விப்ராட்’ என்று தொடங்கும், சூரியனுக்கு பிரியமான சிறந்த ஸூக்தத்தை ஜபித்துக் கொண்டிருந்தார்; அந்நேரத்தில் ஒரு திருடன் யாரோ ஒருவரின் லோட்டா (நீர்ப்பானை)யை எடுத்துச் சென்றான்।

Verse 5

कोपि तत्र समायातः पृष्ठे लग्नैर्जनैर्द्विजाः । ततश्चौरोऽपि तं दृष्ट्वा मौनस्थं मुनिसत्तमम्

ஓ த்விஜர்களே, அப்போது சிலர் அவனைத் தொடர்ந்து அங்கே வந்து சேர்ந்தனர். திருடனும் மௌனத்தில் நிலைத்திருந்த அந்த முனிசிறந்தவரைக் கண்டு—

Verse 6

लोप्त्रं मुक्त्वा तदग्रेऽथ प्रविवेश गुहांतरे । एतस्मिन्नंतरे प्राप्तास्ते जना लोप्त्रहेतवे

கள்வன் நீர்க்குடத்தை அவன் முன் வைத்துவிட்டு, பின்னர் குகையின் உள்ளே நுழைந்தான். அதற்கிடையில் அந்த மக்கள் குடத்தை மீட்டெடுக்க அங்கே வந்து சேர்ந்தனர்.

Verse 7

दृष्ट्वा लोप्त्रं तदग्रस्थं तमूचुर्मुनिपुंगवम् । मार्गेणानेन चायातो लोप्त्रहस्तो मलिम्लुचः । ब्रूहि शीघ्रं महाभाग केन मार्गेण निर्गतः

முன்னே வைக்கப்பட்ட நீர்க்குடத்தைப் பார்த்த அவர்கள் முனிவருள் சிறந்தவரிடம் கூறினர்—‘இந்த வழியிலேயே குடத்தை கையில் எடுத்த அந்தத் தீய கொள்ளையன் வந்தான். ஓ பாக்கியவானே, விரைவாகச் சொல்—அவன் எந்த வழியாக வெளியே சென்றான்?’

Verse 8

स च जानन्नपि प्राज्ञो गुहासंस्थं मलिम्लुचम् । न किंचिदपि चोवाच मौनव्रत परायणः

அறிவுடையவரான அவர், குகையில் மறைந்திருந்த கொள்ளையனை அறிந்திருந்தும், மௌனவிரதத்தில் நிலைத்ததால் ஒன்றும் சொல்லவில்லை.

Verse 9

असकृत्प्रोच्यमानोऽपि परचिंतासमन्वितः । यदा प्रोवाच नो किंचित्स रक्षंश्चौरजीवितम्

மீண்டும் மீண்டும் கேட்டபோதும் அவர் பிறர்நலத்தை எண்ணி நிலைத்திருந்தார்; ஒன்றும் சொல்லாததால் அந்தக் கள்வனின் உயிரை அவர் காத்தார்.

Verse 10

ततस्तैर्मंत्रितं सर्वैरेष नूनं मलिम्लुचः । संप्राप्तः पृष्ठतोऽस्माभिर्मुनिरूपो बभूव ह

அப்போது அவர்கள் அனைவரும் ஆலோசித்து—‘இவன் நிச்சயமாகக் கொள்ளையன். நாங்கள் இவனைப் பின்னால் தொடர்ந்து வந்தோம்; இவன் முனிவேடம் பூண்டான்’ என்று கூறினர்.

Verse 11

अविचार्य ततः सर्वैराभीरैस्तैर्दुरात्मभिः । शूलीमारोपितः सद्यो नीत्वा किंचिद्वनांतरम्

அப்போது அந்த தீய ஆபீரர்கள் எந்த விசாரணையும் இன்றி அவனை உடனே காட்டின் ஒரு இடத்திற்குக் கொண்டு சென்று சூலத்தில் ஏற்றிக் குத்தினர்।

Verse 12

एवं प्राप्ता तदा शूली मुनिना तेन दारुणा । पूर्वकर्मविपाकेन दोषहीनेन धीमता

இவ்வாறு அக்காலத்தில் முன்செயல்களின் பலனால், குற்றமற்ற அறிவுடைய அந்தக் கடுமையான முனிவினால் சூலதாரி (சிவன்) அணுகப்பட்டார்।